Het Beste voor Kees (2014)

Had al het e.e.a. over deze documentaire gelezen op de site van de NCRV en vanavond dus maar eens bekijken. Deze documentaire is in principe de aanloop naar een toekomstig persoonlijk drama. De centrale vraag die de documentaire overheerst wordt in de beschrijving al genoemd. Hoe gaat het straks verder met Kees?

Begeleid wonen net als ik, met 24u zorg. Dat is het beste voor Kees.

Aan de ene kant treurig om te zien hoe zwaar de stoornis van Kees zijn stempel op het leven van deze mensen heeft gedrukt. Ook de enorme onzekerheid die Kees nog tegemoet zal gaan vond ik hard. Aan de andere kant is de wijze waarop deze mensen elkaar door het leven heen hebben geholpen ook weer hartverwarmend. De ouders van Kees hebben alles gegeven om die jongen een vol leven te geven.

Misschien mag ik het niet zeggen, maar ik vond sommige passages nog enigszins geestig. Vooral de manier waarop Kees sprak kon af en toe (onbedoeld) grappig zijn. Vooral de scene in de auto met de 'Duitser' ontlokte me een glimlach.

Hij moet bij z'n ouders vandaan! altijd zo veel zorgen (stress) over je ouders hebben, is heel slecht voor een autist. Dan krijg je nooit echt rust in je hoofd. Op een paar kilometer afstand begeleid wonen. En omgaan met een groepje mede autisten, praten.. misschien een relatie beginnen.

Even wat anders aan je hoofd. En een goed contact houden met je ouders.

3 1/2 ster

Dit leek bijna wel Van Warmerdam's Abel, die welbespraaktheid in combinatie met zo'n kinderlijke belevingswereld. Vond het dan ook behoorlijk grappig, en zou niet weten waarom dat ongepast zou zijn. De treurige laag blijft natuurlijk altijd aanwezig, maar dat het ook humoristisch is lijkt me ontegenzeggelijk. Op zijn Japans ben ik overigens wel jaloers

Wat de documentaire goed weet te verbeelden is de paradoxale situatie van een autist die altijd afgeschermd is geweest van de echte wereld. Aan de ene kant heeft hij daardoor een leven kunnen leven dat tegemoetkomt aan zijn eigen wensen en verwachtingen, maar aan de andere kant is hij onvoorbereid voor de grote veranderingen van elk mensenleven. Het schrijnende is dat je aan alles voelt dat de ouders te laat zijn geweest met het zetten van stappen. Ik vraag mij zelf ook af of zij het probleem niet ten dele zelf hebben gecreëerd. Als Kees in een véél vroeger stadium losgelaten was en gedwongen werd om zijn verwachtingen bij te stellen, zou dat wellicht tot een onverwachte bloei leiden.

Ik vind het irritant dat zijn moeder steeds een negatief uitgangspunt blijft aanhouden, alsof haar zoon niets meer is dan zijn beperkingen en de zorgen over zijn toekomst. Zij ontkent daarmee alle mogelijkheden tot groei en zelfontplooiing die haar relatief jonge zoon nog te wachten kunnen staan. Sterker nog, waarom laten zij hem niet los op een moment dat zij zelf nog bij enige gezondheid en welzijn zijn, zodat hij binnen een vertrouwde situatie leert om te wennen aan de grote veranderingen die onvermijdelijk zijn?! De discussie over euthanasie schiet bij mij dan in het verkeerde keelgat en schiet zijn doel mis over de mogelijkheden die Kees nog gaat hebben.

Ik heb helaas niet de hele docu gezien (zat naar een gemiste Top Gear op de Belg te kijken), maar ik heb wel mee gekregen wat jij in je tweede alinea aan haalt en ben het volledig met je eens. Ik zat ook verbijsterd en met op komende kwaadheid te kijken hoe vooral de moeder euthanasie wel als geschikte oplossing voor "het probleem zoon Kees" leek te vinden.

Verschillende online nieuwssites hebben gisteren blijkbaar ook meegekeken. Er duiken nu overal fragmenten op waarin Kees 'lekker' tekeer gaat. Natuurlijk 'vergeten' ze even om de context er even fatsoenlijk bij te vermelden. Treurig dat dit nodig is om bezoekers te trekken.

Afwisselend ontzettend grappig en zeer ontroerend.

Gatverdamme man. Dan spoor je echt niet...

Daarom ook wel dapper van deze familie. Je stelt jezelf zo kwetsbaar op in deze afzeikmaatschappij.

Die scene in de auto is nou eenmaal 'grappig', maar naar aanleiding van dit fragment ben ik wel de docu gaan kijken.

Waar woon jij dan en waarom?

Ik dacht dat ik Kees al 'ns eerder had gezien. Monique Nolte maakte reeds een korte documentaire over hem (Trainman) over zijn treinenpassie, eind jaren 90 alweer... Een impressie staat op youtube voor de liefhebbers: Monique Nolte, Kees Momma, autisme - YouTube

Veel veranderd is Kees dus niet. Probleem: mammie. Zij doet er echt alles aan - tot in den treure aan toe! - om zoonlief Kees te beschermen voor de boze buitenwereld. Overprotectie lijkt me nu echt niet de beste oplossing. En dat wordt schrijnend duidelijk in dit portret. De tunnelvisie waarin mammie leeft is extreem nauw. Tja, wie zal er het stokje overnemen als mammie er niet meer is. Hoogstwaarschijnlijk de boze buitenwereld, want complete hulp van Kees' 2 broers zit er echt niet in.

En eerlijk is eerlijk: ik heb tig keer in een deuk gelegen. Kees, een man zonder emoties, praat als een literair werk van Couperus en benoemt emoties ipv dat hij ze uit. Het mag misschien niet, soit, maar het had ook gewoon een personage kunnen zijn van Arjan Ederveen in 30 minuten.

Maar alles boven alles hoor je mammies stempel door in zijn stem. Treurige pappie kijkt er naar en probeert via een project de boel te redden, zonder resultaat, hoofdzakelijk door, jawel, mammie. Tragisch.

Na Regels van Matthijs en BenX is dit veel goedkopere 'autistentelevisie' waar Nolte garen bij spint: ik was al bang voor dat wat Antonev hierboven beschrijft.

Naarmate de documentaire vordert wordt het steeds meer een freakshow met enkele 'memorabele grappige' scènes. De camera wordt een aantal keer gebruikt als stoorzender die interessante televisie genereert, zoals de momenten waarop Kees zich lekker ergert. Helaas is de ongestructureerde omgeving waarin hij vertoeft zeer pijnlijk om te zien. Door de onvoorwaardelijke moederliefde en de grote inschikkelijkheid van mammie wordt het leven van deze oude autist enkel lastiger.

Kees eist telkens alle aandacht op en de ouders worden in een verdomhoekje geplaatst door Nolte. Waarschijnlijk is Kees door onwetendheid van de ouders (in de jaren '70 waren de verklaringen voor - het tegenwoordige - autistisch gedrag nog niet goed ontwikkeld) veel verwend en langzaam ingewijd in een ongestructureerd leven waar hij zelf een zo hoog mogelijke gestructureerdheid in is blijven zoeken. 606 beschrijft het goed hierboven, begeleid wonen zou denk ik ook oplossing zijn. Jammer dat we hier niets over horen: hoe is het afgelopen?

Tijdens de lange speelduur van de docu worden de noodzakelijke vragen gesteld (over de toekomst, de band met zijn ouders, het 'loslaten' en euthanasie). Over dit laatste geeft Kees duidelijk aan dat hij hier niets voor voelt "omdat hij genoeg leuke dingen heeft in dit leven...". Nolte weet vervolgens desondanks de nodige heftige zinnen uit Kees te persen die hier wél over gaan, alles begeleid met de nodige treurige, onheilspellende piano-riedeltjes. Zoals gezegd: goedkope 'autistentelevisie'.

Vanwege de vraag die de documentaire beheerst: 'wat als ouders er niet meer zijn voor Kees'. Zou dit dan iets zijn waar hij mogelijk over na zou gaan denken?

In die laatste scène geeft Kees eerst duidelijk aan dat hij 'aan genoeg dingen plezier kan beleven' en noemt zijn treinen en het dragen van mooie spijkerkleding .

Dan is er een scène weggeknipt en begint hij met '... ja, dan moet het wel op een pijnloze manier gebeuren'. Nolte: 'wat moet er dan op een pijnloze manier gebeuren'? Blablabla.

Maar kwam kees er zelf mee of opperde de regisseuze dat? De vraag over doding was namelijk niet bij mij opgekomen.

Indrukwekkende documentaire. Wat moet het leven van Kees ingewikkeld zijn, maar wat proberen de ouders van Kees er het beste van te maken.

Veel bewondering voor deze mensen, al blijft het de vraag ''hoe verder' als deze mensen er straks niet meer voor hem zijn.

Ik zie de overdreven goede zorg van zijn moeder overigens niet direct als slecht. Zij heeft ingezien hoe ingewikkeld het leven en met name de toekomst voor Kees moet zijn geweest, en heeft besloten hem, zolang hij leeft, het beste van het beste te geven. Kees leeft nu het leven dat hij wenst, vol aanpassingen en begrip van zijn omgeving. Mooier kan natuurlijk niet, als is daar ook het besef dat straks, zonder zijn ouders, het leven een stuk ingewikkelder of misschien zelf amper te doen zal zijn. Een zorg voor later? Of betekent dit direct zijn noodloot? Laat de beste man nu genieten van de dagen die hij met zijn handicap kan leven, met in het bijzijn van begripvolle mensen en een structuur die hij als autist zo wenst en krijgt!

Ben dat toch niet helemaal met je eens. De documentaire laat de problematiek wel vanuit verschillende invalshoeken zien en schroomt niet om óók talenten van Kees te benadrukken. Het is alleen jammer dat juist de grappige scénes opgepakt worden en er zo het beeld ontstaat van een suf, verwend gekkie. Dit is niet helemaal zoals het in de documentaire naar voren komt (ook al wijst ArnoldusK terecht op enkele bewuste manipulaties).

Voor mij heeft deze documentaire een politieke dimensie in dat het toont wat de rol en de invloed is van de ouders bij mensen die continu psychiatrische hulp nodig hebben. Moeten we inderdaad harder toewerken naar meer zorg vanuit de ouders en minder externe begeleiding? Of moeten we hiervoor waken, omdat het mogelijke neveneffecten heeft die óók niet in het belang van de patiënt zijn? Die discussie op zich gaat verder dan alleen het beeld dat hier geschetst wordt van deze familie en dat maakt dat ik het wat jammer vind als je het neerzet als alleen maar een lollige freak show.

Oke, maar een filmliefhebber ben je zeker!

met 6148 stemmen!

Lekker houden zo.

En een mooie top 10 uit al die stemmen.

Dankjewel Beide

Openingspagina youtube...

Het beste voor Kees scheldend in de auto - YouTube

Erg jammer ja, ook als je de reacties erbij ziet.

Haha, dit lijkt wel zo'n parodie van Carlo Boszhard.

Is de docu de moeite van het kijken waard?

Ik kreeg ook een erg 'van Kooten en de Bie-gevoel' van dat stukje, heb daarna ook maar de hele docu een kans gegeven. Tja slecht is het allemaal niet, maar ik zou toch eerder voor het veel sterkere 'De regels van Matthijs' gaan.

Ben het daar wel mee eens. In regels van Matthijs wordt zijn autisme echt pijnlijk invoelbaar gemaakt. Hier blijft toch het beeld bestaan van een zorgenkindje van middelbare leeftijd. Je ziet wel veel verschillende kanten, maar zijn handicap blijft moeilijk om in mee te gaan.