Before Sunrise (1995)

Juist het tegenovergestelde is het geval. Hoewel Before Sunrise eveneens een 'uit het leven gegrepen' sfeer neerzet (inclusief clichés) is het vooral een romantisch verhaal. Het gaat om de chemie tussen de twee. Als je die niet oppikt zal je er niets aan vinden. Maar het verhaal is er.

Boyhood is naast schijnbaar 'uit het leven gegrepen' een ander verhaal. Er is namelijk geen verhaal. Het moddert maar wat aan net als het leven van het weinig interessante hoofdpersonage.

De chemie miste ik totaal ja, waaruit blijkt die dan? Chemie is meer dan intellectuele woordenwisseling. En zoals ik al zei, het lijkt meer op lust dan op romantiek, de manier hoe het karakter van Hawke continu naar haar kijkt. De karakters van Hawke en Delpy pastten totaal niet bij elkaar. En kom nu alsjeblieft niet aan met "opposites attract"

Oh nee, alsjeblieft niet, want dat is cliché.

Clichés ontstaan natuurlijk niet zomaar. De karakters passen inderdaad niet bij elkaar. Maar de aantrekking is er wel. Juist in de tegenstelling zit de chemie.

Naarmate men ouder wordt gaan mensen bij het kiezen van een partner overigens steeds meer op zoek naar de overeenkomsten in plaats van de aanvullende tegenstelling.

Misschien tegenwoordig niet meer want inmiddels is iedereen hip en houdt van The Smiths in films, maar we hebben het nog over 1995. Naast dat is bekend dat Hawke en Delpy meeschreven met het script en hun eigen ervaringen erin brachten. En of je kunststudente nu cliché vindt of niet, het werkte wel in deze film, dat heerlijke gezever en geklets als je gedronken hebt. Ze zeggen toch ook wel dat mannen over voetbal, vrouwen en seks praten, behalve als ze dronken zijn; dan gaat het over politiek, filosofie en de grote levensvragen. Maar vooral als film is hier niks clichés aan. Vrij uniek in opzet en uitwerking en ook het einde is niet erg normaal.

Vind ik niet, dit is eerder een idylle die je mag hopen ooit eens mee te maken maar wel heel oprecht. Nergens wordt gepretendeerd het leven te pakken, zoals Kronos zojuist uitstekend verwoordde.

Chemie is hoe mensen naar elkaar kijken, met elkaar omgaan in kleine gebaren, het gevoel dat je er als kijker bij hebt.

All you need is love-the movie. Enorm hoog Boeketreeks gehalte (althans, wat ik me daar bij voorstel.) Net als Robert ten Brink brengt Linktlater de geliefden om de zoveel tijd weer samen.

Het levert een hele weeïge film vol clicheés op, die er bij velen in gaat als zoete koek. Mij interesseren de personages net zo weinig als de 'kandidaten' in de studio op kerstavond. Een relatie is meer dan een idyllische snap shot.

Ieder zijn ding....

Moest inderdaad gelijk denken aan Juno of 500 Days of Summer o.i.d. maar dit is idd 1995. Ik heb het ook niet over die scene in de platenwinkel, vroeg me wel af wat Jesse daar te zoeken had though. Maar natuurlijk had hij dezelfde muzieksmaak.

Dat is Before Sunset, niet Sunrise.

Ik heb het niet over de gesprekken. De belevenissen die ze meemaken zijn allemaal vrij cliche. Fijn hoor, maar dan kijk ik inderdaad net zo graag naar Robert ten Brink. Einde inderdaad niet zo, maar dat kwam weer een beetje te gemaakt op me over.

Jij hoopt dit een keer mee te maken? Dat zal het wel zijn dan waardoor deze film zo veel mensen aanspreekt. Ik zou zeggen neem de trein naar Wenen, grote kans dat je inderdaad iemand tegenkomt waarmee je totaal geen overeenkomsten mee hebt.

Dit ontbrak compleet naar mijn mening, sowieso waren ze zelf teveel met hun eigen woorden bezig om daar aandacht aan te besteden. De momentjes waarin ze niet praatten behoorde tot de mooiste in de film. Ik vond de klik die ze hadden gewoon totaal ongeloofwaardig en waar ze het over hadden en wat ze meemaakten compleet oninteressant, paar uitzonderingen daargelaten. Geef mij maar een film met iets meer magie/poezie zoals bijv. Lost in Translation, Garden State of 500 Days of Summer.

Als je deze film niet voelt dan houdt het op. Dan is het inderdaad veel oeverloos gepraat en weinig meer (kan ik me voorstellen).

Maar deze film had mij in zijn greep vanaf het moment dat ze zitten te praten in de tram en Jesse het haar van Celine wil aanraken. Dat kwam zo levensecht en puur op me over, had zo'n realistisch moment nog zelden gezien in een film. En eigenlijk ging de film daarna voor mij op dezelfde voet verder. Al die kleine momentjes, gebaartjes, blikken, de spanning van wat er gaat gebeuren, dat 'telefoongesprek' waarin alles bij elkaar komt, de 'climax' op het gras.

Maar nogmaals, voel je dat niet, dan blijft er weinig over om van te genieten denk ik.

Dat moment had kunnen werken, maar vond het vrij gekunsteld omdat ze elkaar nog niet zo lang kenden. Maar dat is vrij persoonlijk denk ik. En dat soort realistische momenten zitten andere films natuurlijk ook vol van.

Warme walking and talking film waarin Linklater het vooral aan z'n beide hoofdrollen overlaat, maar ook Wenen, de stad behoort bij de cast, en enkele van haar soms kleurrijke inwoners laat spreken. Zoals die nonchalante poëet die er voor een paar centen in no time een zijdezachte tekst uitperst. Je voelt in alles dat het iets zegt over de twee, net als hun reactie op het gedicht.

Zo zijn er meer van dat soort al dan niet subtiele momentjes met veel gesprekjes, af en toe herkenbaar en vrij vaak filosofisch. Dat is misschien niet zo realistisch, maar de manier waarop Hawke en Delpy het doen, is dan wel weer zo naturel dat je er gemakkelijk in mee kunt gaan. Eerlijk gezegd boeit het me ook niet zo wat ze elkaar op dat vlak zoal te vertellen hebben.

Dan heb ik toch iets meer met hun lichaamstaal. Dat met het haarlokje was mij ook niet ontgaan. Intiem heet het dan. Dat raakt het een beetje kwijt als het naderende afscheid aan bod komt. Kwam op mij wat stroef en geforceerd over. Verder is er weinig mis mee. Mooi, innig filmpje over twee mensen op reis die mede daarom open voor elkaar staan. Ook iets dat herkenbaar is.

Prima uitgangspunt met sympathieke acteurs, maar wat ze te vertellen hebben kan mij helaas nergens echt boeien, en van de chemie merk ik ook niet zo veel. Dit commentaar klinkt misschien een beetje knorrig of blasé, en dat is niet de bedoeling, maar de warmte kwam bij mij gewoon niet over. Extra halve ster voor de mooie scène waarin ze doen of ze de mensen met wie ze een afspraak hebben opbellen om af te zeggen en dan onwillekeurig hun antwoorden gaan bijkleuren, dat was een mooi moment.

Best oké deze film, maar ook ik begrijp die hele ophemeling niet zo.

Je merkt aan alles dat de film realistisch en naturel over wilt komen. Dat lukt de film ook zeker wel tot op zekere hoogte, maar echt een enorme chemie ofzo merkte ook ik niet. Zowel Hawke als Delpy doen het best goed, maar nergens kreeg ik echt die feeling.

Ben ik trouwens de enige die opmerkte dat ze in de hele film niet eens even naar elkaar leeftijd gevraagd hebben? Wellicht mierenneukerij van mijn kant, maar voor een film die zo naturel over wilt komen toch wel een klein beetje raar. Verder waren sommige scenes best mooi, zoals de telefoonscene, maar deden andere weer wat geforceerd aan, wat voornamelijk aan de dialogen lag. Af en toe toch echt wat te gemaakt en gepolijst.

Al bij al wel gewoon een aangenaam filmpje. Kijkt vooral lekker weg, kent een paar sterkere scenes, maar als geheel niet heel indrukwekkend wat mij betreft. 3,0* sterretjes.

Same here. Ik ben deze film gaan kijken door het hoge cijfer en alle lof die het krijgt hier op MM. Het is geen slechte film hoor maar zo geweldig is deze praatfilm nou ook weer niet. Heel veel blabla maar echt boeiend wordt het nergens. Er wordt prima gespeeld, en Julie Delpy is een mooie verschijning, maar er is wat mij betreft weinig chemie tussen de hoofdrolspelers. Nu deel 2 kijken... misschien is die iets beter.

Ik had veel verwacht van deze film maar het is me zwaar tegengevallen. Saai verhaal, teveel geouwehoer en geen chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Ik moest tijdens deze film een paar keer denken aan de film Barefoot die ik onlangs voor de tweede keer heb gezien. Daar spatten de vonken werkelijk van het scherm door de chemie tussen Scott Speedman en Evan Rachel Wood. Ik vind het fascinerend dat er daadwerkelijk mensen zijn die vinden dat er sprake was van chemie tussen Hawke en Delpy.

Niet veel meer toe te voegen aan mijn vorige recentie. Wel dat de film mij altijd is blijven fascineren. Wenen lijkt op een bepaald vlak wel veel op Antwerpen waar ik zelf vandaan kom. Een historische en toch bruisende stad die groots is en toch zoveel kleine plekjes kent. Ik zie me daar net als Jesse en Celine in ronddwalen. Before Sunrise is de puurste romantiek die je in een film kan zien. Meestal is het een vorm van dromen, met humor, ... Dit is echt met gevoelens en dicht bij iemand komen. Je hebt ook films over liefde natuurlijk, zeker met koppels die al langer samen zijn. Amour bvb is daar een groot voorbeeld van. Maar de vlinders in de buik en het gevoel dat het klikt met iemand, die eerste stapjes in een avontuurlijke romance, genietend van het moment zelf,.. Dat is Before Sunrise.

Op een bepaald moment zat ik in de dialoog als je begrijpt wat ik bedoel. Nog meer dan anders in film, zat ik mee in die film en waren de personages gewoon de deur naar die andere wereld. Ik zag geen Hawke of Delpy meer, maar zij waren zo naturel en dicht bij mijzelf dat hun dialogen op het lijf geschreven waren. Klinkt misschien melig of onduidelijk, maar het is moeilijk anders te verwoorden. Hoeft ook niet, zelfs in de film hebben ze er een hele nacht voor nodig.

"I want to keep talking to you, y'know. I have no idea what your situation is, but I feel like we have some connection. Right?"

De Before films beschouw ik als drie van de beste romantische films die ik heb gezien en als trilogie misschien wel drie van mijn favoriete films aller tijden. Sunrise blijft ook bij herziening een genot om naar te kijken. Het gedeelte in de trein is het begin van een lange nacht in het schitterende Wenen waarin de Amerikaanse toerist Jesse en de Franse studente Céline elkaar beter leren kennen. Het acteerwerk van Hawke en Delpy blijft weergaloos en hun chemie is onweerstaanbaar.

Vanaf hun eerste kennismaking geloof je dat deze twee gelijk een band hebben die ze waarschijnlijk hun hele leven niet meer met iemand anders zullen hebben. Maar het mooie van Sunrise blijft ook dat er een duidelijke limiet aan hun tijd samen zit wat voor een urgentie zorgt in hun gesprekken en belevenissen. Je kan individuele scènes eruit pakken (de scene in de platenzaak vind ik geweldig) maar Sunrise is één lang avontuur met gesprekken die alle kanten opgaan maar op ieder moment oprecht aanvoelen. De dialogen komen nog wat gekunsteld en onnatuurlijk over maar door het spel van Hawke en Delpy dat zo echt en naturel oogt geloof je ieder woord. Jesse en Céline zijn beide begin twintig wat zorgt voor een bepaalde naïviteit en dromerigheid die erg herkenbaar is. Ze hebben de wereld aan hun voeten, geen grote verantwoordelijkheden en nog niet veel deuken in hun liefdesleven opgelopen. Sunrise eindigt met de belofte om elkaar over zes maanden op dezelfde plaatst weer te ontmoeten. En je bent als kijker zo verliefd geworden op beide personages dat je hoopt dat ze zich aan hun afspraak houden.

Gevalletje 'sloeg de plank mis' voor mij. Ik voelde weinig chemie tussen de Hawke en Delpy en de film rolde traag vooruit met hier en daar een interessante conversatie. Het realiteitsgehalte lag erg laag. Ze hebben expres gekozen voor veel ongemakkelijkheden in het acteerspel wat overigens logisch is, maar daar sloten de gesprekken niet altijd op aan. Wat dieper in de film werd het wat beter, werden de karakters goed vrijgegeven en was er ruimte om je in bepaalde situaties in te leven.

Echter kon deze film wat mij betreft nergens pieken. Ik kijk, wat ik gerust kan zeggen, behoorlijk vaak films uit dit genre. Deze viel me ondanks de torenhoge verwachtingen helaas wat tegen.

Onlangs Before we go (2014) gezien. Een film uit hetzelfde genre, je zou bijna van een remake kunnen spreken, maar wel van een absolute geslaagde. Weinig mensen zullen het met die uitspraak met me eens zijn, maar zo beleef ik het wel!

Voldoende.

Fascinerend van begin tot eind. Ik denk, gezien de diverse reacties, dat het heel erg afhangt van je persoonlijke situatie of deze film je iets te vertellen heeft.

Had hoge verwachtingen voor deze film. Het concept is dan ook zeer leuk! Helaas vond ik Ethan Hawke vrij onuitstaanbaar. Wat een glad, zelfingenomen kereltje. Voor mij toont deze film ook niet het gevoel van liefde op het eerste gezicht, daarvoor was het te flirterig of zo... Hawke doet zo hard zijn best om haar voor zich te winnen, ik mistte heel veel eerlijkheid en kwetsbaarheid in zijn personage.

Hier vind ik dus helemaal niets aan.

Oersaai, anderhalf uur geklets....

Eentje om snel te vergeten...

In het echte leven zijn dit de onvergetelijke momenten die het leven enorm verrijken en verdiepen. Maar het verfilmen daarvan valt nog niet mee. mijn aandacht verslapte in elk geval naarmate de film vorderde.

Eindelijk heb ik (met dank aan Canvas en Netflix) alle Before-delen bij elkaar gesprokkeld en ben ik aan de trilogie begonnen waar ik zoveel van verwachtte. Dit eerste deel valt in ieder geval al niets tegen.

Ik ben zeker geen Linklater-kenner, maar afgaande op het grandioze Boyhood en dit Before Sunrise is hij een meester in het vastleggen van natuurlijk-magische momenten. In Boyhood is dat - hoe bescheiden - Het Leven, hier is dat De Liefde. En dat doet hij op geweldige wijze.

Before Sunrise vertelt het verhaal van twee mensen die elkaar niet kennen en samen een spontane romantische avond beleven in Wenen. Door het naturelle spel van Delpy en Hawke geloof je de hele situatie alsof je een stiekem gefilmde documentaire zit te kijken. Het ene moment zijn de gesprekken diepzinnig maar allesbehalve perfect, zoals in het echte leven en hoe je het normaal niet in films ziet, het andere moment blijft de camera een halve seconde te lang op een blik of op vastgehouden handen hangen, waarmee óók weer een heel verhaal wordt verteld.

Ondertussen is het natuurlijk allemaal lekker sentimenteel en vaak ook cliché, precies zoals de liefde dat ook is. Dat Jesse en Céline er in een paar uurtjes meer afkletsen dan menig stel in een hele maand doet, stoort daardoor ook niet. Dit is spontaan, eerlijk, volmaakt imperfect. Zoals die scène in de muziekkabine van de platenzaak: zo prachtig, die verlangens en vragen die door de lucht zweven.

Het open einde spreekt me ook erg aan, met die belofte van over 6 maanden die rond-echoot terwijl je de magische plekken van nachtelijk Wenen bij ontnuchterend daglicht ziet, niet wetende of die afspraak wortel zal gaan schieten (ik neem aan van wel, er volgen nog twee films).

Noem me een gevoelige jongen, maar dit vind ik zo prachtig. Op naar de volgende.

Enjoy man. Geweldige trilogie!

Eens! maar één blijft wel onovertroffen. Sorry Zwolle84

Fijn om te lezen dat dat er nog mensen zijn die de film wel kunnen waarderen, iets teveel 'haters' hier de laatste tijd.

Ik behoor ook tot de eerste groep mensen die je hier aanhaalt. Absolute topper.

Excuses zijn gelukkig niet nodig.

Linklater is een romanticus die houdt van de 'kleine grootse momenten'. Dat gevoel heeft hij perfect neergezet in Dazed & Confuzed, een heerlijke film over een op zich banale zomeravond ergens in de seventies, ergens in Texas.

Hier werkt het bij vlagen ook wel. Ik heb niet echt iets met één van de twee acteurs, dat helpt niet echt, maar boven in het reuzenrad, een cliché waar de protagonisten zich ook van bewust zijn, werkt het (net door dat cliché) weer wel en lijkt de liefde héél intens. Mooi ook die herneming na 'het einde' waar we de plekjes van de nacht in het felle ochtendlicht herontdekken, als om te bevestigen dat als de magie daar is je ervan moet profiteren, omdat de zo weer weg is…

En ook wel een verademing om eens een keer naar een Amerikaanse film te kijken waar niemand op zijn gezicht geslagen wordt.

Criterion

Nu de regio B nog...

Of je gaat regiovrij scheelt een hoop engelengeduld