Meningen

Best een prima film.

Goed sfeertje zo met dat verlaten New York, zag er mooi uit, alleen je kan wel merken dat we wat CGI betreft toch een stuk verder zijn sinds 2007. Die herten zouden nu echt niet meer kunnen, net als eigenlijk de vampierwezens zelf. Ze worden vrij lang in het donker en geheimzinnig gehouden en wellicht dat dat ook meer zo had kunnen blijven, want hoewel ze creepy genoeg zijn zorgt het er toch een beetje voor dat het de sfeer van de film ietwat verpest als ze al teveel in beeld komen. Dan zit je toch een beetje naar een B-horrorfilm te kijken terwijl de rest zoals gezegd eigenlijk best goed is.

Wellicht dat de laatste 30 minuten, als die vrouw en haar zoontje ten tonele verschijnen, wat underwhelming zijn, ik vond dat huis niet per se de meest boeiende locatie om de film te laten eindigen. Maar verder is het in zijn relatieve kleinschaligheid wel geslaagd, ook qua speelduur allemaal niet langer of uitgebreider dan nodig.

3,75*

Aardig sci fi filmpje, dat uiteindelijk vrij simpel in elkaar zit. Het is met dit soort films altijd even afwachten of er niet een of andere twist in zit (hoewel dat dan juist weer voorspelbaar is), maar op zich verrast deze film niet echt. Ik denk in ieder geval niet dat iemand op het eind nog zwaar verbaasd was over het feit dat de ‘Mother’-droid bijvoorbeeld het hele AI-systeem was en dat ze een soort perfecte mensheid wil creëren en dergelijke. Het thema is wel prima, hoewel dus niet bijster origineel of verrassend, en zeker de scènes buiten zien er wel aardig uit qua omgevingen, had daar nog wel iets meer van willen zien.

Geen enorme hoogvlieger, maar best oke.

3,25*

Deze viel eigenlijk wel heel goed bij mij. Natuurlijk is het niet echt meer een originele invalshoek voor een film, maar wat opvalt is dat het vooral heel sympathiek uitgewerkt is, en ook nergens over de top gaat door ranzig of superflauw of zo te worden, wat je misschien kan verwachten bij een film als dit. De ondertoon blijft serieus genoeg met hier en daar wel oke humor. Fijn ook dat eigenlijk niemand een eendimensionale bitch is en openlijk gemeen is over of tegen Renee, waardoor het niet zo'n 'knappe cheerleaders zijn bitchy tegen de zielige underdog' sfeertje krijgt. Vooral de rol van Michelle Williams is daarin verfrissend.

Ook Amy Schumer zelf heeft voor mij zeker de gunfactor, en ik vond het liefdesverhaal ook heel erg lief. Leuk dat de film gaat voor een doorsnee normale gast in plaats van dat ze met een of andere hunk een relatie krijgt, ook alweer een heel sympathieke zet.

Ja echt een heel sympathieke, lieve film die best goed slaagt in het overbrengen van de boodschap voor wie daar op dat moment ontvankelijk voor is.

Ik geef gewoon 4*, nou en.

Nogal een laag gemiddelde voor een film die best aardige humor heeft. Ik zie dat in dit soort films in ieder geval vaak slechter. Echte onderbroekenlol blijft ons bespaard en sommige dingen zijn oprecht wel geestig en zou bijna willen zeggen gewaagd. Zo'n scene met die seksfoto's gaat net wat verder dan wat je normaal ziet, maar is ook weer niet echt plat of ranzig gebracht. Leuke rol ook van Stephen Merchant die voor een niet-echt-acteur best een heel prima prestatie neerzet.

Jammer dat het na de veelbelovende eerste helft allemaal wat minder wordt met flauwe scenes die te lang duren en de personages ook irritanter worden, met name in de onbegrijpelijke keuze van Nat om voor die gladjakker te gaan. Josh vind ik persoonlijk een prima vent, en de film slaagt er nooit zo in duidelijk te maken waarom ze eerst verliefd waren en daarna opeens heel erg niet meer. Overigens zijn de kleine en grotere irritaties die in een relatie gaan ontstaan dan wel weer leuk om te zien en vooral heel herkenbaar gedaan.

Dus ja, een film die het niet echt moet hebben van het verhaal, maar door de geslaagde humor alsnog een prima voldoende eruit weet te slepen.

3,5*

Bwah. Awkward en irritant, vaak. Vooral dat 'coole' taalgebruik gaat behoorlijk op de zenuwen werken, en is eigenlijk nooit echt leuk.

In het begin dacht ik dat het slechts een wat onevenwichtige film was, aardige humor die soms ineens wordt afgewisseld met flauwe kots- en scheetgrappen, maar het wordt hoe langer hoe erger; een hele hoop flauwigheid om de zeer karige (bijna ontbrekende, zelfs) verhaallijn op te vullen. Voorspelbaar, leeg, en het gaat ook nog eens te lang door.

Paul Rudd doet het vrij goed, helaas is hem een irritante rol toebedeeld. Jason Segal kon er mee door.

Voor de rest eigenlijk alleen vervelende rollen, vooral alle vrouwen zijn vreselijk.

magere 2*

Ik was al een tijdje benieuwd naar deze film door wat lovende berichten her en der. En het is zeker een aardig en origineel bedacht concept. De zoektocht is, zeker vanaf de tweede helft, wel leuk om te volgen. Reïncarnatie is op zich altijd wel een interessant idee, en het is – binnen de film – ook best overtuigend gebracht.

Alleen hoe de film van A naar B komt vond ik regelmatig wat vergezocht. Zeker dat hele stuk van de zogenaamde autismetest die het zoontje moet ondergaan, dat cafe in Idaho waar ze naartoe gaan omdat ze dat hebben onthouden van de foto en hoe ze dan direct op de boerderij afgaan en de nabestaanden van Paul Edgar Dairy tegenkomen vond ik allemaal veel te snel gaan om nog geloofwaardig mee te komen in de film.

En hoe leuk bedacht het ook is, het blijft fictie, dus het echte ‘wow-wat een revelatie’-gevoel dat ontbrak bij mij persoonlijk een beetje. Het is ook zo’n film waarbij je elk moment een ‘oh, nu komt hij erachter’-moment verwacht waardoor die momenten nooit heel erg als een verrassing komen (zoals dat met de lift op het einde, dat zag ik net op tijd aankomen).

Vond ook het ‘maar er is heus meer dan wetenschap!’-sausje dat eroverheen zat net even iets te drammend aanwezig (vooral die Sofi was erg irritant, blij dat ze niet lang overleefde).

3*

Wat een leuke film dit zeg! Kwam hem toevallig tegen op televisie, en bleef vanaf de eerste minuut geboeid, terwijl ik eigenlijk iets anders wilde doen.

Sympathieke film. Creatief gedaan ook, denk dat Asperger vrij goed inzichtelijk gemaakt is op deze manier.

De balans tussen luchtig en drama had wel iets beter gekund. De film weet soms niet helemaal wat het wil zijn, lijkt wel.

Die broer van Simon was me trouwens een lekker hapje zeg.

3,5* - 4*

Vond het nog wel meevallen met de porno. Had zelfs wel meer in mogen zitten, want kan niet zeggen dat de rest nou zo buitengewoon interessant was.

Er wordt wel vrij veel met beelden, shots en kleuren gedaan, waardoor het sommige andere mumblecores die ik gezien heb nog wel ontstijgt. Het is een visueel prettige film om te zien, maar voor de rest houdt het niet over. Het is dat ik bekend met met het genre, dus wel net nog acceptabel.

2,5 - 3

Heel sterke film, die perfect laat zien hoe je als werkloze (oudere) of als alleenstaande moeder met pech, verstrikt kan raken in het bureaucratisch web dat daarmee gepaard gaat. Erg herkenbaar als je daar op een of andere manier mee te maken hebt gehad (als 'slachtoffer' of werkmatig).

Mooi ook dat het zowel de keiharde bureaucratie, als de warme menselijkheid laat zien. Geen film die slechts eenzijdig ellendig is, maar waar mensen ook oprecht voor elkaar klaar staan.

Een film die, als je zou zoeken naar kritiek, misschien wat teveel 'in your face' een sociaal pamflet is, maar wel eentje die zeker bestaansrecht heeft anno nu en uiterst realistisch laat zien waar goedwillende mensen tegenaan kunnen lopen. Ik vond eigenlijk niet eens dat er overdreven werd, en ik denk dat er ook in Nederland dit soort situaties bestaan.

Scene in de voedselbank vond ik, door het onverwachte, vrij hartverscheurend. Dit soort films weten je - als je een beetje thuis bent in het genre - niet echt meer te verrassen (wel nog te raken), maar deze scene deed dat wel.

kleine 4,5*

Ik dacht aanvankelijk toen ik de beschrijving las, hoe boeiend kan dit worden. Ook in het begin van de documentaire had ik zo mijn twijfels bij die game-animaties, vond het wat vergezocht en wat te artificieel. Er is nu een soort animatie van gemaakt, maar ik neem aan dat het er in de echte game wel anders aan toeging. Maar verder weet de documentaire eigenlijk hoe langer hoe bijzonderder te worden, en door het vele materiaal dat er is en de personen die eraan meewerken zit het echt heel erg goed in elkaar.

Het laat ook goed zien dat games, of een online community, wel degelijk een grote impact kunnen maken en echte vriendschappen op kunnen leveren (mochten mensen daar nog aan twijfelen, hoewel dat misschien meer iets van langer geleden is).

Mooi hoe uiteindelijk zijn online vriendencommunity ‘blendt’ met de echte Mats tijdens en na zijn uitvaart.

Bijzondere documentaire, een van de meer originele die er ooit is gemaakt.

4*

Aan alle kanten nogal cliché natuurlijk, zeker hoe vaak ze uit elkaar gaan en weer bij elkaar komen en alle moeilijkheden die erbij komen kijken. Vooral het begin is nogal stroef, hoe ze elkaar tegenkomen (en goh, hij trekt in de trailer direct sexy zijn shirt uit) is allemaal nogal ongeloofwaardig, maar ach. Mocht je zin hebben in het genre dan is het een prima filmpje.

Scheelt ook wel dat Anne Hathaway een erg goede actrice is waardoor dat allemaal wel snor zit. Wellicht dat ze soms een beetje overacteert voor de film waar ze in zit maar goed.

3,5*

Ik ging de film voornamelijk kijken om Philip Seymour Hoffman en Paul Giamatti, twee acteurs die ik graag aan het werk zie, en dan ook nog in één film.

Ik heb vrij weinig feeling met het onderwerp, en ik verwachte dan ook niet dat ik alles zou begrijpen. Dat viel uiteindelijk nog wel mee, hoewel ik me inderdaad meer geamuseerd heb met de personages, de acteerprestaties en hoe de film geschoten is dan met het uiteindelijke verhaal.

Uiteindelijk een heel degelijke solide film, met mooie betekenisvolle shots en sets (soms een tikkeltje overdone, zoals die scene in dat donkere café waar om een of andere reden de western-achtige confrontatie plaats moest vinden in de keuken).

Hoffman en Giamatti stelden zeker niet teleur, maar ook Gosling was prima, al was dat, toegegeven, ook om zijn fijne verschijning. En laten Clooney niet vergeten, verbazend overtuigend in zijn rol als democratisch kandidaat, je ziet het hem zo echt doen.

3,5*

Best een aardige film, met een soms poëtische en dromerige sfeer. Die zorgt er ook voor dat het op momenten wat traag is en wat aan de saaie kant kan worden.

Wel wordt er een interessant en tragisch onderwerp aan de kaak gesteld. Ik weet niet of de real life beelden tussendoor van slavernij en zwarte mannen in de gevangenis voor mij hadden gehoeven, dat vind ik in Spike Lee films (sowieso deed hij het in BlacKkKlansman) ook wat over de top en afleidend van het verhaal waar je inzit.

Wel een mooi tijdsbeeld en liefdesverhaal. Vond hem zelf eigenlijk iets beter en leuker dan Moonlight (van wat ik me van die film kan herinneren dan).

3*

Zit heel aardig in elkaar en goed gespeeld, maar om nou te zeggen, wow Oscar-waardig dat nu ook weer niet. Maar ik kijk eigenlijk nooit (zulke) korte films, dus kan ook slecht vergelijken.

Leuk dat (een versie van) Creep van Radiohead is gebruikt.

3,5*

Mooie film, met een bijzondere sfeer. Normaal ben ik niet zo van de mysterie, maar dit was interessant gedaan, en de effecten waren ook erg overtuigend. Het had ook nog een zeker realisme over zich, en dat was prettig. Desondanks is de onknoping toch nog wel verrassend, ik had het in ieder geval niet zien aankomen als leek in het genre, en moest het ook even twee keer terugkijken om te zien wat er nu eigenlijk gebeurd was. Is er in ieder geval nog iemand voor wie de twist werkt.

Daarnaast ziet de film er ook prachtig uit. Begin 20ste eeuw is sowieso al een filmgenieke tijd, en daar is in deze film dan ook alles uitgehaald.

Giamatti zet overigens weer de sterkste rol van allemaal neer, Norton vond ik om eerlijk te zijn niet bijster interessant.

4*

Animatiefilms maken, dat kunnen de Fransen wel. Ik heb er in ieder geval een aantal gezien de laatste tijd die ik wel sfeervol vond.

Naast dat de film stilistisch een lust voor het oog is zit het ook vol met leuke grappige details. In ieder geval het eerste half uur werkt daarom ontzettend goed, daarna zakt het jammergenoeg allemaal wat in. Weet niet of dat ligt aan het gebrek aan gesproken tekst of echt verhaal. Misschien ook omdat ik de rol van het meisje niet zo heel leuk vond.

Wellicht dat het als korte film - alleen draaiend om de illusionist - beter gewerkt had. Wat mij betreft weet het misschien 45 minuten de aandacht vast te houden, maar langer niet echt. Er wordt ook niet echt een plot uitgezet dat geschikt is voor anderhalf uur.

Overigens las ik de plotbeschrijving later nog even door op Wikipedia, en kwam ik dingen tegen die me niet bekend voorkwamen. De illusionist schijnt doorheen de film verlangend naar een foto te kijken? Mij niet opgevallen. Ik moet eerlijk zeggen dat de betekenis van de band tussen de illusionist en het meisje me ook nooit helemaal duidelijk geworden is. Ik had in ieder geval niet de indruk dat zij echt dacht dat hij een tovenaar was, maar blijkbaar was dat de insteek. Kan aan mij liggen hoor. Nu kwam die laatste geschreven boodschap van hem aan haar ook niet zo over bij mij. Jammer.

Ik weet niet precies wat The One Ring bedoeld met 'het spel met geluid', maar mij zijn de geluidseffecten in de film juist heel erg opgevallen. Vond het erg goed gedaan, terwijl ik daar normaal gesproken totaal niet op let in films. Ook ben ik het niet met hem eens dat er geen humor inzit, ik heb - vooral in het begin - toch wel regelmatig moeten lachen.

De laatste 5 minuten springen er overigens wel echt weer bovenuit. Erg mooi gedaan, het spel tussen de muziek, donker en licht, en de algehele sfeer. Het bevalt me ook zeker dat het zo donker en triestig eindigt, in plaats van dat het een uitgesproken happy end krijgt.

Als dit een korte, compactere film was geweest had dit weleens 4,5 ster kunnen worden, maar nu vond ik het daarvoor te weinig inhoud bieden. Vooral door de stijl krijgt hij nog wel een welverdiende 4*.

Verdorie. Ik had verwacht of gehoopt dat Paul het wel zou overleven omdat hij degene zou zijn die het zou kunnen navertellen (zoals de schrijver van het originele boek). Helaas. De film wil laten zien hoeveel mensen maar zinloos bleven sneuvelen, maar was daar wat mij betreft zonder zijn dood ook al in geslaagd.

In het begin vroeg ik me af hoe deze film anders zou zijn dan 1917 en wat het, voor mezelf, zou toevoegen aan die kijkervaring (zeker omdat het vrijwel hetzelfde begint), maar dit is toch een wat completer geheel. Aanvankelijk vond ik die scenes met de hooggeplaatste legerfiguren wat overbodig en wat ‘nep’ maar het helpt wel om even uit de chaos te komen en om het contrast te laten zien tussen de smerige ellende in de loopgraven en de figuren die het van hogerhand allemaal beslissen onder het genot van een ontbijtje.

De laatste 20 minuten gaan inderdaad wat lang duren zoals iemand anders ook al schreef, maar dat is dan ook precies de ervaring die de soldaten zelf heel de oorlog gehad moeten hebben. Toch maar weer gaan en, hoogstwaarschijnlijk, sterven. Helemaal wrang als je dan op het einde leest dat het miljoenen levens gekost heeft en ze aan het westfront maar enkele honderden meters opgeschoten zijn. Wat een frustrerende klote-oorlog.

Spannende enerverende kijkervaring, ook erg goed geschoten en gemaakt. Toch heb ik, zoals eigenlijk wel vaker met oorlogsfilms, dat ik het objectief gezien en tijdens het kijken allemaal wel kan waarderen, maar het zal niet snel in een persoonlijke toplijst of iets terechtkomen.

4*

Niet echt slecht, maar wel erg ongeïnspireerd. Niets dat ook maar een béétje buiten de lijntjes kleurt. In dat opzicht niet echt een verrassing dat dit meedingt naar een Oscar, wel jammer dat dat cliché weer eens bevestigd wordt met een film die werkelijk niets heeft dat niet al in andere films voorbij is gekomen. Het deed me vooral vaak denken aan A Beautiful Mind, maar dat kan ook komen omdat ik die film zo goed ken.

Eigenlijk is alles vooral heel erg spanningsloos. De wat meer geïnformeerde kijker weet allang hoe het afloopt met Turing en zijn levenswerk. Van enige spanningsboog aangaande de Enigma-code is dus geen sprake. Jammer dus dat er van het breken van de code niets spannends wordt gemaakt. We moeten maar aannemen dat de machine werkt en dat de oorlog wordt gewonnen, maar wat is daar nu aan? De beelden van de oorlog beperken zich slechts tot wat archiefmateriaal, en wat wij te zien krijgen zijn wat beelden van achter de schermen die niet bepaald filmgeniek zijn.

En dat geldt eigenlijk ook voor zijn homoseksualiteit. Stop er dan desnoods een affaire in, om de boel wat smeuiger te maken, nu moeten we telkens maar aannemen dat hij het is. Zo werkt film toch niet? Laat zien waar het over gaat. Het leven en de ontdekking van Turing was in principe heel erg boeiend, maar we zien slechts wat platgetreden filmclichés en een bijna totaal overbodige flashback-lijn.

2,5* en dan ben ik eigenlijk nog aan de milde kant. Verbaast me ook dat de meerderheid hier er gewoon intrapt.

Heftig hoor. Heb bijna heel de film in spanning/afschuw gekeken of gejankt, dus iets doet de film zeker goed.

Het realistische karakter van de film is goed gedaan. Ik was in het begin een beetje bang voor het verzachten van de feiten, zodat het geschikt werd voor het bioscooppubliek, maar 'gelukkig' wordt het tonen van lijken en andere gruwelijkheden niet echt geschuwd.

Het scheelt ook echt dat er een echtgebeurde ramp en een echt bestaande familie geportretteerd wordt, en er dus geen noodzaak is tot het verzinnen van een of ander heldhaftig popcornverhaal. Het is daarom ook een stuk beter te accepteren dat de familie elkaar op den duur terugvindt. Anders zou het een wat al te gortig happy end geweest zijn.

Eigenlijk de volle speelduur op het puntje van m'n stoel gezeten. Knap in beeld gebracht, prima acteerprestaties, vooral ook van Tom Holland. Een film die vast een hoop mensen weg zullen zetten als oversentimenteel of exploitatief of wat dan ook allemaal, maar ik heb er persoonlijk erg weinig op aan te merken.
Oh wacht, toch één ding: het geluid (en dan vooral de spraak) was op momenten echt dramatisch. Kan ook liggen aan de versie die ik had, en dan heb ik niks gezegd, maar regelmatig waren dingen vrijwel onverstaanbaar.

4* - 4,5*

Dit vond ik echt een zeer interessant verhaal en een heel spannend gemaakte documentaire. Echt gedaan als een thriller qua opbouw en montage, zo heb ik er nog niet veel gezien.

Jammer alleen dat voor mijn gevoel de focus en het zwaartepunt wat verkeerd liggen. Of in ieder geval de documentaire niet lang genoeg doorging naar mijn zin. Het wordt namelijk pas echt interessant als men erachter komt dat Nicholas niet echt Nicholas is. Alles ervoor vond ik eigenlijk te lang uitgesponnen, omdat ik dat meer zag als een opstapje naar wat eigenlijk veel interessanter is; wat die familie nou eigenlijk had gedaan en denkende was om hem zomaar als Nicholas te accepteren, en wat die imposter zelf nou eigenlijk was voor persoon. Het zijn eigenlijk twee heel interessante verhalen die bij elkaar komen, die beide niet genoeg aandacht krijgen, want dan is de documentaire alweer afgelopen.

Eigenlijk een gemiste kans dat de film niet nog een half uur doorging over die Bourdin zelf, al verdient dat figuur een hele documentaire op zichzelf, net als die rare familie en hun gedrag met het accepteren van hem in hun familie.

Maar goed, los daarvan toch prima gemaakt en van begin tot eind zeer boeiend, en dat heb ik niet vaak bij films.

4*

Rare film, en niet altijd leuk-raar. Sommige scènes en dialogen slepen net wat te lang aan en zijn wat te flauw en weird naar mijn smaak. Eigenlijk vond ik de film pas echt leuk worden toen Ralph Fiennes ten tonele verscheen. Erg grappige rol, de manier waarop hij praat en zijn accent doet is echt heel geslaagd.

Brugge is natuurlijk een origineel en leuk decor voor een film als dit, het levert regelmatig mooie shots op en geeft de film een heel eigen gezicht.

Origineel, regelmatig grappig, maar niet sterk genoeg voor een echt hoge beoordeling wat mij betreft.

3,5*

Een film die eigenlijk in mijn straatje zou moeten liggen (en raar maar waar, ik hou nog van supermarkten ook), maar dit deed het niet zo voor me. Daarvoor was alles toch net wat te langzaam, te saai, te serieus. Een film die zeker baat had gehad bij wat meer tragikomische humor.

En tegelijkertijd gaat de film ook niet per se all-out wat drama betreft. Tegen het einde komt er wat meer zwaarte bij, maar over het algemeen vond ik het best een vlakke film.

Hier en daar wel wat sfeervolle of leuke momentjes en de hele sfeerschepping rondom dat werken in een grote supermarkt is uiteraard best oke gedaan, maar toch zat ik op den duur echt de minuten af te tellen.

2,5*

Een film over twee mensen die met elkaar door de stad lopen en elkaar leren kennen. De vergelijking met Before Sunrise (een van mijn favoriete films) is flauw en snel gemaakt. En houdt op dat punt ook wel op, want waar BS puur en onschuldig is is deze film dat allerminst. De personages zijn een stuk minder likable en hun gedrag is ook lastiger te plaatsen.

Het zwart-wit, tja, ik blijf erbij, ik hou er niet van bij moderne films. Ik zal wel niet artistiek genoeg zijn om de meerwaarde er bij deze film van in te zien. Ja, het maakt het grauwer, dat zeker, en daarom ook niet zo prettig om naar te kijken. Als dat de bedoeling was is dat geslaagd.

De film is verder leuk om te volgen, vermakelijk, maar het grootste minpunt voor mij toch wel, was dat het je eigenlijk niet zoveel kan schelen of het wat gaat worden. Vooral omdat ik haar vrij vervelend vond, en je eigenlijk met hem ook nooit een band hebt. Maar goed, dat zal een persoonlijk dingetje zijn.

De dialogen zijn leuk, en films waarin steden het decor zijn vind ik ook altijd heel aardig. Maar toch, ik voelde het eigenlijk vrijwel nergens. Alleen de aanloop naar de seks. Dat was voor mij de beste minuut van de film. Was eigenlijk het enige wat ik echt geloofde, en meevoelde.

Tja, het heeft voor mij bijna alle ingredienten voor een topfilm, maar vooral door de hoofdrolspelers (en vooral haar en haar gedrag) wordt het toch geen echte topper voor me.

3,5*

Kan me trouwens wel voorstellen dat ik hem ooit nog herzie en m'n stem verhoog. Heb toch ergens het idee dat ik hem wat te negatief bekijk. Maar goed.

Op meerdere vlakken een nogal aparte film.

Ten eerste de opbouw, die qua spanningsboog nogal vreemd is.
Het eerste half uur is nogal vervelend traag, tot ineens vrij onverwacht Frank wordt vermoord. Het wordt dan ineens een film over twee rouwende ouders, die in soms heel korte segmenten delen van hun leven laat zien.
Moet zeggen dat de momenten die getoond worden op zich goed gekozen zijn. Ze laten zonder over te gaan op groot drama zien waar de ouders tegenaan lopen en hoe ze zich voelen, maar op zich heb je dat na een tijdje ook wel gezien en dan moet je toch nog een half uur uur behoorlijk doorbijten.
Daarna wordt het juist weer vrij spannend, terwijl ik de film toen eigenlijk al min of meer had opgegeven. De autorit is wel goed gedaan, zo met die radio op de achtergrond en het bos in het schijnsel van de koplampen.

Dan is er ook nog de vorm van de film die me opviel. Hele delen zijn vrij alledaagse en naturelle registratie, maar hier en daar zitten dan ineens weer momentjes die qua montage en beelden nogal afwijken.

Weet niet zo goed hoe ik het moet beoordelen. Lange stukken heb ik me best zitten vervelen, en ik had mijn onvoldoende dan ook al bijna klaar, tot de spannende laatste twintig minuten ineens kwamen. Die waren qua suspense ineens nogal een omslag, maar wel effectief gedaan. Laat ik het houden op 3*, ben niet mega-enthousiast over het geheel, maar lager zou de film ook tekort doen.

Best jammer dat Todd Field niet echt scheutig is met films maken. Little Children vond ik erg goed, en hoewel ik deze minder vond zou ik toch graag meer van hem zien in dit thema.

Ik heb Lin-Manuel Miranda nogal hoog zitten, met name natuurlijk door het geweldige Hamilton. Ik had hier dan ook nogal wat van verwacht, maar het viel me toch enigszins tegen. Ik denk vooral omdat ik toch te weinig heb met heel die latino-cultuur. Dan gaan tweeënhalf uur wel aardig aantikken als het zoveelste half Spaanstalige zonovergoten dansnummer begint tegen het decor van een stad in een hittegolf. Niet bepaald een scene waar ik me bij thuisvoel.

Had voor mij ook gescheeld als sommige dingen gewoon dialoog waren in plaats van gezongen. Genoeg nummers zijn prima (ook qua vormgeving gebeuren er leuke dingen), en ook de hand van Lin-Manuel Miranda is goed te herkennen aan de slimme raps en teksten, maar als geheel is het allemaal net wat too much. Zeker omdat het verhaal zelf eigenlijk best magertjes is.

Anthony Ramos is overigens wel erg goed, net als eigenlijk de hele cast.

Kleine 3,5*

Het concept is interessant en leuk uitgewerkt, wat pakweg de eerste 45 minuten van de film vermakelijk maakt om naar te kijken. Een wereld waarin tijd letterlijk geld is, koffie en busritjes worden berekend in minuten van je leven en waar de armen moeten leven van dag tot dag, en de rijken praktisch onsterfelijk zijn en dus geen enkele urgentie voelen tot leven. 'The poor die and the rich don't live'. De film stipt hier thematisch voorzichtig wat interessante ideeën en gedachten aan maar gaat daar ook weer niet heel ver in.

En als er vervolgens iets meer verhaal en actie in komt krijgt de film ook een klein beetje iets knulligs. Het blijft allemaal wat kleinschalig voelen en niet of er enorm veel op het spel staat. Het ietwat open einde helpt daarin ook niet echt mee, je blijft toch een beetje achter met een soort 'oke en nu'-gevoel. Ook kon ik maar weinig met de 'time keepers' en de rol van Cillian Murphy.

Het blijft door het vermakelijke concept en vaak aardige visuele stijl (vooral in de nachtelijke scènes) leuk genoeg om te kijken, maar er had wel meer uitgehaald kunnen worden. Nu is het eerder een wat uit de hand gelopen Black Mirror-aflevering. Hoewel het op zich ook wel weer fijn is dat er niet is gekozen voor een soort megalomane Nolan-aanpak (wordt al moe bij het idee) en alles ingewikkelder en langer is gemaakt dan nodig.

3,5*

Ik moet erg mijn best doen om mijn antipathie jegens de heer Nolan niet te laten doorklinken in mijn beoordeling. Zijn manier van filmmaken –hoewel ik, toegegeven, niet erg veel van hem heb gezien- is op een aantal punten zeker niet de mijne.
Zo is het jammer dat deze film zo vaak verzandt in standaard actiefilm met saaie schietscènes. Wat meer out of the box fantasie, zonder altijd die eeuwige dreiging van badguys met wapens had geen kwaad gekund. Nolan is ook verschrikkelijk bang voor humor. Wat ik gezien heb is altijd serieus, serieuzer, serieust. Nu is dit geen happy happy joy joy onderwerp, maar de vreselijke ernst en pretentie van alles staat me soms gewoon tegen.

En natuurlijk moet het allemaal weer ellenlang duren. Nu heeft een complex verhaal als dit wel enige opbouw nodig, maar vanaf de sneeuwwereld duurt het allemaal nog bijna een uur, en dat is voor een film als deze, met weinig rustmomenten, gewoon wat teveel van het goeie. Ik was er op dat punt toch wel aardig klaar mee. Misschien ook omdat die sneeuwwereld zo weinig tot de verbeelding sprak.
De verhaallijn met zijn vrouw. Mja, ik snap dat het verhaal wat emotionele diepte en een drijfveer moet meekrijgen, maar af en toe overschreed het de irritatie- en complexiteitsgrens. Ook ben ik geen seconde geraakt door hun geschiedenis (of Dom's situatie wat betreft zijn kinderen). Bevestigt mijn vermoedens dat Nolan een nogal overrationele vent is die een emotioneel plot als dit niet machtig is.

Afgezien van deze punten zou het flauw zijn om hem al te laag te beoordelen, want het verhaal zit ingenieus in elkaar, DiCaprio is een van de sterkste acteurs om een film als deze te dragen, en de creativiteit díe er wel gebruikt is is goed gedaan, zoals de gewichtloosheidsscene in het hotel, en de eerste droom met Ellen Page. Voor de oplettende en wat meer door de wol geverfde kijker (daar hoor ik zelf niet altijd bij, hoewel het me aardig afging) is het net niet te complex, maar valt er ook genoeg na te denken.

Ambitieuze film, origineel, en zeker knap gemaakt. Maar qua toon niet helemaal mijn ding, en ontzettend veel droog en serieus gedoe, dat ten koste gaat van wat speelse creativiteit.

3,5*

An Inconvenient Truth 2 zou ik dit niet willen noemen. Eerder 'Al Gore: the struggle of a man', of zoiets. Want dit vervolg is duidelijk niet bedoeld om mensen nogmaals goed uit te leggen wat het probleem eigenlijk is (daarvoor moeten we blijkbaar de vorige film maar bekijken) maar vooral Al Gore on a mission om het klimaatprobleem op de agenda te zetten. Erg interessant vond ik dat niet. De film gebruikt de speeltijd vooral als een soort ego-document. Dat stuk tijdens de aanslagen in Parijs bijvoorbeeld. Heeft echt niets te maken met het onderwerp van de film, maar we zien toevallig wel even hoe hij geëmotioneerd het Franse volk toespreekt.

Ook zijn gooi naar het presidentschap komt weer voorbij. Is duidelijk nog steeds niet uit zijn systeem, maar kan hij beter in zijn dagboek schrijven dan de film er weer mee te vermoeien. Het stuk waarin mensen bewonderend met hem op de foto gaan, aangeven dat ze wilden dat hij president was geworden, en de Chinese student die vraagt of Al Gore 'nog steeds president' is, zijn echt lachwekkend en hebben geen enkele plaats in een documentaire als dit.

Oke, wellicht dat het niet zoveel zou toevoegen om weer, als een herhaling van zetten, helemaal het klimaatprobleem uit te leggen, en hier en daar komen wel wat dingen voorbij over wat de stand van zaken is anno 2016, maar dit is verder toch wel een vrij foute sequel, hoe zeer ik aandacht voor het klimaatprobleem ook toejuich.

2*

Nogal mosterd na de maaltijd, en waarschijnlijk op sommige punten allang ingehaald door de actualiteit, maar ik wilde hem toch eens kijken, zeker nu er zoveel over klimaatverandering en milieu gesproken wordt (in de politiek).

Als casual kijker kun je natuurlijk onmogelijk beoordelen of wat je voorgeschoteld krijgt wel klopt of niet, maar ik ben niet geneigd om sceptisch te gaan doen. Ik snap overigens best dat mensen dat wel zijn. Klimaat en milieu is nu eenmaal een vervelend onderwerp. Je moet er allerlei dingen voor laten en je ziet geen direct resultaat, en dus is het logisch dat we onze kortetermijnverlangens niet graag opzij zetten voor zoiets abstracts en ver-van-ons-beds als global warming. Dus dan maar ontkennen of relativeren. Lijkt me verstandig om dat niet te doen, en dus ook prima dat deze documentaire gemaakt is wat mij betreft.

Zijn eigen persoonlijke verhaal had best minder gemogen, maar de charts en feiten die hij laat zien vond ik erg interessant, en klonken me ook logisch en onderbouwd in de oren. Nogmaals, ik kan niet beoordelen of het allemaal klopt of niet, maar toch, het is dramatisch, zelfs als maar de helft waar is van alles dat er op aarde misgaat en de consequenties die dat heeft. Ik ben zo slim om me niet voort te planten, dat is alles wat ik kan doen, naast drastisch minder vlees eten. Overigens wel jammer dat daar niets over gezegd is, want de vleesindustrie is de allergrootste vervuiler die er bestaat.

3,5*

Ik vond het nog niet eens zo slecht beginnen. Het stuk in de sloppenwijken van Brazilië met de achtervolging en zo was best aardig geschoten met mooi kleurgebruik en shots.

Echter wanneer er iets van een plot begint en Tim Roth ten tonele verschijnt wordt het behoorlijk slecht. Sowieso slaat zijn personage nergens op, enorm slecht geschreven. Ook de rest houdt niet over. Het plot slaagt erin om rommelig/ingewikkeld en simplistisch tegelijk te zijn, en hoe langer hoe slechter en vervelender alles eigenlijk wordt.

Dat eindgevecht had totaal mijn aandacht niet meer. Het was op zich wel oke gemaakt nog qua visuals, maar verder weten de personages me echt 0,0 te boeien. Ik verwachtte van tevoren al dat ik de Hulk maar een oninteressant en saai personage zou vinden en bleek ook zo te zijn.

Norton doet zijn best, is altijd wel aardig om bezig te zien, en de film oogt op momenten best mooi, maar dat is het dan ook wel.

2,25*