Meningen

Ik ben fan van de boeken van Paulien Cornelisse en ik ken ze erg goed. Ik vond het dan ook nogal belachelijk dat er een verfilming is. Makkelijk cashen met de titel, want de boeken zijn gewoon gebundelde columns over taal, wat moest dat nu weer worden?

Uiteindelijk was het taalaspect íets minder tenenkrommend en gekunsteld dan ik had verwacht, maar dat komt ook weer doordat ik het boek erg goed ken en wel feeling heb met die taalobservaties. Voor mensen die meer zijn zoals mooiboy Rick in de film zal het maar een irritant en zeikerig geheel zijn.

Die gesprekken die ze opvangt van mensen zijn in die zin best leuk gedaan maar sommige stukjes waarin ze haar visie geeft over verschillende taaldingen zijn dan inderdaad weer erg geforceerd.

Sowieso is de rest een oersimpele romcom, onorigineel en voorspelbaar tot op het bot, ook zo'n demente vader en homoseksueel stel met baby is iets dat je her en der al veel vaker hebt gezien.

Rotterdam als stad is eens leuk, en het is best uit te kijken, maar verder, sja. Fockeline Ouwerkerk doet het leuk, maar vond haar er oud en vermoeid uitzien.

2,25*

Tja, een schrijnende zaak natuurlijk, maar als documentaire vond ik dit zelf een van de minder boeiende die ik gezien heb op Netflix. Het scheelt dat er veel beeld- en geluidsmateriaal is van alles dat zich heeft voorgedaan, maar verder zal dit bij mij niet echt beklijven.

Tja, wat moet je ermee, is wat ik op het einde dacht.

Een man heeft hallucinaties en rare dromen. Betekent het echt iets of niet? Meer dan je twee lange uren afvragen waar dat heengaat (en soms wat degelijke spanningsmomenten) is het eigenlijk niet.

Omdat het zo langzaam is en het eigenlijk twee uur lang opbouw is hoop je dat dat dan in ieder geval goedgemaakt gaat worden met een spetterende finale. 'It better be good'.

Uiteindelijk lijkt zijn voorgevoel eerst toch een mentale aandoening. Nou, oke. Dan blijkt het toch wel echt te zijn. Nou, oke. Of is het toch nog steeds zijn aandoening...? Alsnog blijf ik achter met een 'nou, oke' gevoel, wat het einde dan ook moge betekenen.

Heel slecht is het niet, de film weet best soms best effectief de spanning op te voeren, maar veel meer zat er voor mij niet in. Een trage zit met een uiteindelijk maar laf einde.
Moest een beetje aan Signs denken. Hoewel dat misschien nog zwakker is heeft het in ieder geval een afgerond verhaal en voegt de astma van het jongetje (hoewel belachelijk) nog iets toe aan het plot. Dat kan ik over de doofheid van het meisje niet echt zeggen, of ik moet iets cruciaals hebben gemist.

Had de film spetterend geëindigd had dat voor mij zo de trage 2 uur kunnen rechtvaardigen, maar in dit geval keldert hij tot een

2,5* (-3*)

Het gros van de stemmers zoekt blijkbaar iets anders in een Woody Allen film dan ik, want het hoge gemiddelde (en het lage gemiddelde van sommige andere films) verbaast me echt.

Slapstick is niet Woody's grootste kracht, en hoewel ik scènes van hem ken die geslaagd zijn, (hij heeft zijn uiterlijk en onhandige voorkomen mee) in deze film is het echter veel en veel te flauw, en een hoop scenes duren te lang, bij grappen die in de eerste plaats al niet werkten.

Ook de documentairevorm werkt, in tegenstelling tot zijn latere film Zelig, niet, en is halfslachtig en slordig uitgevoerd. Net zoals de montage en het camerawerk wat pover is.

Het was allemaal dus al zeer matig, maar het laatste half uur wordt het echt zwaar onder de maat, saai, en nergens meer grappig. Laten we met z'n allen blij zijn dat hij de flauwe kolder vrij snel vaarwel gezegd heeft, en kwam met relatiefilms als Annie Hall.

Magere 2*

Deze film heeft duidelijk een bepaald sfeertje, waar je van houdt of juist niet. Ik eerder juist niet. Het begin, grofweg het eerste uur, is allemaal vervelend gezapig. De omgang van Margot met haar man, haar moeilijkdoenerij met Daniel , het is allemaal nogal ergelijk en traag, en de interacties tussen de personages zijn vaag en lastig te plaatsen.

Een hoop scenes die gevoelig en veelzeggend willen zijn maar die dikwijls te lang duren, en voor mij een hoog 'jaja, schiet toch op'-gehalte krijgen.

Een echte sfeerfilm dus, want de noodzaak om van dit flinterdunne verhaaltje een film te maken ontgaat me. Het plot valt in een zin te omschrijven.

De afwikkeling van het verhaal, het laatste kwartier is erg apart. Alsof de makers niet meer wisten wat ze er nog mee aanmoesten.

Komedie heb ik er overigens nauwelijks tot niet in kunnen ontdekken, dus waarom dat bij de omschrijving staat is me een raadsel.

Postieve puntjes; het kleur- en lichtgebruik is mooi, en zorgt ervoor dat de hele speelduur prettig is om naar te kijken. En een aantal mooi geschoten scenes, hoewel ze voor mij wat te lang gingen duren toch niet slecht gedaan.

2,5*

Pff, had hier echt veel meer van verwacht, en ik ben zelden zo verbaasd geweest over een gemiddelde hier op MovieMeter.

Het begint allemaal al heel erg slap. Door die irritante huppelkut van een dochter en tamme sul van een vader krijg je het idee naar een gezapige tv-film te kijken. Vader is overdreven bezorgd, zijn connecties en beroep worden even grondig duidelijk gemaakt, en hopla, dochter is koud een paar minuten op haar vakantieadres, en the shit hit al the fan. Is al een flinterdun begin, maar goed, onder het mom van 'snel op stoom, en daarna een prima film' zou je het nog kunnen accepteren.

Maar helaas wordt het geen prima film. Dingen zijn simplistisch, over de top, afgeraffeld, en het wordt nergens daadwerkelijk spannend of inventief. Dingen komen hem aanwaaien, hij hoeft nergens veel moeite voor te doen, kent en regelt hier en daar mannetjes, en er wordt vooral een hele hoop op los gebeukt en geschoten. Heb echt nog nooit een (serieus bedoelde) film gezien waar zoveel over de top geweld gebruikt werd. Een mannetje of vrouwtje meer of minder dood schijnt hem niet te deren, overal waar hij komt moordt hij de halve goegemeente uit. Daarna doodleuk weer thuis in Amerika zonder ook maar enige consequentie. Hoe dat hier door de meerderheid allemaal geslikt wordt als zoete koek kan ik met mijn hoofd niet bij.

Daarnaast zijn alle actiesequenties supersnel gecut (om te verhullen dat het niet degelijk in beeld gebracht kan worden?) waardoor het ook nog eens verschrikkelijk irritant en goedkoop wegkijkt.

Heb er eigenlijk nauwelijks een goed woord voor over. Van dik hout zaagt men planken, dat is eigenlijk het spreekwoord dat vooral bij me opkwam tijdens het kijken.
Hier en daar komt er iets voorbij dat wel oke is, zoals die shabby hoerenplek op die werkplaats wat wel creepy neergezet is, maar over het geheel genomen echt ontzettend lui, leeg, ongeloofwaardig, over de top en belachelijk.

1,5*

Aangrijpende film die er goed in slaagt te laten zien hoe ingewikkeld misbruik is en dat het zelfs jaren niet als zodanig herkent hoeft te worden.

We zien de realisatie bij Laura Derns personage Jenny, die er tot dan toe van overtuigd was een ‘romance’ te hebben met een oudere man. Het beste moment van de film zit eigenlijk al vrij in het begin als ze een foto van zichzelf zoekt als 13-jarige en zich dan realiseert hoe jong ze eigenlijk nog was. De film laat dezelfde scènes nog een keer zien met het nog jongere meisje, wat erg effectief is.

Jenny wil zichzelf aanvankelijk niet als slachtoffer zien, maar komt tot het besef dat ze dat wel degelijk was. De ‘gesprekken’ die ze heeft met haar jongere zelf, haar moeder en met Mrs. G zijn daarin erg goed. Hoe kijk je als volwassene naar je jongere zelf en het verhaal dat je jezelf destijds vertelde over de gebeurtenissen?

Het einde met de confrontatie met Bill vond ik ietwat ongeloofwaardig, ik kan me slecht voorstellen dat iemand op zo’n moment het lef en de kracht heeft om iemand zo letterlijk te confronteren.

Ik wist van tevoren niet dat deze film gemaakt is door de echte Jennifer Fox en dat gaf wel even een extra ‘punch’ bij de aftiteling.

Sterk, en ik denk ook leerzaam en inzichtelijk als het over dit onderwerp gaat, wat knap is.

4*

Nogal vreemde film, en ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan moet vinden. Het verhaal had voor mij af en toe iets ingewikkelds, terwijl het eigenlijk ook weer niet echt lastig in elkaar zit. Het zal de onvoorspelbaarheid van het geheel wel zijn dat je af en toe in het duister doet tasten, samen met het wat randomly verschijnen van personages (wie is die Peter uberhaupt, op het einde is hij er gewoon ineens? Hetzelfde geldt een beetje voor Meredith.)

Ik had die moord op Dickie sowieso totaal niet zien aankomen. Ik dacht door het ietwat aparte karakter van die scene eigenlijk dat het een droom was waar hij uit zou ontwaken. Vervolgens gaat de film op dezelfde bevreemdende manier door. Wat gaat hij nu weer doen, en waarom? En redt hij zichzelf wel uit de situatie waar hij zichzelf nu weer in verzeild heeft doen raken? Er zitten veel van dat soort momenten in de film, die het best spannend maken, maar ook wat verwarrend en vreemd.

Dat het zich in Italië afspeelt is een fijne bonus, alle locaties en de sfeer zijn fijn om naar te kijken.

Ben 'm overigens gaan kijken om Philip Seymour Hoffman, precies twee jaar na zijn sterfdag. Een kleine rol, maar wel weer heerlijk uitgevoerd.

Ietwat vervreemdende film voor mij dus, zeker niet slecht, maar kan er ook niet helemaal ondersteboven van zijn, daarvoor keek het net wat te stroef weg allemaal.

kleine 3,5*

Het is even inkomen. Door hoe het geschoten is en door de personages en het thema. In het begin dacht ik, hoe moet ik hier bijna anderhalf uur naar gaan kijken. Maar naarmate de avond valt in de film wordt het beter, het komt vooral de sfeer ten goede en je komt toch ook wel in het ‘verhaal’. Met als hoogtepunt de scene in Donut Time, waar iedereen bij elkaar komt, die hilarisch en pijnlijk tegelijk is.

Ik heb zijn films niet op volgorde gekeken (ik zag eerder The Florida Project en pasgeleden Anora), maar je ziet wel een duidelijke progressie in de films van Sean Baker. Leuke filmmaker met thema’s en personages die je eigenlijk nooit ziet.

3,75*

Wellicht is dit een film die gemaakt is naar alle Disney- en animatieformules. De liedjes op het verwachte moment, de sentimenten, de spanning, de grapjes, de mooie hoofdpersoon, de romance, het obligate sidekick-diertje. En ik weet niet of het aan mij ligt, maar het werkt desondanks allemaal fantastisch. Vanaf de eerste seconde heb ik genoten. Heeft het dan toch meer dan de standaard Disney of animatiefilm?

Animatiefilmhumor is tegenwoordig meer van hezelfde en hebben we nu meestal wel gezien. Toch heeft Tangled me echt laten lachen, en dat allemaal door Flynn. Hij geeft deze film het beetje extra dat het nodig heeft. De gezichtsuitdrukkingen, de bewegingen, alles is gewoon tot in de puntjes raak.

Ook de 'moeder' is een verfrissend en verrassend humoristisch karakter. Eigenlijk is Rapunzel de enige vrij saaie, zowel haar uiterlijk als haar innerlijk.

De graphics zijn af en toe iets te clean, maar toch zitten er prachtige momenten in, zoals met het water, en uiteraard het moment met de lampionnen.

In tegenstelling tot Brave, die ik vorige week gezien heb, werkt het verhaal van Tangled heel de tijd als een tiet, vooral naar het einde toe. Nooit een moment dat gezocht lijkt, saai is, (storend) cliché of flauw overkomt. Oke, het paard vond ik vrij vervelend, maar je kan niet alles hebben.

Liedjes ook allemaal hartstkke leuk en prachtig.

Ik kan de vinger er niet helemaal opleggen, maar voor mij was Tangled 100% raak. Misschien werkt de Disneyformule wel zo goed omdat het ooit de gouden formule is geweest, die ze met hun gouden jubilieum, als 50e film, weer helemaal hebben waargemaakt.

4,5*

Vroeger vaak gekeken, nu voor het eerst de Engelstalige versie. Nog steeds heel vermakelijk eigenlijk. Er zitten soms iets teveel op het gevoel spelende cliché oneliners in, maar verder zit de film eigenlijk prima in elkaar. Een goede balans tussen humor, drama en liedjes. De actiescenes zijn prima, de jungle ziet er goed uit, Tarzan en Jane zijn leuk uitgewerkte personages (niet de standaard hunk en babe), en alle eindjes komen leuk bij elkaar. Niks mis mee.

4*

Ik kende Robert de Niro hiervoor eigenlijk alleen van zijn latere rollen, en daarin vind ik hem totaal niet leuk. In deze film had ik die antipathie helemaal niet en vond ik 'm zelfs fijn om naar te kijken. Acteur die (ook gezien de rollen die hij tegenwoordig aanneemt) niet al te best opgedroogd is naar mijn mening.

Maar goed, wat de film zelf betreft, ik weet het eigenlijk niet. Hij bevat vast meer dan ik er nu uit heb kunnen halen, maar echt veel kon ik er niet mee. De algehele lijn van afglijden is op zich best interessant om te zien, net als de hele setting in New York die zeker sfeervol is, maar een hoop individuele scenes en ontmoetingen vond ik vaak niet echt interessant genoeg en wat te vaag. Wat wil Travis nu bijvoorbeeld van die secret service gast? Het einde is vervolgens helemaal vreemd, het lijkt dan wel alsof je in een goedkope B film terechtgekomen bent met die rare shootout. Vast een scene die velen juist helemaal geweldig vinden, maar ik vond 'm erg uit de toon vallen en ergens ook vrij slecht uitgevoerd.

Moeten we Travis nu zien als held omdat hij Iris weet te redden of als rare 'lone wolf' (waar diende dat kapsel ineens voor?) die door kan draaien? Is hij op het einde 'genezen' en waar had hij uberhaupt last van? Is het het de bedoeling dat we op het eind met deze vragen zitten of snap ik het gewoon niet?

Enige dat ik weet is dat Jodie Foster geweldig is.

3,5*, maar dat extra halfje is alleen voor haar en voor de aardige cinematografie in het shabby New York.

Best een aardige film over het onderwerp. Wel vrij basic uitgewerkt, vrij 'textbook' huiselijk geweld zonder al te veel verdere opsmuk, ook niet wat betreft de cinematografie en stijl.

Toch weet het op een of andere manier wel vrijwel de hele speelduur te boeien. Scheelt ook wel dat we iets vanuit het oogpunt van de man zien, dat 'klasje' met mannen en zijn therapie leverde nog wel wat aardige scènes op.

3*

Mwa nee.

Ik herkende en snapte heus wel de (South Park)humor, maar het deed me toch te weinig. Er zaten wat aardige dingen in, maar het meeste was echt te flauw, te makkelijk en te voorspelbaar. Had het wat scherper verwacht allemaal.
Ook kon ik toch niet echt wennen aan de poppen. Ze vertraagden de boel. Het duurde ook te lang, zoiets als dit zou eigenlijk niet langer moeten duren dan 75 minuten.
De decors zagen er hartstikke leuk uit hoor, en de effecten waren goed gedaan, ook sommige liedjes waren best gniffelbaar, maar ik heb het met moeite afgekeken, dus een voldoende kan het eigenlijk niet echt worden.
Ze kunnen zich voortaan de tijd, moeite en het geld besparen, want ik kijk liever naar een South Park-aflevering.
Oke oke, de dicks/pussies/assholes-theorie was best leuk En het Pearl Harbour-lied en het Montage-lied ook wel

Een heel krappe 3*

Gekeken omdat BBarbie deze film noemde bij I, Daniel Blake. Was in navolging van die film wel benieuwd naar meer van ditzelfde thema. Vind het altijd een fascinerend en schrijnend onderwerp, en het levert meestal pure en aangrijpende films op, zo ook deze. Iets 'kleiner' dan I, Daniel Blake, maar alsnog een film die weet te raken in de kleine, doch rauwe momenten. Zoals het drogen van haar broek in het toilet, en het zoeken naar voedsel in de vuilnisbak.

Goed om dit soort films soms te kijken, om weer te beseffen hoe goed je het zelf hebt, en hoe makkelijk iemand verzeild kan raken in pure armoede.

Eindelijk was het dan zover! Heb best een tijdje naar deze film uitgekeken, omdat ik een groot Family Guy- en Seth MacFarlane-fan ben. Dat het grappig ging worden dat wist ik bijna zeker, maar tegelijkertijd was ik ook een beetje bang voor de dingen die ik minder vind in Family Guy. Zoals soms het overdreven grof zijn alleen omdat het 'het kan', en inderdaad, nu Seth niet tegengehouden werd door een hoop tv-regels en Fox vlogen de fucks en de wiet en wat niet meer je om de oren. Ik vind dat iets te opzichtig 'edgy' willen zijn.

Ook de vele flauwe fart-grappen zaten er helaas in, net als de over de top gevechtsscene (die overigens wel ontzettend knap gemaakt is). Sowieso echt petje af voor de beer, wat een werk moet daar ingezeten hebben. Hij is echt supergrappig en lief om te zien, vooral als hij gewoon rondloopt.

Afgezien van de wat flauwere dingetjes af en toe, en Mark Walberg die ik persoonlijk echt een miscast vind, zaten er toch een hele hoop leukere grappen in, en zeker naar het einde toe ontpopte het zich tot een volwaardige film die ik eigenlijk echt nog best spannend en toch best ontroerend vond.

Eens te meer blijkt dat Seth een alleskunner is! Chapeau voor dit speelfilmdebuut.

4*

Niet echt een verrassing dat deze minder is dan het eerste deel. Uiteindelijk viel het aantal slechte en gore grappen me nog mee, maar het blijft treurig hoe MacFarlane denkt grappig en cool te zijn met grappen over wiet, bongs, porno en wat dies meer zij. Hij heeft genoeg andere humor in huis; die we gelukkig ook nog wel soms te zien krijgen, net als leuke MacFarlaneske openingcredits.

De uitwerking van de film is uiteindelijk iets leuker dan het begin doet vermoeden (met de sperma-scene als dieptepunt). Ted blijft wel een leuk gemaakt personage, Wahlberg een enorme daap.

2,5*

Een bijzonder en wrang uitgangspunt maar zo..... ontzettend.....langzaam......verteld. Niet alleen door hoe het gemonteerd is, met veel creepy interieurs, herhaling van foto's en sfeershots, maar ook de mannen zelf vertellen alles op zo'n langzame manier met veel herhaling dat het me echt een beetje ging tegenstaan en ik er ongeduldig van werd.

Ik snap ook wel dat je dit ook in een half uurtje kan vertellen maar dan amper een documentaire hebt, maar toch. Er moest duidelijk een hoop kunstgrepen worden uitgehaald om dit 85 minuten te laten zijn.

Los daarvan is het zoals gezegd een bijzonder en wrang verhaal, en met name het laatste deel is wel interessant als we meer inzicht krijgen in de worsteling van hen beiden. De ene die het nodig heeft om te weten, de ander die het voor zichzelf juist niet aankan om de waarheid te vertellen. Psychologisch interessant, stylistisch wel aardig, maar of dit nou per se een full length documentaire moest worden, ik weet het niet.

Vaak zie je ook dat hoe heftiger het onderwerp, hoe hoger de beoordeling wordt. Niet altijd per se een terechte manier van stemmen.

3,25*

Het is best slecht, en op zich maakt dat met een film als deze niet zoveel uit, maar hij komt wel echt te laat op gang. Het wordt pas een beetje interessant na 40 minuten, als Ben Stiller met zijn leuke rol de POD introduceert.

Voor de fans is het wel een aardige film, vooral dankzij de muziek (en de altijd leuke Jack Black), maar voor de rest is het allemaal toch te traag, flauw en amateuristisch. Hij was beter in m'n herinnering, halfje eraf.

3*

Nu dan toch eindelijk gezien.

Ik vind regen in Japanse animaties, en die van Shinkai in het bijzonder, altijd prachtig om te zien, ik keek dus ook nogal uit naar deze film. Nu zag het er inderdaad allemaal zeer mooi uit, maar op een of andere manier wist het verhaaltje me maar niet te pakken. Kan de vinger er niet helemaal opleggen waarom, maar ik denk dat het een iets te mager geheel was voor 111 minuten. Na ruim een uur keek ik hoe lang ik nog moest omdat ik het er wel een beetje mee had gehad.

Ik ben nooit een fan van al teveel magische fantasydingen, maar met deze film leverde dat niet echt problemen op omdat dat element eigenlijk nauwelijks verder uitgewerkt was. Zoals gezegd een beetje magertjes allemaal.

Toch nog een vrij ruime voldoende door hoe het gemaakt is, de regen, het licht, de geluiden, de stadsbeelden, het is allemaal weer smullen geblazen, maar ben verder helaas niet erg onder de indruk van de film zelf.

3,5*

Leuke film om wat van Tokyo te zien (ook de reden dat ik 'm in de eerste plaats ging kijken), en verder zijn loop-en-praat films zonder al te veel plot ook wel mijn ding.

Maar verder toch niet echt de film die ik verwacht had te gaan zien. Nogal rare en malle humor die voor mij persoonlijk nooit werkte (als dit Japanse humor is, laat dan maar), en ook de serieuzere momenten deden het niet voor mij.

Jammer, want ik had een film verwacht met fijne gesprekken en een mooie sfeer, maar daar was dit toch de film niet helemaal naar. Misschien iets teveel bekeken met westerse blik?

De film haalt overigens de gedachte dat Japanners zo netjes, beschaafd en wars van criminaliteit zijn nogal onderuit. Men steelt, gebruikt geweld, moordt, is onbeschoft tegen hun moeder, is obsceen... Geen idee of dit recht doet aan het 'echte Japan', maar het was wel een apart contrast met wat je als westerling altijd hoort over die beschaafde Japanners.

2,5*

Net voor de tweede keer gezien, wat een meesterwerk is het toch. Twijfel of ik hem ga verhogen naar 5*. Dat geef ik een film niet snel, maar ik kan eigenlijk vrijwel geen minpunten bedenken. Het is vooral gewoon niet te geloven dat deze film uit 1991 komt wat effecten betreft.

Enige (als je zou willen mierenneuken) is dat James Cameron wellicht íets overboord gaat (en dan heb ik dit keer zelfs de kortere theatrical version gezien), er had wel een kwartiertje uit gekund. Het is net iets té lang en té veel, maar wel echt enorm goed. De ene geweldige spectaculair geschoten scène is nog niet afgelopen of de volgende begint alweer (dat in die speeltuin met die kinderen is een van de mooiste en meest haunting scènes die ik ooit gezien heb bijvoorbeeld).

Ook een gouden zet om Arnold dit keer als good guy te laten opdraven, de scènes met John Connor zorgen nog voor wat luchtigheid en geven de film - zeker op het einde - nog een hart.

Ben niet van plan om de volgende delen ook te gaan kijken, dat geloof ik verder wel.

Nou, ik had hier wel zonder gekund.

Als actie/sci fi film is het op zich niet eens niet heel slecht, maar als Terminatordeel is het duidelijk minder, dat kan ook bijna niet anders na de geweldige eerste twee.

De film mist ook nogal wat Terminator-feel doordat eigenlijk niemand van de oude cast erin zit. Heel jammer dat Linda Hamilton niet meedoet. John Connor is een aan lager wal geraakte loser en Claire Danes speelt een enorm saai vervelend tutje. Het is me echt een raadsel waarom zij gecast is ook. Arnold als de Terminator is eigenlijk het enige vertrouwde element, maar het is in deze film een wat onduidelijk personage als je het vergelijkt met de eerste twee films. In deel één een brute slechterik, in deel twee de good guy met de leuke wisselwerking met de jonge John Connor maar hierin vond ik hem eigenlijk een beetje vlees noch vis (en het flauwe terugkomen van de one-liners was tenenkrommend). De T-X vond ik ook al niet echt heel leuk. Voelde beetje als een ‘lekker wijf omdat het kan’.

De actie is op zich wel oke gedaan, maar vond het persoonlijk erg over de top en lang doorgaan. In Terminator 1 en 2 is het zo gedoseerd dat eigenlijk alles tof is, hier raakte ik murw en verveeld.

Heel kleine 3*

Weer eens herzien na een aantal jaar, en ik snap er nu niets meer van dat ik hem de eerste keer 3* heb gegeven. Dit is gewoon een heel goede film die 40 (!) jaar later nog steeds het bekijken waard is. Natuurlijk kan niets tippen aan Terminator 2, maar eigenlijk doet deze niet eens zo héél veel onder voor het vervolg.

De pacing is perfect, het verhaal is leuk, de humor werkt, de actiescènes zitten heel sterk in elkaar. Slechts een aantal practical effects kunnen nu niet meer, maar dat kun je de film verder niet echt aanrekenen.

Heerlijk jaren '80 sfeertje ook.

Gewoon 4,5*

Nou, dit zou dan de tranentrekker van de eeuw moeten zijn, maar ik - een grote jankerd - voelde het allemaal niet zo. Alles vanaf de ziekte en het afscheid van Emma vond ik maar lafjes gedaan. Zeker die scene met haar kinderen.

Ik vond het vreemd beginnen, had het al bijna afgezet. Nauwelijks een degelijke introductie en uitdieping van de personages, en Emma's rare gedrag werkte me op de zenuwen, hoewel ze zich later wel ontpopte tot een aardig personage. In tegenstelling tot haar moeder, die ik maar een raar en naar mens bleef vinden. Was ook eigenlijk niet of nauwelijks duidelijk waarom ze zo was. Net zoals Jack Nicholson, die echt bloedirritant is in deze film.

De vreselijk oubollige jaren 80-look van de film hielp ook niet mee, leek soms wel alsof ik naar een oude soapserie zat te kijken.

Nee, vond het allemaal net niks eigenlijk. Veel en veel te weinig uitdieping, het bleef maar een oppervlakkig geheel. Heel die moeder-dochterrelatie, waar de film dan over zou moeten gaan, heb ik geen moment begrepen, en heeft me niet geraakt of wat dan ook.

Magere 2*

Op zich een boeiend onderwerp, en een prima thema om onder de aandacht te brengen, maar vond het in deze vorm bijna iets drammerigs hebben. 'Kijk eens hoe slecht de nazorg is voor veteranen, ze kunnen nergens terecht. Maar gelukkig is er de Pathway Home!' Alsof dit een soort uit de hand gelopen erg dure reclamefilm van ze is.

Ik denk dat ik het sterker had gevonden als de film gefocust had op maar één personage in plaats van dat we drie of vier personages zien met wie het allemaal slecht gaat, net als met eigenlijk alle veteranen die in de film voorkomen.

Maar goed, afgezien daarvan is het een prima uitgevoerde film. Ik ging vooral kijken om Miles Teller die eigenlijk altijd wel sterke rollen neerzet en ook in deze film bewijst een van de boeiendste acteurs van zijn generatie te zijn.

kleine 3,5*

Ik had/heb niet zoveel met The Doors, hoewel ik hun bekendste nummers wel kende, maar vond dit een erg goede documentaire. Nu scheelt het ook wel dat de tijd van The Doors kort maar heftig was, en dat Jim Morrisson een dankbaar onderwerp voor een documentaire is. Ook de vorm van de docu, en hoe alles in elkaar gezet is is erg goed gedaan. Het stuk 'The End', met de krantenkoppen van de dood van Jimi Hendrix, Janis Joplin en de moorden van Charles Manson is wel een hoogtepuntje.

Dat intermezzo met die Jim Morrisson in zijn auto was overigens wel volstrekt overbodig en vaag. Minpuntje.

Het was wat, eind jaren '60. Erg interessante tijd. Helaas leef ik in de saaie vreselijke 21e eeuw. Bah.

4*

Ik dacht dat Johnny Depp nogal over the hill was qua uiterlijk, maar tot mijn verrassing ziet hij er eigenlijk nog steeds heerlijk uit. Of in ieder geval is hij nog steeds erg prettig om 90 minuten op beeld te hebben.

De film vond ik erg veelbelovend beginnen, een leuke toon, best leuke humor, in een (wat leek) eigenzinnig stijltje.
Helaas is daar vanaf ongeveer de helft nog maar weinig van over en verzandt het in een nogal nikserig, veel te serieus en eigenlijk bijna saai geheel. Hier had toch echt veel meer ingezeten gezien het thema, en gezien wat er in het begin neergezet wordt met bijvoorbeeld dat klasje. Plak er wat speelduur aan vast, doe iets meer met de personages, laat nog wat dingen gebeuren (met een beetje meer humor graag) en je hebt een film die in de buurt komt van het potentieel.

Er komen hier en daar nog wat aardige teksten en gevoelige dingen voorbij, maar eigenlijk komt dat ook op niet meer neer dan 'leef je leven zo goed mogelijk' (en blijkbaar hoort daar een hoop drank en drugs bij, heeft hij verder echt iets interessants gedaan?).

Heel jammer, deze film had op een of andere manier echt de gunfactor voor me, en ik zat heel de tijd te hopen dat het nog heel leuk ging worden maar helaas. Zelfs het afscheid op het eind van zijn dochter deed me nagenoeg niets.

3*, maar had heel graag meer willen geven.

Oopsie upsy

Leuk idee voor een film. Die gaan eigenlijk zelden over oude mensen, en zeker niet over oude mensen die nog wat kunnen. Anno nu lopen ze natuurlijk in het moderne leven tegen dingen aan (telefoonscams) maar zorgt de technologie ook voor nieuwe kansen (hoortoestellen verbonden met mobiele telefoon).

Helaas heeft het wel ups en (erge) downs. De pacing is regelmatig erg stroef en het script ook. Dat komt met name door die afschuwelijke, afschuwelijke familie van Thelma. Ze reageren heel vreemd op alle gebeurtenissen en acteren echt verschrikkelijk. Ik wilde eigenlijk schrijven dat ze die mensen volgens mij ergens van onderop de stapel hebben, maar toen zag ik bij de aftiteling dat die vrouw Parker Posey is, toch een best bekende naam. Wat is zij verschrikkelijk slecht en irritant in deze film. Die jongen ook, niet te doen.

Maar afgezien van dat drietal is het een heel aardige film en doet June Squibb het zeker niet onverdienstelijk (ik ben nu ik zie dat ze 94 is nog meer onder de indruk!). Moet zeggen dat het vooral tegen het einde wel leuk wordt in die lampenwinkel en hoe ze het oplost met de computer. Realistisch, ach nee vast niet, maar het is leuk en op het einde zitten nog een paar leuke grappen waardoor ik toch nog een paar keer hard gelachen heb, ondanks dat ik halverwege dacht dat het helemaal niks meer ging worden en zelfs bijna gestopt was (heb soms het Slechte Drietal wel geskipt).

3* voor de orginaliteit

Dit leek me, ook door de trailer, een soort A Beautiful Mind te worden. En daar bedoel ik totaal niets negatiefs mee, is een van mijn favoriete films. Uiteindelijk heb ik tijdens het kijken zelden nog de vergelijking gemaakt, het zijn toch wel echt twee verschillende films.

Een film die echt het hart op de juiste plaats heeft, in de vorm van Eddie Redmayne. Als hij hier geen Oscar voor krijgt weet ik het ook niet meer. Geloofwaardig een bekend persoon neerzetten is één ding, een gehandicapte een tweede, maar dan ook nog keer op keer weten te emotioneren met slechts het kleinste gebaar; dan verdien je alle lof. Zelden zo'n acteerprestatie gezien. Ik ben niet echt fan van Oscars uitdelen aan een duidelijke 'Oscar-rol', maar het zou in dit geval belachelijk zijn om daar moeilijk over te doen.

Het is dan ook eigenlijk niet erg dat de film verder niet zo heel veel om het lijf heeft. Ik ben twee uur lang geboeid geweest, want het personage Hawking en zijn inspirerende weg is eigenlijk alles wat de film nodig heeft. Zou eigenlijk niet kunnen zeggen dat ik ergens iets gemist heb, behalve dan de scheiding van Jane en Stephen die zó gezapig en vredelievend was dat ik in eerste instantie niet eens echt doorhad wat nou het geval was. En meer over de natuurkundige materie zelf, tja. Ik begrijp er toch vrijwel niets van, en dat geldt denk ik voor het gros van de mensen, dus of dat nou een interessantere film opgeleverd had?

Of het de Oscar voor beste film verdient weet ik niet (hoewel ik het wel zo zie gebeuren, en in godsnaam liever deze dan The Imitation Game), maar ik ga wel duimen voor Redmayne.

4,25*