Meningen

Ik heb gejankt als een gek. Elmo, en dan vooral de Amerikaanse Elmo, is zo lief, en om hem dan te zien met al die kleine kindjes... noem me een wijf, maar ik smelt daarvan. Het is ook ontroerend om te zien hoe gepassioneerd Kevin Clash al was vanaf jonge leeftijd om puppeteer te worden, en dan uiteindelijk uitgroeit tot zo'n belangrijk man bij Sesamstraat, en hoe hij Elmo gestalte heeft gegeven.

Erg leuk om achter de schermen te kijken, wat een vrolijke en gekke wereld is die poppenwereld toch.

4*

Mooie film, met een simpel en misschien niet al te origineel concept, maar die toch heel de speelduur plezierig is om te kijken.
Niet in de laatste plaats doordat het zich afspeelt in Parijs natuurlijk.

Wat voor mij alleen niet zo had gehoeven waren de laatste 10 minuten met de dood van Madeleine, de brief en al het verdriet van Charles. De film was voor mij eigenlijk ook al prima geslaagd op het moment dat ze afscheid namen en hij wegreed. Goed, misschien was het dan wel een beetje erg kaal geweest, maar op een of andere manier wist het einde me niet echt emotioneel te raken. Vond het zelfs wat ongeloofwaardig dat iemand met (blijkbaar) zo’n rijk bewogen leven (want tot op late leeftijd nog activistisch), op het einde alleen een random taxichauffeur heeft om haar geld aan na te laten. Op dat moment wordt de film toch wat klef en melodramatisch terwijl het voor de rest van de speelduur juist best nuchter en down-to-earth was.

3,75*

Tja, wat moet je hier nu mee?

Hebben de makers zich vertilt aan een aangepaste versie, of is dit het echte verhaal van Belle et la Bête? Hoe dan ook; het is nogal all over the place. Alle ingredienten van Belle en het Beest zijn in principe aanwezig, de roos, het beest in het kasteel, een geheimzinnige geschiedenis en wat magie hier en daar, maar om nou te zeggen dat het allemaal lekker bij elkaar komt; nee. Alsof alles bij elkaar gegooid is, en er wat gehusseld is met de materie.

Hoe langer de film, hoe meer het zich lijkt te verliezen in wankel uitgewerkt plot en saaie magie (op een gegeven moment heb je dat fluisterende lichtgedoe ook wel gehad). Wanneer er dan ook nog eens een reus ten tonele verschijnt en wat vage protagonisten die we de hele film amper gezien hebben had ik het helemaal gehad en wilde ik eigenlijk alleen nog maar dat het een beetje snel en overzichtelijk eindigde.

Los daarvan is het grootste euvel eigenlijk nog wel dat het allemaal wat afstandelijks en koels uitstraalt. Ik heb werkelijk waar geen moment liefde zien ontstaan tussen Belle en het Beest, laat staan dat ik ook maar iets voelde bij de ontknoping. Kan zijn dat ik ergens de boot gemist heb, maar ik vond het Beest en zijn menspersonage eigenlijk tot op het einde een soort bad guy, en zeker niet iemand voor wie ik op het eind ineens sympathie kon opbrengen. Sowieso root je de hele film voor niemand, zelfs niet echt voor Belle.

Heel jammer allemaal, want de film ziet er wél prachtig uit. Was het verhaal inhoudelijk gezien een beetje op orde geweest hadden we hier een klein meesterwerkje gehad.
Vandaar ook dat ik de film nog een héle nipte 3* geef, maar die heeft hij voor de inhoud zeker niet verdiend.

2,75*

Een bouqetromannetje in filmvorm, dat is wat de Nicholas Sparksfilms meestal zijn. The Notebook kwam dan nog bijzonder goed uit de verf, maar deze film was weer erg verstand op 0, en kijken naar een vrij bordkartonnen façade van mooie mensen die voortdurend gelukzalig jubelend van houten vlonders in het water springen.

Best fijn op zijn tijd hoor, en zo erg slecht was deze nu ook weer niet. Plottechnisch viel er op zich genoeg te beleven en dus ging het ook eigenlijk nooit echt vervelen. Voorspelbaar, en erg spannend was het niet, maar als je in bent voor een romantisch zwijmelverhaaltje dan zit je met deze film op zich wel goed.

Jammer alleen dat het verhaal gewoon té veel wil, en dat een vrij aardige film dan toch nogal overdone eindigt. Op een gegeven moment had ik het wel gehad met alle rampspoed, en dan moet Dawson ook nog eens dood, en krijgt haar zoon zijn hart. Tja. Jammer. Een gewoon happy end had ook best gemogen van mij.

3*

Nogal wrange documentaire. Het heeft een wat nare bijsmaak over zich, maar omdat het eigenlijk puur beschouwend is moet je als kijker zelf uitmaken of die bijsmaak terecht is of niet. Is die zorg van zijn ouders nou een goede zet geweest of niet? In ieder geval kreeg ik een niet helemaal zuiver gevoel bij de situatie, en lijkt ook het plan voor zelfstandige woningen van meet af aan al niet realistisch. Je merkt toch een beetje dat deze (duidelijk welvarende) mensen altijd in een bubbel geleefd hebben, waarschijnlijk niet of nauwelijks met hulpverleningsland in aanraking zijn geweest, en nu ze ouder worden tegen de onmogelijkheden en het realisme van de hulp aan Kees aanlopen.

Exemplarisch daarvoor is de laatste scène waarin de moeder wat naief met een geknutseld huisje aan komt zetten, waarvan het duidelijk is dat dat allesbehalve een reeël plan gaat zijn. In die zin komen ze toch wat wereldvreemd en verwend over. Er zijn legio autisten die het minder getroffen hebben, en ook in de gewone reguliere hulpverleningsmolen terechtkomen. Het probleem van de toekomst van Kees en zijn welzijn probeer ik niet te bagatelliseren, alleen afgezet tegenover andere ziektebeelden en patiënten is het wel een beetje lastig om hiervan de echte ernst in te zien zolang hij zich in dat welvarende kakmilieu bevindt. Euthanasie vind ik dan ook bijna een 'verwende' oplossing. Ik weet dat ik me op glad ijs begeef met deze oordelen aan de hand van anderhalf uur documentaire, maar ik kan me niet voorstellen dat de dood echt het enige bevredigende eindstation voor Kees zou zijn. Zoals anderen hier ook al aangeven; had hem eerder losgelaten en je zou nu niet of minder met dit toekomstprobleem zitten.

Los daarvan is het wel gewoon vermakelijk en interessant om te zien wat voor persoon Kees is. Zijn bloemrijke taalgebruik is leuk, en het is een markant figuur voor een documentaire. Jammer dat de focus meer ligt op de onzekerheid over de toekomst en het huizenplan, en wat minder op zijn ziektebeeld en waar hij precies allemaal tegenaan loopt. De inkijkjes in zijn (on)mogelijkheden vond ik persoonlijk interessanter dan de vruchteloze zoektocht naar een geschikte woonruimte.

3,5*

Toen ik zag dat ze de documentaire zowel heeft geschreven, geproduceerd als geregisseerd was ik een beetje bang dat het een grote hallelujah ging worden, maar gelukkig zaten er wel eerlijke momenten in, hoewel ze toch ook vooral de glamour en het geluk laat zien.

In de eerste minuten maakt ze ook meteen even duidelijk dat ze weldgelijk een topzangeres is. Nu wist ik dat al wel, maar mocht je denken dat Beyoncé een R&B-artiestje is die vooral danst en playbackt; think again.

Tja, verder is het iets teveel 'ik ben vulnerable maar toch sterk' gelul, en wat teveel beelden van optreden. Het gaat toch wel wat lang duren op den duur, waarschijnlijk interessanter als je een echt grote fan bent.

2,5*

Ik had het boek 'Meisje met zeven namen' van Hyeonseo Lee ooit al eens gelezen waarin ze haar ontsnapping vanuit Noord-Korea beschrijft, dus het onderwerp was niet helemaal nieuw voor me, maar het blijft fascinerend. Het engste en meest afgesloten land ter wereld, waar mensen met gevaar voor eigen leven uit wegvluchten.

Zeker het volgen van het gezin met de oma van 80 was erg spannend en aangrijpend, maar ook de beelden uit Noord-Korea zelf en de details van het leven daar zijn altijd weer verbazingwekkend om te zien en horen.

4*

Tja, misschien had ik wat te hoge verwachtingen, maar vond het eigenlijk niet zo heel leuk. Ik kan mijn vinger er niet helemaal opleggen waar dat aan lag. Misschien ben ik toch te oud geworden om dit verhaal als film te zien, had ik het te koud in de bioscoop, of is dit toch gewoon meer een boekverhaal.

Waarschijnlijk heb ik ook teveel verwacht van de nostalgiefactor, als je die weghaalt dan blijft het gewoon teveel een kinderfilm, en waarschijnlijk ook eentje die op papier beter tot zijn recht komt. Roald Dahl is nogal een talig schrijver, doet veel met woorden, en dat element is in het boek echt 100x leuker dan in de film.

De BFG zelf is overigens prima geslaagd, je moet maar afwachten hoe zoiets uitpakt natuurlijk, maar gelukkig zijn we anno 2016 ver genoeg om zoiets goed te brengen. Ook de jonge Ruby Barnhill zet een prima prestatie neer. De wereld ziet er ook prima uit, niets is storend afwijkend aan het boek, alles zit erin zoals je het mag verwachten.

Objectief gezien is er dus niet eens zoveel mis mee, waarom dan toch een tegenvaller?

Waarschijnlijk omdat er wat weinig overblijft van de magie uit het boek. Dingen voelen ofwel stroef (the BFG die rustig wat snoskommers gaat hakken als hij Sophie meegenomen heeft, zonder dat hij blijkbaar iets van plan is met haar), ofwel saai (de gesprekken tussen de twee die echt nergens de 'fun' weten te evenaren van het boek) ofwel totaal random (voor de weinige mensen die het verhaal niet kennen moet dat plan met the Queen nogal uit de lucht komen vallen). Het stuk bij de Queen duurde dan overigens wel weer wat lang, hoewel daar natuurlijk wel aardig wat humor uitgepeurd kon worden (vooral te horen aan de mensen naast ons in de bioscoop).

Mja, jammer, ik heb zelfs overwogen om halverwege weg te gaan en weer op een terrasje te gaan zitten, en dat is toch wel triest voor een gevierd verhaal als dit.

3*, alleen omdat het 'degelijk' is en geen totale crap.

Ik kijk een hoop realistische films omdat dat nu eenmaal het meeste mijn smaak is, maar ik moet zeggen dat iets fantasievols op zijn tijd ook niet verkeerd is.
Het is een lekkere film om 'in te duiken', en hoewel er mindere stukken inzitten (ik was zelf niet zo kapot van het hele Spectre en het verhaal van Jenny/the witch, op het einde), kijkt de rest weg als een heerlijk sprookje, met een hoop verrassingen, en een hoop spanning.

Na anderhalf uur vond ik alle kolder eerlijk gezegd wel weer genoeg geweest, en had het best afgerond kunnen worden.
Het einde is daarentegen wel weer erg mooi; ik heb wel een traantje weggepinkt. Vooral de begrafenis met de ontknoping (hij heeft alles niet helemaal verzonnen, slechts aangedikt) is toch iets waar je heel de film op zit te wachten, en is uiteindelijk heel bevredigend.

De special effect waren niet altijd 100%. Dat had best iets beter gekund denk ik, nu kreeg het heel in de verte soms iets van een goedbedoelende kinder-sprookjesfilm.

Uiteindelijk nog wel steeds een ruime 4*, een mooie film om 2013 mee te beginnen!

Oh my god, Baymax! Moet wel een van de leukste personages zijn die ik de afgelopen jaren heb gezien in een animatiefilm, of misschien uberhaupt wel elke film. Zijn design, de grapjes die ermee gemaakt worden, ik heb zo gelachen en ik was zo vertederd. Echt superleuk.

Verder ziet de film er flitsend uit, en is eigenlijk gewoon op elk punt superentertaining. Typisch weer Disney die op dreef is.

Het enige minpunt is dat het verhaal met de wraak van Callaghan, zijn dochter en het personage Krei allemaal wat vergezocht en wankel overkomt. Alsof ze toch nog een of ander actieverhaal moesten, maar niet echt wisten wat ze nog met de film aanmoesten. Vanaf dat punt vond ik het allemaal wat minder interessant worden, ook omdat ik niet zoveel kan met al die robotic actie. Maar niet echt erg wat mij betreft. Heb me alsnog het overgrote deel van de film prima vermaakt.

Wilde bijna een 4,5* geven, maar daarvoor is het als geheel toch net niet sterk genoeg.

Wel een heel dikke 5* voor Baymax. Fistbump. Blalalalalala.

Vantevoren dacht ik, dit kan twee kanten op gaan; een misverstandskomedie met veel awkwarde humor die uit de de cultuurverschillen gehaald moet worden, of een film die echt iets leuks en moois met het thema doet, zoiets Ae Fond Kiss van Ken Loach (al was dat geen komedie).

Toen wist ik alleen nog niet dat het een Apatow film was - hoewel je dat gelukkig niet al te erg merkt.

Uiteindelijk heeft de film best een fijne toon. Vrij grappig, op best een leuke manier. Het stand up comedysausje is wel een leuk extraatje, en af en toe zitten er echt grappige dingen tussen. De rest kabbelt aangenaam voort.

Zoe Kazan is vanaf de eerste film waarin ik haar zag al een favoriet van me, ze is zo schattig en leuk om naar te kijken. Ze was ook de reden dat ik deze film wilde zien. Helaas vond ik haar hierin eigenlijk niet zo leuk, maar dat lag ook grotendeels aan haar rol.

Geen uitblinker, maar ook zeker niet slecht, typisch 3,5* filmpje.

Dit was allemaal net iets te chaotisch naar mijn smaak. Je vliegt heen en weer van moment naar moment en van locatie naar locatie. Op zich best een aardige fly on the wall-manier van documentaire maken, maar zelf hou ik dan van toch iets meer structuur, zeker omdat ruim 2 uur natuurlijk behoorlijk lang is. Je leert gaandeweg op zich wel iets over Billie en het gezin waar ze uitkomt, en hoe samen met haar broer Finneas haar muziek tot stand komt – in de inmiddels bekende slaapkamer. Daar had ik wel iets meer van willen zien want dat zijn wel de meer interessante stukken, zeker als je haar muziek kent en goed vindt.

Verder op zich wel een interessant portret van een van de succesvolste (maar toch erg worstelende) Gen Z’ers van dit moment.

3,5*

Ja, leuke film, maar het komt er af en toe niet helemaal uit. Het komt niet al te sterk op gang, het doet - in het begin - wat fragmentarisch aan, en het hele hoe en waarom van het ballet bij Billy wordt maar zwakjes geintroduceerd, ineens wil hij het.

De balans tussen drama en luchtig is soms niet helemaal lekker. Ook de hele mijnwerkersstaking vond ik niet altijd even interessant en soms zelfs onduidelijk. Had weggelaten kunnen worden, of beter in de film moeten worden verweven.

Maar naarmate de film vordert wordt het allemaal beter en is het nog heel aardig. Het dansen is leuk, het ventje is erg leuk en heel het Engelse lowerclass-milieu komt aardig overtuigend over.

Niet supermemorabel, wel ruim voldoende.

3,5*

Ik ben vrij makkelijk publiek voor dit soort films, want snel bang en ik leef ook makkelijk mee, zeker met extreem lieve kindjes zoals dat meisje. Dus wat dat betreft had de film me al best snel mee, maar los daarvan vond ik sommige dingen ook echt niet zo slecht gedaan, en behoorden sommige scenes tot de naardere/engere die ik gezien heb.

Zoals dat stuk rondom die nieuwe gast die ze binnenlaten die toch maar het voordeel van de twijfel krijgt, maar vervolgens iedereen uitmoordt. Dat is toch wel behoorlijk creepy gedaan, zoals het begint met die tekeningen. Net als het einde in het bos, waar ze verleidt worden om hun blinddoek af te doen door de stemmen die ze horen. Niet erg origineel meer (iets soortgelijks zit ook in Hunger Games en vast ook in andere films), maar ik werd er op een of andere manier behoorlijk naar van.

De film weet toch wel steeds opnieuw met heel spannende momenten te komen, waardoor het eigenlijk maar zelden inkakt.

Uiteraard is er vast genoeg op aan te merken als je serieus gaat analyseren, bij films rondom een thema als dit heb je natuurlijk al gauw plotholes, clichés en wat minder geloofwaardige momenten (en dat hele baby-gedoe met die andere moeder, dat hoeft voor mij ook allemaal niet per se), maar als je mij bijna 2 uur laat meeleven en -jammeren doe je toch íets goed.

Kon hier meer mee dan met het enigszins vergelijkbare A Quiet Place, omdat het Kwaad hier letterlijk onzichtbaar blijft, en ook extra eng wordt door de mensen waar het bezit van neemt.

kleine 4*

Geen idee wat ik hierover moet schrijven. Niet omdat er niets over te zeggen valt, integendeel, maar omdat dit (voor mij) zo'n nieuwe filmervaring is dat ik niet de juiste woorden weet te vinden.

Het valt denk ik nog het best te beschrijven als een soort droom. Alles in het theater is al enigszins dream-like, door het in elkaar overlopen van scènes en de af en toe wat onwaarschijnlijke gebeurtenissen, maar die kunnen op zich best nog echt gebeuren. Met de vliegscène later in de film wordt het droomgevoel wel heel letterlijk, en moet je je als kijker echt af gaan vragen waar je nu precies naar zit te kijken.

Het balanceert eigenlijk telkens op de lijn tussen realisme en surrealisme, en dat geeft samen met de zeer aparte cameravoering, montage en de enigszins vervreemdende omgeving van het theater een heel aparte sfeer. Dat is soms niet helemaal mijn ding, maar los daarvan kan ik eigenlijk niets anders dan positief zijn. Origineel, goed geacteerd, puike dialogen, leuke casting en eigenlijk op alle punten, vooral vormtechnisch, verfrissend. Zo'n scene dat hij via Times Square in zijn ondergoed weer naar het toneel moet is natuurlijk schitterend gedaan. Ook de scènes tussen Emma Stone en Edward Norton op het balkon behoren zowel qua setting als inhoud en acteerwerk tot mijn favorieten.

Zou wel echt leuk zijn als dit de Oscar zou winnen, denk dat ik voor deze ga als mijn favoriet.

Voorzichtige 4,5*

Niet de film die ik verwacht had te gaan zien. Dacht vantevoren dat hij in zwartwit zou zijn, veel mysterieuzer en wat meer 'arty'.
Vind het lastig om hem te beoordelen, omdat je rekening moet houden met het feit dat het een oudere film is. Vond hem traag op gang komen, lange scenes, lange gesprekken, overbodige elementen met losse eindjes, zoals het hele Laura-Mitch-Melanie verhaal, waar je heel wat van gaat verwachten, maar wat uiteindelijk nergens naartoe gaat.
Tja, en dan de birds. De aanvallen zijn erg knullig, ik vind het vreemd dat ze geluiden maken van krijsende katten, en dat het grootste deel van de tijd niemand gilt of dingen naar elkaar roept. De aanvallen verlopen in stilte. Weet niet of Hitchcock hier een bedoeling mee had, maar het krijgt zo wel een raar tintje mee, en niet goed raar.
Ook vreemd dat het verhaal van Melanie en Mitch, en Mitch' moeder, en de rest, allemaal weinig te maken hebben met the birds. Het is een verhaaltje op zich, wat, zoals ik al eerder zei, helemaal nergens naartoe gaat.
De film wordt gered door een aantal zeer mooie scenes, zoals de kraaien die langzaam het klimrek vullen terwijl op de achtergrond de kinderen zingen, en helemaal op het eind (eigenlijk het enige echt spannende gedeelte) met de honderden vogels op en rond het huis. Het open einde vind ik niet geslaagd in deze film. Juist een uitleg of iets had de film net iets extra's meegegeven,, zoals anderen ook al zeggen, het werkt niet in deze film.

Door de mooie scenes af en toe, 3*.

Het is op momenten mooi geschoten en best sfeervol, maar inhoudelijk vond ik het zwaar te wensen overlaten. Carice acteert best aardig, ook haar Engels accent vind ik meevallen (voor degenen hier die erover klagen; probeer het zelf maar eens beter te doen), maar om nou te zeggen dat er veel noemenswaardigs gebeurt. Je merkt dat er jaren verstrijken aan het ouder worden van haar kind, wat af en toe best opmerkelijk was, want het idee dat het verhaal meerdere jaren beslaat krijg je eigenlijk nergens.

Veel inzicht in haar blijkbaar getroubleerde psyche krijgen we ook niet. We zien dat ze geen echte thuisbasis heeft, dat ze promiscue is wat betreft mannen en seks, veel drinkt en abortussen pleegt, maar wat er nou precies allemaal in haar omgaat blijft gissen.

Ik heb ook bar weinig met poëzie, dus de beoogde dramatiek op dat gebied heeft me ook niks gedaan. Eigenlijk vond ik de laatste minuut, met het gedicht dat Mandela blijkbaar voordroeg, nog het mooist. Het enige mooie concrete gedicht en betekenisvolle moment uit de film, voor mij persoonlijk.

2,25*

Een vreemde eend in de bijt, zoals me vantevoren al duidelijk was gemaakt.

Het verhaal hangt nogal van bijzaken aan elkaar, omdat de hoofdverhaallijn uiteindelijk maar marginaal is. Ik vond lang niet alle personages en scènes geslaagd. Het is me bijvoorbeeld nooit helemaal duidelijk geworden wat die 3 dames van de ketel nou precies deden of moesten voorstellen (en zelfs niet helemaal of ze nou goed of slecht waren), en ook die onderwater-elf-achtige wezens waren er maar met de haren bijgesleept. Gorgi is natuurlijk vreselijk irritant, net als Fflewddur en het 'excuusmeisje', zoals ik haar maar even noem, want om nou te zeggen dat ze verder van belang was, nee.

Wat betreft animatie heb ik een dubbel gevoel. De achtergronden zijn vaak prachtig, en heel de film door is alles wel sfeervol, maar wat karakters betreft is het soms aardig matig. Lelijk afgewerkt, bij sommige scenes zag je witte randen om de personages heen, echt alsof het karakter er later ingeplakt was. Ook het geluid was vaak slecht en de spraakanimatie was meestal pover. The Horned King vond ik er overigens wel uitspringen. Erg mooi (en eng!) gedaan, zeker voor kinderen.

Tja, hoe moet ik dit beoordelen. Op een aantal punten zeker mooi en sfeervol, maar wat verhaal en vooral personages en uitwerking betreft blijft het teveel achter.

kleine 3*

Het wordt een beetje een gebed zonder einde van mijn kant, maar ik ga hem misschien toch weer verlagen naar 3,5. Mede doordat ik op een andere site iemands (negatieve) visie over de film heb gelezen, en me daar wel in kon vinden, en nu ook beter begrijp waarom het me emotioneel niet aangreep.

Hij maakt wat mij betreft een heel goed punt over de oppervlakkigheid van de bijrollen. De personages moeten het hebben van één karaktertrek, die op zichzelf ook nog eens erg clichématig zijn;
De overbezorgde balletmoeder die zelf graag een carriere had gehad, en zodoende (?) een nogal problematische relatie met haar dochter ontwikkeld, de strenge balletleraar die er een nogal ongezonde manier van lesgeven op nahoudt, de (bij nader inzien) erg overbodige rol van Beth, wiens tijd als ballerina voorbij is, en dat niet kan accepteren, en Lily die, om haar losbandigheid te illustreren, te laat verschijnt, haar warming up overslaat, en de nacht voor de voorstelling nog uitgaat.
En in zekere zin geldt dit ook voor Nina zelf. Schuchter, timide meisje, wat nog een meisjeskamer heeft, en alles doet voor haar balletcarriere, en die dan op het laatst, bij wijze van 'doorbraak' eens ageert tegen haar moeder, en haar knuffels weggooit. Had qua script toch sterker en origineler gekund wat mij betreft.

Daarnaast vind ik dat je geen binding met Nina voelt, omdat je totaal niks weet over haar achtergrond, waar ze vandaan komt, waarom ze op haar 28e nog bij haar moeder woont. Je wordt in de film gegooid alsof (en dat vond ik een vrij sterke vergelijking) je bij de film Cast Away begint bij het stuk dat die gast op het eiland aanspoelt. Het interesseert je dan geen reet hoe het hem vergaat, omdat je zijn achtergrond niet kent.
Dit had ik zelf ook bij Nina, je ziet de hele film lang haar gekwelde blik, en haar moeite om los te komen, maar zelf voelde ik totaal geen compassie met haar omdat je niks weet over haar drijfveren, hoe ze gekomen is waar ze nu is, waarom ze uberhaupt moeite heeft met het vinden van passie in zichzelf. Ja, wellicht door haar moeder, maar hoe dat nu precies zit is eigenlijk maar gissen en speculeren.

Misschien dat haar levensverhaal, en diepzinnige karakters in deze film niet het belangrijkst zijn, (het gaat uiteraard vooral om hoe Nina uiteindelijk de Black Swan vindt in zichzelf en hoe alles in beeld gebracht is, wat erg sterk gedaan is, daar hoor je mij niks over zeggen), maar het had alsnog wel beter uitgewerkt kunnen worden dan nu het geval was, zodat het verhaal van Nina de kijker meer aangrijpt.

3.5* en ik hoop dat ik het daar nu bij kan laten

Weet niet helemaal wat ik ermee moet. De film begint best vermakelijk maar wordt tegen het einde wat rommelig. En hoewel je van Spike Lee uiteraard geen subtiliteit hoeft te verwachten vond ik het, ondanks de luchtige sfeer, toch wat drammerig aanvoelen, zeker door die laatste beelden van Virginia er achteraan. Heel onnodig en haalt je op het einde nog even helemaal uit de flow van de film.

Waar ik hem bij Do the Right Thing laatst nog prees omdat het niet eenzijdig gebracht was lijkt hij nu in zijn latere jaren wel fanatieker en minder genuanceerd dan vroeger.

Niet zozeer door het thema zelf, maar door hoe de film op een soort Jip en Janneke-manier doordrenkt is van zijn boodschap. Zo'n scene waarin we zowel de KKK-bijeenkomst als de Black Power bijeenkomst zien werkt alleen maar als ze beiden geweld en haat zouden prediken, maar de Black Power personages zijn eigenlijk allemaal redelijk tot op het bot, waardoor er geen enkele interessante spanning zit op dat vlak.

Dit waargebeurde verhaal is prima stof voor een vermakelijke film in een soort Tarantino-eske stijl (wat het ook regelmatig is) waarin de personages en het thema heel goed op zichzelf kunnen staan zonder dat hij met limelights nog eens extra moet belichten wie er goed en slecht zijn en waarom en wat de parallellen zijn met nu. Dat snappen wij ook allemaal wel Spike, het is de KKK, ga gewoon een coole film maken.

Maar goed, aardige personages, vermakelijke gebeurtenissen en een algeheel sfeertje dat wel oke is, maar het gaat toch, zeker vanaf de tweede helft een klein beetje vermoeien en irriteren.

3,25*

Het is inmiddels alweer acht jaar geleden dat ik deze film zag en hem niet meer dan 2* kon geven. Acht jaar verder en heel wat filmervaring rijker besloot ik deze nog eens te kijken om te zien of dat veranderd zou zijn. Ik heb inmiddels een stuk meer ervaring met sciencefiction en ook ben ik door de jaren heen de specifieke cyberpunk-look, ook zoals te zien in deze film, wel gaan waarderen.

Ik kon me voorstellen dat het kwartje nu zoveel jaar later wel zou vallen, maar helaas denk ik er nog grotendeels hetzelfde over. Het esthetische kan ik nog steeds, nog meer dan toen, waarderen. Het is op dat vlak zelfs wel een van de meest ‘eigen’ films, qua look en esthetiek, die ik ken. Maar daar houdt het wederom grotendeels wel op. Met het verhaal, de personages en zelfs grotendeels de sfeer kan ik nog steeds zo goed als niets. Alles is zo langzaam, zo lijzig, zo drukkend en zwaar. Er is vrijwel geen enkel relatable situatie of aanknopingspunt met onze wereld of tijd, met normale mensen, normale interactie, iets dat ik toen ook al schreef. Niet dat dat hoeft in dit genre natuurlijk, maar het zou mij helpen wat betreft de kijkbaarheid. Het helpt in dat opzicht ook niet mee dat het zich afspeelt in 2019 en niet bijvoorbeeld 2119, iets waar ik ook maar niet in kan meegaan.

Maar goed, zelfs als je die kennis loslaat vind ik het afgezien van het visuele gewoon absoluut geen prettige kijkervaring. En ook geen boeiende overigens. Er kan nog zoveel achter zitten maar dat maakt qua kijkervaring voor mij niets uit. Niet zo lang geleden zag ik Blade Runner 2049 ook en daar vond ik eigenlijk hetzelfde van. Een pareltje om te zien, maar voor de rest – voor mij – leeg.

2,5*, maar dat is echt het maximale wat ik eruit kan peuren puur voor de look die echt wel mooi is.

Een prachtige film om te zien. Echt een van de mooiste die ik ooit gezien heb, visueel. Je zou 'm zo in een museum kunnen projecteren en het is videokunst.

Met de inhoud kan ik alleen vrijwel niks en dat komt grotendeels door de lijzige manier waarop alles gebracht wordt. Traagheid is nog tot daaraan toe, maar de hele sfeer en het uber-klinische, kille, gewichtige, afstandelijke acteren en vertellen van het verhaal zorgt ervoor dat ik er als verhalend geheel echt totaal niet van kan genieten. De eerste Blade Runner vond ik ook al niks, het thema is misschien nog best interessant, maar pakt me gewoon niet in deze vertelstijl.

Maar om te zien dus prachtig, zou het zo opzetten als achtergrond om af en toe eens naar te kijken, en dat is ook wat waard.

3*

Heb 'm inmiddels een keer of 3 gezien, en ik blijf hem eng vinden. Zelfs nu ik allang weet dat er eigenlijk vrijwel niets engs gaat gebeuren. Het zal je maar gebeuren, diep in een donker bos, 'snachts, met voetstappen en kinderstemmen om je heen.

Verder is alles wel gezegd over deze film. Erg origineel (toen nog) en doeltreffend. Overtuigend geacteerd ook. Hoewel het jammer is dat er wat te weinig gefocust wordt op de ontberingen, naast het verdwalen. Honger, dorst, vermoeidheid, dat zien we toch eigenlijk te weinig, waardoor het af en toe wat teveel kibbelen wordt. Afgezien daarvan verdient het gewoon punten voor zijn vorm, originaliteit en geslaagde spanning. Met de negatieve commentaren ('er gebeurt niets, irritant gefilmd') kan ik nooit zoveel. Die mensen beseffen blijkbaar niet dat dat nu juist de appeal is.

4*

Nee, vond dit niks.

Misschien komt het doordat de film voor mij een samenraapsel is van veel andere films die ik de afgelopen tijd heb gezien en daarom op eigenlijk geen enkel vlak nog origineel is. Maar los daarvan is alles zo vreselijk onsubtiel en wordt alles zo voor je uitgespeld dat het de eerste drie kwartier al uitgewrongen aanvoelt.

Zijn strenge Pakistani-vader die elke 5 minuten even voorspelbaar lastig komt doen, veel korte repetitieve scènes over zijn leven in Luton en daarna de lyrics van Springsteen die over het beeld en om je oren vliegen voor het geval we het allemaal nog niet doorhadden.

Dan moet je vervolgens nog ruim een uur terwijl je allang weet waar het heengaat en op de weg er naartoe gebeurt er eigenlijk vrijwel niets dat die rit echt de moeite waard maakt.

Wellicht leuk voor mensen die voor het eerst een film als deze zien, maar voor mij had het niets. Ja, de muziek van Springsteen is leuk en de momentjes waarop Javed er gepassioneerd door raakt geven de film heel af en toe een beetje pit. Ook zijn eindspeech was wel oke. Ook het enige moment overigens dat hij iets van betekenis zegt, want dat hij blijkbaar zo’n goede schrijver of dichter is blijkt ook nergens uit.

2*

Ik heb niets met de artiest Hazes, maar zijn levensloop en persoon vind ik op zich wel interessant. Ook heeft Koopal met De Marathon eerder al een prima film afgeleverd, dus toch wel benieuwd naar deze.

En het is inderdaad een prima film geworden, eentje die eigenlijk non-stop de tragiek van de persoon Hazes laat zien. Dat is voornamelijk te danken aan het voortreffelijke spel van Martijn Fischer, de man die inmiddels onlosmakelijk verbonden is met Hazes, en niet voor niks.

Maar ook de drie tijdsperiodes werken daarin goed, we zien hoe André eigenlijk nooit losgekomen is van de tiranniek van zijn vader en de onzekerheid en pijn uit het verleden. De jonge Hazes, Matheu Hinzen, is ook een geweldige jonge acteur (en vooral zanger). Aandoenlijk ventje.

Wellicht dat er bij sommige dingen wat lang wordt stilgestaan, wat teveel herhaling, waardoor er wat minder tijd overblijft voor andere dingen. Vooral tegen het einde vond ik dat de film wel een beetje mocht gaan opschieten omdat ik nog veel meer had willen zien. Op zich een goed teken als je wil dat een film nog langer had mogen doorgaan, dat heb ik niet vaak.

Emotioneel, vermakelijk en (volgens mij) best realistisch en niet veel mooier of dramatischer gemaakt dan het was (afgezien van Rachel die heiliger dan heilig overkomt). Best knap gedaan.

4*

De film heeft te maken met hetzelfde euvel als sommige andere Allens; door het gebrek aan een echt verhaal wordt het vanaf de helft wat minder interessant. Het gebrek aan echte humor is ook jammer, maar eigenlijk heb ik ook allang geen hoop meer dat hij ooit nog met dezelfde scherpte komt als in zijn jaren '70/'80 hoogtijdagen.

Op zich is het wel weer terug naar zijn vertrouwde stijl, waar hij een stuk beter mee uit de voeten kan dan met zijn vorige twee films, waarin hij verviel in allemaal flauwe kunstgrepen (Midnight in Paris met het tijdreisgedoe, en From Rome with Love met de verschillende flauwe verhaallijntjes).

De casting is wel leuk, Sally Hawkings vind ik een goede actrice in Mike Leigh-films, leuk om haar eens hier te zien.

Echt slecht is het niet, vooral het acteerwerk is wel in orde, maar als een film me na 40 minuten al verveelt doet hij toch iets verkeerd. Het is toch net iets te nikserig allemaal.

2,5* - 3*

Dit deed me niet zo heel veel. Voor een film die naturel, rauw en 'klein' wil overkomen vond ik het een beetje te 'geacteerd'. Met name Sarah Paulson is wat too much, maar tegen het einde vond ik de uitbarsting van Jim ook wat over de top. Ook besteedt de film teveel tijd aan silly rollenspellen, het beluisteren van oude opnames, en dingen die voor de personages vast hartstikke leuk zijn, maar die mij als kijker eigenlijk nauwelijks interesseerden.

Pas de laatste 10 minuten, als de film eindelijk aankomt waar hij wil zijn, weet het op zich wel een snaar te raken, maar eigenlijk is het dan al too little too late.

Ik heb vaker dergelijke films gezien en die deden me soms meer dan deze. Ik las achteraf pas dat dit grotendeels geïmproviseerd is. Op zich valt de prestatie van de acteurs dan wel te prijzen, maar ik zet geen film op om naar een uit de hand gelopen improvisatie-oefening te kijken.

2,5*

Met hoge verwachtingen ging ik dit kijken, want de plotbeschrijving klonk me lekker Before Sunrise/Sunset/Midnight-achtig in de oren. Plus twee prima acteurs.

Uiteindelijk is het zeker een mooie film, veel valt er niet op aan te merken, maar ik merk dat er iets ontbreekt voor mijn gevoel. Kan alleen mijn vinger er niet helemaal opleggen wat het is. Het wordt nooit helemaal duidelijk waarom het nu precies zo loopt. Moeten we als kijker nu alles tussen de regels door opmaken, of is de film op dat punt gewoon wat zwak uitgewerkt? Zeker het moeilijke gedoe in de hotelkamer is op dat punt net wat te vaag en wordt wat ergerlijk om naar te kijken.

Over de sprongen in tijd heb ik een dubbel gevoel. Het merendeel is goed gedaan, zeker naar het einde toe werkt de tragiek wel, maar ik ben toch niet zo geraakt achtergebleven als waar de film op mikt. Misschien omdat heden en verleden wat te dicht op elkaar liggen? De scènes net wat te slordig en willekeurig door elkaar gemixt zijn? Het zoals gezegd niet duidelijk genoeg is waar dingen precies misgelopen zijn (en of dat wel zo is, want afgezien van hun laatste ruzie zat ik me telkens af te vragen of dingen nou nog goed waren of niet). Waarschijnlijk wil ik er wat meer uithalen dan erin zit, en is het toch gewoon een simpele rise and fall van een huwelijk.

Mooi en sfeervol geschoten is het zeker, en ook acteerwerk is zeker in orde. Er zitten een aantal scènes in die er uitspringen. Hun eerste date met het liedje en dansje is erg leuk, de ruzie en het gevecht op haar werk is knap gedaan. Maar volgens mij had het met net een beetje extra nog beter kunnen zijn.

Een kleine 4* verdient het alsnog wel, misschien doe ik er ook gewoon te moeilijk over.

Door de muziek is het wel leuk genoeg om uit te kijken, maar voor de rest vond ik het toch best tegenvallen. Alle 'actie' is over de top en niet grappig, en de Blues Brothers zelf, tja ze moeten dan heel cool voorstellen omdat ze zo overdreven stoïcijns zijn onder alles wat ze overkomt, maar echt veel comic value vond ik daar niet inzitten (heb exact één keer gelachen; toen die auto uit elkaar viel precies toen ze eruit stapten).

Op het einde gaat het echt te lang door met die over de top carchase (en zucht, Nazi's, nooit grappig wat mij betreft). Na het concert met het bekende nummer (waarvan ik altijd dacht dat het het einde moest zijn) had het wel zo'n beetje klaar mogen zijn.

Verder zeker een groots opgezette film met een hele hoop ster-rollen en erg leuke muziek die de film wel echt weet te 'redden'.

kleine 3,5*

Best knap en apart; een film die zo speels en frivool is, en tegelijkertijd toch helemaal niet zo leuk. Ik heb eigenlijk vrijwel heel de tijd onbewogen zitten kijken. De humor werkt niet, de plotjes zijn flauw en erg willekeurig (neem alleen al die plotse trouwerij en de 'chicken'-strijd tussen the Count en Quentin). Het enige dat te prijzen valt is de aankleding, de tijdsgeest en natuurlijk de muziek. De stukjes van de mensen in het land die naar de zender luisteren leveren nog wel leuke scenes op.

Pas na anderhalf uur gaat het meer ergens heen, maar toen stond ik eigenlijk al op het punt om ermee te stoppen.

Het blijft allemaal veel te veel hangen in het uitmelken van lollige (maar nooit echt leuke) personages en maffe verhaallijntjes. Moet waarschijnlijk je ding zijn. Een ietwat serieuzere aanpak had mij persoonlijk meer kunnen bekoren. Het 'badguy' plotje van de regering die met Twatt de Piratenzender wil verbieden leek in al zijn simpliciteit bovendien zo weggelopen te zijn uit een kinderfilm.

Oh, en uiteraard was Philip Seymour Hoffman weer veruit de leukste/beste. Kan niks fout doen die man. Wat een verlies.

2,5*