Meningen

Nee, hier kan ik niks mee. Ik heb op zich wel vaker een dergelijke film gezien, maar wat belangrijk is zijn de hoofdrolspelers, die een film als dit maken of breken. Laat nu net iedereen in deze film vreselijk vervelend en onaantrekkelijk zijn, zeker die magere. Wat is zij naar om naar te kijken. Dat kinderlijke, die kleding, dat kapsel. En dan dat slome gedrag en geacteer wat je veel vaker ziet bij dergelijke rollen, bleh.

Verder kon het narratief me nauwelijks bij de les houden. Een hoop gedoe om niets. Films met weinig tekst en een hoop motieven die de kijker zelf maar een beetje moet uitvogelen kúnnen werken, maar een dergelijke aanpak vind ik net wat vaker storend dan niet, en in dit geval was het érg storend. Geen interessante rollen, geen interessante gebeurtenissen. Waarschijnlijk zijn er mensen die dit allemaal geweldig Frans en gevoelig en coming of age vinden, maar ik vond het inhoudsloos en irritant.

2*

Are ya with me?

Wat heeft deze film veel. Geweldige acteerprestaties, intens drama, spanning. Van begin tot eind hangt er een soort spanning in de lucht, die af en toe verlicht wordt door de vele grappige scherpe uitspraken en dialogen, die het de film alleen al waard maken om nog een aantal keer te bekijken.

Can I have me bag? It's got me duck in it.

De film zit vol met dit soort leuke grapjes.

Prachtige laatste shot ook. Als je zo'n sjofel iemand over straat zien strompelen, dan zou je er toch liever niet te dicht in de buurt willen komen, terwijl wij weten dat er een intelligente filosoof achter schuilgaat.

Toch wel vrij groot minpunt vond ik trouwens die rol van Sandra. Wat een amateuristisch ge-overact zeg! Niet om aan te zien! Had niks te maken met de acteerprestaties van de rest van de film. Ook kan ik (nog) niet zoveel met de rol van Jeremy.

Maar verder enorm schrijnend, hard, intens en intelligent. Hou ook ontzettend van Johnny's accent, wat een personage, David Thewlis had er, zoals eerder gesteld werd, een Oscar voor moeten winnen.

En eigenlijk ook best schandalig dat hij niet in de top 250 staat.

Voor nu een 4,5, maar wellicht in de toekomst nog een verhoging, en een plekje in mijn top 10!

Mooie, sfeervolle film met een bijzonder thema. Ik vond het wel interessant hoe het tijdsverschil buiten en binnen de tunnel werkte, ook al vond ik het niet altijd even duidelijk. Op het einde bijvoorbeeld, is zij dan 13 jaar ouder en hij nog dezelfde leeftijd of niet? Daar wordt verder niet bij stilgestaan.

Verder een erg mooi geanimeerde film met wederom zoals bij eigenlijk alle Japanse animaties aandacht voor de omgeving en weersinvloeden.

3,5*

Een film van 2 uur die veel langer aanvoelt. Ik werd er op den duur gewoon chagrijnig van. De scenes die ik leuk en kijkbaar vond waren voor mij op een hand te tellen. En vanaf het gedoe in de gevangenis vond ik er al helemaal niks meer aan.

Verder kan ik totaal niks met de montage. Ik kan niet zeggen dat het per se slecht was, want wat weet ik ervan, maar zelf hou ik van films die vrij naturel zijn. Als er dan al gespeeld wordt met montage en vorm dan niet zo vreselijk willekeurig als hier alsjeblieft. Ik krijg bij deze film alleen maar het gevoel dat de makers zich een hele hoop werk op de hals gehaald hebben, just for the sake of it.

Ik krijg hier vast kritiek op van de liefhebbers maar ik ga gewoon even heel nuchter zeggen: Kom zeg Oliver Stone, je kan ook een beetje normaal doen. Je kan wel een hoop capriolen uithalen, maar dat maakt het niet per definitie boeiend of edgy.

Enige pluspunt was de rol van Mallory, vind haar een fijne actrice en ze heeft een aardige rol neergezet.

Moeilijk om hier een cijfer aan te geven. De inhoud was nog niet eens zo slecht of stom, maar de vorm heeft het voor mij persoonlijk totaal verpest.

2*

Een film die ik graag goed had gevonden, maar die toch niet helemaal werkte voor mij. Had soms moeite om mijn aandacht erbij te houden.

Een film over volwassenen die alleen aan zichzelf denken waar kinderen de dupe van worden. Best goed overgebracht en op zich een interessante invalshoek, maar het zorgt er ook voor dat de film wellicht meer emotionele inpact had gemaakt als ze daadwerkelijk veel verdriet zouden hebben en je daar als kijker deelgenoot van zou zijn. Ik snap wel dat dat niet de insteek van de film is, maar het maakt het wel een wat onaangename en afstandelijke kijkervaring.

Ook maakt de film soms wat rare sprongen, zoals dat ze ineens in het mortuarium staan of de moeder ineens in het ziekenhuis is om te kijken of het jongetje haar zoon is (waar dan meteen wordt weggecut in plaats van dat je enige reactie ziet).

Een wat zwaar en moeizaam geheel dus, en voor mij niet op de goede manier. Alleen het camerawerk en de omgevingen geven het nog iets extra's mee, die shots zijn een fijne afwisseling van de (te donkere, maar misschien lag dat aan mijn tv ofzo) interieurscènes.

kleine 3*

Bleh. Een film die eigenlijk nooit op stoom komt. Het is redelijk vergezocht allemaal, dus voordat je een beetje weet hoe en wat ben je alweer een uur verder. Maar ook daarna weet het allemaal nooit echt te raken omdat het nergens echt realistisch en invoelbaar overkomt. Als ze eenmaal volwassen zijn dan is heel die driehoeksverhouding echt totaal niet interessant meer, en in plaats van een sfeervol en dramatisch geheel (waar blijkbaar op gemikt wordt) is het eigenlijk alleen maar traag en saai.

De film heeft, vanaf de volwassen fase, een traagheid die het zich gewoonweg niet kan veroorloven. Daarvoor gebeurt er te weinig, mist het aan spanning en ook het drama kwam bij mij gewoon niet aan.

Ik zie dat het gebaseerd is op een boek. Lijkt me een verhaal dat als boek best aardig werkt, maar als film slaagt het er wat mij betreft niet in alle drama en gevoelens boeiend genoeg over te brengen. Jammer dat er aan een potentieel interessante kapstok zo'n oersaai persoonlijk drama wordt opgehangen.

2*

Altijd links laten liggen omdat het me superdom leek, maar nu eigenlijk toch wel benieuwd geworden of het dom zou kunnen zijn op een toch leuke manier. Met name de verschillende gastrollen leken me wel leuk.

Nou, van dat idee kwam ik snel terug. Eigenlijk had ik het na letterlijk 10 minuten al wel gezien. Dat taalgebruik en gedrag is hartstikke leuk voor een korte sketch, maar voor een hele film echt niet. Het heeft zo af en toe zijn momenten, maar nee, dit hoeft voor mij verder niet echt.

2*

Mwe. De film begon voor mij al met een achterstand omdat ik Laia Costa, ook door een andere film die ik met haar zag, nogal vervelend en irritant om te zien vind. Hier speelt ze precies weer zo'n personage met wie ik me echt niet kan identificeren. Ik kon hun relatie ook niet erg serieus nemen, aangezien het meer een uit de hand gelopen tinderdate was dan iets anders, dus echt emotioneel geïnvesteerd kon ik daarin niet raken.

Het middenstuk is dan op zich nog wel interessant als het gaat om de invulling van hun open relatie, maar de personages en hele setting konden me niet voldoende pakken. Normaal zijn die realistische relatiefilms echt mijn ding wel, maar blijkbaar staat of valt zoiets ook wel met de acteurs en herkenning.

Visueel is het wel aardig gedaan, het lijkt op een of andere manier altijd vroeg in de ochtend door het soort licht, en dat geeft het wel een aardig sfeertje.

Overigens vond ik het zogenaamde thema, die sociale media en online daten (of zoals BBarbie zegt, 'romantiek per smartphone'), nog niet eens zo'n grote plek innemen. Vond het meer een film over relationeel volwassen worden op een bepaalde leeftijd. Dat er dan af en toe een smartphone voorbij komt, tja, dat zie je tegenwoordig in elke film wel, zo is het leven anno nu nu eenmaal.

2,5*

Best een maffe film (las eerder de vergelijking met Boogie Nights, en daar deed het mij soms ook wel aan denken), en die vallen bij mij meestal niet zo heel erg goed. Deze weet echter wel te amuseren, zeker als je het plot een beetje loslaat en je je gewoon focust op de humor.

Want aanvankelijk, zeker de hele eerste helft, zit je je toch vooral af te vragen waar dit precies heengaat, en wat nu eigenlijk precies de toon en de richting van de film is.

Qua leuke grappen springt met name Ryan Gosling er wel uit, zet een erg grappige rol neer, met opmerkingen en gedrag waar ik regelmatig hardop om heb zitten lachen. Om Russell Crowe in een dergelijke rol te zien is eigenlijk op zichzelf al leuk. Hij kan er ook best goed mee uit de voeten vond ik. Rol van het meisje is uiteindelijk ook wel leuk, hoewel ik haar eerst wat misplaatst vond in het geheel.

Helaas raakt na een tijdje de rek wel een beetje uit het geheel, en had ik het voor het einde van de speelduur plottechnisch eigenlijk wel een beetje gezien.

Best een heel vermakelijke film, maar moest het voor mij niet van het verhaal hebben. Ook zitten er iets teveel slapsticky fysieke dingen tussen die mijn ding niet zo zijn.

3.5* met groeipotentieel. Eigenlijk lijkt dit me zo'n film die bij een volgende kijkbeurt (als je niet meer op het plot hoeft te letten) nog grappiger is, beetje zoals bij The Big Lebowski. Waarschijnlijk geef ik 'm dan teveel credit , maar zal 'm binnenkort misschien nog eens kijken om daar achter te komen.

Mwe.

Dat zo'n oudere film niet echt eng meer is had ik wel verwacht, maar dat hij ook zo saai zou zijn... Zo'n 80% van de film bestaat uit interieurscènes van mensen die bekvechten en plannetjes maken, en journaaluitzendingen (hoewel ik die persoonlijk dan nog wel leuk vond om te zien om hun realisme).

De zombies zelf zijn nauwelijks eng te noemen en ook de suspense werkt eigenlijk niet echt. Blijft er eigenlijk niet meer over dan af en toe een enigszins sfeervol shot of creepy situatie (toen de zombies bijvoorbeeld de ingewanden gingen eten).

Verder maar een taaie zit.

2*

Leuk om te zien, maar er is wel hier en daar wat op aan te merken. Zo komen er veel te veel gezichten voorbij zonder echt te focussen op een aantal personages. Zeker in het begin geeft dit nogal een rommelig effect (zeker voor iemand als ik die niet zo goed is in het herkennen van gezichten).

Het is hier op Moviemeter populair om af te geven op het romantische plot uit de versie van James Cameron, maar persoonlijk vind ik daar niks mis mee, omdat die het geheel wat meer impact meegeeft.

Deze film is toch wat afstandelijker, en voel wat meer aan als een documentaire. Het is in deze versie op den duur iets teveel van hetzelfde met het vullen van de sloepen.

Het echte zinken van het schip vond ik niet eens echt onderdoen voor de versie van 1997 - uiteraard met de middelen die ze toen hdden. Het enige jammere is dat de shots van het schaalmodel nooit heel erg overtuigend zijn.

Grappig ook om de gelijkenissen te zien tussen de beide films.

3.5*

Ik vond Jake Gyllenhaal altijd een eenzijdig en saai acteur, maar dit doet hij toch wel behoorlijk goed. Het kan ook liggen aan zijn wat magere voorkomen, maar die serene blik die hij heel de tijd opzet maakt hem behoorlijk geloofwaardig creepy.

Een erg goede film, verder. Mooie opbouw, en alles vanaf the Home Invasion - hoe hij het filmt, hoe het achter de schermen word geregisseerd tijdens de uitzending, en hoe later de achtervolging en arrestatie is opgezet - is toch wel één groot hoogtepunt waardoor je de film inzogen wordt.

Ik genoot wel van hoe meedogenloos Lou was. Je weet direct al dat hij tot veel in staat is, en hoe hij vervolgens Rick bespeelt en zelfs bereid is om op te offeren levert wel vermakelijke film op. Lou is toch wel een personage waarvoor je root, ondanks dat het een psychopaat is. Weet niet of de makers dat voor ogen hadden, of dat ik zelf ook niet helemaal spoor.

Spannend, vlot, een mooi cynisch inkijkje in de sensatiebeluste journalistiek (How much of this can we show? You mean, legally? No, morally; of course, legally) en met een filmgeniek nachtelijk LA dat eigenlijk altijd wel tot de verbeelding spreekt.

Ruime 4*

Net voor het eerst gekeken. Erg creatief, originieel, goed gemaakt en met leuke liedjes. Toch kon het me verhaaltechnisch en wat de personages betrof niet altijd boeien. Het was verfrissend om een keer gezien te hebben, maar ik denk dat ik hem, in tegenstelling tot 'normale' Disneys niet per se vaker hoef te kijken.

Een kleine 4* toch wel.

Vond 'm minder leuk dan deel 1 (heb deel 2 niet gezien). De spannende stukjes en de dingen met Freddy zijn soms best creepy en ook wel leuk gedaan weer, maar tussendoor zit je toch vooral een beetje te wachten tot er weer iets gaat gebeuren. Vond die jongeren niet echt heel leuk (Patricia Arquette overigens wel) en Heather Langenkamp speelt nóg slechter dan in het eerste deel. Je zou denken dat ze inmiddels wel iets geleerd heeft, maar alles komt er ontzettend suf en niet overtuigend uit.

Het verhaal met de non en dat Freddy begraven moet worden om hem te verslaan was wel aardig. Verder denk ik niet dat ik nog interesse heb in deze reeks, als deze en deel 1 blijkbaar het beste zijn dan geloof ik het verder wel.

Gelachen om het stop-motion skelet.

3*

We don't need a stretcher in there. We need a mop!

Ik kijk bijna nooit horror omdat ik het meeste te eng vind, maar van deze film vermoedde ik dat hij op dat vlak wel gedateerd genoeg zou zijn dat ik het zou durven.

Dat klopte inderdaad, en het acteerwerk was ook niet altijd om over naar huis te schrijven, maar dat neemt niet weg dat het alsnog wel een leuke film was en dat ik wel kan zien waar hij zijn populariteit aan te danken heeft.

Het is geen echte volbloed horror (geen idee of dit in '84 wel mega eng was?), maar de situaties zijn creepy genoeg op een vermakelijke manier en het hele uitgangspunt is best leuk. Had er minder van verwacht, en afgezien van af en toe wel erg knullige zaken kon het meeste qua effecten er nog aardig mee door.

Leuk ook, een jonge Johnny Depp.

Misschien dat ik nog wat horror uit dit tijdperk ga proberen.

3,5*

Niet de eerste mumblecore die ik zie, wel de saaiste en soms vreemdste. Het begint allemaal nog wel oke, de beslommeringen van een stelletje. Maar de tweede helft is af en toe zo vreemd, je kan het gedrag en de gebeurtenissen niet echt plaatsen, zoals het meisje dat soms ineens gaat huilen. Ook dat ze totaal niet meer met elkaar omgaan als vriend en vriendin is vreemd. Later echter kom je erachter dat de relatie eigenlijk gewoon helemaal op is, en dat dat best goed naar voren gebracht is, hoewel wat overdreven. Je vraagt je af waarom het nog niet uit is. Zeker de laatste seksscene is heel ongemakkelijk en daarom ook erg goed gedaan.

Alles bij elkaar is het aardig, maar zelfs voor mumblecorebegrippen soms een erg lange en taaie zit, met scenes die wel érg irrelevant en traag zijn.

Wel knap verder om zo'n naturelle film te maken en zo te acteren, dat bevalt me echt aan dit genre.

krappe 3*

ik vind het altijd lastig om boekverfilmingen te beoordelen. Je moet boeken en films natuurlijk op hun eigen manier beoordelen, maar ik weet niet of deze film wel echt tot zijn recht komt zonder dat je het boek gelezen hebt. Die wordt namelijk nogal gedragen door alle theoretische achtergrond en de gedetailleerde beschrijvingen van hoe het leven is voor Winston als Partijwerker in Oceania. Dat is juist wat dit soort dystopische verhalen interessant maakt. In de film ontbreekt dat grotendeels. Zo'n scene dat hij het briefje krijgt van Julia heeft in de film dan ook niet echt dezelfde impact, net als een hoop andere dingen die in de film gebeuren.

Slecht is het verder niet echt, het is sfeervol gedaan, maar het heeft wat te weinig body om op zichzelf te kunnen staan. Voor de lezer is het wel oke, aangezien je dan ook de subtielere verwijzingen en details wel meekrijgt, maar denk niet dat ik dit erg goed of boeiend had gevonden als ik het boek niet had gekend.

Ik zou er eigenlijk wel een nieuwe verfilming van willen zien, lekker lang, minstens 2,5 uur met voldoende achtergrond. Want een boeiend verhaal is het zeker, maar dan wel in een film die wat meer op zichzelf kan staan. Maar goed, anno 2018 is het waarschijnlijk wat mosterd na de maaltijd om dit nog eens te verfilmen.

3*

Ugh, wat heb ik toch een hekel aan die 'ik wil geen relatie, ik heb allerlei issues'-wijven en -films. En dit was er zeker weer een.

Daarnaast is er ook geen sympathiek punt te ontdekken aan de beide hoofdrolspelers (aan niemand trouwens, wat een enorm nare cast), waardoor het totaal niet boeit hoe het met ze afloopt en is dit hele concept sowieso veel te uitgemolken om er nog enig plezier aan te beleven. Oja én de humor slaat alleen maar de plank mis (alleen de period-mixtape was wel leuk).

Snel vergeten dus, heel vervelende film.

1,5*

'Waar kijk ik naar?'

Het is een Aranofsky, dus een heel standaard verfilming hoef je niet te verwachten (hoewel ik het voor zijn doen nog een behoorlijk mainstream uitgevoerde film vind), maar ook afgezien van een eventuele Aranofsky-stempel is dit voor mij een veel te ridicuul verhaal om serieus te nemen. Alleen als bijvoorbeeld een animatiefilm, Prince of Egypt-style, zou ik er iets mee kunnen.

Jammer voor de acteurs, vooral Emma Watson en Jennifer Connelly staan met hart en ziel te acteren, maar ik heb zelden zo weinig gevoeld bij een film als bij deze. Ik verwacht van Emma Watson ook niet dat ze kiest voor zoiets als dit.

Het is verder niet alleen maar slecht, het heeft zo zijn momenten -het stukje Genesis was heel mooi gedaan-, en dingen zien er af en toe heus wel heel oké uit, maar nee, op inhoudelijk vlak kan ik hier niets mee. Zelfs als je het helemaal los ziet van de Bijbel en van de religieuze achtergrond, vind ik de innerlijke strijd van Noah en het goed en kwaad gedoe alsnog totaal niet interessant.

(En dan heb ik nog niets gezegd over die steen-reuzen! Wtf!)

2*

Ik had verwacht dat de nobody echt een nobody-huisvader zou zijn die zou gaan trainen uit wraak en frustratie, maar hij bleek al een alleskunner te zijn. Aan de ene kant zorgde dat voor wat ongecompliceerd vermaak, aan de andere kant worden alle gevechten allemaal wel érg makkelijk gewonnen en zit er verder nul conflict in het plot, waardoor ik het amper een verhaal of een film zou noemen maar meer een soort demonstratie van vermakelijk geweld. Want vermakelijk was het allemaal heus wel, maar het heeft voor de rest niets om het lijf en er staat echt helemaal niets op het spel.

Leuke bonus dat Bob Odenkirk hiervoor gecast is, niet de persoon die je normaal gesproken ziet of verwacht in zo’n setting, en met Better Call Saul nog vers in het geheugen ook gewoon grappig om hem eens iets anders te zien doen.

Grappig, leuk gewelddadig, lekker kort, prima soundtrack, maar ietsjes meer plot en substance had op zich best gekund.

3,75*

Mwe. Deel 1 vond ik nog wel tot daaraan toe. Had weinig om het lijf, maar was vermakelijk genoeg. Dit deel is eigenlijk alleen het laatste kwartier wel oke. Het pretpark is wel een leuk decor voor de actie, en Sharon Stone (ik wist eerst heel de tijd niet of ze het echt was, maar wel dus) is wel een leuk personage.

Verder boeit het allemaal niet zo. Het verhaal gaat nergens over, de personages zijn all over the place en leer je totaal niet kennen tijdens zo'n korte speelduur. Het geweld is wel aardig vermakelijk, maar dat is het dan ook wel.

2,5*

Mijn god die jumpscare halverwege. Ik was zo freaked out dat ik de film even gepauzeerd heb en niet meer verder durfde te kijken. Echt horror is het verder niet (thriller wel), maar het is wel typisch zo’n film die verder kan afglijden in waanzin en daarmee freaky wordt. Op zich viel dat mee, want het is uiteindelijk een wat meer straightforwarde film dan het lijkt te gaan worden.

Dat film-in-een-film idee is op zich leuk, maar eigenlijk zit je door hoe het is uitgewerkt wel veel naar twee films voor de prijs van één te kijken, waarbij het ‘Nocturnal Animals’-manuscript gedeelte eigenlijk het hoofdverhaal wordt en alles rondom Susan zelf wat vage bijzaak. Vooral omdat de mentale staat van Susan nogal overdreven is verfilmd. Ze lijkt op een gegeven moment nogal paranoïde en angstig te worden, haar slapeloosheid wordt ook meermaals benadrukt en ze lijkt dingen te gaan ervaren die nooit echt zijn gebeurd of die ze zich niet kan herinneren (dat schilderij dat ze niet herkende), maar dat gaat uiteindelijk niet echt ergens naartoe. Wellicht dat dat allemaal net ietsje te dramatisch en mysterieus is uitgewerkt voor waar het nu eigenlijk echt om gaat (schuldgevoel, spijt over hoe het gelopen is, en Edward die door middel van het verhaal in het boek en haar laten zitten in het restaurant een soort van wraak neemt en een beetje de macht teruggrijpt).
Ook de creditsscene aan het begin (…) belooft een veel meer edgy film dan we uiteindelijk krijgen.

Toch verder zeker wel de moeite waard, al is het maar om de spanning die je heel de tijd geboeid houdt. Zeker het begin met wat er met Tony en zijn gezin gebeurt is erg rauw en akelig. En natuurlijk erg sterk acteerwerk van Amy Adams, Jake Gyllenhaal en Aaron Taylor-Johnson.

4*

Heel vreemde film. Het kan mijn gebrek aan ervaring met horror/mysterie zijn, maar het is voor mij wel een van de raardere onnavolgbare films die ik ooit zag. En dan niet eens omdat het over een alien-wezen gaat en dat gepaard gaat met het nodige mysterie, maar wel om de hele uitwerking van de rest. De personages, hoe ze zich gedragen, wat ze besluiten te doen, de hele setting en omgeving (en dat met die sitcom-chimpansee niet in de laatste plaats), alles heeft een soort originaliteit, en dan niet eens per se in de positieve zin van het woord. Het wordt soms wat lastig en vervelend om naar te kijken omdat de film op een soort mysterieuze afstand blijft en niet altijd gebruik maakt van dezelfde tropes als ‘standaard’ films.

Dat is enerzijds iets dat je kunt prijzen, anderzijds zorgt het voor een afstandelijke kijkervaring waarvan je regelmatig denkt, nou laat maar, ik weet niet meer waar ik naar kijk.

Ik zit er dus een beetje tussenin. Echt een leuke filmervaring vond ik het niet (en ongetwijfeld heb ik veel nog niet begrepen dat met wat inlezen meer op zijn plek valt), maar op een puur cinematografisch level was het af en toe wel weer goed, die hele laatste eindscène met al die gekleurde zwaaidingen is puur visueel en conceptueel wel gaaf. Je moet het allemaal maar bij elkaar verzonnen krijgen, en dat verdient ook wel weer punten.

Wel jammer, Get Out vond ik een erg goede film, Us was al minder omdat dat alweer een beetje too much gekte werd, en met deze film is hij me wel een beetje kwijtgeraakt.

3*

De eerste oudere film die ik nu zie die weet los te komen van de toch wel stoffige jaren ’40 en ’50 en echt een beetje gemaakt is in de geest van actie-blockbusters van tegenwoordig. Kan me goed voorstellen dat dit destijds wel iets was en zie ook wel waar het zijn status aan te danken heeft.

De begintitels zijn meteen al een stuk dynamischer en zijn best hip en modern gedaan zo met die reflectie in dat gebouw. Je ziet direct dat je toch wel in een nieuw tijdperk terecht gekomen bent.

Ook de auto-achtervolging redelijk aan het begin was denk ik voor die tijd vrij spectaculair, net als natuurlijk de erg goede (en bekende) scène met het vliegtuigje.

Toch moet de film het voor mij vooral hebben van dat soort actiemomenten en niet echt van het verhaal zelf. Kan aan mij liggen maar ik raakte een beetje de draad kwijt hoe het nu precies zat en vond het eerlijk gezegd niet al te boeiend wat er nu eigenlijk precies aan de hand was. Er had best wat van de speelduur afgekund ten koste van die scènes om meer te focussen op het spektakel en de toffe settings.

Kan er denk ik net geen 4* aan kwijt, daarvoor was ik toch iets te vaak nog verveeld, maar een heel ruime 3,75* toch zeker wel, vooral te danken aan bepaalde individuele scènes.

Weer eens herkeken, na jaren, en nog steeds een mooie film. Het viel me wel op dit keer dat het eigenlijk een uiterst simpel en straightforward verhaaltje is. Daarom snap ik de vertelstructuur met de oude Allie en Noah wel. Het biedt wat omlijsting en extra tragiek, anders was het wel een erg mager verhaaltje zonder context.

Omdat ik hem vaker gezien heb weet ik niet goed meer wanneer je erachter komt dat het Allie en Noah zelf zijn, maar er is nooit echt een groot 'aha-moment'. Weet ook niet of dat ook de bedoeling was, maar dat had geloof ik wel wat beter gekund. Het is ook jammer dat het eindstuk met de oudjes nog redelijk lang is. Hoewel het heel ontroerend is en het geheel allemaal wat betekenis meegeeft zie je toch liever de jonge Allie en Noah (ik dan).

Maar goed, hoe simpel het verhaal ook is, het werkt wel. Bij mij tenminste. En daar gaat het toch om met dit soort romantische films.

Doordat de personages zo goed gecast zijn (hoewel af en toe een beetje ge-overact van Rachel McAdams) en omdat de liefde en de tragiek op een of andere manier toch heel goed overkomen blijft het de volle twee uur boeiend.

Had 4,5*, lijkt me wat overdreven voor een film die behalve echt mooi en ontroerend is niet heel veel extra's heeft, dus verlaag hem met een half puntje.

Ik wist heel weinig van Sinéad O'Connor, haar opkomst en alle controverse was voor mijn tijd en heb eigenlijk nooit echt iets van haar geluisterd naast haar grootste hits. Maar ben toch blij dat ik haar (helaas door haar overlijden) 'ontdekt' heb, want ben onder de indruk van zowel haar werk als haar moedige persoonlijkheid en acties.

Een boeiend tijdsbeeld als je het afzet tegen nu, en een interessante documentaire over een zeer interessante vrouw die haar tijd ver vooruit was.

4*

Als je geïnteresseerd bent in (vrouwen)geneeskunde is dit een documentaire om niet te missen. Hij is lang, maar alles komt voorbij, letterlijk van leven tot dood. Bevallingen, proberen zwanger te raken, geslachtsverandering, endometriose, kanker. Zeer interessant inkijkje in zowel medische handelingen (operatie tegen endometriose, IVF) als gesprekken en consulten met de verschillende patiënten die zorgen voor emotionele en ontroerende momenten.

Alleen jammer dat het zich afspeelt tijdens corona, de mondkapjes zorgen helaas voor wat afstand.

4,5*

Weer eens herkeken na jaren. Een aangename film, toch wel. Had verwacht dat dit een beetje een gedateerd niemendalletje zou zijn geworden, maar eigenlijk vond ik dat nog wel goed meevallen.

Een film als deze zou anno nu hoogstwaarschijnlijk een stuk meer flitsend en snel gebracht worden, maar ik vond eigenlijk helemaal niks mis met de relaxte benadering. Het werd in ieder geval nergens saai of suf in twee uur speelduur.

Met name ook door Hugh Grant een fijne film. Ik had nooit zoveel met hem, vond hem altijd wat overrated, maar in het genre verdient hij toch wel de lof die hij destijds kreeg, gewoon een aangenaam acteur voor dit soort rollen.

dikke 3,5*

Ik probeerde er zonder vooroordelen in te gaan, ook al wist ik dat hij slecht beoordeeld werd hier. Maar dat hield ik niet lang vol, want in de eerste minuten was het meteen al helemaal niks.

Ten eerste overtuigt het gewoon niet. Bijvoorbeeld al door de totale miscast van een Teun Kuilboer, of een Victor Reinier. Hij is veel te bekend, je kijkt naar Victor Reinier met een snor, die speelt dat hij in de 16e eeuw leeft. Je bent je er sowieso constant van bewust dat je naar een film zit te kijken.

Vrijwel iedereen acteert belachelijk, maar eigenlijk is dat ze nauwelijks aan te rekenen omdat het script gewoon niet geloofwaardig je strot uit te krijgen is. Het lijkt wel alsof de makers een leuk idee hadden, maar geen flauw idee hadden hoe ze er 2 uur mee gingen vullen, en nog even vergaten dat ze naast decors ook teksten en een verhaal nodig hadden.

Echt de slechtste teksten die ik in tijden gehoord heb. Heel traag gebracht ook allemaal, nooit eens een lekker pittige scene met tempo, het leek wel amateurtoneel soms, en dan overdrijf ik niet. Het taalgebruik was ook totaal niet overtuigend. Woorden als 'gek', 'hoezo', 'reet' en bijvoorbeeld 'pen'. Volgens mij bestond dat woord toen nog niet eens.

Het kon me allemaal totaal niks schelen. En er gebeurt ook gewoon écht niks spannends. Dat met die ijsbeer was natuurlijk belachelijk.

Daarbij vraag ik me trouwens de toegevoegde waarde van het 3D af. Ik kan geen scenes bedenken die zich daarvoor leenden.

Echt heel slecht. Het is niet interessant, niet spannend, niet goed geacteerd, niet grappig, niet origineel, niet ontroerend, gewoon niks.

Ontzettend veel clichés ook. Ik denk dat dit alleen een leuke film is voor mensen die nog nooit een film gezien hebben. Verder voor níemand.

Ik wou dat ik meer kon geven, maar 1* voor de moeite en de eindcredits, en meer kan ik er niet uitpeuren.

Ik heb, naast ooit Dancer in the Dark, nooit een Von Trier gezien. Had ik misschien beter wel kunnen doen, of dan toch in ieder geval de twee vorige uit de trilogie, maar goed.

Het eerste deel is een licht amusante reeks van gebeurtenissen, maar erg diep gaat het wat mij betreft nog niet. De metaforen voor seks, of waar het mee wordt vergeleken (vliegvissen, muziek), vind ik lafjes en zet nergens aan tot echt nadenken. Weet niet of dat wel beoogd werd, maar mij hield het slechts uit het verhaal.

Ik had gehoopt dat het tweede deel me beter zou bevallen, maar dat ging me juist meer tegenstaan. Niet alleen door de kille gruwelijkheden en het uiterst trage tempo, maar ook omdat ik me totaal niet met haar kon identificeren en de metaforen en opmerkingen van Saligman nog steeds houterig en gezocht zijn in plaats van daadwerkelijk treffend of om over na te denken. Slechts sporadisch kwam er iets voorbij dat inhoudelijk of filmisch gezien de aandacht trok, en dan heb ik het vooral over de scène met de drie ‘lagen’.

Voor de rest, tja. Erg langzaam, veel overbodigheid, een wat onevenwichtige structuur, twee hoofdrolspeelsters die op zich aardig acteren maar allesbehalve prettig voor het oog zijn, en wat mij betreft nog niet eens zo thematisch interessant allemaal.

Op zich kan iedereen er wat uithalen voor zichzelf, door over de materie na te denken en een standpunt voor zichzelf in te nemen (over seks, over nymphomanie, over Joe en of ze een slecht en zondig mens is), maar ik vind niet – of ik moet het totaal verkeerd gezien hebben – dat de film van zichzelf echt een standpunt of boodschap over het thema heeft.

Behalve dan misschien het einde, wat (daarin) wel aardig is, al blijk ik daar alleen in te zijn. Ze mag dan wel duizenden mannen gehad hebben, dat betekent nog niet dat ze zich kan laten gebruiken. Misschien dat iemand neerschieten wat al te drastisch is, maar vond het wel een krachtige daad voor een nymphomane die voor een nieuwe weg heeft gekozen.

Al met al, kijkplezier was vaak ver te zoeken, en inhoudelijk gezien ben ik niet weggeblazen. Iets minder pseudo-intellectuele zijstraatjes en een iets fijnere structuur en het was al een stuk aangenamere film geweest.

2,5*