Fall (2022)

Ik kreeg het Spaans benauwd af en toe..

Heb hoogtevrees

Heb echt heel veel horrorfilms gezien, hele enge en schokkende ook, maar daar zat er geen een tussen die mij 107 minuten met zweet in mijn handen liet zitten. Als je hoogtevrees hebt, ook al is het in mijn geval maar een beetje, dan is dit een vervelende, maar bloedspannende film. Het verhaal zit ook goed in elkaar, hoewel niet alles geloofwaardig is. Maar die angst maakt het echt allemaal goed, wel onder protest.

Goeie film voor mensen met hoogtevrees.

Als een gigantische fallus torent een afgedankte zendmast boven de Mojave uit. Hij is fictief, maar gebaseerd op een zeshonderd meter hoge constructie in Sacramento County die regelmatig beklommen wordt door parachutespringers en andere avonturiers.

Zo'n toren beklimmen is een uitdaging, een overlevingstocht die kracht, techniek, voorbereiding, moed en wilskracht vergt. Op psychologisch vlak gaat het ook over vriendschap, zelfverwezenlijking en rouwverwerking. Hunter is een durfal; Becky een twijfelaar.

Ze hebben het bovenste gedeelte nagebouwd op een berg. De actrices hangen dus echt tot dertig meter boven de grond te bengelen. Het budget was beperkt; er is geen gebruik gemaakt van dure simulaties in een studio. Panoramische shots worden afgewisseld met subjectieve cameravoering en met beelden die de klimsters zelf maken met hun telefoon of met een drone. Dramatische ironie ontstaat wanneer de kijker meer weet dan de personages, bv. wanneer close-ups van losgeraakte schroeven het naderende onheil aankondigen. Zo neemt de suspens toe. Men wordt op het verkeerde been gezet wanneer de illusie van Becky getoond wordt in plaats van de gruwelijke realiteit.

Omdat ze op een jong publiek mikten, is het taalgebruik achteraf gekuist: "freaking" i.p.v. het F-woord. Er zitten ongeloofwaardige elementen in, maar het is een spannende, dynamische ervaring die je veilig vanuit je luie stoel kunt beleven.

ik droom er nu nog steeds van

ik ga hem nog een keer kijken.....don,t try this at home!

ik heb niet eens zo'n hoge mast thuis

De laatste keer dat ik zo vol onaangename spanning naar een film heb zitten kijken was volgens mij 40 jaar geleden toen ik onvoorbereid naar David Cronenbergs The fly in de bioscoop ging. Bij het bekijken van Fall op mijn heel gewone 1K-televisietje zat ik nu regelmatig met een figuurlijke steen in mijn maag en het letterlijke zweet in mijn handen, dus ik moet er niet aan denken hoe ik al die shots van uit de hoogte (of op afstand) zou hebben ervaren. Zonder dat ik hier nou elementen die extreem goed waren uit zou kunnen pikken (cast, regie, cameravoering, muziek) was er ook niets wat er als heel erg slecht uitsprong, en mijn hoogtevrees deed kennelijk de rest. En natuurlijk zie ik ook wel dat je krankzinnig zou moeten zijn om zo'n oud bouwwerk te gaan beklimmen zonder eerst na te denken waaróm het er zo verroest uitziet, en op die Leef!-boodschap op het einde zat ik ook niet bepaald te wachten, maar wanneer een film mij zó in de handeling meesleept heeft hij toch iets goeds gedaan.