Nights and Weekends (2008)

In het begin komt de film heel langdradig over. Het lijkt nergens over te gaan. Je ziet een stelletje en hun dagelijkse beslommeringen en meer niet. Ik had ook echt het gevoel dat ik net zo goed naar het huis van een bevriend stelletje kon gaan en dan zou ik ongeveer hetzelfde te zien krijgen.

Maar gaandeweg leer je de twee personen toch een beetje beter kennen en dan hangt er eigenlijk wel een prettige sfeer tussen de twee waardoor je toch op een hele relaxte manier naar de film blijft kijken. Ook al gebeurd er totaal niets en zie je alleen maar de dagelijkse beslommeringen van een stelletje ..... de sfeer voelt gewoon heel lekker aan.

Het moment van de fotoshoot vond ik ook erg mooi. Je ziet dat ze nog erg verliefd op elkaar zijn. Wel vond ik het dan weer jammer dat op het einde toch dat gekibbel van het begin weer tevoorschijn komt. Jammer dat ze toch niet bij elkaar konden blijven.

Geen goede drama film...

Geen goede romantiek...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Geen Dolby Digital aanwezig en

ook geen HD kwaliteit...

Geen aanrader...

Jammer...

Mumblecore. Ik had al van het fenomeen gehoord, maar er nog nooit iets van gezien. Kennelijk leeft het ook totaal niet op MovieMeter, want je hoort er nooit iets over; al komt dat wellicht ook doordat de films niet echt veel in Nederland worden uitgebracht. Anyway, het gaat dus over films die opgenomen zijn met beperkte technieken en compleet draaien om alledaagse situaties en de daarbij horende herkenbaarheid.

Dat is wat je krijgt bij Nights and Weekends. Ik vond het maar half geslaagd. Vooral aan het begin is het bijzonder moeilijk om erin te komen. Je wordt middenin een relatie gegooid van twee personen die niet bijzonder boeiend lijken en wiens problemen en onzekerheden ook niet interessant zijn. En eerlijk is eerlijk, dit gebrek aan diepgang blijft de film parten spelen, al wordt het wel iets makkelijker te verteren als je de personages beter leert kennen. Het grootste probleem voor mij was dat ik gewoon niet het gevoel had dat deze twee karakters hun eigen film verdiende. Natuurlijk gaat het om relatieproblemen die veel voor komen, maar wat doet de film ermee? Ik kon niet het gevoel van me afwerpen dat ik naar twee echte mensen zat te kijken die hun problemen met een camera gefilmd hebben, maar dat klinkt nog interessanter dan het overkomt. Een beetje teveel zelfbeklag naar mijn smaak in ieder geval.

En die filmstijl, tja, wat moet je er van zeggen? Om hier te verkondigen dat er weinig met de filmische middelen gedaan wordt is wat flauw, omdat dit niet de bedoeling is, maar het wordt wel erg saai gebracht. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen het gebruik van beperkte middelen, maar waar Festen het op een intelligente manier gebruikt of John Cassavates er een rauwe energie aan wist te geven is dit bijna amateuristisch filmwerk. John Cassavetes (duidelijk een voorbeeld voor dit soort films) wist ook boeiende, complexe personages op het scherm te toveren, maar Nights and Weekends moet het doen met toch wat simpelere figuren, die weliswaar geloofwaardig zijn, maar, nogmaals, niet bijzonder boeiend. Greta Gerwig is nog wel een goede actrice, maar Joe Swanberg straalt niets uit en komt ook niet echt goed over. Het alledaagde werkt soms ook tegen door contextloze scènes en loze dialogen. Er zit zelfs een scène in waarin Greta Gerwig naar de wc doet en haar behoefte doet. Waarom? Omdat dit typisch zo'n alledaagse scène is die andere films overslaan waarschijnlijk.

Dit doet allemaal een beetje af en sommige, kleine momenten die wel raak zijn. Een interessant gesprek hier, een rake observatie daar. En een zelfs prachtige fotoshootscène. Er is ook geen schaamte om seksscènes wat uit diepen. Dit is allemaal bewonderenswaardig, maar als de film iets meer rauwheid had gehad en wat dieper uitgewerkte personages was het waarschijnlijk al een stuk boeiender geweest. Nu zie je ergens wel talent, maar blijf je met het gevoel achter dat het lui en snel in elkaar gezet is. Een film die wellicht interessanter is voor de makers dan voor de kijkers.

2,5*

Ik hoop niet dat deze film ervoor zorgt, dat je mumblecore in zijn totaliteit links laat liggen. Er is namelijk goede en (zeer) slechte mumblecore. Probeer In Search of a Midnight Kiss (2007) eens.

Ik was ook niet van plan om mumblecore in één keer te laten vallen en ik zal In Search of a Midnight Kiss wel eens proberen.

Niet de eerste mumblecore die ik zie, wel de saaiste en soms vreemdste. Het begint allemaal nog wel oke, de beslommeringen van een stelletje. Maar de tweede helft is af en toe zo vreemd, je kan het gedrag en de gebeurtenissen niet echt plaatsen, zoals het meisje dat soms ineens gaat huilen. Ook dat ze totaal niet meer met elkaar omgaan als vriend en vriendin is vreemd. Later echter kom je erachter dat de relatie eigenlijk gewoon helemaal op is, en dat dat best goed naar voren gebracht is, hoewel wat overdreven. Je vraagt je af waarom het nog niet uit is. Zeker de laatste seksscene is heel ongemakkelijk en daarom ook erg goed gedaan.

Alles bij elkaar is het aardig, maar zelfs voor mumblecorebegrippen soms een erg lange en taaie zit, met scenes die wel érg irrelevant en traag zijn.

Wel knap verder om zo'n naturelle film te maken en zo te acteren, dat bevalt me echt aan dit genre.

krappe 3*

Mijn vierde Swanberg en ook meteen zijn eerste die ik ook echt leuk vind.

De personages en hun gesprekken waren in tegenstelling tot zijn 3 vorige saaie werkjes zeer interessant en kwamen uiterst realistisch en spontaan over. Het gezellige "mumblecore sfeertje" dat ik al kende uit films van o.a. Shelton, Duplass en in mindere mate Bujalski komt nu eindelijk ook tot zijn recht in de films van Swanberg.

De smerige echtheid die Swanberg vaak in zijn films stopt (toiletbezoeken, geforceerde seksscènes, ja zelfs gefilmde ejaculaties, maar daar moet je voor bij Kissing on the Mouth zijn mocht het je interesseren..) heeft eigenlijk nu pas écht nut. Swanberg slaagt er dan ook voor de eerste keer in om met Mattie en James zeer inleefbare personages te creëren en dat maakt die lelijke alledaagsheid juist iets moois en poëtisch hebben. Waar dat in zijn vorige films juist de viezigheid en het onaangename van de film met zijn ééndimensionale (lelijke) personages die niets te zeggen hebben, benadrukte.

Ik had dan ook al snel de indruk gekregen dat Swanberg totaal niet mijn ding zou zijn, maar gelukkig is Nights and Weekends daar om het tegendeel te bewijzen.

Wie weet ontpopt hij zich zelfs nog tot dé mumblecorekoning in mijn ogen?

Deze film krijgt alvast 4*

Vier sterren vind ik (veel) te veel, maar verder ben ik het wel voor een groot deel eens met timmienoelie, een Swanberg waar ik geboeid naar heb zitten kijken, zonder dat ik voortdurend werd afgeleid door allerhand technische gebreken. Beperkte middelen, oké, maar dat is nog iets anders dan amateurisme.

De teloorgang van een relatie. Nee, op zich niks bijzonders, maar ik vond het toch knap hoe we meegaan in alle stadia die ze doormaken. Waar lijken ze het nog te redden, of was het bij voorbaat verloren? Kwam het door de grote afstand of waren ze toch te verschillend? Opmerkelijk is ook het verschil na dat jaar. Hoe ongemakkelijk ze met elkaar omgaan. M.i. ook tijdens de fotoshoot. Hij houdt zich groot, maar zij heeft al afscheid genomen van de relatie. Dat wil ze hem ook zo moeizaam vertellen voordat ze weggaan. Las ergens anders over het verschil in houding van hen beiden na dat jaar. Hij lijkt gegroeid, volwassener geworden. Zij lijkt depressief, onzeker, met weinig doel nog.

Film maakt dus heel wat gedachten los. En zo hoort het ook. Aardig is te lezen hoe er op IMDb ook heel wat gediscussieerd wordt over deze film.

Swanberg had met Greta Gerwig natuurlijk wel een professioneel acteerkanon binnengehaald. Ze draagt een groot deel van de film. Joe Swanberg is daar niet tegen opgewassen, al doet hij zijn best. Ze hebben samen het script geschreven en de regie gedaan. Toch nog een hele behoorlijke relatie geworden dus....

En ja hoor, 6 maanden later stellen we vast dat die titel hem van harte gegund is. Met films als deze Nights and Weekends, Silver Bullets, Uncle Kent, The Zone (Swanbergs beste), All the Light in the Sky en Marriage Material, zal het moeilijk zijn hem nog van mijn lijstje der favoriete regisseurs te krijgen.

Aardige film over een lange-afstands-relatie tussen een jongen en meisje. Er zit wel wat progressie in het verhaal, maar dit komt weinig voort uit de dialogen die hier door vaak een beetje saai overkomen. Een kleine film waarbij de camera vaak dicht op de huid van de twee hoofdrolspelers zit die beiden ook verantwoordelijk zijn voor zowel de regie als het verhaal.