Meningen

The Little Mermaid meets Finding Nemo meets wat Japanse folklore/godsdienst?

Had hier nooit zo'n zin in. Zag er wat kinderachtig uit met een wat simpele stijl, maar uiteindelijk was het wel een schattig verhaal wat wel bijna heel de speelduur vermakelijk was om te volgen. Alleen op het einde zo het laatste kwartier ging het een beetje lang duren. Had niet zo gek veel met die 'moeder Oceaan' en al het magische, maar dat geldt eigenlijk voor alle Japanse animaties die ik kijk.

Het jongetje (en meisje) en en het schattigheidsgehalte van alles is dan wel weer heel erg vermakelijk. En wat me toch altijd weer opvalt bij Japanse animaties, en zeker bij deze, is hoe realistisch de geluiden zijn. Draagt echt in hoge mate bij aan de beleving.

kleine 4*

Ik heb inmiddels zo'n beetje alle documentaires gezien die de afgelopen jaren zijn uitgekomen over dit onderwerp, allemaal met een wat andere invalshoek maar met dezelfde boodschap. De informatie is allang niet nieuw meer voor me, maar vind het toch altijd weer leuk en interessant om te zien. En ik heb het ook nodig. Ik weet inmiddels dondersgoed dat het beter is om plant-based te eten, maar als ik mezelf niet van tijd tot tijd omring met die informatie verslapt het toch weer en eet ik weer teveel vlees.

Dit was op zich weer een documentaire zoals alle andere in dit onderwerp, maar het sausje van sterke sportmannen maakt het wel leuk om te zien. Ook genoeg verschillende 'verhaallijnen' om het echt interessant te houden.

Een must watch voor de stoere spierbundel die zijn homp vlees niet kan en wil laten staan.

3,5*

Als je al een beetje behind the scenes-materiaal gewend bent dan is dit weinig nieuws, alleen wat uitgebreider en vooral langer.

Ik vond het wel een gemiste kans dat we niets zien van post-productie, het componeren van de muziek, meer table-read materiaal en gesprekken met verschillende acteurs (toch leuk), en gewoon meer variatie in zijn geheel. Want na bijna twee uur heb je alle beelden van sets, stuntmannen, figuranten en productiemedewerkers wel gezien (ook al heb ik enorm veel respect voor al het werk dat in het maken van zo'n serie gaat zitten, begrijp me niet verkeerd!)

Echt een documentaire zou ik dit niet willen noemen, eerder een uit de hand gelopen behind the scenes-feature. Was misschien leuker geweest als er gefocust was op de serie als geheel (en echt alles wat erbij kwam kijken, niet alleen het opnemen zelf) en niet slechts het laatste seizoen.

kleine 3*

Het begint prima. De dialogen en sommige situaties zijn in hun vreemdheid soms echt grappig en het eerste uur vliegt dan ook vrij ongemerkt voorbij.
Daarna gaat het helaas allemaal een richting op waar ik niet zoveel mee kan. Die vriend van Andrew, vreselijk irritant personage, die ze meeneemt naar een aantal vreemde locaties, het nut daarvan ontging me en het bracht de film veel teveel tot stilstand met irrelevante scenes.

Ook het drama en de beoogde diepgang daarna vond ik niet geslaagd. Het verhaallijntje met zijn vader komt nogal uit het niets en laat je dan ook vrijwel volledig koud, en ook de 'you've changed my life' blabla is nogal overdone. Dat Sam nou de factor moest zijn die zijn hele leven omgooide is niet erg overtuigend. Het kwam op mij over als een gewone verliefdheid. Ook prima, maar maak het niet meer dan het is.

Ik had liever wat meer komedie en luchtigheid gewild, op die manier kan je nog best drama in het verhaal brengen, maar splitst het de film niet zo raar in tweeën. De hele problematiek van Andrew vond ik gewoon niet echt lekker werken, niet heel overtuigend en niet altijd heel duidelijk.

Neemt niet weg dat het eerste uur prima aan te zien was, en dat de acteerprestaties van Natalie en Zach uitstekend waren. Cinematografie was op momenten ook aardig creatief.

Kleine 3,5*

Ik ben altijd wel benieuwd naar films die zich in de toekomst afspelen, en zeker dit uitgangspunt leek me wel interessant.

Het is uiteindelijk best een aparte film, omdat de algehele stijl niet echt aansluit bij het thema. Je verwacht een moderne look die past bij een film die zich in de toekomst afspeelt en zo om genetica draait, maar in plaats daarvan heeft het iets stoffigs. Hoewel dit ook best wel charmant was, zeker die shots met veel geel, is het toch meer of je een film kijkt die zich in het verleden afspeelt.

Het is best vermakelijk en leuk gedaan, maar mist een wow-factor (en heeft teveel onbenut potentieel, wat sommige anderen ook al zeggen) voor een echt hoge score. Ondanks de grootse thema's die het behandelt is het op een of andere manier toch best een kleine film. Het gaat ook net even te lang door allemaal, na de ontknoping met zijn broer (redelijk zwak stuk overigens) is de film wel over zijn hoogtepunt heen, en slepen de laatste 10 minuten nog wat aan.

3,5*

Net zoals veel andere Japanse animaties ben ik deze vooral gaan kijken om de visuals en de sfeer. En wat dat betreft werd ik zeker niet teleurgesteld. Het ziet er allemaal weer prachtig uit. Sommige praatscènes zijn wat statisch, zoals je wel vaker ziet in dit soort films, maar daarnaast zitten er ook prachtige sequenties in vol beweging, water, en stadsgezichten.

Het verhaal kon ik niet zoveel mee. Redelijk typisch Japans geestengedoe (met weer zo'n meisje in een wit gewaad en lang zwart haar (de Yurei) die je wel vaker tegenkomt in Japanse (horror)films). Maar dat komt voor mij dan ook echt op het tweede plan. Zou dit zo kunnen kijken als een soort schilderij. Wil hier best nog wat meer van zien, fijn dat het ook korte 'afleveringen' zijn.

3,5*

Inderdaad minder dan de vorige. En hoewel het plot, volgens de beschrijving, beter behapbaar lijkt gaan het verhaal en de dialogen meer in de weg zitten dan bij het vorige deel. Het is ook wat te statisch en te langzaam op momenten, met shots die secondenlang aanhouden.

De stijl is weer mooi maar ook net wat minder bijzonder. Het is jammer dat de inhoud me zo weinig doet en te vaag is naar mijn smaak, want qua visuele stijl blijft dit toch wel echt mijn ding.

2,5*

Mja. Net als het vorige deel vond ik ook dit weer teveel op het plot en de theorie leunen. En dat plot heeft voor mij toch een net een wat te hoge 'onzin-factor'. Ik ben sowieso al meer iemand die houdt van realisme. Ik kan best wat fantasy hebben, of hoe je dit ook wil noemen, maar het is net wat te ongrijpbaar om me echt te kunnen boeien. Ook het overkoepelende geheel van de personages heeft me nog niet echt kunnen pakken.

De stijl is weer mooi met soms heel mooie shots (en het geweld en zo is ook lekker gruesome), maar daar werd jammergenoeg net wat te weinig bij stilgestaan. De echte wow-factor zoals bij het eerste deel heeft het deze keer niet.

2,5*

In de vorige delen was de muziek me niet per se positief opgevallen, maar in dit deel is het wel echt mooi en voegt het ook wel wat toe aan het geheel. Verhaaltje is ook wel iets leuker dan de vorige, omdat het eindelijk wat context geeft aan alles. Weet niet helemaal of ik die niet-chronologische volgorde van deze serie per se iets vind toevoegen. Het geeft het niet direct meer mysterie, maar zorgt (bij mij althans) eerder voor een soort onverschilligheid omdat je toch niet 100% snapt hoe of wat.

Denk dat ik het hier maar bij laat, het is toch wat te weird Japanese-fantasy-heavy voor me, en de visuals waren in het eerste deel iets veelbelovender dan het uiteindelijk is geworden.

Wil overigens wel de regen nog even noemen die vaak te zien is (en in dit deel helemaal). Hou daar erg van in dit soort animaties.

2,5*

Leuke documentaire, waarin ook eerlijkheid over zijn persoonlijkheid en perfectionisme niet uit de weg wordt gegaan. Beelden van hoogtepunten uit zijn carrière, en anekdotes van familie en vrienden. Voor de liefhebber leuk om eens te kijken.

Oudste film die ik tot nu toen gezien heb, die op een aantal fronten anno nu nog steeds goed werkt. Al die achtervolgingen en inventieve trucjes zijn supergoed gedaan en ook de spanning werkt af en toe best goed.

De grote schaal van de film valt ook zeker te bewonderen, met als hoogtepunt uiteraard de eindscène met de brug. Er zijn toch aardig wat mensen, decors, attributen en kilometers treinbaan voor nodig geweest. En wat een energie en fysiek talent had die Keaton.

Speelduur had ondanks de 75 minuten nog wel een stukje korter gekund. Kan er ook mee te maken hebben dat 'actie' in plaats van gesproken dialoog sowieso al niet mijn ding is, dus de aandacht verslapte soms. Ook de muziek was wat te repititief, er werd voortdurend afgewisseld tussen twee thema's, die je op een gegeven moment wel gehoord hebt. Snap niet zo goed waarom dat zo was. Grappig vond ik het overigens niet, niet omdat het gedateerd zou zijn ofzo, maar omdat slapstick niet mijn smaak is.

3,5*

I love finding new places to wear diamonds

Het valt me toch altijd weer op bij dit soort films dat de teksten en humor nog behoorlijk scherp en leuk kunnen zijn (of ik heb gewoon een oubollige smaak ).

De outfits van de dames zijn ook telkens geweldig. Ik ben normaal niet iemand die daar per se op let, maar in deze film kun je er niet omheen hoe oogverblindend Marilyn Monroe is en hoe ze de show steelt in elke scene.

Verhaaltje zelf stelt natuurlijk niet zoveel voor, vooral de tweede helft wordt wel wat minder leuk. De leuke liedjes zijn dan ook wat minder aanwezig, afgezien van Diamons Are A Girls Best Friend dan natuurlijk.

3,25*

Leek me wel een toepasselijke film op zo'n stormachtige dag als vandaag.

Dit soort films kan nooit rekenen op een hoge score, maar naar mijn mening wordt er dan te weinig gekeken naar hoe het gemaakt is en de entertainmentwaarde.

Ik vond dit helemaal niet zo'n slechte film in het genre. Natuurlijk zitten er genoeg tenenkrommende clichémomenten in (de familiebanden, zelfopoffering, en uiteraard de president van Amerika) maar het hele uitgangspunt vond ik (binnen het filmuniversum dan) helemaal nog niet zo'n slechte. Best een leuk idee, en ook genoeg spektakel op verschillende plaatsen in de wereld.

Vond het best een oke film, niet zo negatief mensen.

3,5*

Getwijfeld of ik hem moest kijken, want ik ben zeker geen held met horror. Uiteindelijk was hij ook enger en meer horrorachtig dan ik verwachtte, maar ik vond hem wel goed. Je hebt al vrij snel door dat het iets met hypnose moet zijn, maar hoe de vork precies in de steel zit is niet meteen duidelijk en daar werkt de film goed naar toe. Die bedienden van het huis zijn echt mega creepy, en alles wat er gebeurt is precies 'off' genoeg om er een naar gevoel bij te krijgen.

Vanaf het gevangen nemen van Chris blijft de film eigenlijk sterk, je ziet vaak met dit soort films dat vanaf de laatste ontknoping de spanning er uit gaat of dat het raar over de top gaat maar dat weet deze film wat mij betreft knap te vermijden. De gore blijft subtiel en de film blijft klein van schaal (ik verwachtte een soort kelder met superveel zwarte mensen of iets van die strekking), maar toch vrij doordacht allemaal. Er zitten veel hintjes in die je pas op het einde in een ander licht ziet.

Het personage Rod is misschien de wat makkelijke comic relief, maar het is wel heel lekker om even opgelucht te kunnen lachen. Vond ik wel een sympthieke zet.

Sterke film, zeker nu ik er dingen over heb gelezen die ik zelf nog niet eens had opgemerkt. Misschien kijk ik hem nog eens.

4*

Erg goed dit, maar viel ook te verwachten, uit de koker van Diederik Ebbinge.

Dialogen en situaties die uiterst realistisch en uit het leven gegrepen zijn, en juist daarom grappig zijn. Zoals de lookalike-wedstrijd en het diner met het gesprek over de kopieerapparaten, wat ik misschien wel de sterkste scene van allemaal vond.

En buiten dat vond ik hem ook écht spannend! Spannend in de zin van eng, en in de zin van absoluut niet voorspelbaar.

De uiteindelijke boodschap en het einde zijn een beetje ondergeschikt aan de rest van het verhaal vond ik. Ook vond ik het eigenlijk een beetje jammer dat Hans Teeuwen niet écht zichzelf is, maar een overdreven aardige versie, maar dat kan liggen aan het feit dat ik een echte Hans-fan ben.

Alsnog is dit echt een leuk en knap werkje, raar dat het gemiddelde zo laag is.

Zou eigenlijk 4,5 ster willen geven, omdat hij dat kwalitatief gezien eigenlijk best verdient, maar dat is misschien wat overdreven, voor een kort 'tussendoor'filmpje.

4*-4,5*

Een favoriet van mijn ouders en zelf nog nooit gezien, dus ik besloot hem maar eens te bekijken, op deze eenzame Valentijnsavond.

De film was over het algemeen minder gedateerd dan ik vantevoren vreesde. Sommige films uit de jaren '80 en '90 hebben toch (wat uiterlijk betreft) wat last van hun leeftijd (in tegenstelling tot de meeste films van nóg eerder, die weer charmant en stijlvol geworden zijn). Zeker als er dan ook nog kwistig met antieke computereffecten wordt gestrooid. Het is soms redelijk te doen, vaker ronduit knullig, maar het is natuurlijk flauw om de film daar anno nu op af te rekenen.

Het is wel allemaal wat apart van toon. Het lijkt erop dat de makers nogal geworsteld hebben met hoe ze een gegeven als dit konden uitwerken. Soms zit je naar een voorzichtige poging tot thriller te kijken, soms een romantisch tranentrekkend drama, maar vaker is het gewoon wat lullige komedie. Het is ook nogal far-fetched allemaal natuurlijk; een serieus liefdesverhaal, een vent die een geest geworden is, en dan intussen ook nog een misdaad moeten oplossen en voorkomen.

Jammer ook dat Patrick Swayze zo'n creep is, die ook nog eens ronduit belachelijk staat te acteren af en toe. Demi Moore doet het wel prima en ook Whoopi Goldberg is wel oke, hoewel haar typetje op den duur wel gaat vermoeien. Net als de film zelf overigens. Gaat wel erg lang duren op een gegeven moment, zeker met heel dat 'plannetje' rondom 'Rita Miller' bij de bank.

Lastig hoe dit te beoordelen, het is een film met nogal contrasterende elementen. Over het algemeen wel oke, op andere momenten weer lachwekkend en eigenlijk wat al te gortig.

Ik geef 'm het voordeel van de twijfel (anno 1990 was dit vast heel wat) met een heel kleine 3,5*.

Mja. De film weet af en toe wel sfeer neer te zetten en bijzondere beelden en shots, maar over het algemeen is het mij toch allemaal wat te traag. Scènes waarin je een minuut lang hetzelfde shot ziet hoeven voor mij niet echt.

Het thema van vergankelijkheid (kracht bij gezet door de (nogal irritante) speech van die gast halverwege) raakte bij mij ook geen snaar, omdat ik zelf helemaal niet de behoefte voel om iets na te laten en waarde hecht aan herinnerd worden of wat dan ook.
Het laatste stuk als hij die reis door de tijd maakt (blijkbaar begint hij weer bij het begin ofzo? Dat moeten we verder allemaal maar aannemen) is wel aardig om te zien, omdat er dan eindelijk wat meer gebeurt.

De spookgedaante blijft heel de film toch wat awkward om te zien, omdat het zo’n lullig beeld is. Daardoor werkt het tegelijkertijd wel en ook weer niet.

Ik waardeer de invalshoek en de sfeer wel, en gelukkig duurt het ook niet al te lang.

3*

Ik had hier echt nog nooit van gehoord, destijds totaal langs me heen gegaan, en daarna blijkbaar ook.

Ik had in het begint echt een hekel aan deze vervelende tieners. Misschien dat hun gedrag cool en grappig is voor een 14-jarige kijker, maar ik hoopte alleen maar dat het niet heel de film door zou gaan en dat zou blijken dat onder deze cynische façade nog wat meer zat. Uiteindelijk was dat ook wel zo, vooral Enid is gewoon onzeker en bang over haar toekomst en wie ze is. Als je dat eenmaal door hebt wordt het wel wat minder irritant. Er zitten wat leuke dingetjes in, en ook Steve Buscemi is een leuk onderdeel van de film die voor mij de film een beetje ‘redde’, zo’n cute personage.

Toch kwam ik er nooit helemaal 100% in, daarvoor vond ik het net niet grappig, net niet heel quirky, net niet dramatisch, maar gewoon allemaal een beetje off.

Misschien had ik dit een jaar of 15 geleden of in een andere stemming leuker gevonden, ik weet het niet.

Kleine 3,5*

Bizarre documentaire, die spannend in elkaar zit met de vele wendingen die het verhaal neemt. Toch altijd zeer pijnlijk dat dit soort dingen eigenlijk altijd veroorzaakt wordt door een samenloop van omstandigheden (ouders die niet voor kinderen kunnen zorgen is eigenlijk de kern bij zowel de dader als de ouders van de 'hoofdpersoon') . Vond het vooral triest om te zien dat de ouders van 'Sharon' een leuk normaal stel waren (misschien wat jong ouders geworden), en dat het nadat hij terugkwam uit Vietnam toch nog zo mis ging. Had allemaal niet gehoeven.

Op zich is het qua opzet en stijl niet veel anders dan andere true crime documentaires en in die zin misschien niet super speciaal, maar de gebeurtenissen zijn bizar en schokkend genoeg om heel de tijd geboeid te blijven, en vond het einde met het onthullen van de echte identiteit en de familie bij het graf toch wel een mooie closure geven en bevredigend, voor zover zoiets vreselijks dat kan zijn natuurlijk.

Wellicht dat het daarna iets te snel afgelopen is en er wat teveel open eindjes zijn (die moeder vond ik eigenlijk te kort aan bod komen).

3,5*

Weet niet echt wat ik hier van moet vinden, of wat ik erover moet schrijven. Ik had al wel ergens gehoord dat dit een erg onvoorspelbare film is, niets wat je ooit eerder hebt gezien, en dat klopt op een gegeven moment ook wel.

Het eerste uur daarentegen is nog best redelijk normaal, maar vanaf de tweede helft wordt het één rare wending na de andere. Om de zoveel minuten switcht de film van genre en toon, van komedie naar soort van thriller/horror naar drama en weer terug. Op zich kon ik er best lange tijd in meegaan, alleen na het ontsnappen van de familie had het voor mij wel zo'n beetje klaar mogen zijn. Alles wat daarna nog gebeurt is voor mij net eventjes een brug te ver. Absurde, wat vergezochte films als deze zijn dan toch niet voldoende my cup of tea.

Dus alle lofuitingen, tja, het zal wel. Ik ben niet over-enthousiast, maar slecht is het natuurlijk verder ook niet, je wordt wel regelmatig verrast dus een leuke/aparte kijkervaring is het op zich wel.

3,5*

Een van de meest bizarre dingen die ik heb gezien in een documentaire. Ik had er nooit eerder van gehoord, dus geen idee wat er allemaal ging gebeuren. Op een gegeven moment kon ik er niet meer tegen en ging ik alvast opzoeken hoe het afgelopen is met Silke Bischoff, om helaas te lezen dat ze het niet heeft overleefd. Zo triest, net als die andere 15-jarige jongen.

Erg bizar om te zien hoe de journalisten een beetje schaapachtig lachend de dader interviewen en hem nota bene een sigaret aanbieden. Of hoe de mensen in het tankstation gewoon door lijken te gaan met hun werk alsof er niet een gijzeling plaatsvindt op hun terrein. Of hoe de mensen in Keulen om de auto heendrommen alsof het een uitje is, en nog steeds lachen alsof het een spannende film is als een van de daders met een pistool uit het raampje zwaait. Zeer bizar om al het menselijk (en aasgieren-) gedrag rondom deze gijzeling te zien, en terecht dat er daarna blijkbaar e.e.a. veranderd is rondom journalistiek optreden bij dit soort gebeurtenissen.

Misschien iets te abrupt afgelopen, de ontknoping is ook iets minder duidelijk in beeld dan alles ervoor, maar verder wel erg verfrissend dat je alleen de daadwerkelijke beelden ziet en geen andere talking heads of hedendaagse duiding. Maakt het als documentaire wat origineler en rauwer dan andere crimedocumentaires die je veel ziet.

4*

Wat wordt deze film vreselijk overschat.

Absurd ook dat hij zo hoog in de top 250 staat.

Ik vond hem niet goed, en niet alleen omdat ik sowieso gevechtsscènes met rondspattend bloed al niet serieus kan nemen, maar ook het script liet te wensen over. Wat een belachelijk sentiment de hele tijd, ik heb m'n best gedaan, maar het deed me vrijwel niks. Slecht geschoten ook meestal. Die scene met die tijgers? Kom op, daar kan je niet mee aankomen hoor.

Die Commodus liet ook een staaltje slecht acteren zien van heb ik jou daar.

Het verhaal was verder best aardig.

Nee, heb me niet erg vermaakt, en vond ook de prestatie van Russel Crowe niet bepaald Oscarwaardig. Niet slecht gedaan, maar om nou te zeggen een knappe prestatie? Nee, had hem dan een Oscar gegeven voor zijn rol in A Beautiful Mind.

2,5*

Ik twijfel erg of ik hier 3 sterren of 3,5 aan moet geven. Het was vermakelijk om te kijken omdat ik een Glee-fan ben, maar zoals anderen hier ook al zeiden, het concert is niet echt leuk aangekleed, en de verhalen van de Glee-fans tussendoor zijn soms leuk, maar houden ook de boel nogal op.

Ook miste ik inderdaad Will en Sue, en wat meer spektakel.

Ik keek hem overigens thuis, dus de 3D-beleving heb ik niet meegekregen, hoewel ik me niet voor kan stellen dat het iets toegevoegd had.

Oh, nog wel props voor het kleine Aziatische ventje dat zong en dans op de Warblers Superschattig.

Ik hou het op een 6,5, ruim 3 sterren.

Normaal stoor ik me er bij films eigenlijk nooit aan, maar deze had echt een heel opdringerige muzikale score. Dat zoiets helemaal op het einde is oke, maar ook helemaal in het begin al dat je denkt, doe eens rustig en doe niet zo manipulatief met je aanzwellende violen. Dat maakte het voor mij een beetje ‘try-hard’ allemaal.

Matthew Broderick vond ik maar matig gecast met z’n neppe baardje.

Eigenlijk vond ik de scènes van de zwarte soldaten onderling, met conflicten en verschillen in cultuur en dergelijke nog het interessantst.

Verder wel een boeiend onderwerp natuurlijk om te verfilmen als deel van de geschiedenis, maar die battles enzo interesseerden me niet echt, ik snap ook niet echt waarom ze zo graag cannonfodder wilden zijn, maar ja.

Niet echt geweldig, ook niet echt slecht.

3*

De beschrijving van de film deed me meteen denken aan Falling Down (wat ik persoonlijk een draak van een film vond) en ik was wel benieuwd wat dit thema anno 2012 zou brengen.

En het kent wat overeenkomsten, waaronder het feit dat alles er wel érg dik bovenop ligt, vooral in het begin.

Bovendien is heel de film wel in een erg aparte vorm gegoten. Komedie oke, satire oke, maar het gaat soms wat ver. Enige geloofwaardigheid zou niet erg zijn. Op klaarlichte dag met wapens staan zwaaien en mensen vermoorden, rondrijden in een in het oog springende sportwagen. Ook dit lijkt op de absurde ongeloofwaardigheid die Falling Down soms heeft.

Verschil is dat deze film wel een stuk sympathieker is, hoewel de gezellige romkomdeuntjes
tussendoor (tijdens het schieten op een teddybeer bijvoorbeeld) het maar een lastig te plaatsen geheel maken. Is het nou slecht? Nam ik het te serieus? Is het puur komedie? Lijkt het niet op, door de poging tot drama als Frank en Roxanne gescheiden worden, bijvoorbeeld. Je weet niet wat je er mee aanmoet, en dat gevoel blijft toch wel heel de tijd in je achterhoofd, waardoor het een aparte maar ook een wat irritante kijkervaring wordt.

Op een gegeven moment krijgt het komedieluchtige aspect wel erg de overhand, en dat is gezien het onderwerp toch wel erg vreemd. Ik zal dan wel een mutsje zijn, maar ze doden toch aan de lopende band mensen, en met de gebeurtenissen van bijvoorbeeld The Dark Knight Rises in je hoofd... kan ik er maar moeilijk iets grappigs en gezelligs van maken.

Later lijkt de film zichzelf toch wel weer aardig serieus te nemen met de speech van Frank. De film had een vorm moeten kiezen en zich daaraan moeten houden, want nu is het van begin tot eind 'wacht even, waar kijk ik naar'?

Het was niet zo irritant en ergerlijk als Falling Down, maar een dikke voldoende verdient het ook zeker niet. Qua maatschappijkritiek is het overigens ook weinig nieuws, en allemaal erg oppervlakkig.

Laat ik het houden op 2,5*, een 5,5, een vlees noch vis cijfer, zoals de film zelf.

Een soort rauwe Engelse versie van Brokeback Mountain. Helaas werd ik zeker de eerste helft van de film nogal onpasselijk van al het gewroet in koeien, de schapengeboortes, villen, kotsen, pissen en neuken. En net als in de andere film van deze regisseur, Ammonite (die ik eerst heb gekeken) verloopt vrijwel alles tussen de twee personages in stilte en gaan ze vrijwel vanuit het niets over op seks. Seks die blijkbaar (er zat een gelijksoortige scene in Brokeback Mountain) moet ontstaan uit een soort agressie en vechten. Veel kan ik daar zelf niet mee, maar goed, het zal.

De eerste helft van de film daar had ik dus nogal moeite mee. Geen idee ook wat de Roemeen in John ziet die zich alleen als een kwade nukkige puber gedraagt en geen al te hoog IQ lijkt te hebben, maar als het alleen iets lichamelijks is oke.

Na de helft weet de film wat op te knappen als John genoodzaakt is wat meer verantwoordelijkheid over de boerderij te nemen en hij als persoon wat minder unlikeable wordt. De film laat het troosteloze smerige winterse sfeertje wat los en dat komt de kijkervaring wel ten goede. Er komen nog wat aardige scènes die laten zien hoe hij het moet zien te rooien met zijn gehandicapte vader en het gemis van Gheorghe.

Dat hij uiteindelijk besluit om met hem mee te gaan vind ik op basis van de eerste helft van de film niet echt geloofwaardig. Ik heb dus allebei de films van deze regisseur gezien, en ze volgen eigenlijk precies hetzelfde stramien. Bij allebei kon ik niet zo bijster veel met de band die tussen de twee personages ontstaat die vrijwel alleen op lichamelijkheid lijkt te zijn gebaseerd en verder geen fundament lijkt te hebben.

Het is geen slechte film, net als bij Ammonite is er wel weer een aardige sfeerschepping, maar de band tussen de personages vind ik gewoon niet geloofwaardig genoeg uitgewerkt. Jammer, want dat had de film behoorlijk ten goede kunnen komen omdat het voor de rest alle ingredienten wel heeft van rauw (Engels) drama.

3*

Jarenlang heb ik deze film voor me uitgeschoven (met zelfs een afgebroken poging erbij), omdat ik totaal niks heb met het thema maffia en dus nog weleens moeite kan hebben om het te begrijpen. Omdat ik ook wel weet dat ik deze film gezien moet hebben heb ik me er nu, na wat jaren extra filmervaring en iemand naast me die me eventueel van uitleg kon voorzien, toch maar aan gewaagd.

En ik kan er kort over zijn; een slechte film is het niet, maar het boeit me simpelweg voor geen meter. Het eerste uur had voor mij opstartproblemen omdat ik een aantal keer om uitleg moest vragen, maar ook als het verhaal eenmaal op gang is valt er bar weinig te genieten. Eigenlijk zijn de meest leuke stukjes nog wel alles wat niet zoveel te maken heeft met heel het maffiawereldje. Zodra er weer een stel schimmige Italianen bijeen komt om hun plannen te bekokstoven dwaalt mijn aandacht vrijwel meteen af.

2,5* is het hoogste wat ik kan geven voor een film die objectief gezien niet slecht in elkaar zit, maar die me vrijwel geen moment geamuseerd heeft.

Rampenfilms, dat is nu echt een guilty pleasure van me. En nee, niet - nog artistiek verantwoord - de wat oudere bordkartonnen films van weleer. Hoe meer de hedendaagse techniek erop losgelaten is hoe beter.

Op zich werd ik op mijn wenken bediend. Tsunami's, monsters, instortingen, verwoeste bruggen, you name it. Best oke gemaakt, en op zijn tijd ook serieus mooi en spectaculair.

Daarom snap ik de lage beoordelingen ook niet helemaal. Het enige was dat het verhaal niet altijd even duidelijk of boeiend was, zo tijdens alle hectiek, maar dat kan ook aan mij liggen. Ook vond ik Sally Hawkins niet geslaagd gecast. Prima actrice, maar voor een film als dit een rare keuze, en niet echt overtuigend.

Ach, vermakelijke film, ziet er prima uit, ik ga dan niet al te moeilijk over doen over eventuele Amerikaanse sentimenele clichés, je weet wat je kan verwachten met een film als dit.

3,75*

Tja, valt vrij weinig over te zeggen (nee, niet waar, er valt natuurlijk genoeg over te zeggen, kijk maar naar het vermakelijke epistel van Captain Pervert. Ik doe alleen de moeite niet voor een dergelijke film).

Je krijgt op zich wat je verwacht. Prima gemaakt, aardige battles, maar het verhaal kon me vanaf halverwege echt niet meer boeien. Te vergezocht en ridicuul allemaal.

2,5*

Hier ben ik het wel mee eens. De inhoud is op zich schokkend en interessant genoeg, toch vond ik het soms wat aan de taaie (en bijna soms saaie?) kant.

Als je een beetje bekend bent met sektes is het ook allemaal niet superverrassend natuurlijk, hoe zoiets te werk gaat.

Wel vind ik het verbijsterend dat L. Ron Hubbard, die duidelijk een grote fantast is met de nodige stoornissen, op basis van zijn groteske verzinsels een 'religie' van de grond krijgt en genoeg mensen aan zich weet te binden. Het verbaast me toch altijd weer hoe dolende en zoekende mensen bereid zijn om onzin te geloven. En dat hele IRS verhaal is natuurlijk ook een gotspe.

Ook vind ik het triest, jammer en zorgwekkend dat Tom Cruise zo high in de ranks zit daar. We zijn de afgelopen jaren massaal gevallen voor zijn charismatische praatjes en zijn publieke persona, maar daar gaat echt een gebrainwashte gek achter schuil die zijn dochter in de steek gelaten heeft en dat schijnen een hoop mensen (en ik soms zelf ook) niet echt te willen zien of te vergeten.

3*