Tell Me Who I Am (2019)

De ontknoping: er wordt niet meer dan een tipje van de sluier opgelicht.
Waar blijft de rest van het verhaal van deze groezelige familie?
Dat immense horrorhuis vol rotzooi, de rol van de vader, andere familieleden, vrienden.....
Er moet toch veel meer over te vertellen zijn.

Ik heb me de ogen uit mijn kop gejankt. En in de geest van Marcus: meer wil ik er niet over zeggen. *5.0

Alex was 18 toen hij als gevolg van een motorongeluk zijn geheugen kwijtraakte. Hij vertrouwde volledig op tweelingbroer Jack om zijn voorgeschiedenis te herontdekken. Na de dood van hun vader lichtte Jack noodgedwongen een tipje van de sluier op over iets wat hij bewust geheim had gehouden voor zijn tweelingbroer. 36 jaar na het ongeluk gebruikt Jack deze documentaire om eindelijk te onthullen wat er is gebeurd. Schokkend, onthutsend en hartverscheurend, vooral omdat het op unieke wijze duidelijk maakt waarom slachtoffers er veelal voor kiezen om zich niet uit te spreken over wat hen is overkomen. Maar ook een liefdevol portret van tweelingbroers. Het slotgesprek is onvergetelijk en buitengewoon ontroerend.

Mooie gruwelijke docu, en alles zal wel gebeurt zijn zoals de broers vertellen. Maar ik heb sterke bedenkingen dat de ene broer ineens na 20 jaar het totale plaatje gaat vertellen, toevallig met een camera op zijn neus.

Mooi geregisseerd op het einde, maar sorry ze hadden dit gesprek al eerder gehad. En ik wist in grote lijnen al snel wat er waarschijnlijk gebeurt was zonder de laatste scene, dus dan wist de broer het zeker, i do not buy it....

Ik ben trouwens niet alleen met deze stelling!!