Meningen

Nog nooit gezien, dus moest maar eens, maar mwe. Een erg lange zit, die vooral heel erg traag is en op momenten onlogisch en irritant. Met name Elliott en zijn gilstemmetje (en zijn maillot) zijn maar moeilijk te harden.

Enkele leuke momenten, waaronder de kleine Drew Barrymore die al heel behoorlijk acteert voor haar leeftijd, en E.T. zelf die heel soms wel vermakelijk is, maar voor de rest is dit toch een hoop op de klok kijken en jezelf de trage en onleuke scènes doorworstelen. De effecten hebben de tand des tijds ook niet doorstaan, maar vooruit, is inmiddels ook alweer 35 jaar oud.

2,5*

Tja, Emma Stone. Ze is ontzettend getalenteerd en geknipt voor dit genre. Door haar komische timing en de leuke grappen maakt het niet eens meer uit dat het hele verhaaltje eigenlijk al vrij snel niet zo boeiend meer is. Apart was het wel, het wordt nooit heel duidelijk waarom ze precies verzeild raakt in heel het gedoe, maar ach, waarom over het verhaal praten, Emma's performance maakt het het aanzien waard, ook al was er uberhaupt geen verhaallijn geweest.

Verfrissend ook dat de hoofdpersoon eens niet rebelleert tegen haar ouders, of zich hopeloos voor ze schaamt. Erg leuke mensen, had wel meer van ze willen zien eigenlijk.

Het korte intermezzo met Lisa Kudrow is erg vreemd ineens. Zij heeft dusdanig last van het Swiebertje-effect dat ze nooit meer ten tonele kan verschijnen zonder dat er neonpijlen met PHOEBE VAN FRIENDS!!! naar haar wijzen. Kon niks met haar rol en haar verschijnen in de film.

Af en toe vreemde muziekkeuzes, ik hoorde We go together van Grease in een soort nieuwe uitvoering....?

Maar joh, dat ben ik allemaal alweer vergeten. Emma Stone! Ik haat haar een beetje.

3,5* - 4*

Op zich voegt deze documentaire niet zo heel veel nieuws toe aan alle documentaires die er al zijn op dit gebied (ze hebben allemaal een iets andere invalshoek, maar het komt toch meestal op hetzelfde neer), maar het kijkt wel prettig weg en blijft alsnog interessant. Je zou deze een beetje kunnen zien als de samenvatting van alle andere documentaires die er al zijn. De veeteelt, de visserij, opwarming van de aarde, ontbossing, gevolgen voor de biodiversiteit, een veganistisch dieet, alles komt weer voorbij.

Toch belangrijk om te kijken mocht je nog redelijk nieuw zijn met de materie. Hoewel ik vrees dat deze films vooral terecht zullen komen bij de mensen die toch al iets met het onderwerp hebben.

3,5*

Het is even inkomen, maar het ontpopt zich tot een heel leuke film. Doordat het een verfrissende opzet heeft en niet een standaard alien verslaan-verhaaltje is, is het een stuk leuker om te kijken dan het normaal (voor mij) zou zijn. Ook doordat de videogame-achtige opzet van 'steeds een level verder komen' er echt voor zorgt dat je geïnvesteerd raakt, maar het verhaal niet met onnodig veel twists en plot-onzin vertelt hoeft te worden.

Ik vond dat wat de film wel en juist niet liet zien aan herhaling (soms moet je maar aannemen dat ze al veel vaker op een bepaald punt geweest zijn) ook echt precies in de goede mate en met de juiste pacing gedaan, best knap.

Het zorgt als bijkomstigheid ook voor een leuke interactie tussen Cruise en Blunt, en ook wel voor een luchtige sfeer die het geheel heel aangenaam maakt om te kijken.

Sowieso leuk dat Tom Cruise eens niet de standaard alleskunnende vechtersbaas is (in het begin), maar dat er net wat meer luchtigheid en humor in zijn performance zit dan je normaal zou zien.

Ziet er ook prima uit, niet te lang en met teveel randgedoe, prima film.

4*

Best een leuke film, maar heb er eigenlijk niet zoveel over te melden. Alles is best wel weer volgens de bekende Pixar-formule, veel worldbuilding en grapjes die daaruit voortkomen, en dat kan soms weleens een beetje 'been there done that' aanvoelen, maar het hele concept weet toch wel heel de speelduur te amuseren. En natuurlijk zoals altijd weer prima gemaakt.

Niet een van de sterkere zoals een Inside Out, maar ook niet de zwakste van de afgelopen tijd.

3,25*

Ik was nogal huiverig om deze film te gaan kijken, want na het (voor mij) debacle Moulin Rouge heb ik me nooit meer aan een Baz Luhrmann willen wagen.

Pakweg het eerste half uur was inderdaad al wat ik vreesde. Druk, chaotisch gemonteerd, overweldigend op een manier waar ik geen 2,5 uur zin in had. Toch kwam ik er langzaam maar zeker steeds beter in. De film houdt er een aardig tempo in en gaat langs alle bekende mijlpalen. Wel met genoeg flair en een eigen gezicht zodat het nergens een saaie brave biopic wordt (Bohemian Rhapsody anyone?).

De tijdsgeest en het raciale tintje zijn er ook op een mooie manier in verwerkt (net als de zwarte muziek en gemeenschap waar Elvis' muziek zijn oorsprong vond).

Dan Tom Hanks. Kan zijn dat ik wat beïnvloed was door de aandacht voor zijn Razzie-nominatie, maar zijn rol was inderdaad niet al te best. Geen idee of het echt een Nederlands accent moest voorstellen of waar hij precies voor ging, maar zowel de prestatie als zijn rol zelf waren niet om over naar huis te schrijven en spelen de film wel enigszins parten in het geheel. Iets wat weer goedgemaakt wordt door de knappe prestatie van Austin Butler.

Ik twijfelde in het begin of ik door zou kijken, maar ben uiteindelijk toch blij dat ik het heb gedaan. Hoewel het begint als een flamboyante plezierige film, ook door de opzwepende muziek, eindig je uiteindelijk wel met een sip gevoel. Geen idee of het allemaal precies zo is gegaan, maar als hij echt zo ‘gegijzeld’ is geweest in Las Vegas is dat wel heel triest.

Voorzichtige 4*

Het leek in het begin nog wel een aardige film te worden. Vind het altijd wel leuk om te zien als films zich in de verre toekomst afspelen. Het Elysium is mooi gedaan en het verhaal gaat best ontspannen en overzichtelijk van start. Helaas ontpopt het zich halverwege tot een drukke actiefilm met een hoop gedoe, geschiet en geweld, en dat is voor mij persoonijk gewoon enorm saai. Een echt slechte film wil ik het niet noemen, want er is best aandacht besteed aan de visuals enzo, maar op een gegeven moment is het gewoon echt niet boeiend genoeg meer.

3*

Je zou dit de Australische Sunny Bergman kunnen noemen (zelfs de scene dat ze zich laat beoordelen door een plastisch chirurg zit erin), maar daarmee doe je de documentaire wel een beetje tekort. Want hoewel het onderwerp vrij uitgekauwd is is het Taryn Brumfitt wel gelukt om met inspirerende mensen te praten die wel voor een positief gevoel weten te zorgen. Het levert een documentaire op die de niet originele boodschap toch wel op een fijne manier voor het voetlicht brengt. Voor degenen met interesse in het onderwerp, en vrouwen met onzekerheden (en wie heeft die niet), toch wel de moeite waard om te kijken.

3,5*

Hoe slecht kan een animatiefilm zijn? Nou, heel slecht (en weinig bekeken), getuige het gemiddelde hier en op IMDB. Ik hou meestal wel van dit soort films en eigenlijk ook wel van de emoji's gebruiken in Whatsapp, dus ik was wel benieuwd wat er dan zo slecht was en waarom.

En ja, de grappen zijn vaak enorm flauw en elke emoji komt even obligaat zijn flauwe grapje afleveren. Geen enkele inspanning geleverd door de schrijvers daar. Ook de kritiek op bijvoorbeeld Facebook die even 'subtiel' voorbij komt is gaapverwekkend en zwak.

Maar heus niet alles is hemeltergend slecht. Sommige dingen zijn best leuk gevonden, zoals de Spotify-streams, en de wallpaper met de verschillende apps waar ze even een kijkje kunnen nemen.

Verhaaltje is natuurlijk wel flinterdun en staat alleen in dienst van alle smartphone'humor' en verwijzingen die eruit gepeurd kunnen worden.

Tja, als film inderdaad absoluut geen hoogvlieger, maar voor mensen die veel op hun telefoon zitten misschien wel leuk om alles voorbij te zien komen.

2,25*

Is de Nederlandse voice-over een vertaling of staat het los van het origineel? Daar hangt mijn beoordeling wel een beetje vanaf, want man man man wat zijn die schijtlollige teksten irritant zeg. Nog los van het feit dat Thomas Acda amper normaal kan praten en ik dus niet begrijp waarom hij in de eerste plaats gekozen is om dit te doen.

Verder weet ik ook niet helemaal wat dit toevoegt aan de film die er al was, want die was bijna perfect en liet gewoon alles al zien. Deze film is daarbij ook nog eens veel rommeliger, omdat om een of andere rare reden de chronologie bijna helemaal losgelaten is en het dus nogal van de hak op de tak springt.

Nu zijn pinguïns sowieso wel leuk om naar te kijken en is het voor het grootste gedeelte allemaal weer prachtig om te zien (en was wat ijs en sneeuw wel welkom met dit weer), maar voor de rest is dit toch behoorlijk overbodig en soms zelfs qua toon pijnlijk onleuk.

2*

Mwa. Gelukkig een korte film, want nogal mager verhaal. Vaak flauw en ongeloofwaardig ook. Waarom zou dat John Goodman-personage aan Kuzco's kant staan? Naast Kuzco weinig interessante personages, hoewel Yzma nog wel aardig geanimeerd was. De rest van de film ziet er ook wel aardig uit, hoewel soms wat simplistisch, op andere momenten wel weer aardig creatief.

Verder, tja, het was niet super Disney-achtig, door de voice-over en andere luchtige dingetjes, en het was af en toe wel een beetje grappig, maar meer ook niet.

Had trouwens op meer liedjes gehoopt, dat eerste liedje zet meteen leuk de toon voor de film, maar die sfeer komt helaas later niet meer terug.

3*

Ik hoop dat Disney hiermee zijn drang naar films over exotische families/culturen, na Moana en Coco, weer uit het systeem heeft, want ik vind het wel weer even genoeg geweest zo.

Deze film is verder wel aardig, maar moet het wel vooral van de tweede helft hebben, en sommige liedjes zijn duidelijk leuker en beter dan andere. Ik vond persoonlijk Surface Pressure, waar je de hand van Lin-Manuel Miranda goed in terug hoort, en Two Oruguitas het beste, ook een mooi stukje in de film.

Knap gemaakt is het natuurlijk sowieso, daar kijk ik al niet meer echt van op, hoewel het soms allemaal wel wat minder druk mag. Ik snak inmiddels naar een wat meer ingetogen film, niet barstensvol personages, kleurenpracht en heen en weer vliegende visuals, hoewel je daarvoor misschien niet bij Disney moet zijn.

3,5*

Intense film met een aantal erg spannende momenten. In het begin was ik bang dat de vorm afbreuk zou doen aan de kijkbaarheid, dat zie je wel vaker bij films die zo realistisch mogelijk willen overkomen qua camerawerk en dergelijke, maar dat viel uiteindelijk mee.

De situaties waarin ze terecht komen zijn spannend om te volgen (natuurlijk allemaal heftiger dan heftig, maar vooruit, en gezien het gebied waar ze werkzaam zijn misschien ook niet al te onrealistisch) en gewoon erg knap gedaan allemaal, ook qua acteerwerk.

Het kameraadschap tussen de twee en de kleine kijkjes in hun leven zijn op zich leuk, en ook fijn om af en toe even op adem te komen tussen alle actie door, maar het voelt wel redelijk obligaat aan allemaal.

En ik vond die stukjes met de bende zelf erg zwak. Niet alleen door hun oerdomme conversaties gelardeerd met 'fucking's maar ook doordat hun perspectief echt helemaal niets toevoegt aan het geheel. Zowel qua stijl niet (we volgen immers de twee cops met hun camera's), maar ook qua plot is het totaal niet nodig om te weten wat ze willen of dat ze eraan komen, dat zien we vanzelf wel.

Niet perfect, maar wel een van de meer intense en spannende (en op momenten realistische) films over dit onderwerp.

3,75*

Hm, lastig wat ik hier van moet vinden. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wat over de top is, helemaal met die brand op het laatst, en dat je al aan ziet komen een van de twee de ander gaat redden. Ook is het allemaal een beetje bordkarton, met een overdreven knap meisje, haar rijke familie en eikel van een vader, en natuurlijk het wat uitgemolken romantische concept.

Maar aan de andere kant wist het mij persoonlijk wel te pakken, en vond ik heel het verhaal wel oprecht aangrijpend. Zal er ook wel mee te maken hebben in welke stemming je zelf bent en of je een beetje openstaat voor de romantiek (en de clichés die daarbij horen). Geen meesterwerk, maar voor mij persoonlijk wel een oke film.

3,5*

Op het eerste gezicht een film die helemaal in straatje ligt, een soort post-apocalyptische samenleving vol nieuwe snufjes en apparaten met van die moderne interfaces. Vind ik altijd erg leuk om te zien. En dan ook nog ontluikende romantiek, kom maar door.

Ik had alleen heel de tijd het idee naar een aflevering van Black Mirror te kijken. Nu is dat niet negatief, maar voor een film vond ik het net wat te kleinschalig uitgewerkt. Misschien niet helemaal eerlijk of terecht dat ik dat onderscheid maak, maar vond het, hoewel het verder een prima uitgewerkt verhaal(tje) is dat best de moeite waard is om eens te kijken, op een of andere manier toch niet genoeg voor een echt hoge score. Daarvoor deed het me toch net iets te weinig en is er net wat te weinig substance uitgesmeerd over een een iets te lange speelduur.

3,5*

Interessant concept, alleen niet echt interessant overgebracht op film. De sfeer is nogal kil, wat natuurlijk logisch is met een gebrek aan gevoelens, maar ik had wel meer contrast willen zien tussen het niet voelen vs. wel voelen. We zien enkele van dat soort scenes, maar die zijn allemaal vrij pathetisch overgebracht. Bovendien vind ik het met dit soort films altijd een beetje een gemiste kans als we niets zien van het leven van alledag. Wat betekent het voor de mensheid in de praktijk, deze wereld zonder gevoelens?

Daarnaast denk ik ook dat deze film de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan. Typisch een product van zijn tijd, meeliftend op films als The Matrix. Dat einde, met die twistjes hier en daar, en die Matrix-achtige shoot-outs (die ik persoonlijk niet echt cool vond, maar meer een beetje treurig over de top). Dit was begin deze eeuw allemaal nog wel prima, anno nu zijn dit soort films toch wel een beetje 'geweest' en verwacht je iets meer, of in ieder geval iets anders. Zowel inhoudelijk als zeker ook cinematografisch.

Tot ongeveer een uur nog best te doen, maar zeker het laatste kwartier is eigenlijk helemaal niks meer.

2,5*

Leuk filmpje, in een op zich mooie stijl. Voor een prentenboek werkt het goed, maar voor een film is het wellicht wat té kaal en minimalistisch. Op momenten mist het wat textuur en zien dingen er wat onaf uit. Iets gedetailleerder had het denk ik wel goed gedaan.

Het verhaaltje is wel grappig, hoewel het begin en het einde er wel meer uitspringen dan alles wat er in het middenstuk gebeurt. Vooral in het stuk waar Ernest en Célestine samen zijn in zijn huis zitten leuke creatieve dingetjes, maar neemt niet weg dat er door heel de film grappige details te ontdekken zijn.

Kleine 4*

Heel vreemde film. Ik had me misschien beter moeten informeren wat voor soort film dit precies is. Het feit dat het gezien wordt als cultklassieker had misschien al een belletje moeten doen rinkelen. Het uitgangspunt leek me best leuk en het eerste half uur gaat ook nog wel prima van start. Maar zodra Snake in aanraking komt met de bewoners van het eiland raakte de film me helemaal kwijt.

Noem me fantasieloos, maar ik zie dan toch een stuk liever een beetje normale personages en criminelen dan dit zooitje ongeregeld. Naast dat iedereen wel weggelopen lijkt uit een soort experimenteel theaterstuk is de film ook heel vreemd gepaced, verlopen veel actiemomenten in stilte (serieus, waarom schreeuwt of roept niemand, zorgt voor een heel uncanny onrealistisch sfeertje), en kon het me op een gegeven moment niet echt meer interesseren wat er allemaal gebeurde. Rare personages komen overal en nergens vandaan, Snake staat op een gegeven moment te vechten in een ring met een of andere spierbundel? Welja.

Qua settings en algehele visuele stijl zit het op zich wel snor, de film heeft wat dat betreft best een eigen gezicht en is op momenten best oke om te zien, maar voor de rest was dit echt totaal niet mijn ding.

2*

Ik waardeer het creatieve idee zeker, maar de uitwerking daar ben ik niet zo over te spreken. Het uitgangspunt is van zichzelf al niet erg mainstream, maar om dan ook zo overdreven surrealistisch en vervreemdend te werk te gaan vind ik dan gewoon wat too much. En in mijn geval is het ook gewoon persoonlijke smaak, ik hou niet zo van films als deze. Je kan het wel lekker door elkaar husselen, en er een hoop vreemde scenes ingooien, maar ik ben daar niet zo van onder de indruk. Het maakt het nog geen goede film.

Daar komt ook bij dat we helemaal nooit enig liefdesgeluk zien tussen Joel en Clementine. Zij is en blijft eigenlijk heel de film een behoorlijk irritant personage, en hun relatie is eigenlijk altijd problematisch, dus enig meevoelen zit er voor de kijker ook nauwelijks bij.

Maar goed, zoals ik zei waardeer ik best dat er creatief gezien iets verder gekeken is dan normaal, en moet ik hem waarschijnlijk ook wat vaker zien om hem helemaal te vatten. Maar daar heb ik gewoon niet zo'n zin in als de film in de eerste plaats m'n ding al niet is.

3*

Ik zou mezelf wel een Songfestivalfan durven noemen, dus was benieuwd wat dit ging worden. Vreesde een beetje voor één groot op de hak nemen door Amerikanen die er zelf weinig van begrijpen maar dat viel nog redelijk mee. Ik denk dat IJslanders erger gekwetst zijn.

Alles op en rondom het Songfestival zelf was, ook door de cameo's en de herkenning eigenlijk nog wel het leukste deel. De scènes tussen Sigrit en Lars en de andere acteurs echter had ik allemaal wel willen skippen. Flauw, kinderlijk, alsof je naar schooltoneel zit te kijken of zo. Heb volgens mij nog nooit een film met Will Ferrell gezien, dus dat zal zijn stijl verder wel zijn, maar kan niet zeggen dat dat me beviel, afgezien van een incidenteel grapje dat wel leuk was.

De Eurovisie optredens van de verschillende landen zijn leuk benaderd en zoals gezegd zitten er voor de kenner wel leuke dingetjes in, de rest, mwe.

2,5*

Een lastige film om te maken, en dat merk je ook wel een beetje. Het eerste begin is rommelig en niet erg interessant. De personages worden wat zwakjes geintroduceerd, en alles voordat ze echt naar de top vertrekken is niet echt boeiend. Er wordt wat populair met elkaar gedaan, maar de dialogen zijn eigenlijk allemaal niet de moeite waard.

Vanaf dat de klim begint wordt het wel wat spannender, maar ook dan nog kijkt het niet altijd even lekker weg. Daarvoor zijn er net wat teveel (onherkenbare) personages op verschillende locaties, waardoor het dus best wel zo'n film wordt waarbij je zit van 'eh, wie is dit ook alweer? En waar zijn zij ook alweer?'

De Everest zelf maakt een hoop goed, en natuurlijk is het spannend en aangrijpend wat er met de personages gebeurt, maar het had een betere film kunnen zijn. Het is ook wat onevenwichtig geschoten. De meeste dingen zien er prima uit, maar af en toe zitten er wat raar belichte shots bij waardoor je goed ziet dat ze in de studio opgenomen zijn.

3*

Een musical van en met Woody Allen. Eigenlijk een wonder dat ik, als liefhebber van beiden, deze film nu pas ging kijken. Mijn 26ste al van hem, om precies te zijn.

Het is weer een redelijke relatiekomedie zoals er zoveel van hem zijn, behalve dan dat er af en toe liedjes inzitten. De acteurs zijn geen van allen zangers en ook de nummers zijn nergens echt sprankelend. Alleen wanneer er professionele zangers en dansers aan te pas komen lijkt het ergens op.

Als musical stelt het dus weinig voor, en ik kan het wat lage gemiddelde dan ook wel begrijpen. Musicals zijn doorgaans nooit écht populair, laat staan als het een matige is. Maar goed, mild als ik ben voor Woody Allen reken ik hem er niet op af. Ik vind het wel leuk dat er in zijn omvangrijke oeuvre ook een (poging tot) musical zit, en toegegeven, die scène aan de kade in Parijs is op het nippertje nog een heel mooie.

Het is nergens supergrappig of supergoed, maar het kijkt wel lekker weg, de liedjes storen nooit écht, en New York, Venetië en Parijs als decor zijn een leuke bonus.

kleine 3,5*

Mijn gevoelens bij deze film zijn ook nogal everything everywhere all at once. Want je kunt er niet omheen dat dit zeer creatief, origineel en technisch goed gemaakt is, maar ik raakte regelmatig ook wat verveeld (juist als er zoveel op je afkomt raak je wat numb) en daarbij weet ik ook niet of ik het 'kernverhaal' wel helemaal begrepen heb. Ik heb het gevoel dat er veel serieus wordt aangestipt, maar kon mijn vinger er nog niet helemaal op leggen (hoewel ik een eind kwam met de post van De filosoof!).

Op een gegeven moment wordt het ook wel een beetje flauw dat de film maar zoveel mogelijk random dingen bedenkt (bijvoorbeeld die gekke dingen die je moet doen om een jump te maken of dat buttplug-gevecht). Lang getwijfeld, eigenlijk tot aan het einde aan toe wat ik er precies van vond. Ik sluit niet uit dat ik hem nog eens wil zien ook omdat het kwartje dan misschien nog beter valt, maar tegelijkertijd wil ik dat eigenlijk ook weer niet omdat het toch wel behoorlijk lang duurt allemaal en het volgen van het hoofdverhaal met die dochter wat vervelend wordt.

Het enige dat ik zeker weet is dat ik die scène met die stenen en tekst echt het leukste van allemaal vond, staat waarschijnlijk in mijn top 5 of top 10 van leukste dingen die ik gezien heb in film. (Hoewel ook weer jammer dat die terug bleef komen, had het sterker gevonden als een eenmalig geïsoleerde scène).

Letterlijk alleen maar gemengde gevoelens dus, maar objectief gezien verdient dit geen lage beoordeling. Net als je misschien mocht denken dat het medium film wel een beetje 'af' is qua ontwikkeling en je alles wel gezien hebt komt er toch weer iets dat vernieuwend aanvoelt. In ieder geval exemplarisch voor het maximalisme dat anno nu de trend is.

Heb me er deels mee geamuseerd, deels ook weer niet.

3,5* voor nu

Zal het even per sketch beoordelen:

1. Het middeleeuwse gedoe. Niet grappig, of leuk, eigenlijk alleen irritant. 1*

2. De man met het schaap. Nauwelijks leuker dan het eerste stuk. 1,5*

3. Af en toe wel grappig, ook wel leuk dat het in het Italiaans was (en Woody voor de verandering eens te zien is als een heel ander personage) alsnog niet om over naar huis te schrijven. 2*

4. Het travestie-gebeuren, 1* weer net zo oninteressant en niet grappig als de eerste twee

5. De tv-show, 3* net voldoende, wel aardig creatief, hoewel zeker geen dijenkletser

6. De enge seks-onderzoeker, vond het eigenlijk nauwelijks leuk, maar is aardig wat moeite ingestoken, dus vooruit, 2,5*

7. Leuk idee en knap uitgevoerd. 4*, het enige van de film wat het aanzien waard is.

Alles bij elkaar dus weinig soeps. Niet grappig, niet interessant of intelligent, niet controversieel (wat je misschien kan verwachten bij zo'n onderwerp) eigenlijk gewoon niks.

Alles bij elkaar opgeteld kan ik er niet meer voor geven dan een heel krappe 2*

De derde film in korte tijd die ik zie met Domhnall Gleeson. Ook in deze film is hij weer het wat onhandige en schattige personage dat vrijwel direct sympathie weet op te roepen.

Ik heb normaal gesproken niks met het hele science fiction genre, maar deze film leek me door het eenvoudige uitgangspunt wel een kijkbeurt waard. Het is ook fijn voor het oog, ik hou wel van die gelikte en moderne omgevingen. Geen druk gedoe, maar een film die zich heel rustig ontvouwt, kleinschalig is van opzet, en zeker de eerste helft echt nog interessant en soms creepy is.

Ik vond Alicia Vikander overigens echt een knappe prestatie neerzetten. Acteren dat je een robot bent (vooral te merken aan haar hoofdbewegingen), maar toch ook weer niet echt van menselijk te onderscheiden. Petje af.

Naarmate de film vordert blijkt toch maar weer dat ik nooit een echte liefhebber zal worden van het genre. Vanaf het moment dat Caleb zich verwondt vloog de film voor mij een beetje uit de bocht. Alle twists die daarna nog volgden wisten me niet meer echt te pakken, en vond het eigenlijk nog redelijk traag en langdradig eindigen.

Het thema en de achterliggende gedachte is wel oke, hoewel ik me kan voorstellen dat het eigenlijk best wel een uitgekauwd concept is. In die zin eigenlijk nergens echt origineel, behalve dan dat de vormgeving en uitvoering er wel uitspringen.

3,5*

Een film waarvan ik dacht hem absoluut nooit te gaan kijken omdat het toch lange tijd wel de reputatie had van ‘engste film ooit’. Maar ik vermoedde dat hij, inmiddels 47 jaar oud, qua engheid inmiddels wel voldoende gedateerd zou zijn.

Heel erg eng is het inderdaad niet (meer), hoewel Regan’s uiterlijk nog steeds niet echt fijn is om lang te zien en het beeld van haar op bed nog steeds wel vrij naar is (en vooral ook de stem(men) trouwens). Zodra ze obsceniteiten uitkraamt of al teveel fratsen uithaalt wordt het eerder wat lachwekkend.
De film moet het meer van de wat subtielere momentjes hebben. De flitsen van het enge gezicht, of de moeder van Karras die ineens op het bed zit. Dat was echt een beetje een The Shining-achtig momentje dat nog wel werkte.

Verder vond ik alles tussendoor eigenlijk vrij langdradig. De personages (die detective voorop) vond ik eigenlijk niet echt interessant, en die lange praatscènes zijn allemaal wat te langzaam en te talrijk aanwezig. Een film die duidelijk wel echt serieus en volwassen wil zijn en meer dan slechts een stortvloed aan gore en griezelen, maar daardoor op die momenten eigenlijk vooral vrij saai wordt. Net als overigens het behoorlijk overbodige begin.

Niet heel makkelijk om anno nu te beoordelen, kan me best voorstellen dat dit destijds wel vreselijk eng was. Nu ook veel scènes en momenten waarvan je denkt, dat zouden films nu toch wel effectiever, enger of anders aanpakken.

Kleine 3,5*

De prachtige poster en Zoe Kazan, waar ik wel een beetje fan van ben, waren genoeg reden om deze film te gaan kijken. Maar, nah. Het heeft weinig om het lijf. Het zegt genoeg dat ik het op een gegeven moment op 1,5 snelheid heb afgekeken.

Camerawerk ligt er nogal dik op. Beetje geforceerd, met al die nonchalante zogenaamd naturelle standpunten. Kijkt regelmatig vrij irritant weg, met dingen en auto's die in beeld voorbij rijden.

En weet niet of het aan mij ligt, maar op een gegeven moment snapte ik niet meer wie ze nou aan de telefoon had. Die Al, of Greg, blijkbaar haar vriendje.

De film is eigenlijk de mooie poster (en de mooie aftiteling + bijbehorende muziek) niet waard.

2,25*

Mwe. Wel redelijk inderdaad, maar vanaf de twist verloor ik persoonlijk een beetje de feeling met de film. Als het de bedoeling was dat we meeleefden met de arme synths en de mensen evil zouden vinden dan is dat voor mij persoonlijk eigenlijk niet zo gelukt. Ik bleef een beetje met een gevoel achter van 'voor wie moet ik nu eigenlijk zijn?'.
Het interesseerde me vanaf dat moment eigenlijk niet meer echt wat er nog met de hoofdpersonen zou gebeuren.

Ook de kinderen maken het wat irritant (mensen klagen vaak over Dakota Fanning in War of the Worlds, maar dit kind was eigenlijk nog erger met haar stomme knuffel).

De film heeft wel een moderne frisse look, met interieurs en gebouwen die zo uit een gelikte reclame konden komen, dus dat is wel aardig om te zien. Ook is het in het begin nog wel spannend als de aliens eraan komen. Verder niet iets wat me echt lang bij zal blijven.

3*

Een film die zeker zijn momenten heeft, eigenlijk alles dat over 9/11 zelf gaat, maar ook veel scènes heeft die de film wat tot stilstand brengen waardoor ik een beetje mijn aandacht verloor. Die hele zoektocht had voor mij iets teveel weg van een kinderfilm-avontuur en vond ik eigenlijk niet altijd even interessant.

Kan me voorstellen dat in het boek alle elementen (de opa (is me niet 100% duidelijk hoe dat zit, maar kan aan mij liggen), de sleutel, hoe het eindigt, Oscars persoonlijkheid en angsten, alle slimmigheden en de zoektocht) erg mooi in elkaar vallen, maar zo in de film vond ik het wat rommelig uitgewerkt en slechts met bepaalde scènes werken en ontroeren, en niet helemaal als geheel.

Wel prima geacteerd door de jonge Thomas Horn, New York als decor is leuk en de score is best mooi. Ook het 9/11-sausje geeft het natuurlijk een extra lading en tragiek mee.

3,25*

De film is de eerste helft af en toe wat vreemd van toon. Het onderwerp is natuurlijk serieus genoeg, maar we horen regelmatig vrolijke deuntjes onder bijna komische montages van hoe Bundy zich bijvoorbeeld voorbereid op een ontsnapping. Dat, in combinatie met het feit dat we zijn daden nooit zien en de nadruk op zijn flamboyante persoonlijkheid naar de buitenwereld, is niet echt helpend om hem in het juiste licht te zien en zorgen ergens voor een nogal relativerend sfeertje.

Later vanaf de rechtszaak vond ik het wel beter worden, als er mondjesmaat wat meer informatie naar buiten sijpelt over wat Bundy zijn slachtoffers heeft aangedaan, in combinatie met zijn gedrag in de rechtszaal. Ook leuk dat je al vermoed dat sommige dingen 1 op 1 zijn overgenomen van de echte beelden, en dan op het einde ziet dat dat inderdaad zo is.

In het begin was ik wat bang dat ik niet om Zac Efron heen kon kijken. Wat mij betreft hadden ze beter een onbekende acteur kunnen casten. Maar moet zeggen dat hij het wel prima deed, leuk dat hij zo goed is opgedroogd. (En Jim Parsons?? Sorry voor hem, maar kan die man ooit nog een andere rol neerzetten zonder last te hebben van het Swiebertje-effect?)

Uiteindelijk best een prima film, al weet ik dus zoals gezegd niet of deze film nu wel zo handig en echt helpend is om zijn charmante imago te ontkrachten. Niet dat dat moet natuurlijk, maar hij gaat nu wel weer opnieuw de geschiedenis in als die leuke charmante vent die, ach, ook wat moorden heeft gepleegd.

3,5*

Op een of andere manier had ik het idee dat dit een extreem vage film zou zijn waarvan de betekenis zich laat raden, dus ik had me al schrap gezet aangezien dat mijn ding normaal gesproken helemaal niet is. En tot ver in de film is het inderdaad aan de mysterieuze kant, maar wel met een zeer fijn sfeertje.

Uiteindelijk vond ik het allemaal vrij helder eindigen en is het 'gewoon' een portret van een huwelijk waarin de man en de vrouw elkaar en zichzelf seksueel even kwijt zijn, zij het dat alles nogal aan de dramatische en bevreemdende kant is uitgewerkt, maar tegelijkertijd toch ook wel weer heel invoelbaar qua waar ze doorheen gaan in hun huwelijk. Ook wel erg moeten lachen om die laatste ontnuchterende zin dat het belangrijk is dat ze gewoon eens gaan neuken.

Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wel erg traag is en lang duurt voor wat het uiteindelijk is, maar daarvoor word je toch teveel de volle speelduur meegezogen in de sfeer, de erotiek en het vakmanschap van Kubrick. Er zitten wat scenes in waarvan ik nog niet helemaal weet wat ik ermee aanmoet, maar dat is op zich prima.

Nicole Kidman speelt wel een zeer vreemde rol, zeker in de scènes waarin ze (neem ik aan) dronken en stoned speelt is het allemaal tot op het irritante af geoveracteerd en vroeg ik me regelmatig af waar ik nu precies naar zat te kijken, vooral in het begin.

De zwerftocht van Cruise daarentegen is erg fijn om naar te kijken, zowel qua gebeurtenissen, acteerwerk als stilistisch, en het naakte vrouwelijk schoon is ook een fijne bonus doorheen de film.

Stijlvolle film (die gekleurde kerstbomen en uberhaupt het kerfstsfeertje maken het nog een soort kerstfilm voor volwassenen ook), had niet verwacht dat dit iets voor mij zou zijn, maar het heeft me verrast. Kan een blijvende favoriet worden.

4,5*