Before the Devil Knows You're Dead (2007)

Knap staaltje non-lineair film maken, waarbij een sterrencast meer dan goed werk levert. Het gespannen sfeertje kent vele invalshoeken met als basis een disfunctioneel gezin. Sidney Lumet weet met weinig veel te brengen.

Deze ijzersterke prent is de ultieme allegorie voor de noodlottigheid. Vanaf het begin af aan bekruipt je het gevoel dat je met personages te maken hebt die op geen enkele manier in staat zijn een positieve wende aan hun leven te geven, en alle pogingen daartoe enkel hun problematiek uitdiepen. Dit gevoel wordt allengs almaar sterker, mede dankzij de non-chronologische vertelling waarvan iedere vooruit- of terugsprong in de tijd het doel dient om de tragiek van de personages te verklaren en uit te lichten.

Op emotioneel terrein de sterkste impressie achterlatend zijn de met okergele filter overladen straten van New York als de vader zijn zonen per auto stapvoets achtervolgt met het zeurende deuntje eronder. Een sterker staaltje melancholie, let wel, van het misselijkmakende soort krijg je niet. Wat een beeldtaal.

Sterkste troef in het formidabele acteurskorps is Albert Finney. Die vertrokken blik mag voor een al te rationeel mens dan misschien wat te drammerig aandoen, op mijn netvlies blijft ie intact. PSH is zoals altijd goed, maar overdondert zijn medespelers, voor de verandering, niet. Iemand die hier echt het onderste uit de kan van zijn kunnen heeft gehaald is Ethan Hawke. Nu speelt die wel vaker een fragiel personage, maar hier ontleedt hij zijn emotionele palet totdat er zuivere labiliteit en onzekerheid overblijven, verpakt in de meelijwekkende Hank.

Twee beste scenes zijn toevalligerwijs de openings- en eindscene. PSH die achterwaarts de poes van Tomei torpedeert terwijl hij verlekkerd in de spiegel kijkt (let wel, dit is erg misleidend!) en het slotstuk waarin je een toegewijde regisseur ziet die alle tijd neemt op in miniem detail een erg delicate
moord uit te beelden. Niet alleen ingenieus, ook een prachtig tribuut aan de jaren zeventig met al zijn trage paranoiathrillers en dito sleutelscènes. Hiermee wordt helaas ook de vergankelijkheid van een tijdperk pijnlijk zichtbaar: alleen een (84-jarige) regisseur die in dat tijdperk tot ontbolstering is gekomen, is hier nog toe in staat.

Simpelweg een steengoede film...

Sterke film met een excellerende Hoffman. Tilt de film absoluut naar een hoger niveau. Verder is het een verhaal met een enorme negatieve lading. Voor optimisme is geen plaats in dit tragische familiedrama.

Dikke 3,5*

Opnieuw bekeken en bewonderend gekeken naar, ondertussen wijlen, Philip Seymour Hoffman. Zonde dat hij ons zo snel heeft verlaten.

“I've seen heaven, Gina. It's a nice place to stay.”

Naargeestige dramafilm waarin twee broers zich door geldproblemen steeds meer in de nesten werken. Het acteerwerk is fantastisch, met Hoffman, Hawke en de altijd ijzersterke Albert Finney en Marisa Tomei. De juwelierszaak van je ouders beroven klinkt niet als het beste idee ooit, en in Before the Devil Knows You're Dead gaat het van kwaad tot erger. Tot aan de trieste en indrukwekkende laatste scene toe. Vrolijk word je er niet van, maar indruk maakt het zeker.

Reclaiming the Lost Art of Melodrama in Sidney Lumet’s Unsung Masterpiece: ‘Before the Devil Knows You’re Dead’

Onderhoudende film met prima acteerwerk maar haalt het niet bij de grote eerdere films van Lumet.

Zwaar ondergewaardeerde film! Top film!

En weer niet overtuigend. Een aantal jaren terug, rond de tijd dat hij uitkwam, al eens een flinke tegenvaller, en eigenlijk nog steeds. Van een thriller is overigens geen sprake, hooguit van een bij tijd en wijlen redelijk familie drama.

Toch zal het in eerste instantie niet aan het verhaal liggen dat opzich genoeg te bieden in de vorm van de broers die diep genoeg in de problemen zitten om tot een dergelijk plan te komen en de daaropvolgende nasleep. Ondanks de contradictie tussen karakter en leefomstandigheden zitten ze toch zeker in het zelfde schuitje, iets dat naarmate de film steeds duidelijker wordt. De beerput gaat in die zin open over het rommeltje dat deze twee er van maken, de ene uit hebzucht en de andere uit wanhoop, en even lijkt het drama zo op 1 uur 15 de overhand te krijgen vooral na het gesprek tussen vader en zoon Andy en de film een iets chronologischere volgorde krijgt. Een fase met inhoud die goed doet.

Wat gaat er dan toch mis bij deze film. Het is het constante geswitcht van heden naar een dag, of paar dagen eerder, en weer terug, die een zware wissel trekt en de weinige spanning die er is laat weglopen. Wellicht dat er een reden zit achter het breken van de spanningsboog, een gezochte tegenstelling tussen de vooraf normale situatie en de chaos na afloop, toch werkt het voor mij niet. Lumet schijnt een Shakespereaans drama te hebben willen maken, wellicht met Reservoir Dogs in gedachte, toch mislukt het voor het gevoel volkomen. Daarnaast is het drama dat de film enigszins redt goed, maar niet voldoende om de film te redden. Wel kan nog gezegd worden dat er in het gesprek tussen vader en zoon veel motivatie zit om de overval te rechtvaardigen of als wraak te zien. Daarnaast slaat 'the devil' in de titel waarschijnlijk op de medemens, die zoals de heler 'spot on' zegt, alles voor geld doet en veel kwaad in de zin kan hebben op dat vlak. Daarnaast is het al met al toch een uiterst merkwaardige schets van een stel uiterst hopeloze maar vooral hulpeloze mensen met de lekkere Tomei met stip op één omdat ze Andy in de steek laat maar nog wel om geld voor de taxi durft te vragen.

Aardige elementen heeft BTDKYD wel maar het lijkt allemaal niet in balans te zijn of uit de verf te komen door de ingewikkelde structuur. Jammer eigenlijk want hier was meer van te maken geweest, om als laatste de muziek van Burwell te benoemen, veelal bekend van de Coen Brothers en in die zin ook herkenbaar.

Helemaal geen slechte film, maar bij een Lumet zijn de verwachtingen steeds erg hoog gespannen. Idem met de betreurde Hoffman trouwens. Hun films worden vaak geassocieerd met degelijkheid en kwaliteit. En dat is deze Before the devil knows you’re dead ook, ook al is het zeker geen meesterwerkje.

Prima acteerwerk zoals al gezegd en ook het scenario is best dik in orde. De uitwerking vond ik niet altijd even super. Hier en daar wat dode momenten en wat gemis aan vaart. Je moest er ook wat je aandacht bijhouden met de niet chronologische vertelstructuur wat op zich geen probleem is. Al voelde het soms rommelig aan.

Hier en daar ook de hand van Lumet goed zichtbaar met de aandacht voor het uitwerken van details, al wordt dit jammer genoeg niet de hele film doorgetrokken. Toch al bij al erg geslaagde film!

Degelijke film van Lumet. De film moet het deels hebben van de non-lineaire vertelstijl, want het verhaal heeft niet zo veel om het lijf. Het is acteerwerk is zeer gedegen, zoals je ook wel van een cast als deze mag verwachten. Niet een film die lang zal blijven hangen, maar voor een keertje keek het best aardig weg.

Hele bizarre film met bizarre muziek, 1 en al negatieve lading en ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden.

Op zich prima. Ook goed geacteerd. Verhaal is in principe ook prima, want wat mensen wel niet doen met geldproblemen en zeker ook als ze verslaafd zijn.

Neem de combinatie van nooit ouder liefde gevoeld en je hebt 1 en al drama.

Vond het daarom ook niet echt een thriller, werd nergens echt spannend.

Maar voor een drama film is het prima.

Niet echt mijn stijl.

Desalniettemin indrukwekkende film.

Vreselijk werkelijk Vreselijk

Zodra het spannend word ga je terug in de tijd en dat 3x . Het niet standaard willen zijn.o.k maar het had meer kunnen zijn dan dat het is.

Uitstekende film, die met minimale middelen een maximaal effect sorteert.

Vrij aardige thriller, met dramatische momenten. De terugblikken maken het een interessante film. Hoofdrolspelers spelen geweldig. Tomei is en blijft beeldschoon. Enige nadeel is het tempo van de film. Is erg traag en dat komt de film niet ten goede. Voor mij daarom geen 4 maar 3 *** waard.

Begon goed, maar op een gegeven moment werd er allemaal wel heel ongeloofwaardig.

Prima film waar vooral zonder uitzondering de acteurs een puike prestatie leveren. Komt ook zeer naturel over. Vooral de vader (Albert Finney) speelt misschien wel zijn beste rol ooit. Opvallend ook het drugsgebruik van Philip Seymour dat uiteindelijk zijn echte leven ook heeft bepaald en beëindigd. Naast hem ook de uitstekende rol van Ethan Hawke. De film zelf loopt hier en daar wel wat traag. Sommige stukjes had ik er echt uitgeknipt zoals die lange scene bij zijn dealer. Dat duurde allemaal veel en veel te lang. De flashbacks vanuit andere posities wat ik wel vaker heb gezien doen het ook goed. Overal een prima film (drama) tot het einde. Alleen gek waarom we Ethan niet meer zien op het einde.

Beeldtechnisch heb ik niet echt genoten. Ik vond het maar een matige transfer dat vooral opvalt door veel te fletse beelden. Het contrast is echter extra laag gehouden. Ook de kleuren zijn matig verdeeld, behalve het mooie rood. Dit is expres zo gedaan, maar niet echt mijn cup of tea. Het beeld is verder wel mooi schoon zonder vlekjes. Geluid is goed verzorgd.

Film 3.5

Beeld 3.5

Geluid 4.0

Aardig, maar ook weinig imponerend drama. De interessante titel en cast maakten mij nieuwsgierig. De film opent echter niet al te sterk en komt - mede door de gekozen vertelstructuur - wat langzaam op gang, maar toch wordt het wel gestaag steeds boeiender. Echt spannend wil de film niet worden, terwijl het drama-deel dan weer vrij goed uitgevoerd wordt. Hoffman, Hawke, Finney en Tomei leveren allen puik werk met het materiaal dat ze aangereikt krijgen. Ondanks de overduidelijk foute daden van de personages slaagde de acteurs en het scenario er toch in om me enigszins met hen te laten meeleven, met name door het (familie)leed dat erachter zit. Zoals gezegd: dat deel van de film komt goed uit de verf. Het is alleen jammer dat de film je nergens op het puntje van je stoel doet belanden. Het is dan wel over de gehele linie vrij degelijk, maar tegelijkertijd ook wat droog.

3*

Secuur.

Eigenlijk doet Sidney Lumet alles goed. Het spelen met de tijdslijn is goed gedaan. Dat is niet iedereen gegeven. Soms oogt dat een beetje aanstellerig en/of heeft het amper toegevoegde waarde. Hier versterkt dat de onderhuidse spanning. Die is zeker aanwezig, al beschouw ik deze film meer als drama dan als thriller.

Sterke vertolkingen ook, van de ganse cast. Philip Seymour Hoffman als grootste klootzak van de broertjes vind ik het sterkst, al doet niemand onder. Iedereen heeft z'n momentje, hoofdrol of niet. Lumet zorgt voor evenwicht en dat straalt af op elk aspect van z'n film.

Visueel zeer sfeervol gebracht. Ietwat grauw en deprimerend qua kleuren, perfect passend dus bij de rest van de film. Door de afwisseling in tijd en de afwisselende focus op telkens een ander personage brengt Lumet frivoliteit, al klinkt dat misschien als een te leuk woord voor een triest familiedrama.

3,5