Meningen

Stop een schattige baby in je film en je hebt het publiek allang veroverd. Dat gold in ieder geval voor zowel de short (awwww!) als voor de Incredibles zelf (Jack-Jack, awwww!).

Maar los van schattigheid is dit verder gewoon weer een sterke Pixar. Deel 1 was al erg goed, en deze doet daar eigenlijk niet voor onder. De actie is solide en niet storend of saai (wat het soms kan worden voor mij), de humor werkt ook prima (toch ook weer Jack-Jack die voor het grootste deel de show steelt).

Alleen het verhaal is misschien hier en daar de zwakke schakel. Doordat het voor het grootste deel twee verhaallijnen zijn, de avonturen van Elastigirl en de struggles van vader thuis, lijkt het soms bijna alsof je naar twee films zit te kijken. Ook het plot met de Screenslaver en het plan van de badguy (badgal) had sterker gekund. Je mist dan toch een beetje zo'n personage als Syndrome uit de vorige film.

Maar goed, aan entertainment alsnog geen gebrek, het loopt als een trein, kakt eigenlijk nergens in en ziet er super uit.

4*

Het mooie aan Pixar vind ik dat ze zichzelf steeds blijven uitdagen. Waar ze zich bij Finding Nemo focusten op de onderwaterwereld hebben ze in deze film hun zinnen gezet op menselijke hoofdpersonages en actie.

De film begint erg leuk, leuke visule vondsten, een grappige stijl, en ook een stuk volwassener dan de voorgaande Pixars.
Vanaf de tweede helft begon hij wat lang te duren. Dit is puur persoonlijk, omdat ik niet zo van actie hou. Ik heb wat dat betreft meer genoten van de eerste 'huiselijke' helft. Maar het moet gezegd, alles ziet er supergelikt en spectaculair uit, en de actie is ook erg goed geregisseerd en in beeld gebracht. Leuke karakters ook, vooral Syndrome is een erg goed vormgegeven en uitgewerkt karakter, maar ook Dash en Edna Mode zijn super gedaan.
Leuk ook hoe alles op het eind bij elkaar komt (zoals Syndrome die een cape heeft, wat uiteindelijk zijn ondergang wordt).

Ik kan hier eigenlijk niet minder voor geven dan 4,5*

Weet niet wat het is, maar ik vond het eigenlijk niet zo heel leuk. Misschien omdat ik 'm toch nog beter in m'n geheugen had dan ik dacht, misschien omdat de personages en verhaallijntjes allemaal wat matig zijn, met écht teveel plot-onzin (zelfs voor mij, normaal gesproken kan ik dat allemaal wel door de vingers zien in dit soort films).

Soms weet het spektakel de boel nog een beetje te redden, maar de kwaliteit van de SFX is wel enorm wisselend. Je bent je er ook heel bewust van dat je naar een verfilmd script zit te kijken, door het overvloedige gebruik van flauwe oneliners, brakke pogingen tot humor, en matige karakters.

Dus ja, destijds vast hoogst vermakelijk en best nog goed, tegenwoordig wil het allemaal niet meer zo.

2,5*

Na zoveel jaar en tig recensies heb ik hier weinig aan toe te voegen, en heb er eigenlijk ook niet zoveel over te melden. Genietbaar zoals eigenlijk alle Tarantino's, hoewel hij niet tot mijn favorieten zal gaan behoren. Daarvoor gaan sommige scènes, vooral in het midden, toch wel wat slepen, en heb ik vooral niet zoveel zin om hem nog eens op te zetten. Daarvoor is het toch net wat te lang, en qua thema niet echt helemaal wat ik zoek in een Tarantino.

Wel prijzenswaardig en gedurfd dat niet alles geforceerd in Engels is, maar gewoon in Duits en Frans (eigenlijk wel benieuwd hoe dit ontvangen is in de VS, aangezien ze daar nogal bang zijn voor ondertitels).

Brad Pitt behoort niet tot mijn favoriete acteurs, en in deze film was hij eigenlijk ook alleen maar leuk door zijn platte Amerikaanse delivery. Niet heel sterk eigenlijk als je het zo bekijkt, maar goed, it did the job.

Christoph Waltz daarentegen speelt een heerlijke rol, en is een enorme ontdekking. Wist niet dat hij hiervoor slechts in Duitse (tv-)films speelde. Die man is toch wel verdiend in Amerikaanse producties terecht gekomen.

4*

Zelf dacht ik aanvankelijk dat dit vooral een instagram-socialmedia kritiekfilm was, met een geobsedeerde stalkster als Ingrid, maar later draait het meer om haar psychische issues en wat dat allemaal veroorzaakt dan om de daadwerkelijke instagram-invalshoek.

Best beklemmende film soms en ook wel interessant om iemand met een toch wel enigszins zieke geest aan het werk te zien. Ook de hele hipster-instagram-façade is leuk, hoewel dat van mij nog wat sterker neergezet had mogen worden. Dat Taylor eigenlijk een kutleven heeft bijvoorbeeld, altijd leuk.

Al met al best oke, alleen ietwat all over the place soms. Die kidnapping van Nicky kon bijvoorbeeld echt niet. Elders las ik ook iemand schrijven dat het geen slechte film is, maar dat hij totaal niet entertaining is of echt leuk om te kijken, met name door alle niet-likeable personages en nare irritante dingen die gebeuren en daar kan ik me ook wel in vinden.

3*

Een documentaire die vrij kort is, maar eigenlijk voor de inhoud nog steeds aan de lange kant. Probleem is een beetje dat er nooit heel erg duidelijk gemaakt wordt waar de maakster nu precies concreet tegenaan loopt, waardoor het allemaal wat aan de oppervlakte blijft. We zien haar mijmerend door IJsland rijden (wat voor de afwisseling wel mooie beelden oplevert), en uit gesprekken met haar moeder blijkt dat haar moeder alles ook herkent, maar wat dat dan precies is wordt wederom nooit concreet gemaakt, waardoor je dus met veel lege scènes zit. Idem voor de scènes met haar beste vriendin.

Hier en daar komen wel wat voorbeelden voorbij (grapjes en metaforen letterlijk nemen is een van de weinige dingen die ik me kan herinneren), en tussendoor hoor je flarden van ‘gedachten’ (‘wat moet ik zeggen, als ik maar op tijd ben, is er wel een supermarkt’, etc.), wat iets meer inzicht geeft in wat er in haar omgaat, maar wat er nu precies ‘zo anders’ is wordt onvoldoende duidelijk. Temeer omdat de maakster een dame is die het eigenlijk best voor elkaar heeft. Ze heeft haar werk, haar passie, een relatie, vrienden.

Tussendoor komt er nog wel een expert aan het woord, en dat zijn eigenlijk misschien nog wel de meest interessante en substantiële delen uit de documentaire, maar laten we eerlijk zijn, dat is informatie die je ook met een rondje googelen wel kan vinden.

Eventuele herkenning (of leren over) voor mensen die dat in deze documentaire mochten zoeken moet eigenlijk vooral komen uit het telkens terugkerende vage ‘anders zijn dan de meeste mensen’, en dat is wat karig.

2,5*

Coen-films waren bij mij één keer een grote hit, met The Big Lebowski, maar verder een miss. Fargo vond ik gewoon nergens boeiend genoeg, en O Brother, Where Art Thou? was te raar naar mijn smaak. Verder heb ik niet echt meer iets van ze geprobeerd, maar dit leek me wel wat.

Het is aardig om te kijken, en het houdt, als je er echt even voor gaat zitten, ook wel de aandacht vast, maar ik weet niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Het lijkt in het begin de (licht) grappige kant op te gaan, maar uiteindelijk wordt dat niet doorgezet. Het is een film die verwachtingen schept over het einde, over een op handen zijnde climax, maar ook die blijft uit, en dan zit je met een wat zinloos gevoel. Zeker de bijrol van John Goodman en zijn compaan voelt nogal overbodig, net als meer personages en plotelementen die voorbij komen.

De muziek is wel een fijne bijkomstigheid, Oscar Isaacs heeft een goede stem, en de nummers weten dan ook wel te pakken. Ik kan me voorstellen dat dergelijke muzikale intermezzo's in andere films het verhaal ophouden en de aandacht doen verslappen, maar in deze film past het eigenlijk wel goed (omdat er geen verhaal is dat opgehouden kan worden misschien? ).

Hou het op 3,5*, want op een of andere manier hou ik er toch wel een positief gevoel aan over. Denk vooral door de wat mistroostige sfeer die geschapen wordt, en die toch wel raak is, in combinatie met de muziek.

Mijn verwachtingen zijn vooraf altijd hooggespannen bij een Pixar. Helaas vielen de vorige nogal tegen, of waren het sequels waar ik uberhaupt niet in geinteresseerd was. Nu had ik eindelijk weer de hoop op een topper. En gelukkig was dat het weer!

Het is gewoon heel origineel, op geen enkele manier cliché of uitgekauwd (zoals bijvoorbeeld een Brave, die eigenlijk gewoon heel gaapverwekkend was wat verhaal betrof) en daarom weer eens ouderwets boeiend - lang geleden dat ik zo naar een film heb gekeken. Pixar heeft zichzelf weer bewezen na wat jaren een beetje uit de running te zijn geweest. Eerst deden ze dat dat vooral door vorm, maar dit keer ook door de inhoud.

De uitwerking van het hele concept is gewoon geweldig gedaan, met een hoop genietbare details (Sadness die herinneringen aanraakt, de andere emoties die Joy moeten overnemen als Joy weg is maar die het niet overtuigend weten te doen, het gegeven van het onderbewuste, herinneringen die voorgoed verdwijnen, en herinneringen die maar niet willen verdwijnen, zoals reclameliedjes, behoorden wel tot mijn favoriete vondsten).

Het is van begin tot eind boeiend en entertaining, het enige jammere vond ik eigenlijk dat het niet nog wat langer doorging. Op het einde had ik verwacht dat de Puberty Button nog om de hoek zou komen kijken. Nu werd daar wel naar gehint, maar het had me leuk geleken om daar ook nog wat meer van te zien. Inside Out 2, the Puberty Years. Ik ben absoluut geen fan van sequels, maar van deze film zou ik de hele resem met plezier gaan kijken.

4,5*

Dit schreef ik bij Inside Out (2015) en nu 9 jaar later is mijn wens gelukkig uitgekomen. Riley is 13 en de puberteit dient zich aan, met nieuwe emoties die daar bij horen. Nu vond ik het niet direct een puberteitfilm - anxiety kan natuurlijk op elk moment in je leven opspelen. In die zin gaat de film meer over hoe angst en negatieve gedachten je niet verder helpen of gelukkiger maken en dat doet de film vond ik heel sterk. Iedereen die gevoelig is voor ‘anxiety’ en niet helpende doemgedachten zal zeker veel herkennen in de film. Die andere personages (embarrasment, ‘ennui’ en vooral jaloezie) vond ik persoonlijk niet zo heel veel toevoegen.

De film staat of valt natuurlijk wel een beetje met of je de theorie interessant genoeg vindt. Als je geïnteresseerd bent in hoe de film psychologie weet te vertalen naar een animatiefilm is het erg goed, maar als je daar minder mee hebt dan kan ik me voorstellen dat je er minder mee kan. Ik vond het weer erg raak en creatief gedaan (dingen als ‘brainstorm’, verdrongen gedachten, je ‘sense of self’, die paniekaanval op het einde) maar het balanceert soms wel op het randje van teveel ideeën en dingetjes, iets wat wel meer Pixars soms hebben (bijvoorbeeld Soul).

Maar al met al toch weer van genoten, net als de vorige film weet het psychologie, mentale processen, opgroeien en je ontwikkelen op een erg creatieve, leuke en emotionele manier uit te beelden, en dus zoals ik in mijn vorige recensie ook zei; van deze film wil ik nog wel een hele reeks zien. Kom maar op met Inside Out 3 t/m 8, tot aan de volwassenheid aan toe wat mij betreft.

4* voor nu

PS. Oja ik vond Nostalgia echt een heel grappig gevonden personage, reken maar dat die veel aan de knoppen zit in mijn eigen hoofd

In een interview met Halina Reijn over deze film geeft ze aan in de war te zijn over zichzelf als vrouw en over haar seksualiteit. Die verwarring wilde ze overbrengen (samen met nog wat extra thema's als intimiteit die beschadigd is), en dat is haar, wellicht een beetje te goed, gelukt.

Het werd mij gedurende de film onvoldoende duidelijk wat nu de exacte dynamiek was tussen Nicoline en Idris. De aantrekkingskracht die ze zou voelen heb ik van haar kant eigenlijk niet zo gezien, en ik vond het niet geloofwaardig gebracht dat ze als psychologe juist meegaat in zijn gedrag. Welk gedrag precies, dat vond ik ook een beetje te vaag allemaal. Zijn personage vond ik nogal onduidelijk, en hun hele dynamiek dus eigenlijk ook.

Carice is wel weer fantastisch, vooral in de heftige scène bij haar thuis (wat ik de beste scène van de film vond) doet ze het geweldig. Marwan Kenzari vond ik wat minder geloofwaardig. Net wat te gelikt, wat teveel acteur in plaats van overtuigend TBS-klant, waardoor ik ook nooit helemaal in kon schatten wat het nou eigenlijk was voor type en wat hij aan het doen was. Maar dat is wellicht ook weer de bedoeling.

Die hintjes naar een disfunctionele relatie (of zelfs misbruik) met haar moeder zijn lichtjes interessant, maar zijn er misschien ook net wat te gratuit en spaarzaam ingegooid.

Het acteerwerk, de sfeer en een paar losse scènes verdienen nog wel wat punten, maar over het algemeen kon het me niet helemaal overtuigen.

heel kleine 3*

Het gebruikelijke Woody Allen-gepsychologiseer, maar dan zonder het humoristische ondertoontje. De eerste puur serieuze film na alle slapstick en Annie Hall, en het is bijna alsof hij het extra dik aangezet heeft om eens af te rekenen met zijn gebruikelijke stijl, want het contrast is meteen wel erg groot.

Niks mis mee, want het werkt goed, er wordt goed geacteerd – vooral Diane Keaton heeft me aangenaam verrast - en het blijft boeiend.

De meeste dialogen zijn gevangen in wat mooi geschoten shots. In tegenstelling tot de meeste (vroegere) Woody Allens is er nu op een artistieke manier aandacht besteed aan de set, de montage en het camerawerk. Bijna tot op het pretentieuze af, zoals het eindshot dat wat meer lijkt te willen zeggen dan het uiteindelijk doet, maar ach, vaak was het mooi.

4*

Zelden tot nooit een film gezien die me zo weinig wist te raken als deze. Knap, want ik kan huilen bij grote mislukkingen van films. Niet dat het een verrassing is, want ik heb het bij al Nolans films geschreven; hij heeft geen kaas gegeten van emotie maar wil en kan slechts het hoofd en de ratio aanspreken.

Wat krijg je dan met een film die wel probéért bol te staan van emotie en drama, maar stiekem eigenlijk alleen maar een droge opsomming is van megalomane (sorry, moet het woord toch altijd weer gebruiken in Nolan-recensies) thema's als relativiteit, ruimtevaart, filosofie, en science-fiction? Juist, die wordt saai, belachelijk en vooral grotesk.

Ik verbaas me al amper meer over de hoge beoordelingen die Nolan altijd krijgt, blijkbaar is er een erg grote groep mensen die hij aanspreekt met zijn vermoeiende vehicles, en toegegeven, ze zijn nooit puur slecht, alleen hebben ze altijd iets dat mij niet, of voor een deel niet, kan aanspreken.

Missschien moet ik ophouden met ze telkens weer opzetten, maar door trailers en wat dingetjes die telkens weer voorzichtig origineel zijn trapte ik er toch weer in.

Afgezien van wat dingen die uiteraard wel tof zijn om te zien is er gewoon echt helemaal niks wat me aanspreekt in dit gedrocht. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die afgrijselijke Matthew McConaughey en (in deze film) Hathaway.

Denk dat ik het maar eens opgeef met Nolan, vooral dat ellenlange laatste geëmmer bij die boekenkast liet mijn haat en irritatie weer eens goed oplaaien.

1,5*

Dit soort films kan twee kanten opgaan; nog wel grappig (zoals een aantal films met Seth Rogen en Franco), of gewoon veel te flauw en dat was deze. Eigenlijk geen minuut plezier aan beleefd.

Het onderwerp is dan misschien ergens in de verte nog wel origineel of 'dapper' om aan te snijden, maar dat is dan ook alles. Veel te puberaal en flauw uitgewerkt zonder ook maar enige scherpte. Vond het ook jammer dat Kim Jong-un zelf nog zoveel screentime krijgt, helemaal omdat het totaal niet werkt in de vertolking van Randall Park. Kim Jong-un is toch een soort mysterieus mythisch figuur, en ik snap ergens wel dat ze dat met deze film júist helemaal onderuit willen halen, maar persoonlijk vond ik dat op deze manier gewoon niet werken.

James Franco spant overigens de kroon als het gaat om irritante personages, kolere. Kreeg het vermoeden dat niet alleen zijn personage maar hijzelf ook constant drugged up was.

Seth Rogen blijft altijd wel de gunfactor houden met de personages die hij speelt, als 'voice of reason'.

1,5*

Ik ben altijd al liefhebber geweest van rampenfilms, en van tornado's in het bijzonder. Van kinds af aan was ik al fan van Twister. Heerlijke no-nonsense rampenfilm, met voor die tijd (1996) buitengewoon goeie CGI.

Een tornadofilm anno 2014, met de hedendaagse technieken, dat kon voor mij al bijna niet meer stuk. Belachelijk verhaal, bedroevende acteerprestaties; maakt mij geen hol uit zolang ik wat vette tornado's te zien krijg.

En op zich gebeurde dat ook wel, hoewel ik de tornado’s aanvankelijk niet eens zo enorm veel beter vond dan die in Twister (heb ‘m 3 jaar geleden nog eens gezien, maar kan zijn dat ik het wat romantiseer natuurlijk). De personages en de acteerprestaties waren (uiteraard) niets bijzonders, maar who cares. Vanaf die laatste grote tornado doet de film waarvoor je ‘m aangezet hebt; vermaken en toch ook wel verwonderen. Die boeings die de lucht in gingen waren serieus vet, net als Pete die even boven de tornado uitgetild werd.

Lekker kort, misschien zelfs wat aan de korte kant, maar gelukkig is er dan ook nauwelijks plaats voor al te suffe sentimentele zij-plotjes.

Jammer van de geringe bodycount en nauwelijks gruesome beelden, maar verder geslaagde tornadofilm wat mij betreft. Het lage gemiddelde en de zure kritieken vind ik dan ook vrij onbegrijpelijk. Je zet een film als deze niet op voor een pakkend verhaal of een staaltje acteerprestaties.

4*

Mooie film, maar op een of andere manier heeft het me, afgezien van de af en toe prachtige (natuur)beelden, nergens écht kunnen raken of ontroeren.

Ik vind het ook lastig om er iets zinnigs over te schrijven, want hij is zo LANG. Tegen het einde ben je alweer vergeten wat er een uur eerder gebeurd is.

De chronologie was aan de ene kant leuk gedaan, aan de andere kant had ik het wel iets simpeler uitgewerkt willen zien. Vond de structuur niet zo heel veel toevoegen.

Ook vond ik de hele thuissituatie en het motief van Chris om te worden zoals hij was niet geloofwaardig genoeg. Hij zal het vast moeilijk gehad hebben, en beschadigd zijn, maar heel die flarden van vroeger, en de situatie met zijn ouders, ik voelde het gewoon niet.

Daarnaast vond ik die voice-over van zijn zus regelmatig tergend pretentieus en irritant.

Verder weinig op aan te merken, erg ambitieuze film, prachtige beelden, maar het leek in zijn geliktheid af en toe wel een jeans-reclamespotje. Of dat erg is weet ik eigenlijk niet, het was fijn om naar te kijken (zeker ook door de appetijtelijke hoofdrolspeler).

Een kleine 4 sterren.

Normaal ben ik iemand die geen genoeg kan krijgen van musical en liedjes, en snap ik de mensen niet die daarover klagen. Tijdens deze film snapte ik die mensen ineens wel; veel te vaak barsten de acteurs in gezang uit. En als het dan nog leuke nummers waren, maar het is vrij ergerlijk en repetitief allemaal.

Ook de rest van de film heeft niet zoveel waar ik iets mee kon. Al die sprookjes door elkaar zijn eigenlijk gewoon niet leuk. De individuele verhalen zijn natuurlijk bij iedereen bekend, dus geen verrassingen daar, en om ze elkaar te zien kruisen, mwe. Verder is het ook niet echt betoverend of ontroerend uitgewerkt en grappig is het ook al niet. Gewoon een heel vermoeiend en onleuk script.

Op zich had het stemgemiddelde me kunnen waarschuwen, maar ik wilde het voor mezelf zien omdat er nu eenmaal zoveel musicalhaters zijn. Maar nee, zelfs ik vind dit helemaal niks. Begreep dat het origineel een stuk meer duister en voor volwassenen is. Verfilm het dan gewoon niet als het alternatief blijkbaar een halfbakken versie is.

Niet echt afgekeken, maar ik verwacht niet dat het nog ineens briljant zou worden.

1,5*

Leuke film hoor, maar waar iedereen zo lyrisch over is (4,22?? ) ontgaat me een beetje. De stukjes tussen Philippe en Driss zijn zeer zeker erg grappig en genieten, maar alles daarnaast, en dan zeker de relatie van Driss met zijn eigen familie is er nogal aan de haren bijgesleept en matig uitgewerkt.

De rol van Driss is erg goed. Leuk gespeeld, overtuigend, fris, komisch. Maar de film heeft voor mij toch meer het karakter van een leuk fris bovengemiddeld tussendoortje dan van een film die als het zo doorgaat op nummer 8 van de top 250 terechtkomt. Daarvoor mist het toch aan dramatiek, boodschap en significantie. Ook cinematografisch is het vrij standaard en heeft het weinig extra's waardoor het een meesterwerk zou kunnen worden.

Een echt goede film moet mij bovendien echt zien te raken, en dat bleef uit. Vond de tekstjes op het einde, wat de personages nu doen, ook een beetje misplaatst aanvoelen. De film wil meer zijn dan het uiteindelijk is geworden lijkt wel.

Maar goed, misschien zeur en overdrijf ik ook eigenlijk wel, en had ik te hoge verwachtingen omdat hij hier zo absurd hoog beoordeeld wordt. Want ik heb er al met al toch met veel plezier naar gekeken.

Twijfel tussen 3,5 en 4*

Het wordt eigenlijk meteen duidelijk dat de film geen onderscheid maakt tussen 'liegen' en 'alles zeggen wat je denkt'.

Ook wordt er op den duur eigenlijk meer gefocust op dat mensen alles geloven wat je ze wijsmaakt, omdat 'de waarheid niet spreken' niet bestaat. Maar goed, mag op zich de pret niet drukken. Tot ongeveer een uur dan. Vanaf dat Gervais als een soort Mozes van de berg met de pizzadozen naar buiten komt en de film een wat andere richting krijgt wordt het wat flauw, en wilde ik eigenlijk dat het niet al te lang meer ging duren. Het vliegt ook een beetje uit de bocht qua thematiek. Wil het nou een parodie zijn op religie, of laten zien dat innerlijk belangrijk is?

Het detail van de reclames die totaal zonder opsmuk zijn is een leuke, net als dat er geen fictionele films bestaan. Ook door Ricky Gervais is het nog wel vrij lang kijkbaar, maar een echte hilarische hoogvlieger is het verder niet. Jammer ook dat er zo weinig is gedaan met de rol van Louis CK.

2,5*

Ergens in het laatste kwartier noemt iemand het woord ‘lunacy’ en dat is waar deze documentaire voor mij pas begint, maar in plaats daarvan eindigt het.

Een vrij traag en lang uitgesponnen geheel, zeker de tweede helft komt het niet meer echt vooruit. Hoe de dingen liepen bij Theranos had je ook wel in een uurtje kunnen behandelen, dan was er meer tijd geweest voor de vraag hoe Elizabeth Holmes precies in elkaar zit, dat is wat mij betreft een interessantere invalshoek. Ik had iets gehoord over het opzetten van een lage ‘nepstem’, maar dat soort dingen zit helaas verder niet in de documentaire. Ik begrijp dat ze uiteindelijk in 2022 pas veroordeeld is, nog voor deze documentaire uitkwam, dus misschien had deze documentaire (net als het bedrijf zelf) net wat teveel haast.

2,5*

Ik heb nooit echt interesse gehad in Marvel, het is ook niet echt mijn genre, maar nu met twee maanden gratis Disney+ kan ik het best eens een kans geven.

Nu scheelt het ook wel dat Marvel zichzelf geloof ik minder serieus neemt dan andere superheldenreeksen en -films. Vond deze film ook wel aangenaam van toon. Niet al te lollig maar ook niet bloedserieus.

Verhaal heeft niet heel erg veel om het lijf, maar is op zich best een leuke binnenkomer. Ik hou op zich altijd wel van die stukken waarin een superheld voor het eerst zijn kracht krijgt, en dat was hier ook wel vermakelijk gedaan met zijn suit.

De actie heeft verder ook (nog) niet heel erg de overhand, ik merk dat ik, ook al kan het dan spectaculair zijn (viel in deze film nog best mee overigens) toch snel mijn aandacht verlies tijdens enorme battles. Dus in die zin verwacht ik voor mezelf eigenlijk meer van de originstories dan van de grotere Avengerfilms.

Leuk om Jeff Bridges eens in de rol van badguy te zien overigens.

3,5*

Mja, het is op zich geen slechte film, de schaal is groot, alles ziet er prima uit en het plot is wat uitgebreider dan het vorige deel. Sommige scènes zijn heus best grappig en vermakelijk.

Maar ik weet niet wat de schrijvers gesnoven hebben, want alles is doordrenkt van ontzettend veel gelul en geblabla. Zeker het eerste deel bestaat uit constant gepraat (vaak ook nog door elkaar heen om het nog irritanter te maken) en vaak onzinnige dialogen. Die Hammer wilde ik op een gegeven moment ook op zijn muil slaan zodat hij zijn mond maar zou houden.

Het laatste deel heeft best een aardige ontknoping en actie in een toffe omgeving, maar persoonlijk zie ik dan toch liever een meer compacte film zoals deel 1. Dit is echt ontzettend veel gedoe en gepraat en relatief weinig wol. Had misschien zo wel 20 minuten tot een half uur uit gekund naar mijn smaak.

3*

Iron Man en Iron Man 2 waren eigenlijk de enige Marvelfilms tot nu toe (samen met de Avengers) die ik een voldoende waard vond. Wat leuker van toon vooral dan de andere films, en daarom best kijkbaar.

Met deze film kon ik daarentegen vrijwel niets, vooral door het belachelijk vergezochte verhaal. Het kan aan mij liggen (ik had rond de helft al weinig zin meer om erin te investeren), maar op het einde wist ik nog steeds niet wat Guy Pierce nu eigenlijk wilde. En dan al die vermoeiende zijtakjes heel de tijd, zoals Stark die met zo'n ventje optrekt. Pff, bij veel scènes denk je echt 'waar in godsnaam kijk ik naar'. Geldt overigens ook voor de actie die ik gewoon niet interessant of leuk kon vinden.

De film heeft dan nog één redelijk groot pluspunt en dat is dat er hier en daar oprecht wel wat te lachen valt. Maakt de film eigenlijk best een rare kijkervaring; je ligt apatisch en vermoeid te roepen 'duurt deze onzin nog lang?!?!", terwijl je ook soms wel weer echt moet lachen. Dat stukje met de Mandarin die een aan lager wal geraakte acteur blijkt te zijn is (hoewel dat ook wel weer zo'n 'waar kijk ik naar' momentje is) toch ook wel weer grappig.

Ach ja. 2*, en ik ga maar eens kijken welke Marvels ik nog wil zien, want heb het er stilaan echt mee gehad.

Het was weer zover, de jaarlijkse Woody Allen. Voor mij al jarenlang op een steady 2.5*; wel uit te kijken maar verder zeker niet bijzonder.

En ik was weer wat sceptisch van tevoren. Emma Stone ben ik een beetje zat omdat ze altijd zo duidelijk Emma Stone is (wel leuk, maar ze is bepaald geen kameleon), en Joaquin Phoenix vind ik niet echt een sympathieke verschijning. Ook de synopsis leek weer opgebouwd uit meer van dezelfde Woody Allen-ingrediënten.

Toch pakt het allemaal heel leuk uit. Het begint erg straightforward, zoals wel meer van zijn nieuwste films, tot op het (te) simplistische af, maar vanaf het moordmotief wordt het interessant, en voel je samen met Abe (ik dan ieder geval) dat sprankeltje opwinding wel over wat hij van plan is. Ook omdat het totaal niet zwaar gebracht wordt, door de laid-back soundtrack en de fijne zomerse sfeer en beelden. In die zin is het eigenlijk de luchtigere en simpelere versie van Match Point, maar kan ondanks dat niet zeggen dat ik deze veel slechter vond.

Het einde zag ik persoonlijk helemaal niet aankomen, en gaf het toch nog een klein beetje extra pit mee.

Verrassend genoeg weer een vrij sterke Woody, terwijl ik daar allang geen hoop meer op had. Alleen jammer dat de echte scherpte en humor van weleer voorgoed verleden tijd lijken te zijn. Hoewel het logisch is dat je films slechts vermakelijke middenmodertjes zijn als je als inmiddels 80-jarige elk jaar een film aflevert.

3,5*

Wow.

Geweldige film. De vertelstructuur doet echt ongelooflijk veel voor het verhaal. Ik had verwacht dat ik het misschien ingewikkeld zou gaan vinden (hou niet zo van niet-chronologisch) maar elk blokje maakt meer duidelijk, en bij elk blokje wordt het ook weer een stukje rustiger en normaler. Elk blokje is een klein filmpje op zich, met een eigen sfeer. Echt heel goed gedaan. De film is op deze manier echt duizend keer beter dan dat het andersom verteld zou worden.

Voordat ik deze film keek heb ik Seul Contre Tous bekeken, die ik qua geweld en schokkendheid nogal vond tegenvallen, dus ik was benieuwd wat dit zou worden. Maar het eerste half uur is echt geweldig, ik heb nog nooit zoiets gezien. Die beelden uit de Rectum in combinatie met de geluiden en de muziek maken het echt een uniek stukje film.

Wel jammer dat ik nauwelijks Frans versta, dat is altijd wel een nadeel aan een film die niet Engels- of Nederlandstalig is, je mist toch een hoop van de oorspronkelijke bedoeling.

De eerste drie kwartier vond ik audiovisueel geweldig, wat betreft het gesproken deel vond ik het minder. Verstond er geen woord van, allemaal door elkaar, onduidelijk, vraag me zelfs af of de Fransen het zelf wel kunnen volgen. Maakt het allemaal nog chaotischer, wat eigenlijk overkill is gezien de filmwijze.

Tja, en dan de beroemde verkrachtingsscene. Er is al veel over gezegd. Ik vond het uiteraard schokkend, maar niet zo vreselijk schokkend als iedereen altijd zegt, omdat je toch weet dat het niet echt is. Wat dat betreft vond ik de klappen die ze erna kreeg erger om te zien. Wat ik interessanter vind is hoe de mannelijke acteur zo'n scene beleefd, dat is waar ik aan zat te denken. Subliem geacteerd door beiden, maar bij hem vind ik dat toch wel een beetje discutabel, dat hij zo'n rol zo realistisch neerzet.

Doordat het bij het eind begint mis je op het laatst een beetje een climax of een clue, zoals je gewend bent bij normale films, maar dat mag de pret eigenlijk niet drukken door al het visuele en letterlijke geweld dat je in het begin al over je heen krijgt. Snapte alleen niet de bedoeling achter die laatste scene met het grasveld en daarna dat strobocopische licht?

Maar al met al echt een geweldige film, puur door de beelden en de vertelstructuur al een 3,5, met het acteerwerk en de rest erbij opgeteld een 4,5, die na herziening misschien wel een 5 kan worden.

Wat ik overigens een geweldig gevonden en schrijnend subtiel momentje vond (mits het expres een verwijzing was), is als Alex verteld over de droom die ze heeft gehad, en dat Marcus dan vervolgens nietsvermoedend en speels zijn hand voor haar mond doet. Erg pijnlijke verwijzing naar wat later nog komen gaat.

De live-action films van Wes Anderson zijn niet mijn smaak. In animatie komt zijn stijl voor mij iets beter tot zijn recht, waardoor ik Fantastic Mr Fox wel een leuke film vond. Deze film heeft min of meer datzelfde sfeertje weer, waardoor hij op zich wel beviel, maar (zoals ik bij Fantastic Mr Fox ook schreef), weer 'iets' heeft dat niet helemaal mijn ding is, maar wat ik niet helemaal onder woorden kan brengen.

Het is schitterend gemaakt en heeft een heel originele sfeer, waardoor je eigenlijk doorlopend het gevoel hebt dat je het geniaal 'moet' vinden, maar verhaaltechnisch is het voor mij hier en daar net wat moeizaam en vergezocht, en vind ik de soort humor er net niet helemaal uitkomen. Ergens in het begin moest ik meteen lachen, dus ik dacht 'dat wordt leuk', maar later in de film moet de humor eigenlijk alleen komen van de wat droge sfeer (hoe de honden op elkaar reageren, subtiele dingen in het elkaar aankijken, puur van die visuele geregisseerde dingen), maar veel minder van obvious grappen of leuke tekst. Natuurlijk hoeft het geen lachen gieren brullen te worden, maar de film leunt gewoon weer erg op de Wes Anderson-signatuur en -sfeer, en als dat minder je ding is zoals bij mij, dan grijpt het je nooit helemaal.

Nou ja, misschien dat het ook gewoon een extra kijkbeurt nodig heeft omdat de film vrij volgestouwd zit en er elke seconde wel iets nieuws te zien is, en valt dan ineens het kwartje voor mij, maar voorlopig kan ik er gevoelsmatig toch niet meer voor geven dan 3,5*, maar dan wel vooral door hoe het gemaakt is hoe en alles eruitziet.

Oef, dit viel niet mee. Ik had door de publiciteit toch wel een aardige film verwacht, maar het is bijna alsof je naar een soort 50 Shades Of Grey zit te kijken. Het boek waar dit op gebaseerd is kan niet meer zijn dan een flutromannetje, of wellicht dat het als boek wat minder simpel en oppervlakkig overkomt.

Mooie succesvolle rijke mensen die elkaar zomaar random tegenkomen, succesvolle restaurants en winkels openen. Het personage van de zus van Ryle die gewoon komt opdagen in haar winkel en haar beste vriendin wordt. Huwelijken, zwangerschappen, het is allemaal nogal bordkarton en zoetsappig.

Wat het hoofdthema huiselijk geweld betreft, ook daar kon ik niet zo in meegaan. Het verhaal probeert te laten zien dat de cyclus zich meestal voortzet (tenzij deze verbroken wordt), door flashbacks te laten zien naar het huwelijk van Lily’s ouders, maar echt werken vond ik dat niet. Het is misschien wat cru om te zeggen, (alsof het erger had moeten zijn om geloofwaardig te zijn), maar ze is al uit de relatie voordat ze goed en wel in zijn greep zit. Ik wil niet zeggen dat alle gevallen van partnergeweld altijd hetzelfde zijn, maar het is in deze film allemaal wel wat a-typisch en ik vond het weinig raakvlakken hebben met hoe zoiets in het echte leven eraan toegaat.

Eigenlijk de enige goede scène vond ik die op het einde met de baby, waarin ze hem weet te overtuigen dat ze moeten scheiden. Maar zelfs dat weet de film te verpesten, doordat het na de woorden ‘It Ends With Us’ natuurlijk meteen had moeten eindigen voor extra impact. Nee, in plaats daarvan miemelt de film nog even door met wat zoetsappige beelden en een happy end met Atlas. Blegh, ik had nog bijna 2,5* gegeven door dat einde, maar voor straf krijgt het toch 2*.

Dit is denk wel de minste Muppetfilm die ik ooit zag. Zeker het eerste uur is rommelig, chaotisch, flauw en suf. De film heeft een kleine opleving met het stuk waarin Kermit ‘nooit geboren’ is, maar dat is ook slechts een kleine opleving in een verder heel ongeïnspireerd en saai geheel. Ook jammer dat er nauwelijks liedjes inzitten, dat is meestal toch wel wat Muppetfilms enige flair meegeeft.

Ook alweer behoorlijk gedateerd met al die referenties die in 2002 reuze actueel waren (A Beautiful Mind, Moulin Rouge, etc), maar goed, daar kan de film verder weinig aan doen.

Kijk als je graag een Muppetsfilm wil zien met kerst maar naar The Muppet Christmas Carol, deze kun je gerust overslaan.

(En ligt het aan mij, of gaan Muppetfilms altijd over een theater dat ze moeten redden van een evil bankier of investeerder?)

1,5*

Niet wat ik ervan verwacht had. Vooral door al het geld- en bankgedoe in het middenstuk was het voor mij persoonlijk niet echt interessant. Ik had het wat toegankelijker verwacht, wat meer drama en wat meer hart. Uiteindelijk komt dat op het einde, maar dan is het eigenlijk al te laat. Bovendien duurt het stuk waarin George in verwarring is eigenlijk veel te lang om nog geloofwaardig te zijn.Het duurt wel erg lang voordat hij gelooft dat hij er echt niet meer is. Op zich is zijn opluchtig en blijdschap daarna wel weer leuk, en op zich werkt het gegeven best, hoewel het me allemaal 0,0 ontroerde helaas.
Het drama en de geschetste situatie is niet pakkend genoeg, waardoor de climax op het einde voor mij dan ook eigenlijk nauwelijks aankomt.

De film is vermakelijk genoeg omdat de jaren 30-sfeer weer eens iets anders is, en wat dat betreft is het eerste half uur nog best leuk, maar echt een meesterwerk zie ik er niet in. Daardoor vind ik het toch allemaal wat te langdradig en wat te oppervlakkig. Echt oprecht grote emoties en gevoelens worden niet aangeboord. Het blijft wat bordkarton allemaal, maar geen idee of dat nou ligt aan de leeftijd van de film of niet.

3*

Geen slechte film, maar mij irriteerde het een beetje. Ik denk omdat het toch teveel tienertroubles zijn, terwijl ik meer kon identificeren met Bobby (leukste rol wat mij betreft).

Zeurende Craig heeft heel zijn leven nog voor zich, en vanaf dat hij opgenomen werd vond ik het al voorspelbaar. Zo slecht gaat het allemaal niet met 'm, last van verwachtingen, hij heeft toch talent, blabla. Ik zie liever een film over Bobby, of in ieder geval iemand met échte problemen.

Leuke film voor tieners, maar ik ben dit 'genre' toch wat ontgroeid denk ik. Iets teveel 'seen it all before', helemaal met al die obligate gekkies op de afdeling. Wel pluspunten voor de visuele speelsheid en dat de film zichzelf gelukkig niet ál te serieus neemt.

Oja, en wtf had dat Under Pressure stuk te betekenen?

3*