Before Sunrise (1995)

Ik ben een officieel romkom hater en gelukkig valt Before Sunset daar niet onder, drama/romantiek is een beter label, al ken ik weinig films als deze en ik werd er zeker door gegrepen.

In feite zijn we een nacht getuige van een spattende vonk tussen Julie Delphy en Ethan Hawke, waarvoor ik na het zien van deze film iets meer waardering heb gekregen. Inderdaad wonderlijk hoe een film zo op de magie tussen de twee hoofdrolspelers en de dialogen kan leunen. Voor de rest zijn inderdaad weinig elementen uitzonderlijk, wat wat Before Sunset doet, doet het ook goed, en dat is het voelbaar maken van die vonk.

Ik zal Before Sunrise over niet al te lange tijd ook bekijken. Een van de betere romatische films die ik heb gezien.

...en dit is opmerkelijk, omdat?

Viel mij ook op idd, bij mij moet je iig heeel goed kijken om dat verschil te zien en als Ik Ethan Hawke zo inschat geldt daar hetzelfde voor, ook niet echt een Ruud van Nistelrooy...

On-Topic: Ik heb Before Sunset ook gelijk maar er achter aan geknald.... Mooie film ook!

Ik zou het niet kunnen zeggen over die baardgroei. Het enige waar ik op gelet heb is of de tieten van Julie Delpy op 24 uur tijd gegroeid waren.

haha geweldig!

Normaal zou dit nooit mijn soort film zijn om aan te zetten (aangezet omdat de Friedhof der namenlosen erin zit) maar damn wat een goed verhaal!

Erg herkenbaar ook voor backpackers/interrailers om dit soort spontane nachten te beleven. Hoogste tijd dat ik weer ga.

Herziening gedaan met het oog op Before Midnight en ik ben nog meer onder de indruk geraakt van Sunrise dan dat ik dat enkele jaren terug al was. Schitterend hoe oprecht en realistisch hun dag samen op mij over is gekomen. Delphy en Hawke spelen geweldig sterk, wat een heerlijk liefdeskoppel zeg. De chemie tussen de 2 spat er vanaf.

Ik verhoog 4* tot 4,5*, dikverdiend.

Zelfde gedaan, zelfde geldt voor Sunset. Was inmiddels al 8 jaar geleden, wat vliegt de tijd. Zeer uniek, zo'n film waar de connectie geloofbaar is. Blijft toch heel lastig te realiseren.

Ik ga ze ook herkijken komende week denk ik....

Zeker doen, echte 'groei' films imho, zie ze alle 3 nog wel op 5* komen de volgende keer.

Zijn imo te 'kleine' films om met 5* te bekronen.

Te 'klein'? Verklaar je nader.

Het is ongeveer 2 jaar geleden dat ik deze film en het vervolg heb gezien en ik vind de films geweldig maar het is wel een dimensionaal. Het is ook als je de meningen hier doorscrolt een 'fijne' film. Het is vooral heel fijn. Dat vind ik niet 5* waard. Deze film heeft audiovisueel geen meerwaarde vind ik maar qua gesprekken doet deze film het heel goed. Ja, het is vooral heel erg fijn maar kan me niet voorstellen dat iemand na het einde van deze film sprakeloos voor zich uit zit te staren maar dat is ook niet de bedoeling. Maar groots, complex, meerlaags of verbluffend vind ik het niet vandaar dat ik het kleine films vind. Ik weet alleen niet hoe overtuigend dit overkomt aangezien ik Clerks 2 vijf sterren heb gegeven wat overduidelijk ook een kleine film is.

Maar kan ook niet wachten om deze en het vervolg te gaan herzien voordat ik Before Midnight ga kijken en wie weet gaat de waardering wel omhoog al denk ik dat het gewoon 4* blijft.

Wat wel erg leuk en origineel is, is dat er telkens 9 jaar tussen zit, dat soort dingen zijn geweldig.

Ik snap je punt Bedankt voor de toelichting, als dat je criteria is dan snap ik wel waarom deze reeks er niet voor in aanmerking komt.

Herzien en is me veel beter bevallen. De personages mogen dan een tikkeltje té zelfbewust zijn over de magie van het moment (ik verkies nog altijd de banaliteit van het alledaagse van Rohmer), maar Linklater komt er heel goed mee weg doordat hij erin slaagt zoveel herkenbare, universele thema's aan te halen. Misschien geen hoogtepunt in cinematografie, maar wel zeer treffend in beeld gebracht: de scène in de platenwinkel, de flipperkast..inventief allemaal. Tenslotte heb ik mij niet meer geërgerd aan het personage van Hawke. Het is misschien een aansteller, maar tegelijkertijd komt hij vooral erg onzeker over en dat maakt hem menselijk.

Voor sommige gebruikers is deze, rustige, rond dialoog opgebouwde, film een verfrissende, nieuwe kijkervaring zoals te lezen valt in sommige meningen. Voor mij is dat niet zo, en dat verklaart wellicht enigszins mijn ietwat genuanceerdere beoordeling.
Zoals gezegd veel dialoog in de film, die niet altijd even lekker loopt. Delphy speelt leuk naturel, maar Hawke vind ik bij vlagen een irritante, cynische vent. Het mooie is hier weer aan dat Linklater ook bewust deze keuzes lijkt te maken. Bij een dergelijke film dient iedere regel, iedere aanraking en ieder oogcontact bewust te zijn. Wat dat betreft zijn de acteerprestaties, vaak gepaard met lange shots, knap gedaan. Leuke, semi-filosofische, thema's worden aangesneden en ik kon me goed vinden in sommige thema's. Maar dat 'leuke' is het hem juist. Dat is het (leuk), en meer niet echt, ook al komt het door sommige scènes wel erg in de buurt: de scène in het restaurant met het geanimeerde telefoongesprek en natuurlijk de eindshots zijn goed gevonden en voegen zonder twijfel een bepaalde eigenheid toe aan de film.
Het hele idee blijft romantisch en zal iedereen aanspreken; verstoken van digitale wereld, van camera's om het vast te leggen, maar met veel (vrije) tijd één (met de nadruk op één) nacht doorbrengen met een hele leuke man/vrouw. Leuke film van gemaakt. 3,5 voor nu.

Hier ben ik het wel mee eens. Zag deze gister voor 't eerst, een goeie vriend is er al jaren weg van maar loop zelf niet warm voor Linklater. Vaak zit er over z'n films een laag die me een beetje stoort, eentje waar ik mijn vingers niet op leggen kan. Zal z'n bedoeling wel zijn...

Berore Sunrise ervaarde ik inderdaad vooral als fijn en hartverwarmend, niets meer of minder.

Ik vond het maar een saaie film

Uiteindelijk toch een behoorlijk saaie film. Het concept is best aardig en het begint ook nog wel leuk, maar beide personages spraken mij niet aan en de (soms nogal filosofische) dialogen ook niet. Wenen is een prima decor, maar er werd eigenlijk iets te weinig gebruik van gemaakt. Ook wat meer interactie met andere mensen had geen kwaad gekund, hoewel de ontmoetingen met de dichter en handlezer de film nou ook niet beter maakten.

Mooie film blijf ik dit vinden, goede dialogen, geloofwaardige chemie tussen de acteurs, leuk dat er met zo 'weinig' toch een boeiende en leuke film te maken valt.

Iedereen kent dat wel, op reis of vakantie zo een avond waarin je iemand vindt waarmee je een directe click hebt, een soulmate. Leuke avond, diepe en toch lichte gesprekken, biertje erbij, een zoen op het eind en that’s it. Maar wel zo een perfecte avond. Althans, ik ken het wel (zij het geen hele nacht) en dat gevoel gaf deze film ten volle.

Want dat zien we gans de film lang, twee mensen die elkaar vinden en blijven praten. Over zeer banale zaken als vriendjes of een verhaal met oma van vroeger, maar ook diepere levensvragen die ze elkaar openbaren. De balans daartussen is ook uitstekend. Een beetje zoals Voskuil deed in Bij Nader Inzien in 1200 pagina’s, maar nu in krap honderd minuten. Verder is de afwisseling van locaties genoeg, is men altijd onderweg als ze praten -zij het lopend of zittend in een tram- of speelt men een potje op een flipperkast. Daardoor worden de gesprekken nooit saai omdat er altijd iets gebeurt. En het duurt allemaal niet te lang om te gaan vervelen. Daarnaast ook zelden zoveel chemie gezien tussen twee personen. Deels helpen de lange shots waarin ze maar blijven praten en praten, maar ook dat ze veel zelf hebben meegeschreven aan het script. Dit zijn dus twee mensen die elkaar in het echte leven waarschijnlijk kunnen waarderen om hun opvattingen en interesses. Ik vraag me ook af hoeveel nog ter plekke werd verzonnen, alleen al gelet op het aantal You knows, totally’s en like’s. Of het is gewoon fantastisch naturel geacteerd, dat kan ook. Maar bovenal zijn de dialogen volstrekt eerlijk, oprecht en geloofwaardig.

En ja, visueel is het allemaal niet zo heel sprankelend. De fotografie is niet bijzonder of ook maar echt mooi te noemen; wel wordt Wenen sfeervol in beeld gebracht - en erg romantisch ook. Niet wordt, bijvoorbeeld, enkel in de ochtend een mooie leegte getoond met het donkere van de nacht nog licht in de hemel gemengd, maar ook rond de Prater worden de negers en Oost-Europeanen niet getoond, en juist die twee groepen zie je bijzonder veel daar (en je schijnt daar ook niet helemaal veilig te zijn na zonsondergang). Het zijn allemaal nette mensen daar, kunstenaars en dromers, en Goddank spreken ze wel Duits en met een Oostenrijks accent. Fijn. Verder was de muziek soms mooi (ik houd ook van de klavecimbel), al had men het ook wel bij enkel Oostenrijkse componisten mogen houden, en vooral die muziek van in het begin van Purcell (Dido en Aeneas, al verliep dat verhaal tragischer) met die versnelling erin en dan het beeld van de rails die onder de camera doorschieten. Poëtisch mooi. En daarnaast enkele onvergetelijke scènes en vooral die laatste shots ook met de leegte.

Zeer, zeer genoten dus, met veel herkenning, emotie en een constante glimlach. Dan is er maar één conclusie: 5,0*

Dat zie ik graag

Stond al lang op het lijstje, maar nu eindelijk gezien: wat een top film. Blijft nog een tijd na het zien in je hoofd rondspoken.

Kan niet wachten om deel 2 en 3 te zien!

Ging hem kijken omdat ik deel 3 wil zien.

Blijkt dat ik hem al ken en nog steeds horendol word van dat 100minuten lange geneuzel.

Geen greintje gevoel of romantiek zit er in jou zeker?

Denk dat je het tegen mij hebt?

Romantiek bestaat niet uit elkaar hyperactief de oren van de kop af lullen...

Voor mij in ieder geval zeker niet. Word er doodmoe van.

Inmiddels deel 3 gezien, die is al iets beter te pruimen.

Ik vind het knap dat je doorzet als je deel 1 niets vond. Ook wat vreemd, aangezien het alledrie dialoog-films zijn en als je daar niet van houdt, kun je beter de rest ook niet kijken toch? Ik heb na Blade 1 ook geen geen andere delen meer gekeken, not my thing.

Dat valt mee. Romantiek is wat meer dan praten. Een deel 2 had daar verandering in kunnen brengen. Maar is eigenlijk gewoon een voortzetting van het eerste deel.