Meningen

Weer een uitermate teleurstellende Coenfilm, voor mij. Dolenthousiast na The Big Lebowski was Fargo een fikse tegenvaller voor me, en deze ook.

Visueel was het een mooie film om te zien, dat zonder twijfel. Maar ik heb verder echt geen idee wat ik nu juist heb zitten kijken.

Ik heb niet veel met films die weinig tot geen aanknopingspunten hebben met de realiteit, en dat bleek ook maar weer met deze. Films die zich niet in de tweede helft 20e eeuw afspelen behoren sowieso al niet tot mijn favorieten, en als het dan nog ook uitermate vaag is wat betreft humor, stijl, verhaal, personages en gebeurtenissen, dan raak ik het spoor bijster. Ik wist niet wat ik er mee aanmoest, ook niet met de humor en de muzikale intermezzo's.

Helaas! Ik begin me echt af te vragen waarom ik The Big Lebowski zo geweldig vind, en de andere Coenfilms blijkbaar helemaal niks (en de meerderheid hier wel).

nog wel 2,5*, omdat hij me in tegenstelling tot Fargo visueel nog wel kon bekoren.

Een stuk meer van verwacht, vooral door de hoofdrolspelers. Maar nee, het is niet best.

Het is om te beginnen allemaal behoorlijk ongefundeerd. Waarom gaat hij ineens bij haar wonen, waarom gaat ze niet weg bij de vriend van wie ze duidelijk niet echt houdt? Ook alle keuzes die erna nog worden gemaakt zijn nauwelijks te begrijpen of bij te benen.

Na de helft vliegt de film totaal uit de bocht. Talloze personages worden er met de haren bijgesleept, en er vormt zich een verschrikkelijk warrig scenario, waar op geen enkel vlak, komedie noch romantiek, iets mee te beleven valt.

Het kan het late tijdstip zijn, maar op een gegeven moment wist ik echt niet meer wat ik ermee aanmoest.

Jennifer Aniston is bloedmooi om naar te kijken, en ik had lol met mijn kijkpartner, dus in die zin was het nog best vermakelijk, maar de film zelf is echt een prul. Ruim anderhalf uur gedoe om niks.

1*

Ik kijk dit soort films zelden, maar soms heb ik weleens zin in een verhaal dat zich in een dystopische toekomst afspeelt. Al was het alleen maar om de beelden die dat oplevert van een verwoeste aarde. Ik werd wat dat betreft zeker niet teleurgesteld.

Nu weet ik niet of dit een ingewikkelde in het genre is, maar kan niet zeggen dat ik alles (meteen) begreep. Vond het verhaal misschien hier en daar nodeloos ingewikkeld en vergezocht. Ik kan eigenlijk niet goed inschatten of dat komt door mijn onervarenheid met dit soort films, of dat de film sowieso wat uit de bocht vliegt qua plot, en dat sommige dingen gewoon slordig uitgewerkt zijn.

Verder zag de film er natuurlijk wel prima uit, en weet het op zich een groot deel van de speelduur wel te boeien. Slechts de laatste 20 minuten ging de film voor mij wat te ver en mocht het wel afgelopen zijn.

3,5*

Leuke film met een fijn ‘anti-werk’ sfeertje. Wellicht wat aan de simpele kant, zeker met hoe het wat simplistisch en bijna afgeraffeld eindigt (en is het niet een soort plothole dat Peter eigenlijk nooit echt ontwaakt uit zijn hypnose?) maar dat is ergens ook wel weer de kracht. Het is behoorlijk grappig, de film neemt de hele corporate ‘cubicle’-job wereld fijn op de hak met een leuke humor die gelukkig nergens slapsticky wordt maar eigenlijk precies mijn smaak wel was, en dat kom ik niet zo heel vaak tegen in films.

Echt zo’n film waarvan ik me kan voorstellen dat je hem vaker kunt kijken om hoe quotable hij is met wat maffe personages, een beetje een soort The Big Lebowski-light.

Leuke hip-hop soundtrack ook.

4*

Met de gekozen vorm van sfeervolle muziek en zwartwitbeelden en het potentieel interessante uitgangspunt zou je een prima film af kunnen leveren, maar op een of andere manier gaf het me alleen maar een heel naar gevoel en bracht het me voor de rest niets.

Ik heb op zich ruime ervaring met films die wat zwartgalliger zijn, een wat ondergeschikt plot hebben, en vooral draaien om intermenselijk contact. Wat zeg ik, dat is overwegend zelfs mijn smaak in films. Maar zelden tot nooit heb ik dat het me zo tegenstaat. Want dat deed het.

Komedie? Heb ik iets gemist? Ik zie dat Woody Allen hier genoemd wordt, maar daarvoor is dit veel te zwaar en veel te leeg. Waar zijn de relativerende grappen? De leuke vondsten, spitsvondigheid, misschien hier en daar een voorzichtig existentieel zijstraatje, waar een film als dit zich best voor zou lenen? Zo'n koffie-running gag is best geinig, maar uiteraard niet genoeg op heel de speelduur. Ergens is het ook style over substance, een beetje een interessant hipstersfeertje creëren, maar inhoudelijk wel zo leeg als wat.

Vind het zelf ook wel apart, want normaal gesproken stoort leegte me niet zo. Ik kan gerust kijken naar (bijvoorbeeld mumblecore)films, waar voor de rest geen fuck in gebeurd, en ze toch vermakelijk genoeg vinden. Op zich heeft, zoals ik al zei, deze film alle elementen om mij aan te kunnen spreken, maar toch is dit niet gebeurd. Kan geen hoge beoordeling geven aan een film die me met zo'n negatief gevoel achterlaat.

2*

Bijzondere film, die laat zien dat je pro-animal-'propaganda' niet per se in drammerige 'seen it all before' docuvorm hoeft te gieten, maar er een creatieve en originele draai aan kunt geven.

Wel zijn de algehele toon en de personages nogal een rommeltje. Tilda Swinton en vooral Jake Gyllenhaal zijn nogal over de top, de stukken in Korea met Mija en haar opa zijn dan weer redelijk no nonsense Koreaans, en de ALF-mensen zitten daar weer ergens tussenin. Ook het verhaal en de sfeer wisselen sterk tussen spannende actie, malle typetjes, serieuze ontroering en soms kluchtachtige chaos waarbij je je afvraagt of je moet of wil lachen om wat er gebeurt. Een iets consistenter geheel was misschien beter geweest. Het was waarschijnlijk een kwestie van contrast tussen good and evil creëren, maar ik vond het niet goed bij elkaar komen op deze manier.

De scenes met Okja en Mija zijn dan ook veruit de beste, zeker het allereerste begin in het bos is erg knap gedaan, en ook de scene in het slachthuis is erg ontroerend en confronterend. Alles met Swinton en Gyllenhaal vond ik er persoonlijk niet helemaal uitkomen, zeker niet met die evil twinsister die nog even verschijnt op het laatst.

Toch nog wel een voorzichtige 4* hiervoor, vond het verfrissend, knap gemaakt, en de boodschap uiteraard eentje die gezien mag (moet) worden.

Veel meer dan een leuk tijdsbeeld en wat mooie plaatjes heeft de film niet te bieden. Het gaat behoorlijk futloos van start allemaal. Na een half uur had ik eigenlijk al weinig zin meer.

Ik vraag me ook af op welk publiek er wordt gemikt. Denk dat het voor kinderen niet per se leuk is, daarvoor zitten er toch veel te veel trage scenes in met niet beklijvende personages (de ene oude vent na de andere), maar ik als volwassene kon er ook weinig mee aanvangen, daarvoor was het dan allemaal weer te braaf en kinderlijk. Beetje vlees noch vis wat dat betreft.

Het is afstandelijk, grotendeels saai en fragmentarisch, wil op geen enkele manier boeien of interessant zijn. Toch wel een heel stuk meer van verwacht, zeker gezien de regisseur.

Wellicht dat een van de andere verfilmingen meer mijn ding zijn, hoewel ik eigenlijk denk dat ik het Oliver Twist-verhaal uberhaupt niet al te boeiend vind.

heel magere 2*

Een animatiefilm die ook zo een live action had kunnen zijn. Die benadering zie je op zich vaker in Japanse animaties, zeker als je het vergelijkt met Amerikaanse, maar deze film zou je zonder veel moeite 1 op 1 kunnen vertalen naar live action, misschien met uitzondering van sommige droom- of fantasiescènes.

Ik blijf het toch aangenaam apart vinden dat er in dit soort films minutenlang een ananas wordt gegeten aan tafel of een lang gesprek plaatsvind in de auto tussen twee personages over agricultuur.

Twee uur is wel aan de lange kant voor dit soort 'slow-tv', het tweede uur ging wel wat van mijn geduld vergen, maar over het algemeen keek het allemaal erg relaxed weg. Zeker de stukken vanaf het Japanse platteland en alles dat daarbij hoort (het onmisbare getjirp van de cicaden die altijd voor de zomerse sfeer zorgen) was weer enorm sfeervol.

Ook het gedeelte van de jeugd van Taeko had wat mooie of leuke momenten (ook weer niet alles, dat met haar schoolgenootjes kon wat irritant worden), maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik wat moeite had om altijd concreet de link te leggen tussen haar verleden en het heden. Kwam op mij wat willekeurig over, maar wellicht was dat ook gewoon de bedoeling en zaten er verder geen grote levenslessen achter.

De animatie is uiteraard weer mooi, het gedeelte in het heden zag er moderner uit dan ik had verwacht van een film uit 1991, en het verleden met een prachtige 'prentenboek'achtige stijl.

3,75*

Mooie film die vooral de eerste helft lekker rustgevend is en gewoon fijn om te volgen. Een van de redenen dat ik hou van Japanse animaties zoals deze is dat ze geen flitsend verhaal nodig hebben maar veel meer op sfeer leunen.

Tegen het einde daarentegen gaat het 'hoe zal het zitten'-element iets teveel een rol spelen naar mijn smaak, met wat veel bijna-overdramatische scènes en gejammer, iets wat ook wel vaker voorkomt in dit soort animaties en waar ik wat minder mee heb. Net als met droom en werkelijkheid dat door elkaar loopt en dat soort dingen, dat is iets wat je voor deze film wel moet weten te waarderen.

Zeer stom is wel dat ik pas bij de daadwerkelijke ontknoping doorhad dat Marnie haar oma was geweest. Geen idee of de film dat gewoon slim gedaan heeft of dat ik heel de film lang een blinde vlek had (zal dat laatste wel zijn).

Maakt het toch uiteindelijk nog wel erg mooi (zou 'm eigenlijk nog eens moeten zien met die kennis, denk dat hij dan meteen beter valt) en qua animatie ook weer prachtig om te zien.

net 4*

Wilde weer eens een leuke Gene Kelly musical zien, maar na an American in Paris en Singin' in the Rain wordt de spoeling blijkbaar dun.

Redelijk flauw verhaaltje, dat - zelfs voor 1949 - nogal amateuristisch overkomt. Nogal een bij elkaar geraapt zooitje met matige liedjes. Maar goed, ik kijk vooral voor de (tap)dans, en die was best leuk, hoewel ik Kelly wel vaker zelf had willen zien dansen.

Heb me op zich wel voldoende vermaakt, alles gaat lekker vlot, en als er een scene is die je niet aanstaat wordt die gauw afgewisseld door iets anders, maar het kan zich niet meten met Kelly's beste.

kleine 3*

Mja.

Teveel muziek, te weinig romance. Je moet sowieso al van (gitaar- en piano-)muziek houden om dit te kunnen waarderen, en dat doe ik wel, maar het werd een beetje teveel van het goeie. Was ook niet per se mijn smaak, telkens weer van die dramatische nummers. Had liever meer verhaal gezien.

Het nummer dat ze in de muziekzaak spelen is heel aardig, mooie scene ook, dus ik had goeie hoop voor de rest van de film, maar helaas. Het is, hoewel een film als deze normaal gesproken zeker m'n smaak is, toch een beetje te niksig allemaal.
Had gehoopt op liefde, beetje meer spanning, maar dat bleef helaas uit.

Aardig om eens te kijken, vond het verder niet echt speciaal.

3*

Dat was helaas een behoorlijke teleurstelling.

Ik heb over het algemeen helemaal geen moeite met films waarin niet echt een plot zit maar waar vooral de setting voor zich spreekt. En een aantal van Tarantino's eerdere films, waaronder Pulp Fiction en Reservoir Dogs, bewees al dat alleen wat geouwehoer en dialogen al leuk genoeg op zich kunnen zijn. Helaas ontbrak dat in deze film ook nogal, en dan hou je in dit geval niet meer zoveel over. Tuurlijk ja, de 60's setting is best leuk, maar laten we dat element verder ook niet overdrijven. Echt groots of heel cool wordt het nergens, maar Tarantino had blijkbaar wél zin om mensen minutenlang in hun auto te laten rijden.

De personages zijn op zich oké, hoewel ik heel weinig met Brad Pitt heb. De man heeft weinig range en doet toch altijd min of meer hetzelfde. Leonardo DiCaprio zet op zich een prima rol neer, alleen jammer dat zijn ding, de stukjes van series die je ziet, al vrij snel echt niet leuk meer is. In het begin is het nog wel een grappige gimmick, maar als je op een gegeven moment minutenlang naar een random saloon-scène zit te kijken begin je (ik dan toch) wat ongemakkelijk heen en weer te schuiven, gaat dit nog ergens heen? Dat een film een uur (wat al lang is) opbouwt, geen probleem, maar dit? Dieptepunt was voor mij eigenlijk wel de scène bij de vieze hippies die, toegegeven, een suspensevolle opbouw krijgt, maar wat uiteindelijk echt heel erg nergens heengaat. Ja vooruit, er wordt weer eens iemand enorm in elkaar geslagen, maar moeten we daar dan blij mee zijn? Het zijn wat kruimels die je toegeworpen krijgt, terwijl Tarantino ons vroeger gewoon een dampend brood voor zette.

Eigenlijk pas het laatste half uur, als dé dag is aangebroken, krijgt de film wat spanningsboog, hoewel ik zelfs dat uiteindelijk maar heel flauwtjes vond. Er zit weer wat over de top-geweld in, maar om nou te zeggen dat ik het vond culmineren in een geweldige climax, nou nee. Misschien een grappig idee om op deze manier een alternatieve geschiedenis te schrijven over deze gebeurtenis, maar de rol van Margot Robbie als Sharon Tate was op deze manier ook bijna niets meer dan eyecandy (en weer eens een gelegenheid voor Tarantino om voeten te showen, zucht).

Blijft over de eigenzinnige Tarantino-schwung die af en toe nog wel voor een glimlach weet te zorgen (random tekst in beeld en dat soort dingen), maar ik moet zeggen dat die 'ik doe lekker mijn eigen ding'-houding in deze film nogal vervelend werd. Voelt echt alsof hij een beetje schijt had aan het publiek en of het eindproduct leuk en onderhoudend genoeg werd voor mensen die niet zoals hij geobsedeerd zijn door de tv- en filmwereld uit die tijd.
Volgende keer graag weer een plot en/of wat tof schrijfwerk.

2,5*

De films van Paul Thomas Anderson zijn nooit echt een succes bij mij (met uitzondering van Punch-Drunk Love), en dan ook nog met die lange speelduur, ik had hier niet per se heel veel zin in.

Het eerste half uur vond ik desondanks best wel oké, het heeft een stoer sfeertje en een leuk onderwerp zo met die revolutionairen.

Maar later vond ik het qua toon steeds meer uit de bocht vliegen. Je zit een film te kijken met best zware thematiek en dan krijg je af een toe tussendoor een klucht met een stuntelende DiCaprio. Het verbaast me eerlijk gezegd dat zoveel mensen dit pikken van de film, want het wordt eigenlijk strontvervelend en qua toon all over the place. Het wisselt voor mijn gevoel per scène hoe je je tot de film moet verhouden, ik kon daar weinig mee.

Echt heel slecht is het verder ook niet per se, de scènes zijn vaak mooi geschoten en zo maar mijn ding was het verder niet.

2,5*

De beschrijving hier op MM klonk me in de oren als het soort film waar ik altijd naar op zoek ben (in navolging van Before Sunrise). Jammergenoeg is het slechts 'wel leuk' en nergens heel meeslepend romantisch.

Het is best een leuk idee, op die manier spelen met de tijd, maar doordat het zo fragmentarisch is beklijft het ook allemaal niet zo. En dan gaat Emma ook nog dood, waardoor je op het eind denkt, tja, wat wil de film nu eigenlijk.

Kijk best oke weg voor een keertje, maar het is wat magertjes allemaal.

3*

Voor het grootste deel een prima film, met een fijne rustige opbouw en een mooie vormgeving. Jammer dat de ontknoping uiteindelijk een beetje vergezocht was, en eigenlijk niet zo heel spannend allemaal. The One Ring heeft wel gelijk dat het bedreigen met een mes en het politiestuk in het hotel misschien niet zo past bij een film als deze, en wat ongemakkelijk overkwam.

Verder uiteraard wel een goede rol van Robin Williams, en een fijne sfeer. Had op momenten misschien net wat rauwer mogen zijn. We zien hier en daar een paar van zulke momentjes, maar niet genoeg om uiteindelijk echt memorabel te zijn.

3,5*

Ik heb deze film vroeger heel vaak gekeken op video, en nu toch al zeker 12 jaar niet meer gezien.

Erg leuk weer! Vooral grofweg de eerste helft is leuk, grappig, kijkt lekker weg. Ook de muziek vind ik leuk, hoewel dat je misschien niet per se bijblijft aan deze film.

Cruella is een erg grappig, 'volwassen' personage voor een Disneyfilm, en Roger vind ik een leuk karakter, vooral de manier waarop hij geanimeerd is.

En dan natuurlijk de puppies, hartstikke lief, erg knap en veel werk ook, zoveel hondjes tekenen zonder hulp van de computer.

Ziet er op momenten minder goed uit dan de wat oudere Disneys, maar sommige landschappen en gezichten van Londen vond ik toch wel weer erg karakteristiek.

4*

Vrij vervelende film, waarin ik de romance uiteindelijk niet zo heel erg interessant vond uitgewerkt, vooral in het begin moeten we maar aannemen dat ze verliefd worden op elkaar en een klik hebben. De rest gaat dan eigenlijk al snel vooral over zwanger worden. Ik denk dat het best realistisch en invoelbaar uitgewerkt is als je ook met dat onderwerp te maken hebt, en daardoor niet echt een slechte film, maar wel stevig aan de lange kant en behoorlijk repetitief.

Op een of andere manier kom ik Laia Costa ook altijd tegen in dit soort films en dat terwijl ik haar nogal een vervelende actrice vind. Misschien omdat ze een beetje op Nicolette Kluijver lijkt, misschien omdat ze altijd vrij onuitstaanbare vrouwen speelt, hoewel dat in deze film nog wel meevalt. Slecht is ze verder niet per se.

Nogal forgettable allemaal. Het is dat deze film nog iets origineler is door het zwanger wordt-thema, maar voor de rest heb ik dit allemaal al veel vaker gezien.

2,25*

Een vrij onNederlandse film, ondanks de Nederlandse thema's en dingetjes. Inderdaad erg Tod Solondz-achtig. Het begint erg veelbelovend en het blijft een tijd leuk, maar het wordt langzamerhand toch wat minder interessant allemaal. De personages worden allemaal leuk geintroduceerd, maar wat er uiteindelijk met hun personages gedaan wordt valt wat tegen. Vooral het titelpersonage vond ik nogal tekortschieten wat betreft een interessante verhaallijn.

Zo erg veel gelachen heb ik trouwens niet. Behalve dan om die zoon, met zijn 'ah kut, hebben wij ook zo'n mof' en dergelijke opmerkingen. Maarja, ondanks dat het werkt is dat wel vrij makkelijke humor. Erg absurd vond ik het trouwens ook niet, of ik moet wat gemist hebben. Het mist allemaal wat aan betekenis.

Ton Kas is wel fenomenaal in deze film. Hoe naturel hij weet te acteren is echt bewonderingswaardig.

3,5*

Best leuk, maar voor mij ook weer niet heel beklijvend. Daarnaast vond ik die hele wereld en al het magische allemaal niet zo heel overtuigend en ergens ook wat vergezocht of soms vreemd. Alsof er verder niet echt heel veel aandacht besteed is aan wat voor wereld het nu eigenlijk is, en we alles maar ter kennisgeving moeten aannemen. Je zit toch wel regelmatig een beetje van 'oke, right, waar kijk ik naar?'

De twee hoofdpersonen zijn wel leuk (vooral ook omdat je weet dat het Tom Holland en Chris Pratt zijn) en hun onderlinge band en het achterliggende sentiment werkt op zich best wel, maar dit is toch een behoorlijke tussendoor-Pixar die zich wat mij betreft niet echt kan meten met sommige andere grotere titels.

Het ziet er overigens wel allemaal erg mooi uit, zeker die scènes bij nacht in de stad, maar goed, je verwacht bij Pixar al niets anders meer.

bescheiden 3,5*

Ik had enorm veel zin in deze film, want dit moest wel in de lijn liggen van hoe ik Japanse animaties het liefste zie; het dagelijks leven, lieve kindjes, mooie natuur en de seizoenen... en voor het overgrote deel werd ik ook op mijn wenken bediend. Dit is weer een prachtig sfeervolle animatie die heel relaxed (in het begin soms bijna té, maar nog acceptabel) en met veel oog voor detail de dagelijkse gang van zaken, liefde, opvoeden, en een leven opbouwen laat zien. En dat die kinderen weerwolven zijn is in het eerste deel van de film nog niet eens van heel veel invloed, denk dat het überhaupt het zware leven van een alleenstaande moeder op een nieuwe plek mooi portretteert.

Maar dan zo pakweg het laatste half uur kakt het eigenlijk nogal in, en ik kan er niet eens helemaal de vinger op leggen waarom dan. Ik vond het ergens een tikje zeurderig en zij-ig worden met hoe de moeder maar achter Ame aan blijft gaan, en de verhaallijn van Yuki vond ik ook eigenlijk een beetje underwhelming eindigen.

Het is een leuk, ontroerend en schattig uitgangspunt waarvan het een klein beetje lijkt alsof op het eind de rek eruit was. Misschien dat het gebrek aan een echt plot (wat mij verder niet uitmaakt) de film dan ietsje parten gaat spelen.

Maar afgezien daarvan alsnog gewoon leuk en ook animatietechnisch weer smullen. En ik blijf ook ontzettend genieten van regenscènes in dit soort films.

3,75*

Ik was al een tijdje afgehaakt bij Christopher Nolan. Ik noem zijn films al jaren megalomaan, theoretisch, vrij zielloos en complex op een irritante manier.

Maar aan deze hype kon ik toch niet helemaal weerstand bieden en ik dacht, als ik hem toch ooit ga kijken dan maar beter in de bioscoop. Deze drie uur hadden me thuis hoogstwaarschijnlijk een stuk minder kunnen boeien. Van tevoren had ik ook de documentaire To End All War: Oppenheimer & the Atomic Bomb (Film, 2023) gekeken voor alvast wat extra context en daardoor kon ik het gelukkig redelijk moeiteloos volgen.

Onder deze voorwaarden heb ik best wel kunnen genieten van de film. Audiovisueel natuurlijk vaak indrukwekkend, inhoudelijk redelijk tot vrij interessant. Wat ik alleen een behoorlijk groot minpunt vond is dat je na het hoogtepunt van ‘Trinity’ nog zo’n drie kwartier aan hoorzittingscènes krijgt. Het kan aan mij liggen, maar zo verschrikkelijk interessant of belangrijk in het grote geheel was dat hele onderdeel nu ook weer niet per se. Nolan heeft er met aanzwellende soundscapes (wel op het overdrevene af), muziek en een pakkende editing op zich uitgehaald wat erin zat, maar de film had er volgens mij niet erg onder geleden als het hele communistische aspect een minder grote rol had gespeeld.

Ongetwijfeld zullen er wel Oscars gaan regenen, ik hoop natuurlijk sowieso voor onze Van Hoytema, maar ook Cillian Murphy en wat bijrollen zullen op zijn minst genomineerd worden. Vond Emily Blunt erg sterk een personage neerzetten net als Robert Downey Jr. Ook Truman heeft een leuke (kleine) rol, en ik kwam er pas na afloop weer eens achter dat dat Gary Oldman was.

Niet perfect, zoals altijd wilde Nolan denk ik weer eens teveel en ik vraag me af of het de bedoeling is dat je een film pas echt ten volle kunt begrijpen en waarderen als je eerst wat studie doet, maar je kunt er niet omheen dat dit grotendeels een erg goede film is. Je moet alleen wel weten waar je naar gaat kijken, en thuis op de bank met afleiding en zonder goed beeld en vooral geluid zal er een heel stuk minder van overblijven.

4*

Ik had deze film eigenlijk (nog) beter willen of moeten vinden dan ik hem vind. Qua thema en stijl ligt hij helemaal in mijn straatje, maar met name met de eerste helft had ik nogal moeite. Het blijft allemaal erg fragmentarisch zonder dat het echt veel betekenis heeft. Je zit te lang te kijken naar personen en scènes waarvan je niet echt weet wat het allemaal te betekenen heeft. Ik had ook niet het idee dat het achteruit gaan in de tijd voor mij nu zoveel toevoegde, en of het beter was dan een normaal chronologisch verhaal. Het zorgt er vooral voor dat de film in het begin wat aan de saaie en vage kant is. Wellicht dat een herkijk dat oplost.

Wel is de film echt prachtig om te zien. Ik weet niet of het exemplarisch is voor de moderne Japanse film (want Japanse animatiefilms hebben het ook vaak), een bepaalde esthetiek waarmee (vooral) de stad wordt getoond. En dat kunnen ook kleine donkere steegjes zijn of zelfs een klein kantoor of woning. Het maakt niet zoveel uit wat het decor is, eigenlijk is alles gewoon op een bepaalde manier een lust voor het oog. En zeker het laatste stuk in de verlaten stad is echt een fantastisch mooi stuk in de film.

Het is dat ik daar van kon genieten, want zoals gezegd kon ik wat minder met de inhoud, hoe graag ik dat eigenlijk ook zou willen. In theorie is het een mooi en ook herkenbaar gegeven, iemand van inmiddels middelbare leeftijd die terugkijkt op vervlogen tijden en personen. Toch vond ik dat er op een bepaalde manier niet helemaal uitkomen, het heeft mij in ieder geval niet voldoende geraakt terwijl het zeker wel die potentie zou moeten hebben.

Gevoelsmatig wil ik toch 4* geven, maar dat is meer voor het esthetische dan voor de inhoud en ook omdat ik hem denk ik toch nog eens wil zien.

Best lang naar deze film uitgekeken, Saoirse Ronan is een van mijn favoriete actrices van haar generatie. Aan haar lag het niet, ze is weer uitstekend als altijd. Maar ik had best een tijdje moeite om in de film te komen. Het niet-chronologische is in het begin allemaal wat te rommelig en onduidelijk (haar haarkleur moet waarschijnlijk een houvast zijn). Het tweede uur komt het allemaal wat in een beter vaarwater, maar sommige aspecten vond ik nog steeds niet erg sterk. Zoals anderen ook al zeggen, het mystieke vond ik zelf niet echt werken, het is nogal zeurderig en teveel wannabe diepgang.

Het thema van mentale gezondheid en verslaving blijft nogal aan de oppervlakte. Haar vader is bipolair en zijzelf heeft te kampen met alcoholverslaving, maar we moeten daar als kijker zelf maar iets van maken. Waarom ze op het einde ineens wel met zichzelf in het reine komt blijft ook maar gissen.

Door Ronan is het wel weer de moeite waard om te kijken, maar voor de rest lijkt de film meer te willen zeggen dan het echt weet over te brengen.

3,25*