Before Sunrise (1995)

Nou, ik was zeer nieuwsgierig naar deel 3 en vond dat ik dan toch echt deel 1 en 2 moest (af)kijken.

Deel 3 is ook echt wel iets anders dan 1 en 2.

In welk opzicht. Zijn ze het praten verleerd?.

Tuurlijk praten ze veel en zijn daar de films op gebouwd, maar ik vind het vreemd dat sommige mensen niet het achterliggende gevoel oppikken. Sunrise is pure romantiek, Sunset een stuk minder ja, maar die is ook spannend omdat die voortborduurt op de band en het gevoel uit deel 1.

Heb je nooit zelf zo een avond beleefd Mythos, dat je eigenlijk alleen maar praat en toch voelt dat daar meer van is?

Het zelf doen lijkt me iets anders dan anderhalf uur er naar moeten kijken.

Iedereen heeft zo zijn eigen invulling wat hij/zij onder romantiek verstaat.

Deel 3 schijnt, aldus de commentaren daar, niet heel veel anders te zijn.

Wat een tegenvaller zeg.....Ondanks dat romantiek niet mijn favoriete genre is had ik hier toch wel wat meer van verwacht gezien de erg hoge rating. Ik vond het een saaie aaneenschakeling van filosofisch geleuter.

Nou ja, ik vind alles wat besproken wordt in ieder geval wel interessant, en met het uitstekende naturelle spel van beide en de chemie komt juist daar zo mooi de liefde uit voort. Plus dat het ook een stukje herkenning kan zijn, wat het extra mooi maakt.

Ik hou ook niet zo van romantiek, maar daar is voornamelijk de abominatie die romkom heet debet aan. Bij deze film vond ik erg, erg goed, juist omdat ik het zo tastbaar en 'realistisch' vond. Daarbij hoben ik niet echt vies van filosofisch geleuter, dus voor mij was het de beste romantische film ooit.

Maar als je van beide niet houdt, snap ik dat je hier niet echt warm van werd

Ik vond deel 1,2,3 zeker overeenkomsten vertonen (long takes with lots of dialogue), maar de toon van de films is zeker anders!

Nou inderdaad, je kunt nu niet eens mee kletsen

Ik 'voelde' de sfeer zeker wel, maar de hele film dat gezwets erbij is me te lang.

Een lange dialoog. pfft niet mijn ding. Op zich goed geacteerd, maar voor mij niet boeiend. 1.5

Veel romantische films zijn eerder zoete dromen met daarin de perfecte wereld van prinsen en prinsessen waar alles goed komt op het einde. Soms is het wel mooi om naar zo'n ideale relatie te kijken en zelf te hopen dat je dat ook zou overkomen. Maar echte realistische liefde, echte romantiek is echter schaars.

Ik had niet veel hoop moet ik zeggen in Ethan Hawke. Een wat mindere acteur die ik vooral kende van films als Assault on precinct 13 en Training day. Bovendien is het vooral een Amerikaanse films en had de film de schijn van een doorsnee romcom te zijn. Door de sterke recensies, ook bij de sequels, de film toch maar eens een kans gegeven.

De film is prachtig en je ziet de liefde groeien. Het feit dat ze gewoon 1 nacht samen zijn, niet met de intentie vertrekken van aan een relatie te werken of lange termijn te denken, zorgt er voor dat ze gewoon open zijn, zichzelf en vooral dat ze zich samen amuseren alsof het hun laatste avond samen is. Zelden zag je zo'n romantiek tussen een filmkoppel dat zo intens en puur is. Geen zoete balkonscènes, geen ridder op een wit paard, maar elkaar leren kennen. Communiceren met elkaar om zo te weten wie die persoon is.

Het gebeurt niet veel, maar ik kon me perfect inleven in Hawke. Vergeet 3D, met deze film wordt je pas als kijker echt betrokken. De setting van Wenen zorgde daar ook wel voor. Dit kan je niet doen in het drukke New York. Ik ben zelf van Antwerpen en ik kan mezelf bedenken met een Julie Delpy-personage doorheen zo'n idyllische maar toch bruisende stad.

Mooi einde trouwens ook dat je toch even doet slikken. Zeer ontroerend en eigenlijk een schande dat ik de film niet eerder heb gezien.

Mooie maar best frustrerende film als je het zelf ook meegemaakt hebt. Dat gevoel van het laatste afscheid nemen als je net begint gevoelens voor elkaar te ontwikkelen en een relatie op te bouwen. En je je realiseert dat je elkaar wel weer ooit zult zien, maar realistisch gezien nooit meer ontmoet. Maar ja dat heten niets voor niets vakantieliefdes

Gisteren begonnen met deze trilogie. Als kijker wordt je direct in het verhaal getrokken, voor beide personen krijg je veel sympathie en er zullen voor veel mensen veel herkenbare dingen inzitten. Het is een totaal ander soort romantiek die je gewend bent uit films. Niet de vlotte scenes met ongemakkelijke of grappige situaties waarna op het einde alles toch goed komt. De chemie tussen de twee is erg groot en blijft groeien, maar een totaal andere einde. Veel dialogen en eigenlijk doen die er niet zo toe, het gaat meer om de hele setting.

Ik was zeer benieuwd hoe er verder werd gebouwd op deze film. Er is namelijk wel iets neergezet en het is lastig om dat op een vergelijkbare manier te herhalen.

Ik snap wel waar de makers heen willen: kennismaken met twee jonge mensen die verliefd op elkaar raken tijdens een modern avontuurtje. De twee babbelen er op los, maar voor mij als kijker was het alleen mooi om de band tussen de twee te zien groeien. Ik had wel op iets meer gehoopt. After Sunrise deed me op den duur meer denken aan de avonturen die ik zelf jaren geleden heb gehad (inmiddels heb ik meer dan tien jaar verkering. Dan zitten die prille liefdes er niet meer in). Leuk idee, redelijke uitwerking. Er had wel wat meer mogen gebeuren.

Ik ben het met jou eens! Ik vind het idee van een trilogie met intervallen van negen jaar, waarbij daadwerkelijk intervallen van negen jaar plaatsvinden, bijzonder interessant. Vanmiddag heb ik ze alle drie achter elkaar gekeken. Deel één heeft mij bijzonder positief verrast! De film lijkt een romantische utopie die juist zo goed is omdat het natuurlijk en realistisch lijkt. Het is niet dat pretentieuze over de top "perfecte" wat deze film zo perfect maakt. Ik genoot overigens van de dialogen en de opbouwende spanning tussen de twee hoofdpersonages.

Geweldige film waarin een jongen en meisje elkaar ontmoeten in de trein en besluiten de dag samen door te brengen. Bijna een soort documentaire waarin je twee mensen verliefd ziet worden op elkaar. De dialogen gaan zowel over alles en niets en de film zit vol kleine echte en oprechte momenten. Het naturelle en levensechte spel van Ethan Hawke en Julie Delpy zorgt voor de meest realistische en mooiste onscreen romance ooit.

Ik heb deze film al vaak gezien, maar hij blijft magisch........

Prachtige, ontroerende film over hoe mooi en onverwacht het leven soms uitpakt. De dialogen zitten soms tegen het pseudo-intellectuele aan, maar het voelt allemaal volkomen naturel aan en nergens geforceerd of gemaakt. Beste moment van de film is als de twee voor lange tijd naar elkaar kijken en op het punt lijken te staan elkaar te zoenen maar het steeds net niet doen - acteerwerk in de vierkante milimeter op tekstueel gebied als non-tekstueel, ga er maar aanstaan.

Schitterend. 4,5*

Ja, mooie film maar met al dat dialoog raak ik af en toe de draad kwijt Misschien volgt een hogere waardering na een herziening!

Jeetje wat een gewauwel over helemaal niks. Ik herkende er helemaal niets in. Wel mooie beelden van het land en super spannend dat je met een vreemde meegaat die je in de trein hebt leren kennen. En daar vervolgens (de gevoelstijd van deze film) 4uur lang mee gaat ouwehoeren.

Ik eindig positief. Het einde was wel heel mooi. Maar dat kan ook komen doordat ik blij was dat het gedaan was.

Vanavond begonnen aan deze trilogie. In 1 woord: wauw! Pure romantiek. Erg benieuwd naar de volgende 2 delen!

4,5*

Het einde is wel mooi, dat klopt wel.

Een praatzieke, subtiel invoelende, ontwapenende en plotloze romantische datefilm (jongen ontmoet meisje), waarin twee jonge mensen geanimeerde, herkenbare en sekse afhankelijke gesprekken voerden. De personages waren sympathiek en interessant en als kijker kon je je gemakkelijk met hen identificeren en meevoelen. De regisseur heeft bovendien gezorgd voor humor. Ik denk dat vooral door de eenvoud van het gebeuren mensen betoverd raakten.

Pijnlijk oninteressant! 0,5*

jipt

Elaboreer. Je verwoording komt aardig beperkt over.

Ik ben het 100% met je eens. Dit is precies wat ik dacht.

Erg simpel maar leuk concept. Eigenlijk net als in Boyhood een natuurlijk verloop van scenes, logische dialogen en menselijke aspecten van het samen zijn. Gewoon een beetje kletsen en merken dat je een klik hebt en gewoon doen waar je zin in hebt op dat moment. Hoe weinig doen zo boeiend kan zijn.

3.5*

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ethan Hawke...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Zo interessant als Boyhood, zo clichematig en oninteressant is Before Sunrise.

Bij een film die bijna volledig afhankelijk is van dialoog, is het belangrijk dat de acteerprestaties van hoge kwaliteit zijn, maar dat was niet het geval. Julie Delpy kwam gelukkig gedurende de film wat beter in haar rol. Ethan Hawke acteert als een dweil en keek voortdurend uit zijn ogen alsof hij Celine wel eventjes zou gaan doorboren. Tot groot blijdschap van Celine zelf, die al na 1 woord van Jesse keek alsof ze haar prins op het witte paard had gevonden. Waarom? We zullen het nooit te weten komen. Tot zover de geloofwaardigheid van de film. Het is dan ook meer een film over twee geile mensen dan dat er sprake is van enige romantiek. Dit verklaart ook het gebrek aan spanning gedurende de hele film. Net als dat er niet echt sprake was van een klik of enige chemie. De twee personages zijn zo verschillend, waardoor de hele geloofwaardigheid van hun "klik" en de film op zich in het niet valt. Daarnaast praten ze alleen maar continu over zichzelf. Op magische wijze is er echter een aantrekkingskracht tussen de twee, het zal vast door de filmmaker komen.

Verder is de film op audiovisueel niveau ook totaal oninteressant.

Ik hou best van filosofisch geleuter, maar ik heb in deze film misschien twee zinnen opgemerkt die het waard zijn verder over na te denken. Een zin als: "I hate that the media, you know, they are trying to control our minds." Blegh..

Geef mij dan maar een film als Drive waarin weinig gepraat wordt en veel gezegd.

Volgens mij draai je Boyhood en Before Sunsrise om. Waar juist Boyhood -die pretendeert het gewone leven te pakken- als film zeer clichématig is, daar is deze film zonder enige pretentie dat totaal niet. En de quotes die je aanhaalt, zo praat men toch tegen elkaar in het normale leven? Zeker als er alcohol bijkomt. Wat licht overdreven en de wijsheid in pacht denkend te hebben. Misschien voor jou niet herkenbaar, voor mij echter wel degelijk. In Boyhood zullen maar weinig mensen zich echt herkennen.

Dat je Before Sunrise dan oninteressant vindt, dat kan, maar je kan het moeilijk clichématig noemen, tenzij je dat van de werkelijkheid vindt.

Laten we Boyhood voor het gemak er maar even buiten laten

Niet clichématig? Verklaar je nader. De stereotype Franse kunststudente, waarzegster, nacht in het park, dronken poeet, dansen op de muziek die uit een huis komt. Het is allemaal weinig verfrissend.

Deze film pretendeert net zo goed het gewone leven te pakken als Boyhood. Zelfs al is Boyhood clichematig, maar laten we het daar over hebben op de andere filmpagina, dan voegt het daar nog wel wat aan toe.

De quote die ik aanhaalde, zo iets zou je kunnen zeggen inderdaad, maar ga er dan wat dieper op in, nu blijft het vooral een verzameling van oppervlakkige wijsdoenerij die eerder uit het hoofd van de regisseur lijkt te komen dan oprecht uit de hoofdrolspelers. Het is ook meer de geloofwaardigheid en de gekunsteldheid van de film die me stoorde dan de dialogen. Waarom valt de artistieke en dromerige Celine voor de cynische Amerikaan? Ik had geen enkel moment het idee dat ik naar liefde of spanning zat te kijken, meer twee mensen die eindelijk iemand hebben gevonden om hun semi-intellectueel gewauwel aan kwijt te kunnen, maar echt intellectueel wordt het nergens.