Take Care of Maya (2023)

Sterke docu over het verontrustend systeem mbt kindermishandeling in Amerika, dat laat zien hoe ziekenhuizen en de staat ipv hulp en zorg, juist voor extra leed en pure drama zorgen n decstaat en rechtbanken een zaak van een getroffen familie, maar blijft tegenwerken. Walgelijk.

Ik vind het geen sterke docu omdat hij doordrongen is van emotie van de familie. De andere kant van de zaak wordt volledig genegeerd. Er zullen heus gevallen verkeerd beoordeeld worden, echter enigszins naar het milieu kijkende van al die andere gevallen zet je toch wel vraagtekens bij het feit of het wel of geen mishandeling betreft.

Erg op sensatie gerichte docu, doordrongen van subjectieve weergaven en interpretaties. Het is natuurlijk niet mogelijk om een gedegen beeld te krijgen van wat er nu medisch werkelijk speelde, maar je kan wel zeggen dat de gefixeerde dystonie van de benen en het gebruik van ketamine rode vlaggen zijn. Ketamine zal ongetwijfeld helpen, maar ja, dat kan je ook zeggen van heroïne. Van de mensen die om de zaak heen hangen, vooral die aasgieren uit de advocatuur (de enigen die garen spinnen bij dit hele drama) maar ook die journalist, heb ik geen hoge dunk gekregen. Ze lijken niet te beseffen dat kindermishandeling bestaat en toxische ouder-kind relaties inderdaad voorkomen.

tamelijk weirdo doc waarin je niet zomaar in wil vallen want je blijft vol ongeloof kijken naar deze verdedigingsrede van het gezin in nood.

Ik had erg te doen met het zoontje. Je zou hem bijna uit dat huis willen halen. (sorry neem ik terug). Qua informatie zeer mager. Qua sentimenten extreem sterk. Vooral die sfeermuziek eronder....

Ik denk juist andersom. We zijn altijd bevooroordeeld en gaan ervanuit dat een ziekenhuis of een overheid het beste met je voor heeft. Als zij zeggen dat er sprake is van kindermishandeling, dan is dat zo. Levens van families worden letterlijk verwoest, alleen omdat er een verdienmodel aan deze praktijken hangen. Deze film geeft juist een ander geluid en komt met voorbeelden waarbij families uit elkaar getrokken worden en dat je altijd moet twijfelen om op die manier de waarheid boven tafel te krijgen.

Lastige aan deze docu is dan wel weer dat je eigenlijk voor meer verdieping nog meer tijd ervoor moet uit trekken. Maar dan krijg je weer het standaard commentaar dat een docu te lang uitgerekt wordt.

Ik denk dat juist door in te zoomen op 1 gezin de docu veel effectiever is. Het toont op genoeg manieren aan dat het ziekenhuis niet jofel handelde (de rekeningen die naar de verzekeraars gestuurd werden, de verklaringen van Dr. Fitzpatrick en Hanna die genegeerd werden etc.).

Binnen de context van de docu en de focus op het gezin is dit voor mij in ieder geval voldoende om aan de oprechtheid niet te twijfelen.

Wat mij dan wel dwars zit is dat het verhaal nog niet af is. Dat vind ik dan wel onbevredigend. Krijgen we wellicht een follow-up docu te zien? Ik vind dat wel tricky met dit soort docus. Het moet wel een soort van sluiting kunnen bieden en dat heeft deze docu dan weer niet

Vind je het niet raar dat dat meisje eerst niet kon lopen en dagelijks ketamine gebruikte gedurende een jaar (op 11 jarige leeftijd), en na die ziekenhuisopname gewoon normaal loopt zonder ketamine? Ik vraag me af hoe het zonder de ziekenhuisopname was afgelopen met Maya.

Een sterke, indringende docu, met een aanklacht tegen de (geprivatiseerde) kinderbeschermings-industrie in Florida.

Ik lees hier en daar dat sommigen het te "emotioneel" en "subjectief" van aard vinden. Onzin.

Ten eerste: hoezo zijn emoties slecht bij een docu dat over het onderwerp in kwestie handelt?? Met name v.w.b. de gevolgen voor het gezin van Maya. Ten tweede: gezien de afloop van het geheel worden de emoties nog begrijpelijker.

Ik vind dit docu echt geweldig!

Ten eerste: na die ziekenhuisopname is het niet alleen maar goed gegaan. Maya had nog steeds goede en minder goede dagen.

Ten tweede: het ziekenhuis ging er van uit dat de moeder van Maya de klachten van haar dochter bij elkaar heeft verzonnen, dat ze aan het "Munchhausen by proxy leed". Toch leed Maya aan intense pijnen, dus hoe kon de moeder dit alles verzonnen hebben (om wat voor reden dan ook)?

Ten derde: wel raar dat de tegenpartijen (het ziekenhuis, kinderbescherming) niet mee wilden werken aan deze docu.

Munchhausen by proxy kent meerdere vormen en wordt als term in nederland ook niet meer gebruikt. De extreemste gevallen zijn die waarin de moeder het kind echt iets aandoet. Maar er zijn mildere varianten waarin de moeder de artsen niet gelooft en steeds aandacht eist van het ziekenhuis. Of expres de klachten uitvergroot, bewijsmateriaal manipuleert. Het kind de klachten aanpraat. etc etc.

Dat kan dan weer uit overbezorgdheid, psychoses, aandacht of geldelijk gewin (toevallig heb ik OP1 gezien 20 juni waarin het fenomeen wordt behandeld). Verder wil ik de moeder uit deze film niet zelf beoordelen want ik heb niet de juiste papieren. Maar heftig vond ik haar wel.

Er is een medische geheimhoudingsplicht. Denk dat dit bij de kinderbescherming ook geldt. Dat kan je niet zomaar doorbreken voor een documentaire. Zij mag zelf alle info delen die ze wil, maar de artsen niet.

Zaak is nog gaande momenteel.

Zeer indrukwekkend.

Sterke docu met enkele minpunten. Ik hoor hier sommige twijfelen aan ketamine bij CRPS. In Nederland word bij ernstige CRPS ook ketamine gebruikt. En zeggen dat het meisje beter werd in het ziekenhuis en dat ze thuis toch kon wandelen is een zwak argument! Vele vooral jonge meisjes beteren enorm als ze ouder worden en sommige genezen zelfs helemaal. En het is niet omdat ze thuis kan gaan, dat ze niet regelmatig ernstige pijn heeft, die kinderen werken ook dagelijks met een kinesist. Een familielid van mij heeft cronische vermoeidheid (CVS) en soms werkt ze even in de tuin maar daarna gaat ze enkele uren slapen, maar de mensen zien ze in de tuin en denken ze verzint maar wat! En nog iets, het ziekenhuis dacht niet aan CRPS, maar bij de zeer zware rekeningen stond telkens wel CRPS. Ik vond de vader wel zeer zwak en absoluut weinig steun geven aan zijn vrouw. Het minpunt van de serie was dat er niet werd gezegd dat er veel fouten worden gemaakt maar dat er ook veel kindermishandeling is, trouwens ik vind dat sommige mensen geen recht hebben op kinderen!!!

Er is wel een strafzaak van gekomen, maar om het simpel te zeggen dit is klassenjustitie. De artsen en ziekenhuizen kunnen de beste advocaten betalen en zullen niet snel fouten toegeven....

Tja, een schrijnende zaak natuurlijk, maar als documentaire vond ik dit zelf een van de minder boeiende die ik gezien heb op Netflix. Het scheelt dat er veel beeld- en geluidsmateriaal is van alles dat zich heeft voorgedaan, maar verder zal dit bij mij niet echt beklijven.