Meningen

Daniel Radcliffe en Zoe Kazan in een (wat lijkt) mumblecore-achtige film, mijn interesse was snel gewekt. Kazan is in de wat onbekendere film al tijden wel een favoriet van me, en eigenlijk heb ik Radcliffe na Harry Potter nooit meer in andere films gezien, dus was wel benieuwd hoe hij het er in dit genre vanaf zou brengen.
Opvallend is dat ik hem vanaf minuut 1 geschikt en geloofwaardig vond voor zijn rol, iets wat ik bij de Harry Potter-films geen moment ervaren heb. Of hij is gewoon gegroeid als acteur natuurlijk, het is misschien ook wat flauw om hem te blijven vergelijken met de jonge tiener die hij ooit was.

De film is wat plot betreft nergens echt nieuw of verrassend, het eindigt zelfs nog happier dan ik ooit had verwacht, maar storend vond ik dat niet. De dialogen zijn regelmatig best wel leuk, waardoor het allemaal wel blijft boeien, en de romance tussen Wallace en Chantry heeft de gunfactor wel.
Leuk ook dat Adam Driver erin zit met een Girls-achtige rol.

3,5*

When the horizon’s at the bottom it’s interesting. When the horizon’s at the top, it’s interesting. When the horizon’s at the middle, it’s boring as shit.

Eigenlijk alleen de moeite waard voor mij met de wetenschap dat het over Steven Spielberg zelf gaat. Dat zorgt ervoor dat de momenten die allemaal niet al te boeiend zijn en niet zo relevant lijken (een oude oom die advies geeft, gedoe op school en met vriendinnetjes en dergelijke) toch nog wel enigszins leuk zijn omdat het, neem ik aan, bepalende momenten voor hem waren. Dat met zijn ouders daarentegen vond ik alsnog niet zo interessant of veel toevoegen in het geheel, met bovendien een nogal vervelende hysterische rol van Michelle Williams waarvan ik hoop dat de Academy niet denkt dat ze hier een Oscar voor moet krijgen.

Gabriel LaBelle als Sam 'Steven' Fabelman daarentegen vind ik echt een ontdekking. Zeer leuke charismatische acteur waarvan ik hoop dat we er nog meer van gaan zien in de toekomst.

De stukjes waarin hij film ontdekt en zelf steeds meer gaat doen (en we de resultaten zien van wat hij gefilmd heeft) zijn leuk om te zien, natuurlijk ook weer met die wetenschap van later.

Dus ja, alleen een film die enigszins amusant is door de context, verder vond ik af en toe wat los zand en wat aan de rommelige kant.

3,25*

Weer eens herkeken omdat ik er door dit weer zin had. Blijft een prachtige film, bijna perfect. Het kleurgebruik, de muziek, de personages, de vondsten, de details, de boodschap, het aparte wereldje dat geschapen wordt. Het blijft een van m'n favoriete films

5* blijven staan.

Woody, die ouwe baas. Hoewel het niet echt een topacteur is, laat staan een veelzijdige, vind ik het typetje dat hij altijd speelt superleuk. Uiteraard was hij in de jaren 70 op zijn hoogtepunt, maar hij komt anno nu nog heel aardig mee.

Het is geen Woody Allen-film, maar zijn personage is wel net als altijd, met hier en daar een geslaagde Alleneske opmerking.

En dan heb ik eigenlijk al het positieve al gehad.

Turturro zelf loopt heel de film een beetje charismaloos rond te lummelen. Wat een enorm suffe rol, en dat voor een acteur als hij (in een film die nota bene van zijn hand is).

Het verhaal begint al wat vaagjes, maar na drie kwartier zakt de hele film echt keihard in elkaar. Vaag (eigenlijk ronduit ergerlijk) Joods gedoe, een allegaartje aan oninteressante personages waarvan de borsten van Sofia Vergara nog de meeste aandacht trokken, en dat allemaal in een ontzettend los-zand verhaal met slaapverwekkende 'romantiek'. Het was een opgave om het uit te zitten, sterker nog, de laatste 15 minuten konden me gestolen worden.

Vier keer lachen om Woody Allen maakt dit natuurlijk geen voldoende (en voor wat mooie herfstkleuren kan ik ook naar het bos).

1,5*

De in het oog springende decolletés, de wat flauwe schrikmomenten en het wat zwakke script qua personages en dergelijke verraden wel dat dit best wel een soort B-film is, maar het moet gezegd dat de film wel alles er uithaalt wat erin zit qua concept. Alles wat ze mee kunnen maken en wat er mis kan gaan en wat ze vervolgens proberen om zichzelf te redden komt allemaal redelijk geloofwaardig en volledig over. Niet altijd, dat wachten tot het 10 uur is voor ze de drone weg laten vliegen is nogal frustrerend en onnodig, en ik heb ook zo mijn twijfels bij het opladen van de drone (oja en dat die twee kerels wegrijden in haar auto, mwa…).

Maar goed, bij films zoals deze is het wel vaker een mix tussen rare domme keuzes betwijfelen en in spanning kijken, dus in die zin is het wel gewoon een leuke en spannende kijkervaring en daar gaat het toch om bij dit soort films.

Zelfs nog een twist die ik niet echt aan zag komen, wat het toch nog even een extra punch meegeeft.

Goed genoeg voor wat het is.

3,5*

Dit heeft in principe alle ingrediënten wel voor een leuke film; Emily Blunt en Ryan Gosling, leuke bijrollen van onder andere Hannah Waddingham en Aaron Taylor Johnson, stunts, humor, een leuke soundtrack en het is allemaal nogal meta over film zelf, wat voor de liefhebber wel vermakelijk is.

Waarom dit dan toch een uur langer aanvoelde dan het was en ik regelmatig echt geen zin meer had weet ik niet helemaal. Het plot vond ik vooral nogal vervelend en soms wat vermoeiend worden en ook sommige scènes gaan wat te lang door met awkwarde humor waardoor je soms niet echt weet waar je nu precies naar zit te kijken. Zeker het einde gaat veel te lang door en dan heb je het er wel echt mee gehad.

Niet slecht, ook niet geweldig.

Heel kleine 3,5*

Pff, waar moet ik beginnen.

Ik heb niks tegen zwartgallige negatieve films, graag zelfs, maar zorg wel dat het op een of andere manier een fundament heeft, een achtergrond, een gedegen opbouw dat je nog enig sympathie of begrip voor de hoofdpersoon op kan brengen, want dat ontbrak voor mij totaal. In de eerste helft dan, later kom je er wel zo'n beetje achter hoe het zit, maar dan is the damage al done.

De ene na de andere buitenproportionele uitbarsting, heel de tijd zelf de problemen opzoeken, gatver wat irritant. Absurd ook dat hij een hele ochtend lang vanalles aan kan richten zonder dat hij niet allang gepakt is (op verschillende locaties op klaarlichte dag met een groot wapen rondzwaaien, en nog steeds nergens politie te bekennen? Yeah right)

En dan dat armoedige plotje van de politieagent die op de valreep nog even een zaak op te lossen krijgt. Wat een treurig geheel. Ik heb zijn personage en karakter werkelijk geen moment kunnen plaatsen (en dat hij op Dr Phil lijkt hielp ook niet mee).

Een miljoenenstad, en wij moeten geloven dat een bijna gepensioneerde politieagent al kibbelend met zijn vrouwelijke collegaatje de boel op moet gaan lossen, in plaats van een grote politiemacht op de been te zetten, om deze erg gevaarlijke gek zo snel mogelijk te pakken te krijgen? En dat gebel met zijn vrouw, geen flauw idee waar dat goed voor was, buiten het verhaal onnodig vertragen.

En dan dat ventje wat hem op een gegeven moment gaat helpen met zijn bazooka. WAT?! nee serieus..... WAT?!?!?!?

Het heeft bij mij dan ook zeker niet de emoties en overdenkingen opgeroepen die deze 'maatschappijkritische' film beoogt. Het was een aaneenschakeling van ongeloofwaardige zaken die er stuk voor stuk veel maar dan ook VEELS te dik bovenop lagen.

En dan heel dat einde op de pier..... Wanstaltig, echt.

Het hoge gemiddelde hier valt me dan ook echt tegen, van toch grotendeels filmkenners en liefhebbers.

Een film die ik liever anders had willen zien eindigen. Met dit happy end wordt het eigenlijk meer een standaard liefdesverhaaltje, terwijl de film krachtiger had kunnen zijn als het een onmogelijke liefde was gebleven en ze allebei door waren gegaan in hun huwelijk (of in ieder geval niet met elkaar).

Is misschien niet een heel originele benadering (Brief Encounter deed in de jaren ‘40 al iets soortgelijks, en tien jaar later Meryl Streep zelf in het geweldige Bridges of Madison County ook), maar toch. De film doet er ook iets te lang over om tot een afronding te komen. Is überhaupt af en toe wel wat aan de langdradige kant met elkaar kwijt zijn, zoeken, veel scènes in menigtes en vinden ze elkaar ja of nee.

Maar goed, afgezien daarvan best een fijn filmpje wat wel in mijn straatje paste. Vond vooral ook de muziek van Dave Grusin opvallen, heel leuk en mooi.

Nipte 3,5*

De laatste minuten kunnen je nog even laten denken dat je een mooie film hebt zitten kijken, want die laatste zangscene is wel erg mooi gedaan, net als dat momentje met haar vader, alleen jammer dat de hele film verder behoorlijk irritant is. Die moeder voorop, zij trekt de hele film nog wat extra omlaag en lijkt zo weggelopen uit een of andere vervelende klucht.

Voor de rest is het allemaal behoorlijk slappe hap, een soort tienerserie die je zo op een doordeweekse middag op de NTR (vroeger Teleac) zou verwachten. Zo'n subplotje van zo'n vader die burgemeester wil worden, wat moet je ermee, het wekt slechts ergernis op.

Wat minder lollig allemaal en je hebt al een wat sterkere film wat mij betreft, maar het is wat je wel vaker ziet in dat soort Franse films, allemaal wat mal en 'stout'. Niet mijn ding.

2,5*, maar dat halfje is echt alleen voor Louane Emera.

Wist vantevoren niet dat dit een kerstfilm was, dus dat was een leuke verrassing in deze donkere dagen voor kerst.

Beetje een vreemde film wel. Enerzijds is het best een jolly soort familiekerstcomedy, maar anderszijds heeft het wel een beetje een naar toontje. Ik vond dat er niet zoveel comedy te bespeuren viel in het hele familie vs. Meredith-gebeuren. Hoewel ze zich onmiskenbaar naar gedraagt denk je toch ook meteen wel dat daar iets achter moet zitten (onzekerheid, whatever), en is het gewoon allemaal een beetje pijnlijk en awkward om te zien.

Anyway, een leuke cast (Diane Keaton!), en het keek verder ook wel aardig weg, hoewel die hele 'liefdesruil' nogal ongeloofwaardig was, net als eigenlijk de meeste verwikkelingen een beetje vreemd waren.

3*

Zonde dat er ik er zo lang tegenaan heb zitten hikken om deze te kijken, want het is echt prachtig!

Ik zou het meer willen zien als een kunstwerk, een beeld en geluid-experiment, dan als een film. Je moet er wel even de concentratie voor kunnen opbrengen.

Maar prachtige combinatie van muziek en beelden, ongelooflijk hoe goed de stukken geschikt zijn om Disneyanimatie te begeleiden.

De meer abstracte stukken, de Notenkrakerssuite vooral, en de Rite of Spring, vond ik leuker dan wat daarna kwam, met de eenhoorns en centaurs, en de dans met de struisvogels en nijlpaarden (het is vast geen toeval dat de dieren in dat ene liedje van Simba ook krokodillen, struisvogels, olifanten en nijlpaarden zijn?)

De ellenlange uitleg tussendoor, vooral over de dinosaurussen, en de andere tussenstukjes hadden wel weggemogen, maar voor de rest

4.5*

ik blijf het een geweldig concept vinden en ontzettend knap uitgevoerd; beelden die naar de muziek gevormd zijn in plaats van andersom.

Het stuk van Beethoven is meteen een mooi en bijzonder begin. Het stuk daarna is prachtig, maar de walvissen vind ik maar jammer. Disney had in de jaren 90 wel vaker een handje van computertechnieken gebruiken die erg misplaatst waren in het geheel. Het liefst zag ik gewoon heel de film handgetekend. Een film als deze vind ik een beetje valsspelen als het met de computer wordt gedaan, het lijkt me dat het de moeilijkheidsgraad iets versimpeld, maar ik ben verder ook geen expert.

Rhapsody in Blue is van zichzelf al een geweldig stuk, en is voor mij al speciaal door het gebruik in Manhattan van Woody Allen, maar ook op deze manier is het super, de kleuren, de stijl, de manier waarop alles perfect op de muziek past. Voor mij het absolute topstuk van de film.

Net als bij Fantasia zijn de tussenstukjes overbodig, het haalt je een beetje uit de magie. Ik vind dat de film zichzelf best serieuzer kan en mag nemen.

De rest is ook zeker erg goed, maar het mag wel wat aparter, spannender. De Tovenaarsleerling had er voor mij ook niet per se weer ingehoeven. Ik merk toch, hoe knap en leuk het ook allemaal is, dat m'n aandacht op het eind wat verslapt. Maar goed, het blijft Disney en niet een of andere vage arthousefilm, dus begrijp het ook wel weer.

Kan niet zeggen of ik deze of de originele Fantasia nou per se beter vind. Heb wel wat meer respect voor de originele, toen animatie nog een stuk lastiger was en alles handgetekend moest.

Dikke 4*. Vind het gemiddelde wel aan de lage kant hier, gezien hoe knap het is om zoiets als dit te maken. Kan dit toch niet beoordelen als een 'normale' Disney.

Nog eens gekeken omdat ik morgen naar deel 2 ga. Moet zeggen dat ik dit best een vreemd opgezette film vind, zo met Newt Scamander als hoofdpersoon en Fantastic Beasts als titel. Want veel verhaallijn rondom hem zelf is er niet en om eerlijk te zijn vind ik dat met die beesten die te pas en te onpas mayhem veroorzaken (nog steeds) alleen maar irritant en alles alleen maar hartstikke ophouden.

Voor een reeks die volgens mij om Grindelwald e.d. gaat draaien (weet verder niet echt waar de andere films over zullen gaan, maar volgens mij is dat het idee?) vind ik dat het allemaal maar voor een rommelig geheel zorgt, en is deze film een stroef opstapje voor wat (hopelijk) nog komen gaat.

Het is, zo schreef ik eerder ook al, bepaald geen Harry Potter. Ik vind het een behoorlijk chaotische, onpersoonlijke film met nauwelijks leuke (Newt is dan wel de good guy hoofdpersoon, maar is ook behoorlijk blanco en wat al te awkward) of goed geïntroduceerde personages. Weinig knipoogjes of herkenning ook naar het Harry Potter-universum. Komt hopelijk in deel 2.

Verlaag hem van 3* naar 2,5*

Leuker dan deel 1, maar dat was ook niet zo heel moeilijk.

Wel heeft de film weer last van dezelfde soort euvels; het is allemaal behoorlijk chaotisch en vormt maar lastig een geheel. Ik heb verschillende mensen gehoord over dat het lastig te snappen zou zijn. Nu valt dat wel mee, het verhaal is op zichzelf niet eens zo ingewikkeld, maar het wordt wel veel lastiger gebracht dan nodig. Zeker met zo'n ontknoping op het laatst over wie Credence (Koenraad, wie verzint die vertaling....), nu echt is en wat Leta heeft gedaan, etc. Denk niet dat kinderen dit een erg leuke of begrijpbare film zullen vinden, maar daar kan ik me in vergissen.

Nu is de huidige generatie kinderen natuurlijk ook niet opgegroeid met de Harry Potter-wereld, en is de film denk ik sowieso leuker (en bedoeld) voor mijn generatie. Ik veerde in ieder geval op in blijdschap toen ik het Harry Potter-deuntje hoorde en Hogwarts in beeld kwam. Makkelijk het leukste stukje van de film, en dat zegt wel iets.

Want hoeveel effecten en magie en beesten en gedoe er ook verzonnen worden, het haalt het allemaal toch niet echt bij de Harry Potterfilms. Je merkt dan ook wel dat hier geen boek achter zit, want je hebt toch eigenlijk heel weinig binding met de personages (behalve dan Dumbledore enzo) en wat er allemaal gebeurt. Je moet het allemaal maar ter kennisgeving aannemen in plaats van dat je denkt 'oh ja, dit en dat is er aan de hand'. (Maar goed, dat geldt voor de niet-lezers van Harry Potter ook.)

Dit deel had ook minder substantie dan ik van tevoren had gedacht, het is net als het vorige deel weer behoorlijk een 'opstapje naar', ongetwijfeld naar het grote Grindelwald vs. Dumbledore gevecht, in plaats van dat het echt op zichzelf kan staan.

Tja, hier en daar zeker vermakelijk, het wordt nooit heel saai of slecht en uiteraard prachtig gemaakt, maar het blijft vooralsnog een wat stroef geheel allemaal. En ik blijf Newt Scamander als hoofdpersoon ook maar wat vergezocht en willekeurig vinden, hoewel ik Eddie Redmayne altijd leuk vind om te zien, dus vooruit.

3,25*

Na twee Andersons (Moonrise Kingdom en The Grand Budapest Hotel) die me maar matig bevielen besloot ik deze eens te proberen. Weer was het een aparte kijkervaring, maar dit keer in de goede zin van het woord.

Het is een animatiefilm die eigenlijk uniek in zijn soort is. Qua look, maar ook zeker qua toon.

De humor is, tja, hoe zal ik het noemen? Het zit er altijd, maar net niet genoeg aan de oppervlakte om telkens echt te lachen. Best leuk en apart.

Ik herkende qua manier van vertellen en quirkyness wel wat overeenkomsten met de andere Andersons, en hoewel het in de verte nog steeds 'iets' heeft dat niet 100% mijn ding is werkt zijn stijl (voor mij) gewoon een stuk beter in een animatie als deze.

bescheiden 4*

Wel oke.

In het begin moest ik er even inkomen, je bent je er iets te bewust van dat je naar acterende verklede mensen zit te kijken, maar later wordt het wel een aardig avontuur.

Het is alleen wat jammer dat dat middenstuk in Boston met het boksen veel te lang duurt en dat Nicole Kidman heel de tijd zo'n enorme bitch blijft. Ik had wat meer willen zien van het pioneeren in Oklahoma, maar dat is met die paardenrace (op zich wel spectaculair om te zien, maar kon het soms ook nauwelijks aanzien door al die zielige paarden) ook meteen afgelopen helaas.

Moest ook soms denken aan Titanic, met die rijke gast met wie ze eigenlijk zou trouwen, en dan Joseph als een arme Jack. Vraag me af of James Cameron hier inspiratie uit geput heeft.

Het Ierse accent (of de poging daartoe) van Tom Cruise viel me overigens niet tegen. Had verwacht dat het me uit de film zou halen, maar dat viel nogal mee. Wederom moet Tom Cruise hier weer heel wat laten zien. Spreken met een ander accent, boksen, paardrijden. Hoe meer ik van hem zie, hoe meer ondergewaardeerd ik hem vind als acteur.

3,25*

Erg rechttoe rechtaan en erg braaf. Iets meer 'American Beauty' of 'Little Children' had wel gemogen, maar erg storend was het nu ook weer niet. De brave, rustige en nette 50's sfeer bevalt wel. De rol die Julianne Moore speelt van de opgeruimde (of dat in ieder geval erg proberende) jaren '50 huisvrouw en -moeder is erg goed neergezet, en alle verwikkelingen blijven wel heel de speelduur interessant.

Sowieso een interessant tijdperk, het Amerika in de jaren '50. Alles is ontzettend 'keeping up appearances' en vol vooroordelen en taboes. Daarom wel des te jammerder dat het zo braaf uitgewerkt is, en dat er eigenlijk nooit iets van betekenis gebeurt. Het is nu ook weer niet alsof Cathy en de tuinman een stomende affaire hebben, ze zoenen zelfs nooit.

Zeker geen slechte film, maar ietsje meer pit had best gemogen.

3,5*

Ik had hier toch meer van verwacht.

Op zich is het uitgangspunt best boeiend, het kijkje in zo'n Chinese familie en cultuur, maar voor mij was het wat te langdradig en soms saai. De speelduur is redelijk kort, maar het voelt toch erg lang aan allemaal.

Had ook een iets frivoler geheel verwacht, meer humor en luchtigheid, of scènes die echt beklijven. Maar ondanks dat de film dat wel probeert (bijvoorbeeld die op de begraafplaats) slaagt het daar niet echt in. Had gezien het onderwerp ook verwacht dat ik meer emotioneel geraakt zou worden, maar ook dat is niet echt gebeurd. Misschien dan toch ongewild de cultuur- of taalbarrière?

3*

Herkeken, omdat ik hem vorig jaar helemaal niks vond en hem nog eens een kans wilde geven.

Het begon leuker dan ik had verwacht, het personage van William H. Macy is leuk gedaan en ook Steve Buscemi is zeker een aanwinst voor de film. Alleen na de helft vind ik het gewoon totaal niet interessant meer, weet niet waar het aan ligt.

Ik vind nog steeds dat de humor te wensen overlaat, of ik begrijp het gewoon niet. Of nou ja, ik begrijp wel dat het knullige sfeertje rondom het oplossen van de misdaad en de hele setting van het kleine noordelijke stadje vermakelijk is, maar daar blijft het ook bij.

Nee, het pakt me niet. Wel halfje erbij, het was ook weer niet zó stom als de eerste keer kijken.

2,5*

Nou ik weet niet hoor. Het leek me een leuk gegeven, maar de uitwerking vind ik eigenlijk helemaal niks.

Het plot met de marketingman leek ergens heen te gaan, maar die verdween ineens helemaal uit beeld. Het hangt aan elkaar van zeer irrelevante scenes en personages. Het plotje van dat tienermeisje spande de kroon, het duurde echt eeuwen voordat dat ergens heenging. Leuk om Ethan Hawke voorbij te zien komen hoor, maar waar het goed voor was is me een raadsel.

Ook het Mexicanenplotje erdoorheen komt slecht en rommelig over, en het hele punt is op een gegeven moment ook allang gemaakt.

Nee, een gemiste kans. Had een stuk scherper gekund wat mij betreft. Nu moet ik wel zeggen dat ik al aardig bekend was met de materie. Voor mij was het allemaal niet echt een eye-opener.

2*

Mwe. Dit was destijds waarschijnlijk wel wat. Het is natuurlijk allemaal wat explicieter en pikanter, zeker voor die tijd (hoewel, deze tijd is waarschijnlijk preutser dan toen...).

Verder heeft het niet zo gek veel te bieden vond ik. Nu word ik waarschijnlijk ook wat te oud voor highschoolfilms, ik vond er zelf in ieder geval weinig aan. En het ene personage is nog lelijker en afstotelijker dan het andere (de jongens dan), met Sean Penn voorop. Nu als volwassen acteur kan ik hem al niet aanzien, maar in deze film is het helemaal erg. Ondanks dat zet hij – hoe overdreven ook – wel op een of andere manier een vrij geloofwaardig karakter neer, dus slecht gedaan is het niet.

Hier en daar een lichtjes vermakelijke scène en dit zal vast op een bepaalde manier wel de toon hebben gezet voor vergelijkbare films, maar verder kon ik er niks mee.

2*

Prima documentaire, met een leuk inkijkje in de Amerikaanse (eet)cultuur. Daar hou ik altijd wel van. De informatie die gegeven wordt over voeding is misschien niet altijd 100% correct, maar voedingsleer is dan ook een van de lastigste gebieden om accurate gegevens over te verzamelen.

De animaties voegen ook wat speelsheid toe, en zijn leuk gedaan.

3,5*

Best aardig, maar anno nu ook niet meer echt iets om erg van onder de indruk te zijn. Het heeft zo zijn spannende momenten, maar uiteindelijk is het een vrij rechtoe-rechtaan verhaal, dat vandaag de dag toch anders zou worden uitgewerkt met hier en daar en twist of een wat diepere laag en wat meer aandacht voor het hele mentale aspect van Alex.

Maar best een aardige thriller.

kleine 3,5*

Ik vind het heel lastig wat hier van te vinden. Het duurt best wel lang voordat duidelijk is wat de toon is van de film (als me dat ooit al duidelijk werd). Het begint lekker scherp en amusant, en ik zat al helemaal klaar voor een Juno-achtige quirky tienerfilm, maar alles rondom het Amsterdamavontuur is juist erg gezapig en bijna suf. Helemaal vanaf de bevreemdende scene met Peter van Houten (en aansluitend het Anne Frank huis) is het maar afwachten wat je precies voorgeschoteld krijgt, en wat de film nu uiteindelijk écht wil gaan doen. Wat mij betreft wordt dat nooit helemaal duidelijk, maar dat kan natuurlijk helemaal aan mij liggen. Wellicht dat het boek uitsluitsel geeft, en is het wat gemankeerd naar film vertaald, wie zal het zeggen.

Afgezien van die verwarring vond ik het wel erg fijn om te kijken, met name omdat de karakters zo geweldig neergezet zijn en hun romance ook weer eens écht leuk en oprecht overkomt. Niet zo vaak een film gezien waarin dat zo goed gedaan is en je ook echt nooit het idee hebt dat je naar acterende mensen zit te kijken. Met name Shailene Woodley is een geweldige actrice die een superrol neerzet.

Had misschien wel 4,5* kunnen worden als het de feel van pakweg het eerste half uur vast had kunnen houden. Zo'n toch wel 'quirky' scene als die van Isaac die op de achtergrond die de trophy's kapot gooit zie je de rest van de film totaal niet meer terug bijvoorbeeld. Nu verviel het toch iets teveel in serieusheid en iets teveel tranentrekkerij (natuurlijk is het een tranentrekkend onderwerp, maar Hazel die dan nog even een huilmomentje moet hebben met haar ouders over haar naderende dood vond ik overbodige 'oja, laten we dit ook nog even doen').

4*

Aparte film, waar ik ook wel even in moest komen (ik heb nauwelijks ervaring met kostuumdrama's en ook nooit eerder iets gezien van deze regisseur). Zowel qua stijl als waar het nu eigenlijk precies over zou gaan. Beiden vielen gedurende de speelduur wel op hun plek en het wordt best een vermakelijk geheel, hoewel ik het middenstuk het beste vond. De gekte en tragiek van zowel Queen Anne als alles dat op het kasteel zelf gebeurt is leuk om te zien en het camerawerk, de decors en de zeer aparte soundtrack (met soms alleen een terugkerend geluid) geven het echt een boeiend eigen gezicht.

De ontwikkelingen tussen de drie dames, en vooral de oorlog/het politieke spel dat tussendoor ook nog speelt is niet altijd direct hapklaar (of het moet aan mij liggen) maar blijft boeiend genoeg.

Uiteraard zijn de acteerprestaties zeer te prijzen. Olivia Colman heeft denk ik wel terecht de Oscar gewonnen. Nu is het ook wel een rol waarin je los kunt gaan maar zie het dan alsnog maar eens neer te zetten. Rachel Weisz is ook erg sterk, alleen over Emma Stone heb ik misschien een beetje mijn twijfels. Snap op zich wel waarom ze gecast is, maar ik kan persoonlijk altijd een beetje lastig langs haar als actrice heen kijken.

Geen idee hoezeer dit nog ergens waarheidsgetrouw is, waarschijnlijk totaal niet, maar het is neem ik aan ook niet bedoeld als kloppende biografie in deze vorm.

Denk dat dit een beetje een groeiertje is, want tijdens het schrijven van deze review vind ik hem eigenlijk al beter dan ik tijdens het kijken vond.

kleine 4* toch wel

Best vermakelijk en interessant als je geinteresseerd bent in het onderwerp (zoals ik), maar zeker voor een documentaire uit 2014 echt teveel 'seen it all before'. Vrijwel alles dat voorbij komt is echt allang bekend, en voorbij gekomen in andere documentaires en programma's (ondere andere in de documentaireserie 'the Weight of Our Nation' die daarin wel een aanrader en ook voorloper was).

Leuk om te kijken, maar het verdient dus niet een echt hoge score puur als documentaire.

2,5*

Ik was al depressief

Wat een komisch moment is die zin, in een verder inktzwarte film.

Heb 'm vandaag voor de tweede keer gekeken, en ik vond 'm misschien nog wel beter dan de eerste keer. Het eerste en laatste kwartier is minder, maar alles daar tussenin barst van de spanning en van de sfeer.

omdat je nergens anders goed voor was wat een schrijnende zin. Een schrijnende, maar echt goede film.

4,5

Ik heb een zwak voor Jimmy Fallon en Drew Barrymore is ook altijd wel leuk. En inderdaad zijn ze in deze film een leuk koppel dat ik ook echt de gunfactor vond hebben.

Het wordt nooit overdreven en het blijft eigenlijk allemaal wel relatable. De personages maken geen al te rare keuzes en de 'we hebben ruzie maar het is eigenlijk gebaseerd op een misverstand en overdreven gedoe' dat je vaak ziet in dit soort films blijft gelukkig ook tot een minimum beperkt, alleen tegen het eind even. Vond het een sympathieke en door Fallon en Barrymore schattige film. Zelfs het sportthema, waar ik zelf niets mee heb, stoorde me nergens.

3,5*

Zelden een film gezien die zo gewoontjes en straightforward uitgewerkt is. Nu kan dat ook bijna niet anders gezien het bronmateriaal, maar er is echt vrijwel geen enkel stukje creativiteit aan toegevoegd. Het gaat kalmpjes van A naar B, en alles is eigenlijk hartstikke saai. Zeker de seks, en dat is misschien nog wel het ergste, voor een reeks die vooral doet of hij zo stout is.

Maarja, dat krijg je ervan als je een boek dat vooral op de seks leunt op deze manier verfilmd. Een plot dat verder flinterdun is, met wat gaapwaardige seksscenes met iets meer tiet dan je normaal zou zien.

Komt nog bij dat ik Anastasia Steele een ontzettend zeikpersonage vind. Christian Grey is wel oke, maar die hoeft ook weinig meer te doen dan aantrekkelijk te zijn.

Oja, en de soundtrack is ook afschuwelijk.

2*

Dit laatste deel is ook meteen het slechtste. Dat kun je de filmreeks op zich niet eens heel erg aanrekenen, aangezien het bronmateriaal natuurlijk nogal flut is. Net als bij de boeken ging deel 1 op zich nog wel, met name omdat de focus toen nog lag op de kennismaking met de sm en de spanning tussen de twee. Was te doen. Maar zodra er een verhaaltje om de hoek komt kijken wordt het allemaal lachwekkend slecht en flinterdun. In dit deel wordt (nog erger dan in de vorige film) de seks ook ontzettend op een tweede plan gezet, waardoor je nogal een raar geheel overhoudt. Een zwak verhaal met heel af en toe wat obligate afgeraffelde saaie seks waarin de sm ook nauwelijks meer een rol van betekenis speelt (geen idee ook waarom dit R-rated zou zijn. Was dat het maar, had je nog wat te zien).

En die gruwelijke soundtrack ook weer! Niet te harden gewoon.

1,5*