Het Beste voor Kees (2014)

Vind ik toch weer makkelijker gezegd dan gedaan. Kees had voor hetzelfde geld in een tehuis kunnen zijn beland waar hij zielsongellukig was geworden. De huidige situatie is misschien voor niemand ideaal, maar het lijkt verder toch nog een mooi betrekkelijk mooi leventje voor Kees. Juist ook dankzij zijn ma.

Aan Büch moest ik ook als eerste denken. Werkelijk prachtig hoe Kees met de Nederlandse taal omgaat, mijn favoriet was: "Een fatale ouderdomskwaal kan ineens raak toeslaan!" Het geheel is gegoten in een veelal schrijnend maar soms toch ook erg grappig portret van deze bijzondere kerel. Ik waag me er niet aan om de rol van de ouders te bekritiseren of aan te moedigen, daarvoor ben ik te weinig (lees: geen) expert. Desondanks spat de liefde voor hun zoon en het geduld met hem er duidelijk vanaf. Weer een mooie docu van Nederlandse bodem.

Zeer aangrijpend. Dat engelengeduld van die ouders van Kees is echt iets moois om te zien. Hoewel Kees het wat dat betreft niet beter had kunnen krijgen wordt het wel een serieus probleem als zijn ouders er straks niet meer zijn. Het is duidelijk dat men de ruimte en het begrip dat hij bij zijn ouders krijgt ergens anders niet kan evenaren. Hij lijkt het ook helemaal gewend om altijd degene te zijn om wie het draait in het gezin. Teveel misschien wel. Waarom ook zo extreem laat begonnen met de voorbereiding op Kees' toekomst? Ik geloof dat gezegd werd dat de vader 80 jaar was en de moeder 77. Dan laat je het wel heel erg op het allerlaatste moment aankomen.

Prachtig figuur is die Kees ook trouwens. Die net wat te beschaafde manier van praten en dat te overdreven articuleren. En zijn volledige toewijding aan zijn hobby's. Hij is ook wel een zeer dankbaar centraal figuur voor een documentaire. Vind hem een erg interessant persoon. Het lijkt in de documentaire haast alsof je de camera maar aan hoeft te zetten en de rest gaat vanzelf, maar daar zal ongetwijfeld wel wat meer werk in hebben gezeten. En ik heb het idee dat je vooral wat verderop in de documentaire een goed beeld van hem krijgt. 3.5*.

Toevallig was deze docu net op NPO 2 in herhaling te zien, een mooi moment voor mij om 'm eens volledig te bekijken. Ik had er al wel stukken van gezien en bepaalde uitspraken van Kees zijn online ook wel een hitje geworden, dus het is goed het hele verhaal eens te horen.

Puur als docu is het ondanks dat het boeiend en intrigerend is, ook een tikje te langdradig en misschien te weinig kritisch. Zo mag de moeder van Kees het allemaal goed bedoelen, maar ze heeft hem wel zo extreem beschermd dat Kees er misschien slechter van is geworden. Misschien had ze Kees wel meer mogelijkheden aan moeten reiken en hem meer los moeten laten. Nu zal het voor haar zoon nog veel moeilijker worden om na de dood van zijn ouders nog een leven te hebben. Maar goed, het valt ook wel te snappen dat ze hem niet jong uit huis wilde laten plaatsen. Dat zou geen ouder fijn vinden, ook al is het misschien beter. Maar nu zijn ze beiden hoogbejaard en komen ze wel wat laat met het vinden van een oplossing. Monique Nolte had misschien kritischer richting de ouders kunnen zijn met waarom ze dit niet eerder en beter aan hebben gepakt. Al moet natuurlijk voorop staan hoeveel ze voor hun zoon hebben gedaan en hoeveel liefde ze voor hem hebben.

Kees zelf is wel een vrij hilarische persoonlijkheid. Hij doet zich enorm intelligent voor, maar is tegelijk enorm beperkt op een hoop vlakken. Sociaal is hij als zware autist een vreemde kerel en dat levert wel weer mooie beelden op. Schelden op die ''rot moffen'' of oprecht geïrriteerd raken van een kuch, harde stem of gebrek aan rustmoment. Hij komt oprecht en eerlijk over.

Behoorlijke docu.

3,5*

Vermakelijke film over Kees en vaardig gemaakt. Het is aangenaam luisteren naar de hoofdrolspeler en zijn situatie en hoe het gezin daarmee omgaat is voer voor discussie.

"Waterstofbom op Mofrika!"

Een van de beste documentaires die ik ooit gezien heb. Ik ben zelf Autistisch (Asperger) maar veel minder als Kees en deze film laat mooi zien hoe die wat meer Autistische mensen zijn. Ik moest trouwens wel steeds denken aan mijzelf van toen ik jong was.

Kees is een geweldig persoon vind ik. En door zijn karakter blijft deze docu niet alleen interessant maar ook nog eens erg vermakelijk. Helaas zijn de filmpjes waarin hij Duitsers uitscheld erg populair onder jongeren geworden en lachen mensen hem uit, daar word ik een beetje boos van eerlijk gezegd. "Kut Autist" wat veel mensen in de reacties op die filmpjes zeggen, is hoe wij op het speciaal onderwijs elkaar noemen... Maar als een 'Kut non-autist' het zegt klink het een beetje beledigend.

De documentaire is goed gemaakt en ik vind het ook wel grappig dat ze niet wegknippen op momenten dat je dat zou verwachten. Cinematografisch is het niet zo bar veel maar daar is het ook een documentaire voor.

Liefdevolle poster .

Het beste voor Kees?

Dat is nog maar de vraag. En wat mij betreft ook erg moeilijk te beantwoorden. Hoewel ik bij deze man kan zien dat er ongetwijfeld sprake is van een vrij ernstige stoornis in het autistisch spectrum, sluit ik niet uit dat deze slachtofferrol hem door de jaren heen ook deels is aangepraat. De beste man is namelijk toch alweer 44 jaar, wat natuurlijk geen gebruikelijke leeftijd is om nog thuis te wonen. Wellicht lijkt mijn opmerking uit de lucht gegrepen, maar ik spreek uit persoonlijke ervaring als ik zeg dat een stoornis iemand ook deels aangepraat kan worden. Nu zeg ik niet dat dit ook het geval is in de situatie van Kees, maar mocht dit het geval zijn dan geeft dit de docu toch een wat wrange nasmaak.Er is dan namelijk sprake van aangeleerde hulpeloosheid en dus ook aangeleerd gedrag waardoor kees nu nog steeds niet volledig zelfstandig kan leven, puur omdat hij te beschermend is opgegroeid en nooit is losgelaten. In hoeverre is er in het verleden namelijk ooit geprobeerd Kees echt zelfstandig te laten worden? Naast het nu hebben van een eigen chalet geeft de docu hier geen antwoord op, en naar mijn mening is dit wel een hele interessante vraag.

Terug naar de docu zelf; in het begin zijn er veel komische momenten die gemakkelijk als leedvermaak kunnen worden gezien, maar ik vind het goed dat het verhaal van Kees naar verloop van tijd ook wat serieuzer word zodat de kijker ook een andere kant van hem te zien krijgt. Toch moet ik hierover wel eerlijk toegeven dat dit deel een stuk saaier en wat meer uitgerekt aanvoelt, ook al bedraagt de speelduur in zijn totaliteit slechts 88 minuten. Talloze keren wordt namelijk dezelfde vraag gesteld; hoe kan Kees zich staande houden als zijn ouders er straks niet meer zijn? Hier wordt veel over vergaderd en over gepraat, en hoe lullig dit ook klinkt, op een gegeven moment weet je het wel en wil je gewoon meer van de persoon Kees zien. Niet om hem uit te kunnen lachen maar om meer te zien van de dagelijkse obsessieve patronen die zijn leven beheersen.

Een ding is duidelijk; het verhaal is nog niet afgelopen en er komt een dag dat zal moeten blijken hoe Kees zich staande zal moeten kunnen houden zonder zijn ouders. Hier kan dan ook met gemak een vervolgdocumentaire over worden gemaakt. Hopelijk voor Kees is die dag echter nog ver weg. Want aangeleerde hopeloosheid of niet, een ding is zeker; op dit punt in zijn leven zal het een hele opgaaf worden voor Kees om zich zonder zijn ouders te redden.

3,0*

Wat een ongelooflijk op zichzelf gericht figuur zeg die Kees.

Z'n vader zei tenminste nog wat slimme dingen, want die moeder schiet behoorlijk door. Met als gevolg zelfs een moment dat toen zij ziek bleek te zijn, Kees vooral weer voor z'n eigen haggie vreesde, Bah!

Heeft hij niet een combinatie van autisme en borderline? Stemmingswisselen zijn er zeker?

Ik vind het moeilijk om hier wat over te zeggen, ik heb geen zin om als een bankpsycholoog hier allerlei meningen over te geven. Wat is het beste voor Kees? Dat Kees nog thuis woont heeft voor hem en voor zijn ouders voor- en nadelen lijkt mij. Wat ik wel mooi om te zien vind is hoe dichtbij de camera bij dit gezin kan/mag komen.

Geniaal en ontroerend document.

Ik moest vandaag aan Kees denken en vroeg me af hoe hij zich voelt nu, met dit warme droge pokkenweer. Klote waarschijnlijk. Ik heb precies wat Kees ook heeft. Ik houd het ook voor geen meter uit bij deze hoge temperaturen. Laat het maar weer snel herfst zijn.

Vroeger was mekaar voor autist uitmaken voor de leut, lekker makkelijk. Dat lachen besterft je wel als je ziet hoeveel de ouders op hun tenen moeten lopen. Die moeten af en toe doodop zijn. Je zou ze een vakantie van 2-3 weken gunnen zonder Kees.

Ga deze kijken. Heb zelf ook autisme. Asperger. Kijken of ik overeenkomsten zie.

Zal vast interessanter zijn dan voetbal op het andere net.

Het beste voor Kees is verkozen tot beste 2Doc van de afgelopen 5 jaar.

Hele top 10

En hier de langere reactie van Kees.

Wat een geweldige gozer is het ook. Ik verheug me op zijn volgende documentaire.

Kijk altijd met veel bewondering naar die man. Vind het ook best tof om te horen dat Kees gewonnen heeft, en verheug me inderdaad op de volgende docu.

Het vervolg komt er aan!

Kees Vliegt Uit (2023)

KRO-NCRV sleept Videoland voor de rechter om uitzenden hitdocu Het beste voor Kees | Show | AD.nl

Videoland en KRO-NCRV treffen schikking over rechten docu Kees Momma | AD.nl

Ik vind toch dat de moeder die Kees veel te veel verpest heeft. Hij vind het bijvoorbeeld maar heel normaal dat hij z'n ouders uitblaft wanneer die onverwachts een keer moeten hoesten. En zo heeft ie wel meer van die heel onredelijke streken, waar hij bij mij niet mee weg zou komen, autistisch of niet. Maar het moet natuurlijk wel redelijk blijven en redelijk is iets wat Kees helemaal niet kent. Als de moeder er van kleins af aan anders mee om gegaan was, dan had hij misschien iets meer begrip op hebben kunnen brengen voor andere. Ik zou in ieder geval niet met hem kunnen leven of met een andere die autistisch is. Nou lijkt me die Kees ook wel een extreem moeilijk geval. Ik betrapte me er tijdens de docu kijken op dat ik me behoorlijk veel ergerde aan Kees. Met zijn onredelijkheid. Nou moet ik ook wel toegeven dat ik niet bekend ben met autisme.

Gedurende enkele jaren volgde Monique Nolte de familie Momma uit Velp. Henriëtte en Willem zijn late zeventigers en hebben leren leven met de gevoeligheden waar hun zoon Kees, een veertiger, mee kampt. Kees is verbaal buitengewoon intelligent en kan daardoor precies duidelijk maken wat hij denkt en voelt, maar vanwege zijn autisme is hij buitengewoon gevoelig voor bepaalde gedragingen of handelingen die alledaags zijn. Driftige reacties zijn dan ook aan de orde van de dag, maar omdat Kees nu een eigen bungalow naast zijn ouderlijk huis heeft (waar hij zich onder meer kan laven aan zijn passie voor modeltreinen) is het voor Kees en zijn ouders nog uit te houden. Hoe moet het verder als Willem en (vooral) Henriëtte komen te overlijden of niet meer in staat zijn om voor Kees te zorgen? Een mogelijke oplossing is het stichten van een woongemeenschap voor autisten. Onderhoudende documentaire over de onvoorwaardelijke wederzijdse liefde tussen ouders en een kind dat door een speling van het lot niet volledig los van zijn ouders kan komen, hoe graag hij dat ook zou willen.

Het is goed dat je hiermee afsluit. Als docent in het middelbaar onderwijs heb ik wat meer kennis van en persoonlijke ervaring met autisme. Dat is er in ontzettend veel verschillende vormen. In het algemeen geldt dat de hersenen van autisten hun zintuigen beïnvloeden. Geluiden die door iemand zonder autisme nauwelijks worden opgemerkt, kunnen bij een autist heel anders binnenkomen en heftige reacties oproepen. Kees is (gelukkig) in staat om zijn driftige reacties (in extreem duidelijke bewoordingen) te verwoorden en is mogelijk niet in staat om zich te realiseren hoe zijn reactie zijn ouders raakt.

Mocht je wat meer over het onderwerp willen weten, dan is de documentaire 'The Reason I Jump (2020) en/of het gelijknamige boek van Naoki Higashida een voortreffelijk startpunt.