Tenki no Ko (2019)

Zet The Lion King nog eens op

Visueel is het één van de mooiste animaties die ik heb gezien, met adembenemende shots van Tokio in de regen, die soms aan Blade Runner deden denken. De naadloze blend tussen 2D animatie en 3D animatie is een lust voor het oog, maar het verhaal deed me niet zoveel. Het begon allemaal wel leuk en aardig met Hodaka die zijn eerste baantje krijgt en het Sunshine Girl-plot was in het begin ook wel oke, maar na een uur begon de verveling toe te slaan. Het is allemaal nogal zoet en die vreselijk oppervlakkige en vage J-popliedjes tussendoor zijn enorm storend en geven de film een gekunstelde, commerciële vibe. Animeseries hebben ook altijd J-popliedjes in de credits en dit was eigenlijk net zoiets. Het doet afbreuk aan de film.

Dus ja, eigenlijk krijgt ie alleen voor de visuals een 3,5*, maar ik zou hem niet zo snel nog een keer opzetten.

3,25*

Fijn.

Vond het iets beter dan z'n vorige zelfs. De fantasy elementen liggen nog net wat meer op de achtergrond, waardoor de personages in het echte Tokyo wat extra op de voorgrond kunnen treden. Daar ligt toch Shinkai's sterkte, want pure fantasy gaat hem wat minder af.

Visueel weer een juweeltje. Het detail is extreem, het water in deze film is zowaar een personage geworden en de mix van 2D en 3D is feilloos. Elke frame is een juweeltje. Muziek is ook erg goed. Fijne soundtrack met wat apartere, modernere toetsen die je niet zo vaak hoort in dit soort films. En ja, er is ook wat J-Pop, maar liever 5 J-Pop nummers dan de vreselijke Amerikaanse dub die ook voorzien is. Gelukkig wel netjes in de originele kunnen kijken.

Einde is ook wel interessant. In plaats van de gebruikelijke opoffering en het redden van de wereld, wordt gekozen voor het persoonlijke geluk. Kan me niet voorstellen dat Disney of Pixar nog maar durven denken zoiets te doen. Beetje zuur voor mensen die graag voorgeschoteld krijgen wat ze verwachten, des te fijner dat Shinkai daar gewoon lak aan heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Een tamelijk zoetsappige en melodramatische film ditmaal, lang niet zo goed als Kimi no Na Wa helaas. Had ook niet helemaal het gevoel om tot de doelgroep te behoren. Sommige momenten leken wel uit een kinderserie afkomstig. Wel jammer, want de manier waarop in het begin van de film Tokyo als onvriendelijke stad wordt afgebeeld vond ik wel aardig, vooral ook in contrast met het jeugdige optimisme van de film. Alleen wordt daar voor de rest van de film dan weinig mee gedaan. Wat volgt is vooral melodrama.

Het verhaal is daarnaast vaak rommelig, met veel losse eindjes, thema's die in de film worden gepropt en een regelmatig erg snelle montage (niet altijd even prettig te volgen als je ook nog op ondertiteling moet letten). Het magische element werkt nu ook niet helemaal en de personages hebben allemaal niet zoveel om het lijf. De soundtrack is soms ook wel echt mierzoet. Wel weer buitengewoon mooie animatie, ondanks niet altijd even subtiel gebruik hiervan. 2.5*.

Hina is meer dan het zonnetje in huis. Ze is dat voor gans Tokio.

Fantasierijk tiener-liefdesverhaal dat uitstekende animatie biedt maar niet het niveau haalt van Shinkai's "A chain of Short Stories" en "The Garden of Words".

Merkwaardig dat Shinkai toch weer het pad van een moeilijk bereikbare liefde bewandelt en ook nu is de regen, zeer, zeer belangrijk.

Ik miste wat doorleefde emotie.

Een anime, dat is voor mij alweer aardig lang geleden. Misschien voelde ik me er op den duur wel al te oud voor en wist ik dat het glazuur me van mijn tanden wilde springen als je over de gemiddelde doelgroep nadenkt; mensen die net iets te veel emotie willen oproepen en zich ermee willen laten voeden. Soms is me dat ook té.

Bij het hoofdmenu dacht ik ook al, ondanks de vele goede recensies, heb ik hier eigenlijk wel zin in? Voornamelijk dat J-pop nummertje gaf me een beetje koudwatervrees.

Maar dat verandert op den duur heel snel en krijg ik hier toch wel iets professioneels voorgeschoteld dat niet alleen uitbundig mooi geanimeerd en geschetst is, maar ook nog een erg sterke uitgangspunt heeft. Daarover later meer.

Het verhaal vindt plaats in 2021 (grappig, om dat nog even voor het einde van dit jaar te mogen meemaken) en we volgen de stuntelige 16 jarige jongeman Hodaka. Ondanks zijn onzekere karakter lijkt hij toch wel de knoop doorgehakt te hebben om het saaie nietszeggende platteland achter zich te halen en daar van huis weg te lopen.
Hij zoekt zijn heil in Tokyo, de stad waar het in Japan allemaal zou moeten gebeuren, maar dat valt in het begin vies tegen. Hij wordt nergens aangenomen omdat hij nog geen 18 is, zwerft op straat en probeert op allerlei manieren geld bij elkaar te sprokkelen om te kunnen eten. Een kluizenaar en een meisje in een hamburgerrestaurant lijken zijn twee openingspunten te zijn. De kluizenaar neemt hem mee naar zijn appartement en biedt hem onderdak door voor hem te mogen werken voor een occulte tijdschrift. Tegelijkertijd maakt hij kennis met zijn jonge minnaar en lijkt dat lieve straatkatje dat eerst zo nu en dan opdook hem ook tot dat onderdak gevolgd te zijn. Met dat occulte tijdschrift lijkt hij goed uit te komen als hij weer dat ene meisje ontmoet, genaamd Hino.

Hino heeft namelijk een gave, ze kan de zon laten schijnen. Klinkt zoetsappig, maar toch heeft dit effect. Het is zomer en het lijkt maar niet te willen stoppen met regenen. De records zijn verbroken (grappig dat de film zich dan ook in 2021 afspeelt, terugdenkend aan de afgelopen zomer). De mensen lijken er gek van te worden, maar Hino verkoopt zichzelf op internet om op afspraak een zonnige dag te kunnen regelen voor parkgangers, bruiloften, dates, evenementen, markten... wat je maar wilt.

Echter, ondanks het succes dat ze maken, lijken de instanties er anders over te denken. Door momentopnames wordt Hodaka gezocht voor een vluchtmisdrijf en ook bij Hino klopt de jeugdzorg aan de deur. En zo houdt het langzaam op met het schijnen van de zon... sterker nog het weer wordt juist heviger.

Misschien wilde ik het niet echt geloven en was het ook bij de net iets te sentimentele scene met die wolkenland maar ik heb toch wel echt even zitten grienen. Lang geleden dat me dat bij een film is gelukt, want de boodschap en metafoor, in combinatie met de toekomst van zij die nog komen gaan zijn luid en duidelijk, maar dan zou ik nu dus voor klimaatgekkie uitgemaakt worden.

En misschien is dit gewoon een beeld van de jeugd die tijdenlang in het verdomhoekje werd gegooid. Ben wel blij dat het eens niet om mooiboys en gladde arrogante schoolgirls gaat, maar in dit geval over een overemotionele lompe jongen en een iets te goedgelovig meisje.

Dan nogmaals de animaties. Tokyo lijkt hier geregeld levensecht te worden nagetekend. Soms zodanig dat het op een gewone filmopname lijkt. Een briljant oog voor elke detail, dynamiek, kleur, leven en seizoensval en dan vooral het futuristische stadsdecor met de neonreclames en de bekende merken. De gezichten daarentegen zijn dan weer wel duidelijk een animatie. Dat de regisseur dit in amper drie jaar tijd bij elkaar heeft kunnen schetsen, kleuren en monteren ontgaat mij. Dit was gewoon professioneel. Om dan nog te zwijgen over de rollen van de personages die met veel liefde en aandacht zijn neergezet. Geen karikaturale wolken bij het rennen, geen streperige gekke smoelen bij de emoties... gewoon als een speelfilm. Ook de sneeuwval, de chaos rondom die storm en de apocalyptische versie van Tokyo op het eind. Verbluffend!

Er waren ook wel wat minpuntjes; soms werd het wel eens te zoet en de soundtrack is ook storend, maar gelukkig weet dit wel beperkt te blijven. Voor de rest heb ik bij deze totaal geen spijt dat ik me weer in de anime ben gaan verdiepen. Klasse! Een inkopper! Tijd voor Your Name!

4,5*

Innovatieve anime waarbij klimaatverandering, Japanse mythologie en kalverliefde in een vreemde relatie tot elkaar staan. Het vertrekpunt is een meisje, Hina, dat door een mystieke ervaring de kracht krijgt om de zon te doen schijnen in een Tokyo waar het onophoudelijk regent. Bij ons is veel regen iets vrij negatiefs, maar in Japan kijken ze daar anders naar en is regen ook symbool voor overvloed en voorspoed. Teen romance (een wederkerend motief in Shinkais films) speelt opnieuw een belangrijke rol en Weathering with You haalt zeker veel uit de aantrekking tussen Hina en Hodaka. Enkele dramatische toevoegingen zorgen ervoor dat de fantasy elementen nooit te ver verwijderd zijn van onze vertrouwde realiteit bijvoorbeeld Suga en zijn dochtertje dat hij sporadisch ziet,het feit dat Hina en haar broertje weeskinderen zijn etc.
Het resultaat is niet voor de volle 100% geslaagd maar op visueel vlak heb ik hier toch veel plezier aan beleefd en is dit een anime waar ik enthousiast over ben.

Sprookjes komen meestal uit de tijd dat de dieren nog spraken, maar hier hebben ze een sprookjesachtig verhaal geplaatst in het hedendaagse Tokyo, met wolkenkrabbers, neonreclame en moderne elektronica.

De Japanse titel betekent “Kind van het weer”. Afgaande op de uitleg van de oude, wijze man is het weermeisje afkomstig uit een polytheïstische mythe. Ze is een boodschapper tussen de mensen en de goden, een link met de hemel. Ze heeft dezelfde gave als Ilmatar in de Finse mythologie, maar dat was een godendochter.

De wisselende weersomstandigheden boden gelegenheid tot knappe animatie: van een geïsoleerde regendruppel tot een zondvloed; de zon die doorbreekt door de wolken, de kleuren van de regenboog. De personages hebben wijde ogen, wat de uitdrukking van emoties ten goede komt. Dialogen en sfeervolle momenten worden afgewisseld met actiescènes, waaronder een dolle achtervolging op een bromfiets. Het is een mooi voorbeeld van fantasie in een realistische omgeving.

Mijn 7e animatie van Makoto Shinkai en hopelijk niet de laatste, want al zijn films scoren bij mij hoog. Ook deze Weathering with you is weer een schot in de roos. Prachtige settings, mooie muziek en boeiende personages. Maar vooral weer een ontroerend verhaal. Liefde, ecologie en mythologie zijn heerlijk verweven. Ontroering en spanning lopen hand in hand. Je ziet de verschillende stijlen met getekende beelden en computereffecten., Het werkt wel en doet de film niet te kort.