Meningen

Nou, gelukkig heb ik niet écht een hart van steen, want er rolden op het einde toch nog wat traantjes, maar de lief- en zieligheidsfactor van deze film kon toch niet goedmaken hoe zwak en onlogisch het voor de rest is.

Sowieso gebeurt er de eerste drie kwartier, behalve dan een eventuele schattigheidsfactor, geen ene reet. En de tweede helft hangt van 'wtf? waarom?'-momenten aan elkaar. Het meest storende is nog wel dat die dochter van Richard Gere de hond gewoon vrijlaat, 'ga maar de wijde wereld in Hachi!' en zich vervolgens blijkbaar niet meer om hem bekommert. Op zijn zachtst gezegd opmerkelijk. Helemaal dat de vrouw van Richard Gere er pas jaren na dato achterkomt dat de hond blijkbaar nog steeds zit te wachten. Ze kwam nooit meer bij haar dochter thuis en vroeg van, joh hoe gaat het met Hachi? Ik kan best een plothole hier en daar accepteren, maar dit was gewoon te storend.

Alleen het einde is dan oprecht zielig, maarja, wat wil je ook met zo'n oude vermoeide hond die met zijn laatste krachten in de sneeuw gaat liggen sterven en zijn baasje weer ziet in de hemel. 'Huil! Huilen zal je!', schreeuwen de makers je toe.

Het is vooral jammer dat ze niet de originele Japanse setting hebben aangehouden. Het is echt gebeurd, dus tja, het kan. Hoe ongeloofwaardig het in deze film dan allemaal misschien overkomt, als het op de originele manier verfilmd was dan had je dat probleem waarschijnlijk niet en houd je een oprecht zielige en betere film over (die is er ook, zie ik nu. Had het daar lekker bij gelaten).

Tja jammer. Het stemgemiddelde hier lijkt me dan ook nogal een vertekend beeld geven, puur gegeven om de huilbui ('ik ben helemaal kapot ervan, dus het moet wel enorm goed zijn') dan om echte kwaliteit.

2*

Interessant maar erg incompleet. Het duurt ook maar 79 minuten, terwijl er makkelijk een stuk meer verteld had kunnen worden. Dit had ook een serie van een aantal afleveringen kunnen zijn. Zeker omdat er 4 personen gevolgd worden, maar nadat we te horen hebben gekregen met welke problemen ze kampen en wat er gevonden is in hun microbioom krijgen we nooit een follow-up te zien. Voelt nogal loos aan op deze manier.

De animaties en de vilten figuurtjes zijn leuk, je moet ook iets verzinnen om informatie over bacterieën in de darmen een beetje visueel aantrekkelijk te maken en dat is op deze manier best leuk gedaan.

Wellicht komt het doordat er nog veel meer onderzoek gedaan moet worden, of omdat het microbioom en wat er wel of niet werkt voor (darm)gezondheid zo verschilt per persoon, maar het blijft allemaal vrij algemeen en er worden weinig concrete details gegeven.

3*

Het was niet echt een slechte film, er zitten aardige shots in, en zeker het acteerwerk is erg goed en naturel. Maar heel dat opgefokte gedoe, en het gebrek aan een echte verhaallijn maakte het voor mij geen fijne kijkervaring. Komt nog bij dat ik een hekel heb aan zwartwit in moderne films.

Het zal vast een goed geschetst portret zijn van het tijdsbeeld en van die subgroep, maar mij heeft het nauwelijks kunnen raken of vermaken.

2,5*

Mensen die met dit genre niks hebben wordt meteen duidelijk gemaakt dat ze bij deze film niks te zoeken hebben. Een veel te lang en iets te hysterisch openingnummer, dat wel meteen de toon zet, waarschuwt je voor wat komen gaat. Een erg degelijke verhaalintroductie heeft het niet, wat je doet vermoeden dat het verhaal in de rest van de film ook ergens op de 10e plek komt.

En inderdaad, een half uur later zijn er slechts een handvol hysterische nummers geweest, allen net zo leeg als het verhaal zelf. Je vraagt je af waar het nog anderhalf uur heen moet gaan. Nou, meer van hetzelfde dus. Elke trivialiteit wordt aangegrepen om er minutenlang uitgelaten over te zingen en dansen. Dat wordt érg snel irritant.

Ik ben als (ex-)Highschool Musical-fan en Glee-kijker best bestand tegen wat leeghoofdig musicalgeweld, maar dit werd zelfs mij wat te gortig. Ik denk dat ik toch wat te oud aan het worden ben hiervoor. Voor kinderen en jonge tieners is het waarschijnlijk best geslaagd. Dus daarom, en door aantal leuke rollen, grappen, en het feit dat ik ondanks de leegte en irritatie-factor van deze film best hou van dit soort zang en dans beoordeel ik het niet als een al te afschuwelijke film.

2,5*

Eerste keer dat ik deze klassieker kijk en vond hem enger dan ik had verwacht, maar ik ga dan ook erg slecht op spanning in combinatie met schrikmomenten. Als je zit te wachten op brute moordpartijen dan ervaar je dit waarschijnlijk als een maar aanslepend traag geheel - hoe vaak verschijnt Michael wel niet ergens met zijn gezicht in een raam of ergens achter een boom voor hij eindelijk overgaat tot actie - maar dat is natuurlijk juist waar de hele film op drijft. De suspense werkt heel erg goed en het creepy ergens verschijnen van Michael blijft eigenlijk van begin tot eind wel werken, zelfs als het op een gegeven moment natuurlijk geen verrassing meer is.

Leuk muziekje ook trouwens (Bassie en Adriaan! Sorry).

Zat tijdens het kijken te twijfelen over een 3,5 of 4 maar het einde gaf nog net de doorslag. Je maakt mij niet wijs, ook niet binnen het universum van de film, dat hij na diverse messteken, pistoolschoten en een val naar beneden nog steeds weet op te staan. Tenzij we echt moeten geloven dat het een Boogeyman is met supernatural krachten of zoiets, maar daar kan en wil ik niet in meegaan.

Ook is de film misschien net wat beperkt qua hele setting, op den duur heb je al die tienergesprekjes en dergelijke ook wel weer een beetje gezien.

Maar verder helemaal niet slecht, erg spannend en effectief gedaan.

3,5*

Heb hem net voor de tweede keer gekeken (eerste keer was in de bioscoop) en ik vond hem echt veel minder leuk dan ik me herinnerde.

Waarschijnlijk maakt een bioscoopzaal het vermakelijker ofzo.

Begon wel heel leuk en veelbelovend, maar zakte halverwege echt in wat betreft plot en flauwigheid. Af en toe nog wel leuke grappen, vooral Alan is een geweldig personage.

De foto's op het einde zijn ook leuk gevonden en best gewaagd.

Maar, was de film op een gegeven moment echt beu, dus kan niet hoger geven dan

3*

Heb deze film de eerste kijkbeurt, zes jaar geleden, wat te laag beoordeeld. Wellicht was ik in die periode wat murw geraakt door te veel Woody Allen.

Nu zie ik wel in dat deze film toch wel heel treffend en tragikomisch de gedachten en gedragingen van mensen laat zien in relaties en andere situaties. Herkenbaar op een bijna troostende manier.

De verhaallijn van Woody zelf staat misschien wat (te) los van de rest maar is vermakelijk genoeg, exemplarisch Woody Allen met weer een aantal zeer scherpe grappige uitspraken.

ruime 3,5*

Inmiddels m'n derde kijkbeurt in een paar jaar, en ik ga hem met een halve ster verlagen. Ik was vooral vergeten dat hij zo lang duurt, en dat er best veel stukken inzitten waarin eigenlijk nauwelijks iets interessants gebeurt.

Uiteraard zitten er nog steeds ijzersterke scenes in, maar die moeten vooral komen van de pedovader, zijn zoon, en van (uiteraard) Philip Seymour Hoffman. De andere dingen, vooral rondom jongere zus Joy, vond ik dit keer zelfs wat geforceerd overkomen. Om nog maar te zwijgen van de oudjes, die verhaallijn wil voor geen meter boeien.

Uiteraard nog wel steeds een ruime voldoende, het thema komt goed over en de ongemakkelijkheid van de meeste dingen is sterk gedaan.

3,5*

Het begint nog vrij leuk. Toevallig heb ik pasgeleden March of the Penguins gekeken, waardoor ik dingen herkende uit het echte pinguingleven. Het is een gemiste kans dat ze niet langer doorgegaan zijn met de kinderpinguins. Deze waren echt schattig. Vanaf het moment dat de kleine pinguins (en die irritante guru) ten tonele verschijnen weet je soms echt niet waar je naar zit te kijken. Irrelevante scènes, drukke komedie die de plank misslaat, en een verhaallijn die kant noch wal raakt. Heel het vistekort, wat blijkbaar ineens een issue is, is niet geintroduceerd in het begin van de film.

Vanaf daar wordt het hoe langer hoe erger. Een zeer matige uitwerking van iets dat op zich nog best wat potentieel leek te hebben, met ook nog eens een armzalige moraal.

Animatie en de stijl is op sommige momenten aardig (vooral de landschappen), op andere momenten weer slecht. Sommige scenes hadden zo'n lelijk green-screen effect. Ook de pinguins zelf ontbrak het wat aan karakter.

Het zingen en dansen maakt al deze matigheid eigenlijk niet goed. Had zelf een vrolijk liedjesfestijn verwacht, maar uiteindelijk waren de nummers op een hand te tellen, en werd het nergens een leuke muziekfilm.

2,5*, eigenlijk vooral door het aardige eerste half uur.

Er is me door verschillende personen verteld dat dit een vreselijk stomme film is met een erg irritant hoofdpersonage.

Aangezien ik pasgeleden Naked van Mike Leigh gezien heb, en ik deze geweldig vond, was ik ook erg benieuwd naar deze, en of hij echt zo erg was.

En nee, ik vond het alles meevallen. Tuurlijk, Poppy gedraagt zich (vooral tijdens de rijlessen) nogal overdreven opgewekt, grappend en jolig, maar eigenlijk stoorde me dat (buiten sommige rijlesscenes) helemaal niet. Haar personage is erg leuk gedaan, en ik vond haar het grootste deel van de tijd gewoon erg grappig en lief. Hoewel ik zelf een stuk zwartgalliger en negatiever ben, herkende ik me tegelijkertijd ook wel weer in haar soms afwijkende gedrag.

Hoe ze zich in het begin gedraagt in de boekwinkel, tijdens de flamencoles, kan natuurlijk als irritant gezien worden, maar ik vond het wel leuk en verfrissend, in een wereld vol volwassenen die alles uiterst serieus nemen.

Ik hou erg van films met naturelle realistische dialogen. In Naked zijn ze zwartgallig en negatief en in deze film juist heel de tijd luchtig, grappend. Erg grappig contrast, maar toch op een of andere manier weer zo hetzelfde.

Ga zeker meer van Mike Leigh bekijken.

Een wat gemiste kans vond ik dat alles voor Poppy zijn vrolijke gangetje blijft gaan, terwijl ik haar in een erge situatie had willen zien. Een beetje zoals Johnny in Naked ervaart; iemand die haar eens goed de waarheid verteld, dat de zwerver waar ze in alle goedheid en naiviteit mee gaat praten haar verkracht/mishandeld, dat ze door haar kinderachtige gedrag in de auto een ongeluk veroorzaakt. Dat is de film niet, maar dat had het wel een heel stuk interessanter gemaakt. Het conflict met haar rijnstructeur uiteindelijk komt in de buurt, maar eigenlijk is de film dan al te lang bezig en begint hij wat te slepen.

Maar, viel me dus alles mee, erg leuk en knap geacteerd hoofdpersonage, alleen wat te weinig verhaal, te weinig conflict, en te lang om heel de tijd boeiend te blijven.

Twijfel tussen 3,5 en 4, maar 4 is gevoelsmatig toch iets te hoog.

3,75

Ja, leuke poging, maar nee. Ik kan er lang of kort over praten maar de verhaallijnen en situaties boeien gewoon niet, zo simpel is het.

Je krijgt een paar personages voor de voeten gegooid met wat probleempjes en dingetjes, maar je krijgt nooit echt een band met ze. Ook het kindverhaaltje komt totaal niet uit de verf. Belachelijk ook dat het totaal geen gevolgen heeft voor de loop van het verhaal, plus dat je niet weet waar hij vandaan komt en of het goed met hem afgelopen is.

De enige die eruit springt voor mij is Zoe Kazan, het zwangere meisje. Weet niet precies waarom, maar vond haar erg goed acteren en een leuk persoon. Maar verder... je zit telkens met het gevoel van 'what's the point of all this?'

Niet heel vervelend om te kijken verder hoor, vooral omdat ik Josh leuk vind (door How I met your mother) en het is ook niet SLECHT, maar het mist echt significantie, verhaal en het doet gewoon erg random aan allemaal.

Moeilijk om hier een cijer aan te geven.

Hou het maar op een kleine 2,5*

Gemengde gevoelens.

De film begint niet al te sterk, of eigenlijk komt dat meer door de beschrijving hier op MM. Waarom wordt de (vroege, oke) plottwist hier al onthuld?

Er wordt in het beginstuk een heel artificiele spanning opgebouwd met manier van filmen, monteren en filter, maar het werkt eigenlijk totaal niet. De situatie wordt niet dreigend omdat Page een zelfverzekerd vrij verantwoordelijk meisje is, en Wilson een veel te jonge vent die weggelopen lijkt uit een brillenreclame.

Maar dan vanaf de helaas verwachte twist wordt het toch nog aardig spannend. Vooral heel het stuk wat naar de castratie leidt is bijna niet om aan te zien. Je gaat toch hopen voor Jeff, al is dat misschien ook de bedoeling.

Alsnog vind ik het camerawerk en de effecten soms overdone. Er zitten mooie shots bij, maar het is wat te MTV allemaal en de extreme close-ups worden irritant.

Spannend, erg goed geacteerd, een interessant concept.Toch werkte het niet 100%, door de geforceerde look en een toch wel soort onaf gevoel. Hoe weet Hayley van alles, en waarom is ze zo uit op wraak? Wellicht is het er de film niet naar, had toch iets meer over haar willen weten. Ook soms wat ongeloofwaardig.

3,5*

Ik was hier wel benieuwd naar. Ik heb normaal gesproken heel weinig met actie en sciencefiction, maar ben op zich altijd wel te porren voor spektakel en 'vette' beelden.

Ik besloot er maar een energydrankje bij te nemen, om mezelf een beetje in de stemming te krijgen voor 96 minuten lang actie en drukte (als ik de recensies hier moest geloven).

Dat energydrankje heb ik halverwege maar door de gootsteen gespoeld om hartklachten te voorkomen, want ook zonder die rotzooi was dit adrenaline genoeg.

Het is in feite natuurlijk gewoon een FPS-spel in filmvorm. Het perspectief, de actie en het geweld sowieso, maar ook de 'opdrachten' en telefoontjes die hij krijgt en de locaties waar hij terecht komt (zoals dat bordeel). Ik heb zo'n spel eigenlijk nooit gespeeld (behalve een klein beetje GTA, waar ik dus de overeenkomsten wel mee zag) dus het was voor mij een nieuwe ervaring, zeker in filmvorm als dit. Héél vet om te zien en altijd leuk als je eens iets tegenkomt dat je nog echt weet te verwonderen.

Wellicht dat dit, door het spelen van dergelijke spellen, voor veel mensen al gesneden en oudgeworden koek is, en dat dat het wat lage gemiddelde verklaart? Want dat dit entertaining is lijkt me duidelijk, en dat het goed gemaakt en origineel (voor een film) is ook, of ik moet heel wat gemist hebben. Meestal kan ik er wel inkomen dat een film niet iedereen aanspreekt, maar in dit geval ben ik toch echt wel verbaasd dat sommigen dit zo laag waarderen.

Het verhaal zelf vond ik er ook wel mee door kunnen, hoewel dat natuurlijk duidelijk op het tweede plan komt. Niet erg lijkt me, met een gekozen vorm als deze.

Overigens heb ik zelden zo'n rare soundtrackkeuze (Don't Stop me Now van Queen, hoe goed het nummer ook is) voorbij zien komen, maar het zij de film vergeven. Heel spectaculair, origineel, goed gemaakt en gewoon entertaining als een malle.

4,5*

In het begin vooral leuk door de tijdsgeest en de subcultuur. De kleding, voorwerpen, de interieurs, auto's, alles is lekker 90's. Maar na een uur heb je dat aspect ook wel weer gezien en dan duurt het nog best lang, met houterige, oninteressante drugsdeals en vaak dito acteerwerk. Jammer dat het vooral gaat om het drugsaspect en dat de gabberscene daar eigenlijk alleen maar het decor voor is.
De film is een groot deel van de speelduur meer van hetzelfde en op het einde weet je niet eens echt hoe het met de hoofdrolspelers afloopt.

Veruit de leukste en beste rol is van Jim Deddes als Danny.

Af en toe wel gelachen, maar toch kleine tegenvaller.

2,5*

De film haalt zichzelf onderuit met één ding, en dat is zijn lengte. Best een hoop scènes hadden weggelaten kunnen worden om de kijkbaarheid te bevorderen. Ik noem de veel te lange Quidditch-wedstrijd, de scènes rondom Lucius Malfoy, en daarmee de afronding die nog veel te lang duurt na de climax. Voor de lezer allemaal best aardig dat dat erin zit, maar voor de film zelf is het vrij dodelijk. Ook de meeste actiesequenties, met de auto, de spinnen, duren allemaal te lang, zeker omdat dit een deel is met nog best aardig wat interessant plot, wat op deze manier gewoon wat teveel opgehouden wordt.

Wat wél erg leuk is aan dit deel, is dat hij vol zit met leuke magiedingetjes en vrij goed gemaakte wezens en effecten. Ik heb de andere films niet allemaal meer glashelder in m'n geheugen zitten, maar volgens mij is dat toch best uniek aan deze tweede film. De howler die Ron krijgt, de Whomping Willow, de pixies, de mandrakes, de spinnen. Er lijkt soms geen einde te komen aan de stroom van creatieve wezens en vondsten, en dat maakt dit toch best wel een betoverend deel.

Acteerprestaties zijn van vrijwel iedereen in orde, vooral Ron valt op door zijn komische timing die al op jonge leeftijd aanwezig was, alleen jammer dat Radcliffe gewoon hopeloos is af en toe. Nou ja, daar lijkt me ook eigenlijk wel genoeg over gezegd door de jaren heen.

Een van de films die misschien wel het trouwst blijft aan het boek, maar die zichzelf daardoor helaas ook een beetje in de staart bijt door het soms wat langdradige karakter.

3,5*

Heb hem destijds in de bioscoop gezien, en daarnet heb ik hem voor de tweede keer bekeken, maar wat ziet deze film er mooi uit zeg. Ik snap wel wat er bedoeld wordt met grauw, maar dit past gewoon heel erg goed bij de tijd waarin het zich afspeelt. Onzekerheid, angst, wanhoop. Wat een mooie plaatjes worden er geschoten, wat een geweldige sfeer wordt er geschapen, en wat wordt er, het grootste deel van de tijd, geweldig geacteerd.

Het stuk waarin je de prachtige landschappen ziet waar ze doorheen lopen, met op de achtergrond het geluid van de radio die de vermiste tovenaars opnoemt; wie had kunnen denken dat het ludieke kinderfilmpje, wat deel 1 nog was, zou uitgroeien tot zulke volwassen cinema.

Over het verhaal ga ik niet al te veel zeggen, aangezien ik toch vooral een fan ben van de boeken, en niet alles klopt, maar toch, hoe het verfilmd is, de magie, de sfeer, en de hele tovenaarswereld, gewoon geweldig. Dit laatste deel steekt toch echt met kop en schouders boven de rest uit (waarbij ik de animatie van de Tale of the three brothers echt even wil noemen, wat een geweldig origineel stuk animatie).

Ik wacht met smart op deel 2.

Twijfel nog of ik hem met een halve ster ga verhogen naar 4,5, maar het zit er wel dik in.

Ik ben er vandaag voor de tweede keer geweest, nu in 3D, omdat ik daar toch wel benieuwd naar was. Het moet gezegd, zo erg was het niet. Het went snel, en bij sommige stukjes is het gewoon echt wel leuk en mooi. Soms is het een tikkeltje corny en lelijk, een beetje alsof je in een Eftelingattractie zit, maar een spektakelfilm als deze kon het eigenlijk best wel hebben.

Het einde vond ik helaas toch nog steeds minder, ik had gehoopt dat het me dit keer allemaal beter zou bevallen, maar helaas.

Maar laten we bij het begin beginnen.

Het komt wat traag op gang. Niet per se erg, maar ik kwam er tenminste niet meteen helemaal lekker in.
Dat komt helemaal goed vanaf Gringrotts. Prachtige graphics, prachtige muziek.

Nog even een klein inzakkertje bij Aberforth, hij stribbelt een minuutje tegen, en heel het 'twijfelen aan Dumbledore' gegeven wordt er nog even aan de haren bijgesleept, terwijl dat absoluut niet nodig was geweest voor het verhaal en voor het tempo van de film.

Eenmaal op Hogwarts is het genieten geblazen. Waar ik het de eerste keer nog wat rommelig en chaotisch vond allemaal, viel dat nu reuze mee. Er gebeuren wat dingen naast elkaar, maar dat is eigenlijk best prima uitgewerkt.

Wel iets teveel stomme grapjes op het verkeerde moment. De zaal kon weer even opgelucht lachen, maar eigenlijk vond ik het soms nogal misplaatst gezien de serieuze situatie waar ze inzitten.

Nog een klein puntje dat me opviel; het rondrennen van de studenten zodra de strijd begon. Waar renden ze allemaal heen, door elkaar? Had het niet wat georganiseerder gemoeten? De regisseur zal wel een chaotische sfeer hebben willen scheppen, maar puur logisch is het nogal raar.

Een stuk waar ik me dit keer toch ook best wel aan stoorde was Kings Cross. In het boek werkt het best prima, maar nu, -vooral bekeken vanuit de ogen van de niet-lezer, wat ik weleens probeer te doen- is het eigenlijk nogal een corny geheel. Zoals iemand al schreef, je verwacht bijna dat Morgan Freeman er nog even bijkomt. Niet erg denderend geacteerd en tekstueel ook niet al te sterk.

Net als de vorige keer vond ik, zoals ik al zei, het einde toch niet erg geslaagd. Het grootste minpunt vind ik nog steeds wel de manier waarop Voldemort sterft. Er is niemand bij, geen groot episch gejuich, dat had toch echt wel gemoeten vind ik, dit is een moment waar 8 films naartoe geleefd is. Ook de manier waarop hij sterft is zeer jammer. Ik had een lijk willen zien, maar nee hoor.

Het lijkt nu alsof ik de film helemaal niks vond, maar dit zijn gewoon alle minpunten opgesomt. Alles bij elkaar heb ik er heus wel van genoten, zaten er prachtige momenten in, en zag het er allemaal prachtig uit.

Toch zal 7.1 altijd mijn favoriet blijven. Zelf ben ik geen al te grote liefhebber van actie en epische gevechten en destructie, en de rust en de 'arthouse'sfeer in 7.1 lag helemaal in mijn straatje.

Ik ben tijdens de aftiteling nog zo lang mogelijk blijven zitten, om alle namen voor de laatste keer op het grote doek te zien verschijnen, onder begeleiding van het meesterlijke Hedwigs Theme. Voor de laatste keer.

4*

Dit is nou echt een deel waar je het boek voor moet hebben gelezen om het volledig te kunnen waarderen, want door alles wat er geschrapt is komt het niet allemaal bijster goed uit de verf. Naar het einde toe valt het allemaal wel aardig in elkaar, maar zeker het begin is erg hak-op-de-tak, en zal de niet-lezers met vragen doen zitten.

Een duidelijke smet op dit deel is de afschuwelijke acteerprestatie van Michael Gambon, die voor de mensen die Dumbledore hoog hebben zitten echt een verschrikking is. Schreeuwend en chagrijnig stampt hij rond, en laat niks zien van de kalme waardigheid die Dumbledore hoort te hebben. Ook Daniel Radcliffe is op momenten weer niet om aan te zien zo slecht.

Voor de rest is het uiteraard allemaal wel uit te kijken, vooral de terugkeer van Voldemort is goed gedaan, en alles rondom het Yule Ball zorgt voor wat humor dat we eerder nog niet echt hebben gezien (vooral dankzij Grint die weer uitblinkt), maar nergens heeft dit de magie van deel 1 en 2, of de prachtige sfeer, graphics, en vakkundig uitgewerkt plot van deel 3. Wellicht een wat complex boek om echt lekker op het scherm te krijgen, maar desalniettemin wel een van de minste delen.

3 - 3,5*

Door de jaren heen heb ik mijn oordeel over deze film een aantal keer bijgesteld. Van redelijk naar slecht naar weer vrij goed.

Maar nu ga ik, na herlezen van de serie, toch eens en voor altijd mijn oordeel weer naar beneden bijstellen; dit is de zwakste Potterfilm van allemaal.

Grofweg het eerste uur is nog acceptabel. De acteerprestaties zijn erg wisselend (de volwassenen zijn over het algemeen een stuk beter dan de jongeren, vooral Radcliffe is uiteraard weer benedenmaats) maar verder gaat het nog wel oke van start, vooral de mooie sfeervolle shots en effecten vallen op.

Vanaf het middenstuk gaat de film ineens bijzonder vervelend wegkijken. Alles is extreem hak op de tak, als los zand komen er scènes voorbij die voor de niet-lezer waarschijnlijk allesbehalve een coherent of boeiend geheel vormen. Bovendien lijkt de film een stuk meer geinteressserd te zijn in het soapy liefdesgehalte, met alle awkwarde momentjes die er duimendik bovenop liggen van dien. Erg jammer dat de geschiedenis van Tom Riddle daar wat gehaast tussengepropt wordt. Vanaf dat middenstuk komt het heel de film niet meer goed.

Als lezer kijk je natuurlijk anders naar de film, en zeker met het boek zo vers in mijn geheugen ontkom je niet aan voortdurend vergelijken. Net als in de vorige delen is Dumbledore vreselijk slecht neergezet, en dat voor een film waarin de band tussen Harry en Dumbledore zo'n belangrijk onderdeel is. Dit komt, samen met de afronding in de grot en op het kasteel, gewoon niet over zoals het zou moeten.

Postief: Jim Broadbent, Rupert Grint, Helena Bonham Carter, Tom Felton, sommige shots, en de meeste muziek.

De rest, jammer, maar helaas, 2,5*.

Order of the Phoenix is een dik en vol (een beetje te vol, naar mijn mening) boek, en dus kan je er eigenlijk al op wachten dat je een gemankeerde film voorgeschoteld krijgt. En inderdaad, alles wordt vrij plichtmatig afgewerkt, en een soepellopend verhaal (zoals in het zeer sterk verfilmde Prisoner of Azkaban) heeft het eigenlijk niet echt.

Dat het moeilijk is snap ik, maar zo matig als het nu af en toe was had nu ook weer niet gehoeven. Zeker de tweede helft sluipen er steeds meer mankementjes in, die voor de niet-lezer niet zullen opvallen, maar die dingen wel onlogischer en afgeraffelder maken dan nodig.

Visueel en qua sfeer is het wisselend. Regelmatig is het natuurlijk gewoon tof. Die krantenkop-stukjes tussendoor vind ik altijd leuk gedaan, en het gros van de effecten werkt best oke. Toch zitten er regelmatig ook matige dingen tussen die je eigenlijk niet echt meer verwacht in een film uit 2007.

Acteerwerk van Radcliffe is weer vreselijk. Ook Watson is zwakker dan gemiddeld. Alleen Grint doet het van de jonge acteurs weer erg goed, hoewel Luna Lovegood wel erg goed gecast en neergezet is.

Michael Gambon is weer bijna even vreselijk als in Goblet of Fire, hoe die man gecast en geregisseerd is, zo zonde.

Imelda Staunton doet het overigens wel erg goed, net als de andere vaste volwassen acteurs.

Eigenlijk is dit een van de minste delen, maar ik vind het lastig beoordelen omdat ik lezer ben. Ik vind het vermakelijk om te kijken omdat ik de achtergrond ken, maar tegelijkertijd ook soms zwak om hoe het uitgewerkt is.

3,25*

6,5/10

Ik heb deze film toch vrij vaak gezien, maar nooit zo bij stilgestaan hoe mooi hij daadwerkelijk is. Vooral hoe er met donker en licht en de seizoenen wordt gewerkt is soms prachtig, net als dat er veel meer gebruik gemaakt wordt van de ruimte en het camerawerk.

Hij is, ondanks de lengte, een stuk overzichtelijker en rustiger verfilmd dan bijvoorbeeld deel 2, die hak op de tak springt qua plot. Dit voelt allemaal veel natuurlijker aan. Ook is er veel meer ruimte voor rustmomenten. Over het geheel genomen vormtechnisch en cinematografisch dus allemaal een stuk volwassener en sfeervoller. Echt bijna elke scène is om van te genieten, visueel gezien.

Het acteerwerk van Emma Watson en Rupert Grint is met sprongen vooruit gaan, en pluspunt aan deze film zijn ook de grote namen, Thewlis, Oldman en Rickman die er met name tijdens de Shrieking Shack-scene voor zorgen dat het een volwassener film wordt die ook op acteergebied het waard is om te bekijken. Daniel blijft helaas soms nog wat achter, zeker als hij met grotere emoties aan de slag moet.

Minder jolly dan de vorige delen, maar ik kan niet zeggen dat ik daar rouwig om ben. Deze film ademt sfeer, bijna elke scène is gaaf om te zien, en in combinatie met het fijn uitgewerkte plot is de tijd is dus ook gekomen dat ik hem ga verhogen naar een welverdiende

4,5*

Eigenlijk precies de film die ik verwacht had. Was er ook vooral benieuwd naar door de enorme BN'er-parade die voorbij komt. Is altijd leuk, maar leidt het eerste half uur ook ontzettend af. 'Gelukkig' duurt het lang voordat er enig verhaal inkomt. Alles blijft eigenlijk heel de speelduur lang los zand. Wat minder personages was de kwaliteit ten goede gekomen, maar eerlijk gezegd zijn al die bekende koppen (die heus niet allemaal op hun best staan te acteren) wel leuk om te zien.

Het wil allemaal nogal hip en indie zijn. Weet niet of dat nu juist een beetje tongue-in-cheek bedoeld was, maar hier en daar zie je toch dat de maakster wat al te hard een soort Amélie-achtige hipstersfeer nastreeft, met soms bijna tenenkrommende 'ik hou van deze random dingen'-momentjes.

Typisch zo'n film die leuk is om te kijken, maar waar kwalitatief gezien een hoop op af te dingen valt.

Een heel voorzichtige 3,5*, puur voor het kijkplezier en de eyecandy in de vorm van knappe mensen en een mooi stukje hip Amsterdam.

Best interessant, vooral de eerste helft vond ik opmerkelijk en vrij ergerlijk om te zien. Mensen uit de tv-wereld die als aasgieren op hem duiken om hem beroemd te maken, terwijl het vrij duidelijk is dat ze hier te maken hebben met een losgeslagen gek waarvan je totaal niets weet (heb deze hype zelf overigens destijds gemist online, nog nooit van deze gast gehoord).

Vanaf de hele 'downfall' vond ik dat de documentaire flink wat steken liet vallen. Zijn jeugd, met zijn moeder en neef aan het woord, werd allemaal vrij kort aangestipt terwijl daar nu juist interessante materie ligt. Wie is deze man?
Ook de moordzaak zelf vond ik aan de summiere kant uitgewerkt. Had van mij wel een half uurtje speelduur bij gemogen om het allemaal wat rustiger en completer te vertellen. (Overigens dacht ik van tevoren dat hij al moorden gepleegd zou hebben met die hatchet vóórdat hij bekend werd via dat filmpje, had mij interessanter geleken).

3*

Een Tarantino opzetten voelt voor mij - na altijd enige tijd van ertegenaan hikken door de speelduur - als een behaaglijk warm nest waar je in terecht komt. De intiteling-letters, de muziek, de altijd verwachtingsvolle eerste beelden. Alsof je een dik boek openslaat waar de verse boekgeur je uit tegemoet komt, en je weet dat je de komende uren verzekerd bent van wat amusement.

Ook deze film stelt wat dat betreft zeker niet teleur. Er wordt ruim de tijd genomen om de personages en de setting te introduceren, en het Tarantino-universum voelt meteen weer vertrouwd.

De personages zijn 'lekker gek' en voor het grootste deel heerlijk 'rijk' geacteerd. Zeker die Bob met zijn aparte stemmetje en Chris Mannix met zijn hysterische, bijna nichterige manier van doen. Samuel L.Jackson is weer is his good ol' self, maar laten we eerlijk zijn, willen we hem anders zien dan in een rol als deze? Ik in ieder geval niet.

Mensen die zitten te wachten op echte actie komen de eerste helft wat bedrogen uit. Gelukkig hoor ik zelf niet echt bij die mensen. De core van Tarantino's films is gelukkig nog steeds de genietbare dialogen. Vanaf de bloederige actie vond ik het langzaam wat minder worden. Niet zozeer om die scenes zelf, want die hebben weer precies die balans tussen over de top maar nog steeds wel cool, maar zeker vanaf Chapter 5 en The Last Chapter hadden dingen sneller afgerond mogen worden naar mijn smaak. Het einde voelt ook wat willekeurig aan. Chris Mannix en Warren zijn ''dus blijkbaar'' de personages die het overleven, maar kan niet zeggen dat ik daar echt een 'af' of bevredigd gevoel bij kreeg.

Overigens vind ik de cinematografische details weer prijzenswaardig, iets waar ik zeker vanaf het kijken van Kill Bill en Django Unchained al erg van kan genieten. Het camerawerk, de details, het perfectionisme dat er vanaf straalt, ik vind het allemaal weer een feest om naar te kijken.

Helaas door het wat langdradige karakter tegen het einde, en de ietwat beperkende setting en het gebrek aan variatie binnen de film krijgt het toch een halfje minder dan de meeste van zijn films.

Overigens ook geen film die ik snel weer op zal zetten, omdat het (net als bijvoorbeeld bij Inglourious Basterds) toch vooral draait om de kleine twists en hoe bepaalde confrontaties zich uitspelen, en er ook niet zoveel memorabels inzit als in een Pulp Fiction.

4*

Dit was weer eens een Ghibli die niets voor mij was. Ik had hetzelfde als met Spirited Away, het begint allemaal nog wel aardig, maar halverwege snapte ik er geen snars meer van en werd het eigenlijk een kwestie van uitzitten.

Mooi gemaakt is het natuurlijk wel, maar dat helpt maar deels.

Een van de mindere Ghibli's die ik heb gezien, ondanks de status die het heeft. Doe mij maar de meer down to earth films zoals Kiki's Delivery Service en Totoro, want hier kan ik vrijwel niets mee.

2*

Ik had hier aan de hand van de beoordelingen iets beters en iets anders van verwacht (romantiek? Waarom staat dat bij de beschrijving?). Op een of andere manier ontbrak de samenhang voor mij een beetje, werd de film voor mij nooit echt een geheel, en kwam het ook nooit echt helemaal op gang.

Op zich is het drama dramatisch en interessant genoeg en slecht is het natuurlijk ook nergens. Maar zelf zat ik niet zo erg te wachten op die twee ventjes in de hoofdrol, had meer een film over en met volwassenen verwacht.

En we moeten vast een soort parallel of vergelijking zien tussen het leven in Afrika en in Europa maar voor mij werkte dat ook nooit helemaal.

Beetje een los zand dramafilm, wel oke om te kijken en niet slecht, maar echt veel feeling met de moraal of de clou had ik niet.

kleine 3,5*

Was benieuwd naar het verhaal achter Apocalypse Now, nadat de trivia-sectie van IMDB nogal wat ontluisterende feiten liet zien. Hartaanvallen, zelfmoordaankondigen, acteurs die niet meewerkten en extreme omstandigheden. Voer voor een interessante documentaire.

Was ook benieuwd of het mijn mening over de film zou veranderen, ten goede of ten slechte. Het is een film die je naar mijn mening niet na één kijkbeurt al volledig kunt beoordelen.

Ik snap nu in ieder geval beter waarom ik niet helemaal wist wat ik moest met het laatste half uur; dat wisten ze zelf blijkbaar ook niet. Wat een getob zeg. Ik had verwacht dat naarmate ik meer over de film zou weten dat laatste stuk wel op zijn plek zou vallen, maar het valt eerder de andere kant op. Ik heb het idee dat er maar gewoon wat poëtisch met hagel is geschoten en gezien is wat het zou worden.

Ook apart om te zien dat Dennis Hopper, die ik in de film echt geweldig vond, blijkbaar amper acteerde maar gewoon echt van het padje was.

Dat stukje van Martin Sheen in de hotelkamer is ook redelijk bizar.

Best interessante documentaire, die laat zien dat kunst en realiteit soms in elkaar overlopen en elkaar nodig hebben, maar net als bij de echte film gaat het tegen het einde wat vervelend slepen. Jammer dat je ook niets ziet van de post-productiefase en het uiteindelijke succes, maar dat is waarschijnlijk thematisch niet echt in lijn met het 'gek worden in de jungle'.

3*

Door het realisme eigenlijk bijna meer een documentaire dan een speelfilm. Het blijft de volle speelduur boeiend, zeker als je zo'n ziekenhuisomgeving interessant vindt, natuurlijk ook doordat er geen rustmoment inzit voor Floria.
Ik had door de beschrijving van de 'dramatische uitbarsting' wel iets ergers verwacht op het einde, maar gelukkig loopt alles toch nog enigszins normaal af.

Merk wel dat ik er filmisch verder niet superveel over kan zeggen. Het is boeiend om te kijken, maar het voelt door het onderwerp (en door de boodschap op het einde) wel ook een beetje als een soort 'reclame' (eigenlijk meer anti-reclame natuurlijk) of noodkreet voor het vak van verpleegkundige. Verder wel terecht. Iets minder influencers en wat meer zorgpersoneel zou welkom zijn, maar goed, zelf doe ik het ook niet.

Weer een erg sterke rol van Leonie Benesch (vraag me af hoe lang ze getraind heeft om al die handelingen zo snel en kundig in de vingers te krijgen), in een wat vergelijkbare rol als in Das Lehrerzimmer die ik ook al met haar zag.

kleine 4*

Was wel benieuwd waar dit heen zou gaan, want had dus begrepen dat dit een redelijk grove animatie zou worden. In het begin was ik een beetje bang dat er alleen geforceerde seksopmerkingen in zouden zitten, want die werden na een aantal minuten al erg irritant en 'kijk ons eens edgy zijn', waar Amerikaanse producties wel vaker last van hebben.

De film heeft vervolgens even een opleving met die grappige niet-echt-erge martelingen, en het personage van de duivel dat best leuk gedaan is, maar dat is helaas van korte duur. Het werd eigenlijk hoe langer hoe minder leuk. Ik kon echt nergens meegaan in het plot, en de echt leuke grappen worden dungezaaid.

Kan mijn vinger er niet helemaal opleggen wat het nou zo matig maakt, maar waarschijnlijk heeft het te maken met het rommelige en zwakke script. Jammer van het potentieel, want dat had het zeker. Jammer ook van alle stopmotion moeite die erin zit, want dan kan ik altijd wel waarderen.

2,5*

De Oscarnominatie vind ik lichtelijk overdreven. Los van de actie die best wel tof is is het een vrij saaiige, wat gezapige film. Zeker de onderonsjes tussen de twee sheriffs waren flauw en niet erg vermakelijk, hoewel we die natuurlijk moeten zien in het licht van de latere gebeurtenissen.

De film moet het vooral hebben van het laatste half uur, als er eindelijk wat spanning en pit in komt. Ook de laatste confrontatie is mooi. Het geeft toch uiteindelijk wel een bevredigend gevoel.

Het Texaanse sfeertje is fijn (hoewel ergens wat te... artificieel) en het verhaal zit simpel maar aardig in elkaar, maar om nou te zeggen een memorabele topper, mwa.

3,25*