Tenki no Ko (2019)

Shinkai

Weer een populaire film van meneer, ik ben pas op de band wagon gestapt bij zijn andere populaire film Your Name. Deze film wist niet helemaal de magie door te vertalen.

Niet omdat Shinkai qua animatie niet weer heel knap bezig is, maar wel omdat hij weer kalverliefde als thema neemt. Hij neemt de doelgroep serieus dat verklaart denk ik zijn succes in eigen land. Maar als ons hoofdpersonage in de climax zijn meisje wil redden van de regenwolk, strookte het minder met de wat relaxte sfeer even daarvoor. Het is te verklaren, de puber ervaart de liefde op een extreme manier, toch verloor de film mij daar nogal en ook het nawoord is ook langdradig en voorspelbaar. Het is erg jammer want een groot deel van de film is best goed, mooie beelden en leuke soundtrack. Veel mensen hebben het vaak over J-Pop bij Shinkai en die dosis krijg je ook. Maar hij heeft daar tussen een best fijne soundtrack met reverse geluidjes.

Denk dat de echte fans wel tevreden zullen zijn hij is niet gek anders bezig. Maar ik ben misschien iets te oud om deze kalverliefdes verhaaltjes elke keer heel serieus te kunnen nemen. Er komen wel meer chickies langs Japanners don't worry.

3.5 sterren.

Ik heb tot nu toe alle Shinkai films gezien, maar dit is de eerste die in in de bioscoop heb mogen aanschouwen. Voor degenen die zijn werk kennen is er nauwelijks een verrassing. Shinkai doet precies wat we van hem verwachten. Zoals vanouds veel prachtige beelden, met licht- en kleurspel, maar ook in de animatie van de regen, en van water in het algemeen. Met daarbovenop dezelfde grotere vrijheid van de "camera" die ook al in zijn vorige film ingezet werd.

Ook typisch voor Shinkai is het ietwat naïef romantische plot met een vleugje fantasie. Het einde voelt een beetje gemaakt aan, maar voor de rest is het lieflijk en weet het te vermaken. Ook hier geen verrassing. Datzelfde geldt voor de soundtrack, waar mijn grootste pijnpunt weer opspeelt: het grote J-pop gehalte. In het grootste gedeelte van de film wordt het relatief passend gebruikt, op een manier die eigenlijk niet echt stoort. Maar tegen het einde lijken de nummers toe te nemen en voelt het overdreven druk aan, met name als de hoofdpersoon "in actie" komt. Jammer, want op andere momenten is de soundtrack wel verstilt en sfeervol met enkele zeer effectieve stiltes. Maar goed, het hoort nu éénmaal bij Shinkai.

Wat wel nieuw voor mij is dat bepaalde typische Japanse zaken in deze film vluchtig voorbij komen, terwijl ik die verder in geen andere film heb gezien. Zoals de "Vanilla bus", hetgeen een bestelbus die met reclame voor Vanilla in een mangastijl beschilderd is, en die keihard, door meisjes geschreeuwde reclamemuziek uit de speakers laat knallen. Wie op Youtube zoekt naar "Vanilla bus Tokyo" begrijpt wat ik bedoel. Of een als "French Maid" verklede meisje die op straat reclame maakt voor het maidcafé waar ze werkt. Misschien zijn er wel degelijk films waarin dit ook uitgebeeld wordt, maar tot deze film ben ik het nog niet eerder tegengekomen.

Uiteindelijk een tikkeltje minder dan de voorganger, die ik qua plot net wat sterker vond, maar even goed een erg fijne ervaring weer, zelfs met de J-pop in het achterhoofd. 4*.

Visueel is Weathering With You weer een verademing om naar te kijken. De mix tussen 2D en 3D werkt perfect, de regendruppels voelen als pure magie aan en het is werkelijk een genot om naar de omgevingen te kijken. De film leent zich ideaal om met prachtige lichtinvallen te spelen, waarbij je continu zit te kwijlen zo mooi is het. Het is toch bizar hoe een film als dit soms fotorealistisch over kan komen, zonder dat deze de pretenties wil hebben om fotorealistisch te zijn.

Het plot dient de prachtige beelden op een sterke manier. Emotioneel mist het misschien net dat unieke dat Your Name wel heeft. Misschien komt het ook doordat de film iets moeilijker op gang komt. Maar wanneer je eenmaal doorhebt welke kant Shinkai met de film op wilt is het bij vlagen ontroerend en meeslepend.

De J-pop kritieken snap ik nooit zo. Deze worden niet overmatig ingezet en wanneer het ingezet wordt voelt het juist aan. Precies op de juiste momenten en met een goede toon. Totaal niet hinderlijk en sfeerbevorderend.

Dit is nu de tweede Shinkai die ik in de bios heb gezien inmiddels. Ik ga binnenkort maar even kijken naar zijn oeuvre, want dit is Japanse animatie zoals ik het wil zien. Qua animatiestijl, maar ook thema's. Ontzettend menselijk, romantisch, ondeugend (erg leuk ook hier) vrolijk, ontroerend maar ook met een aandoenlijke vleug fantasie.

4,0*

Regen.

Een nieuwe film van Makoto Shinkai is altijd iets om naar uit te kijken.

De rode draad in het oeuvre van Shinkai lijkt altijd de - onbereikbare - liefde tussen een jongen en meisje te zijn. In deze opzet is dat niet anders. Je wordt geïntroduceerd met wegloper Hodaka die in Tokio zijn geluk gaat beproeven en terloops Hina ontmoet. Op het eerste oog lijkt zij een vriendelijk meisje te zijn dat hem trakteert op een hamburger, maar zij blijkt letterlijk te zorgen voor zonneschijn in een aanhoudend regenseizoen.

Regen en de invloed daarvan heeft mij altijd al geïntrigeerd. Als één van de speerpunten in deze film is men er gelukkig in geslaagd om dit zowaar natuurgetrouw en vol detail weer te geven. Het was echt enorm genieten om te zien hoe de neerslag zijn weerslag heeft op de mensen en de omgeving in Tokio. Deze bruisende metropool komt helemaal tot leven; van een massa met paraplu's die zich een weg baant tot aan de reflecties toe. Het is werkelijk prachtig te noemen.

Je ontkomt er eigenlijk niet aan om de vergelijking met 'Kimi no Na Wa.' te maken. Wat dat betreft mis ik enigszins de emotionele binding met deze personages, omdat het verloop naar alle kanten slingert. De fantasy-elementen worden voor mijn gevoel ook niet voldoende uitgewerkt. Hierdoor mis ik zeker een bepaalde resolutie in het slot.

Al met al is 'Tenki no Ko' een anime die je simpelweg moet ondergaan, zolang je maar niet te veel let op het narratief.

3,5 Sterren.

De popliedjes zijn niet ondertiteld, maar gezien het mierzoete verhaal en de banale muziek is dat wellicht een zegening in deze animatiefilm die mij echter meer deed denken aan Candy Candy dan aan Papurika (2006). Het verhaal betreft Hodaka, een tiener die wegloopt van huis en terecht komt in Tokio, dat te kampen heeft met een zeer langdurige periode van neerslag. Een toevallige ontmoeting levert hem een baantje op bij een pulptijdschrift dat hem opdracht geeft onderzoek te doen naar een populaire mythe over regen- en zonnemeisjes. Uiteraard vindt hij er ééntje en wordt hij verliefd op haar. Veel meer diepgang is er eigenlijk niet en de haast hysterische reacties van Hodaka wanneer hij beschuldigt wordt van het kijken naar de borsten van zijn vrouwelijke collega of hem gevraagd wordt of hij verliefd is, getuigen van een gebrek aan subtiliteit. Het visuele spel met zon en regen is aardig, maar niet memorabel of innovatief waardoor je ongetwijfeld al snel concludeert dat 'Weathering' niet echt de moeite waard is, met wie dan ook.

Prachtige en soms hilarische film. Ik ben absoluut geen kenner in dit genre, maar heb wel weer flink genoten. Goed verhaal, prachtig gemaakt en veel emotie. De soms wat overdreven aanwezige merken vond ik een grappig effect hebben hier. Ook de muziek voegt veel toe.

4*

De beelden zijn mooi zoals bij voorbeeld de zon, de wolken en het Tokio in de kletterende regen. Het verhaal daarentegen vond ik veel te zoetsappig en de score was geen schim van de score van het fantastische Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007). Over het kinderlijke popliedje zal ik het dan maar niet hebben. Af en toe had ik het idee dat ik niet naar een film voor volwassenen zat te kijken maar naar een film uitsluitend voor de kids.

3,0*

alweer de tweede anime in nog geen week tijd waarin kinderen met een rotgang uit de lucht komen zetten. Zouden de regisseurs gebeld hebben? Verder vond ik het interessantste element hier het onderlopen van Tokyo en het irritantste de wisselwerking tussen script en soundtrack, maar dat laatste mag eigenlijk geen verrassing meer heten bij Shinkai. Om de naadloze visuals kan ik niet heen, maar het grootste verschil met Your Name is dat ik met de (curieuze) vertelling ditmaal echt niets kon aanvangen.

Net Children of the Sea gezien en vlak erna deze. Dat was een fijne filmervaring waartegen deze film wat flauwtjes afsteekt.
Het begint weliswaar goed, met het interessante gegeven dat Tokyo door overvloedige regen ten onder dreigt te gaan. Mooi vormgegeven.

Als het zonnemeisje eenmaal ondekt is, wordt het een vrij rechtoe-rechtaan film, die meer op de kleffe romantiek gaat focussen dan op de magische krachten en het natuurgeweld met overacterende Manga-karakters en tenenkrommende tingeltangel muzak, een ware kwelling op den duur.

Fijn om eens een film van Makoto Shinkai op het grote scherm te kunnen zien. En zeker een film die voornamelijk over het weer gaat. Want laten we eerlijk zijn, niemand kan het weer - met regen, sneeuw of zonnestralen - zo mooi in beeld brengen als Shinkai. Over het visuele aspect van Weathering With You kan ik dan ook kort zijn; de film is prachtig! Ook inhoudelijk is de film sterk, hoewel ik de film wel te lang door vond gaan. Ik snap natuurlijk goed dat Shinkai zijn lieve sprookje mooi wil laten eindigen met een gelukkig slot, maar van mij had de film prima kunnen eindigen op het moment dat Hina verdwijnt. Niet in de laatste plaats omdat ik de laatste twintig minuten niet bijster sterk vond. De vorige twee films van Shinkai die ik zag - Garden of Words en 5 Centimeters per Second - waren ook twee keer zo kort als deze. Daarnaast hadden van mij ook al die popliedjes achterwege mogen blijven. De momenten van stilte, waarin we enkel regendruppels horen vallen, zijn echter een goede compensatie; die momenten zijn stuk voor stuk betoverend mooi.

3,5 sterren.

Valt wel mee, toch? In alle landen kom je wel popmuziek van eigen bodem in films tegen, maar de manier waarop Shinkai het gebruikt is toch wel heel eigen: zeer nadrukkelijk op de meest emotionele momenten. Het valt mij bij hem altijd veel meer op dan bij andere regisseurs, Japans of anders. Het haalt me ook altijd uit de film. Neem die scène waarin onze hoofdpersoon dreigt op de politie en zijn "werkgever" te schieten. Sowieso al een dramatisch onzinnige scène, maar met die aanzwellende J-pop is het alleen maar erger.

Ik ben nooit echt een liefhebber geweest van Shinkai, maar zijn films hebben altijd ergens wel iets. Maar met Weathering With You gaat hij voor mij echt compleet overboord met alles dat ik niet goed vind aan hem. Het sentiment wordt opgeschroefd naar volume 11: in de tweede helft stoppen personages niet met schreeuwen en huilen. Onder popmuziek veelal. Alles wordt ook onnodig lang uitgerekt omdat Shinkai niet kan stoppen met dramatische elementen toevoegen, waaronder dat pistool, politie-achtervolgingen, eindeloze ren-scènes en dubbele eindes. Jammer, want de eerste helft was best leuk, hoewel vrij typisch voor een anime. Ik denk dat als het klein gehouden was, met de focus puur op de relatie tussen de jongen en het meisje, plus het offer, was dat genoeg geweest. Dus zonder pistool, politie, pre-apocalypse (en een ietwat bizarre connectie met het antropoceen en klimaatverandering), sociale jeugdzorg, alimentatie en weet ik wat al niet.

Nog iets, Shinkai staat altijd garant voor gedetailleerde animatie, die altijd het randje van kitsch overgaat. Ben ik de enige die de overdaad aan speciale lichtval en tierelantijnen ietwat lelijk begin te vinden. Miyazaki is ook heel gedetailleerd, maar wat mij betreft smaakvoller.

Shinkai is goed in kleine momenten. Zijn films 5 Centimeters en Garden of Words zijn daar uitstekende voorbeelden van. Your Name ging op momenten al de verkeerde kant uit, maar kende genoeg mooie momentjes en het grote drama bleef nog net binnen de perken en dat verhaal is uiteindelijk goed verteld.

Deze Weaterhing With You is op momenten wel over die grens gegaan van het acceptabele. Nog steeds zitten er mooie kleine momentjes in, maar het drama zelf wordt te groots gemaakt. Het hele tweede uur kent weinig ontwikkeling en wordt nodeloos gerekt op momenten vol schreeuwende personages. Daar raakte de film me kwijt.

Visueel is het mooi natuurlijk met veel details, maar ook hier zie ik liever wat minder cgi. De look is te clean voor mijn gevoel waardoor de pure magie van animatie net iets minder wordt. 3,0*.

Nu dan toch eindelijk gezien.

Ik vind regen in Japanse animaties, en die van Shinkai in het bijzonder, altijd prachtig om te zien, ik keek dus ook nogal uit naar deze film. Nu zag het er inderdaad allemaal zeer mooi uit, maar op een of andere manier wist het verhaaltje me maar niet te pakken. Kan de vinger er niet helemaal opleggen waarom, maar ik denk dat het een iets te mager geheel was voor 111 minuten. Na ruim een uur keek ik hoe lang ik nog moest omdat ik het er wel een beetje mee had gehad.

Ik ben nooit een fan van al teveel magische fantasydingen, maar met deze film leverde dat niet echt problemen op omdat dat element eigenlijk nauwelijks verder uitgewerkt was. Zoals gezegd een beetje magertjes allemaal.

Toch nog een vrij ruime voldoende door hoe het gemaakt is, de regen, het licht, de geluiden, de stadsbeelden, het is allemaal weer smullen geblazen, maar ben verder helaas niet erg onder de indruk van de film zelf.

3,5*

Visueel is het één van de mooiste animaties die ik heb gezien, met adembenemende shots van Tokio in de regen, die soms aan Blade Runner deden denken. De naadloze blend tussen 2D animatie en 3D animatie is een lust voor het oog, maar het verhaal deed me niet zoveel. Het begon allemaal wel leuk en aardig met Hodaka die zijn eerste baantje krijgt en het Sunshine Girl-plot was in het begin ook wel oke, maar na een uur begon de verveling toe te slaan. Het is allemaal nogal zoet en die vreselijk oppervlakkige en vage J-popliedjes tussendoor zijn enorm storend en geven de film een gekunstelde, commerciële vibe. Animeseries hebben ook altijd J-popliedjes in de credits en dit was eigenlijk net zoiets. Het doet afbreuk aan de film.

Dus ja, eigenlijk krijgt ie alleen voor de visuals een 3,5*, maar ik zou hem niet zo snel nog een keer opzetten.

3,25*

Fijn.

Vond het iets beter dan z'n vorige zelfs. De fantasy elementen liggen nog net wat meer op de achtergrond, waardoor de personages in het echte Tokyo wat extra op de voorgrond kunnen treden. Daar ligt toch Shinkai's sterkte, want pure fantasy gaat hem wat minder af.

Visueel weer een juweeltje. Het detail is extreem, het water in deze film is zowaar een personage geworden en de mix van 2D en 3D is feilloos. Elke frame is een juweeltje. Muziek is ook erg goed. Fijne soundtrack met wat apartere, modernere toetsen die je niet zo vaak hoort in dit soort films. En ja, er is ook wat J-Pop, maar liever 5 J-Pop nummers dan de vreselijke Amerikaanse dub die ook voorzien is. Gelukkig wel netjes in de originele kunnen kijken.

Einde is ook wel interessant. In plaats van de gebruikelijke opoffering en het redden van de wereld, wordt gekozen voor het persoonlijke geluk. Kan me niet voorstellen dat Disney of Pixar nog maar durven denken zoiets te doen. Beetje zuur voor mensen die graag voorgeschoteld krijgen wat ze verwachten, des te fijner dat Shinkai daar gewoon lak aan heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Hina is meer dan het zonnetje in huis. Ze is dat voor gans Tokio.

Fantasierijk tiener-liefdesverhaal dat uitstekende animatie biedt maar niet het niveau haalt van Shinkai's "A chain of Short Stories" en "The Garden of Words".

Merkwaardig dat Shinkai toch weer het pad van een moeilijk bereikbare liefde bewandelt en ook nu is de regen, zeer, zeer belangrijk.

Ik miste wat doorleefde emotie.

Een anime, dat is voor mij alweer aardig lang geleden. Misschien voelde ik me er op den duur wel al te oud voor en wist ik dat het glazuur me van mijn tanden wilde springen als je over de gemiddelde doelgroep nadenkt; mensen die net iets te veel emotie willen oproepen en zich ermee willen laten voeden. Soms is me dat ook té.

Bij het hoofdmenu dacht ik ook al, ondanks de vele goede recensies, heb ik hier eigenlijk wel zin in? Voornamelijk dat J-pop nummertje gaf me een beetje koudwatervrees.

Maar dat verandert op den duur heel snel en krijg ik hier toch wel iets professioneels voorgeschoteld dat niet alleen uitbundig mooi geanimeerd en geschetst is, maar ook nog een erg sterke uitgangspunt heeft. Daarover later meer.

Het verhaal vindt plaats in 2021 (grappig, om dat nog even voor het einde van dit jaar te mogen meemaken) en we volgen de stuntelige 16 jarige jongeman Hodaka. Ondanks zijn onzekere karakter lijkt hij toch wel de knoop doorgehakt te hebben om het saaie nietszeggende platteland achter zich te halen en daar van huis weg te lopen.
Hij zoekt zijn heil in Tokyo, de stad waar het in Japan allemaal zou moeten gebeuren, maar dat valt in het begin vies tegen. Hij wordt nergens aangenomen omdat hij nog geen 18 is, zwerft op straat en probeert op allerlei manieren geld bij elkaar te sprokkelen om te kunnen eten. Een kluizenaar en een meisje in een hamburgerrestaurant lijken zijn twee openingspunten te zijn. De kluizenaar neemt hem mee naar zijn appartement en biedt hem onderdak door voor hem te mogen werken voor een occulte tijdschrift. Tegelijkertijd maakt hij kennis met zijn jonge minnaar en lijkt dat lieve straatkatje dat eerst zo nu en dan opdook hem ook tot dat onderdak gevolgd te zijn. Met dat occulte tijdschrift lijkt hij goed uit te komen als hij weer dat ene meisje ontmoet, genaamd Hino.

Hino heeft namelijk een gave, ze kan de zon laten schijnen. Klinkt zoetsappig, maar toch heeft dit effect. Het is zomer en het lijkt maar niet te willen stoppen met regenen. De records zijn verbroken (grappig dat de film zich dan ook in 2021 afspeelt, terugdenkend aan de afgelopen zomer). De mensen lijken er gek van te worden, maar Hino verkoopt zichzelf op internet om op afspraak een zonnige dag te kunnen regelen voor parkgangers, bruiloften, dates, evenementen, markten... wat je maar wilt.

Echter, ondanks het succes dat ze maken, lijken de instanties er anders over te denken. Door momentopnames wordt Hodaka gezocht voor een vluchtmisdrijf en ook bij Hino klopt de jeugdzorg aan de deur. En zo houdt het langzaam op met het schijnen van de zon... sterker nog het weer wordt juist heviger.

Misschien wilde ik het niet echt geloven en was het ook bij de net iets te sentimentele scene met die wolkenland maar ik heb toch wel echt even zitten grienen. Lang geleden dat me dat bij een film is gelukt, want de boodschap en metafoor, in combinatie met de toekomst van zij die nog komen gaan zijn luid en duidelijk, maar dan zou ik nu dus voor klimaatgekkie uitgemaakt worden.

En misschien is dit gewoon een beeld van de jeugd die tijdenlang in het verdomhoekje werd gegooid. Ben wel blij dat het eens niet om mooiboys en gladde arrogante schoolgirls gaat, maar in dit geval over een overemotionele lompe jongen en een iets te goedgelovig meisje.

Dan nogmaals de animaties. Tokyo lijkt hier geregeld levensecht te worden nagetekend. Soms zodanig dat het op een gewone filmopname lijkt. Een briljant oog voor elke detail, dynamiek, kleur, leven en seizoensval en dan vooral het futuristische stadsdecor met de neonreclames en de bekende merken. De gezichten daarentegen zijn dan weer wel duidelijk een animatie. Dat de regisseur dit in amper drie jaar tijd bij elkaar heeft kunnen schetsen, kleuren en monteren ontgaat mij. Dit was gewoon professioneel. Om dan nog te zwijgen over de rollen van de personages die met veel liefde en aandacht zijn neergezet. Geen karikaturale wolken bij het rennen, geen streperige gekke smoelen bij de emoties... gewoon als een speelfilm. Ook de sneeuwval, de chaos rondom die storm en de apocalyptische versie van Tokyo op het eind. Verbluffend!

Er waren ook wel wat minpuntjes; soms werd het wel eens te zoet en de soundtrack is ook storend, maar gelukkig weet dit wel beperkt te blijven. Voor de rest heb ik bij deze totaal geen spijt dat ik me weer in de anime ben gaan verdiepen. Klasse! Een inkopper! Tijd voor Your Name!

4,5*

Innovatieve anime waarbij klimaatverandering, Japanse mythologie en kalverliefde in een vreemde relatie tot elkaar staan. Het vertrekpunt is een meisje, Hina, dat door een mystieke ervaring de kracht krijgt om de zon te doen schijnen in een Tokyo waar het onophoudelijk regent. Bij ons is veel regen iets vrij negatiefs, maar in Japan kijken ze daar anders naar en is regen ook symbool voor overvloed en voorspoed. Teen romance (een wederkerend motief in Shinkais films) speelt opnieuw een belangrijke rol en Weathering with You haalt zeker veel uit de aantrekking tussen Hina en Hodaka. Enkele dramatische toevoegingen zorgen ervoor dat de fantasy elementen nooit te ver verwijderd zijn van onze vertrouwde realiteit bijvoorbeeld Suga en zijn dochtertje dat hij sporadisch ziet,het feit dat Hina en haar broertje weeskinderen zijn etc.
Het resultaat is niet voor de volle 100% geslaagd maar op visueel vlak heb ik hier toch veel plezier aan beleefd en is dit een anime waar ik enthousiast over ben.

Sprookjes komen meestal uit de tijd dat de dieren nog spraken, maar hier hebben ze een sprookjesachtig verhaal geplaatst in het hedendaagse Tokyo, met wolkenkrabbers, neonreclame en moderne elektronica.

De Japanse titel betekent “Kind van het weer”. Afgaande op de uitleg van de oude, wijze man is het weermeisje afkomstig uit een polytheïstische mythe. Ze is een boodschapper tussen de mensen en de goden, een link met de hemel. Ze heeft dezelfde gave als Ilmatar in de Finse mythologie, maar dat was een godendochter.

De wisselende weersomstandigheden boden gelegenheid tot knappe animatie: van een geïsoleerde regendruppel tot een zondvloed; de zon die doorbreekt door de wolken, de kleuren van de regenboog. De personages hebben wijde ogen, wat de uitdrukking van emoties ten goede komt. Dialogen en sfeervolle momenten worden afgewisseld met actiescènes, waaronder een dolle achtervolging op een bromfiets. Het is een mooi voorbeeld van fantasie in een realistische omgeving.

Mijn 7e animatie van Makoto Shinkai en hopelijk niet de laatste, want al zijn films scoren bij mij hoog. Ook deze Weathering with you is weer een schot in de roos. Prachtige settings, mooie muziek en boeiende personages. Maar vooral weer een ontroerend verhaal. Liefde, ecologie en mythologie zijn heerlijk verweven. Ontroering en spanning lopen hand in hand. Je ziet de verschillende stijlen met getekende beelden en computereffecten., Het werkt wel en doet de film niet te kort.