Het Beste voor Kees (2014)

Ik zie het in feite als een tweeluik; het schrijnende Regels van Matthijs naast het (schijnbaar) onbezorgde leventje van Kees. Hoe had het leven van Matthijs eruit kunnen zien als hij net als Kees nog bij zijn ouders had gewoond die hem door dik en dun steunen, en vice versa? Kees kan zijn ei kwijt met zijn treintjes onder andere - want daar is geld voor - Matthijs raakt zijn woning kwijt en rent van hot naar her. In het huis van Kees is alles netjes opgeruimd en schoon, in het huis van Matthijs is het een bende.

In ieder geval twee heel bijzondere mensen.

Scherp gevonden. Maar wat het in mijn ogen voornamelijk toont is dat het naampje 'autisme' op toepassing kan zijn op zoveel verschillende soorten mensen. De ene autist is de andere niet.

Eens. Volgens mij is het ene verzamelnaam van totaal verschillende dingen, die mijn inziens minder met elkaar te maken hebben dan wordt aangenomen. Men weet er gewoon nog steeds de ballen van.

Het is inderdaad heel breed, dat klopt. Het wordt wel steeds meer bespreekbaar, gelukkig.

Wat dat betreft kun je Jeroen Jeroen (2011) er ook nog aan toevoegen.

Is weer heeeeel wat anders.

Nouja, het is een spectrum he.. als je maar aan genoeg voorwaarden voldoet val je binnen een bepaalde diagnose. Het is niet net als met een gebroken been dat deze er bij nagenoeg elke persoon deze er hetzelfdezelfde uit ziet. Niet iedereen ontwikkelt op dezelfde manier en groeit binnen een zelfde omgeving op en zal ook tegen andere problematiek oplopen. Maar om nou te zeggen dat het totaal verschillende dingen zijn? Het zijn allen pervasieve ontwikkelingsstoornissen natuurlijk.

Boeiende docu met een greep uit het leven van de autistische Kees die nu al is uitgegroeid tot een cultfiguur. Vaak ontroerend, maar ik moest soms toch gewoon lachen. Echter geen uitlachen, maar toelachen. Met name de vocabulaire van Kees vond ik af en toe grappig. Het is eigenlijk niet voor te stellen hoe het is om zo te zijn. Veel mensen hebben heus wel wat autistische trekjes, maar dat is minimaal. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld een borderline persoonlijkheidsstoornis. Kijk je naar de symptomen dan herken je er wellicht één of twee, maar om daadwerkelijk de diagnose borderline te krijgen, moet je aan een X-aantal symptomen voldoen. Maar terugkomend op Kees, is het voor mij niet voor te stellen hoe het is om zo te zijn, toch is er zeker wel empathie.

Wat zijn er veel documentaires over autisme gemaakt de laatste jaren. Of lijkt dat maar zo? Aan aandacht in ieder geval geen gebrek. Dat is bij andere aandoeningen wel anders.

Laten we eens kijken wat deze toevoegd aan de anderen.

In ieder geval is Kees een amusant figuur om naar te kijken. Of je dat nu wil of niet, op een gegeven moment zal je toch in ieder geval zitten te glimlachen. Kees houdt stevig de touwtjes in handen. Het is een echte 'controlfreak'. Het lijkt me erg druk in zijn hoofd en ik zou daardoor niet met hem willen ruilen.

Dat hij van controle houdt heeft hij in ieder geval niet van vreemden. Ook zijn ouders hebben dat. In ieder geval was dat te merken toen ze hem niet los wilden laten op het moment dat ze merkten dat er iets anders aan hem was. Maar ze doen het uit liefde en dat is te zien. Wat hier in de docu te zien is, ziet er uit als ouders die veel voor hun kind overhebben.

De docu wisselt tussen vele interviews met Kees en zijn ouders. Maar ook foto's en film uit de oude doos van het gezin. En verschillende bezoeken buitenhuis. Die variatie doet de docu goed en hij loopt ook fijn door. Je krijgt zo een goed beeld van het leven van Kees. Maar ook wat dit allemaal betekent voor zijn ouders, die hun keuze overigens nog steeds heel bewust maken.

Het grootste aandachtspunt van de docu is de toekomst van Kees. Kees heeft daar een heel duidelijk beeld over en heeft moeite met alles wat niet past in dat beeld (goh, verrassend) . Alle derden proberen met hem in gesprek te blijven. En het klinkt eigenlijk behoorlijk goed wat ze doen. Ik had ook erg medelijden met de vader die tijdens een soort 'vergadering' met zijn gezin een traan liet lopen. Hij had het er zichtbaar erg moeilijk mee. Ik vond het wel een mooi moment in de docu.

Deze docu combineert een vriendelijk beeld van een gezin met prima beeldmateriaal en de aandacht op de toekomst.

3,5*

Nogal wrange documentaire. Het heeft een wat nare bijsmaak over zich, maar omdat het eigenlijk puur beschouwend is moet je als kijker zelf uitmaken of die bijsmaak terecht is of niet. Is die zorg van zijn ouders nou een goede zet geweest of niet? In ieder geval kreeg ik een niet helemaal zuiver gevoel bij de situatie, en lijkt ook het plan voor zelfstandige woningen van meet af aan al niet realistisch. Je merkt toch een beetje dat deze (duidelijk welvarende) mensen altijd in een bubbel geleefd hebben, waarschijnlijk niet of nauwelijks met hulpverleningsland in aanraking zijn geweest, en nu ze ouder worden tegen de onmogelijkheden en het realisme van de hulp aan Kees aanlopen.

Exemplarisch daarvoor is de laatste scène waarin de moeder wat naief met een geknutseld huisje aan komt zetten, waarvan het duidelijk is dat dat allesbehalve een reeël plan gaat zijn. In die zin komen ze toch wat wereldvreemd en verwend over. Er zijn legio autisten die het minder getroffen hebben, en ook in de gewone reguliere hulpverleningsmolen terechtkomen. Het probleem van de toekomst van Kees en zijn welzijn probeer ik niet te bagatelliseren, alleen afgezet tegenover andere ziektebeelden en patiënten is het wel een beetje lastig om hiervan de echte ernst in te zien zolang hij zich in dat welvarende kakmilieu bevindt. Euthanasie vind ik dan ook bijna een 'verwende' oplossing. Ik weet dat ik me op glad ijs begeef met deze oordelen aan de hand van anderhalf uur documentaire, maar ik kan me niet voorstellen dat de dood echt het enige bevredigende eindstation voor Kees zou zijn. Zoals anderen hier ook al aangeven; had hem eerder losgelaten en je zou nu niet of minder met dit toekomstprobleem zitten.

Los daarvan is het wel gewoon vermakelijk en interessant om te zien wat voor persoon Kees is. Zijn bloemrijke taalgebruik is leuk, en het is een markant figuur voor een documentaire. Jammer dat de focus meer ligt op de onzekerheid over de toekomst en het huizenplan, en wat minder op zijn ziektebeeld en waar hij precies allemaal tegenaan loopt. De inkijkjes in zijn (on)mogelijkheden vond ik persoonlijk interessanter dan de vruchteloze zoektocht naar een geschikte woonruimte.

3,5*

En na "De Regels van Matthijs" door met de volgende docu over autisme en ook deze geeft weer een helder beeld, al gaat het hier iets minder grimmig dan bij Matthijs (knappe zelfdestructieve Leo Blokhuis die je af en toe dreigt van de galerijflat af te gooien). Kees (Wim T. Schippers die qua taalgebruik, intonatie, enthousiasme precies praat als Boudewijn Büch) heeft een iets hogere knuffelfactor, al is de uiteindelijke situatie bijna net zo hopeloos.

Toegegeven bij Matthijs viel weinig te lachen en bij Kees z'n anti-Duitse rant hebben we vreselijk moeten lachen.

Mooie relatie met zijn moeder en af toe lijkt zijn vader nog degene die het meeste te lijden heeft.

Heerlijk ook weer die totaal niet inlevende medewerkers van de woningbouwvereniging.

Respect voor de ouders dat ze het zolang volhouden. Nou weet ik ook wel dat het hun kind is en blijft maar toch. Je moet er wel tegen kunnen als er zo'n baas in je huis rond loopt die zegt wat wel en niet mag. Af en toe moest ik er toch om lachen, hoe triest het dan ook is. Maar het is wel een prachtige docu.

Ik heb ongeveer de helft gezien, en heb het niet uit kunnen kijken vanwege het feit dat de ouders hun zoon Kees in alles de Baas laten zijn. En dat schiet niet op voor een autist; Kees wordt nergens mee geconfronteerd en zo wordt Kees in zijn rol alleen maar bevestigd.

Ik kan het de ouders van Kees niet kwalijk nemen, want het is hun zoon, maar wat ik hun verwijt is dat ze geen professionele hulp hebben gezocht ( of te veel te laat ! ) ... tsja en dan zit je met de gebakken peren.

[ N.B. ik ben redelijk goed bekend met het gedrag van autisten, en mijn mening is dat je bij deze groep mensen alleen iets positiefs bereikt als je de confrontatie aangaat. Jaja... en dan worden ze boos...o.k. wordt dan maar boos terug en dan heb je even een hele nare situatie, maar dan is er wel iets gebeurd waar beide partijen iets aan hebben. En zeker ook de autist zelve ! ]

Je bent redelijk goed bekend met 'het gedrag van autisten' en je kunt alleen iets bereiken 'bij deze groep mensen'. En jij weet wat wel en niet goed is voor 'de autist'. Ik hoop dat je die formuleringen zelf ook wat ongelukkig vindt, want anders houd ik mijn hart vast voor mogelijke cliënten waar je mee werkt of autistische familieleden die jij hebt...

Dat is mijn mening Donkerwoud, en daar sta ik voor 100% achter !

Het is mij ook bekend (en zeker in Nederland) dat elke mening die boven "het maaiveld" uitkomt het liefst meteen neergesabeld word.

[ om je gerust te stellen; ik heb geen autistische cliënten waarmee ik werk, slechts autistische familieleden.]

Niet om nou een flame war te starten, want dat is verspilling van allebei onze tijd. Maar ik zeg je alleen dat jij je wat ongenuanceerd uitlaat over een hele diverse groep mensen. Is gewoon jammer voor jezelf en voor autisten in je omgeving.

Donkerwoud als jij zo graag voor God wil spelen; prima !

God zou zich niet beledigd voelen door iemand zijn opmerkingen. Nou ja, volgens sommige gelovigen dan wel.

Nee, bedoel het niet lullig ofzo. Ik vind alleen de toon waarmee jij over een diverse groep mensen praat niet prettig en dat maak ik kenbaar. Meer niet. Niet mee eens zijn is uiteraard je goed recht.

Klopt. Ook intrigerend, maar puur als docu erg matig.

Kees Momma (Het beste voor Kees) wordt columnist voor nrc.next.

Goed nieuws voor Kees.

Fijn nieuws inderdaad. Kennelijk heeft zijn hype toch wel een positief effect gehad op de mogelijkheden die hij in zijn verdere bestaan gaat krijgen. Laten we maar blij zijn dat die euthanasie er op de korte termijn niet meer inzit!

Daar dacht ik inderdaad ook aan.

Een film waarbij maar weer blijkt dat casting voor documentaires vele malen belangrijker is dan voor fictie. Het feit dat filmmaakster Nolte Kees Momma en zijn twee ouders heeft gevonden en besloot te portretteren was een slimme zet, de man is zeer spraakmakend. Zijn manier van spreken en doen lijkt het bijna een typetje van Kees van Kooten en geen moment worden hij of zijn ouders opzettelijk zielig of zwak neergezet. En dat is prettig, want nu krijg je een mooi portret van een bijzondere en zeer oprechte persoonlijkheid en de mooie band met zijn ouders. Je merkt enkel dat de film geen anderhalf uur had moeten duren, op den duur is het verhaal verteld en begint het allemaal wat te slepen. Een documentaire van 50 á maximaal 60 minuten was hoogstwaarschijnlijk sterker geweest.

3,5 sterren.

Kees te gast in TV Show (Uitzending Gemist)

Autistische Kees uit Velp heeft woonruimte gevonden - gelderlander.nl

Nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar TV show heeft inderdaad een heel fijn vervolg op de vele veranderingen in het leven van Kees. Zeer interessant als positieve aanvulling op de negatieve toon uit deze documentaire.

Het Beste voor Kees

Opzich kijk ik niet veel naar Docu's.. Maar ik wou deze toch wel even zien! Ik ken namelijk ook een paar mensen met autisme... Niet zo zwaar als Kees heeft maar toch..

Deze docu laat dus het leven van Kees zien voor een klein deel.... Ik kom erg herkenbare dingen tegen die ik ook zie bij de jongens die ik ken.. Ik weet ook hoe zwaar het soms kan zijn.. Maar dat wat Kees heeft heb ik opzich niet zo zwaar gezien dan dat die jongens hebben! Echter vindt ik het altijd maar beter dat mensen een Docu als deze maken (Uiteraard ook voor andere dingen).. Zo kunnen ze laten zien wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd! Kijk maar naar Kees hij komt al even melden als je ietsjes te hard, de deur hebt dicht gedaan! Zo zit dat meestal bij die mensen!

Alle respect naar die ouders! Om toch zo'n iemand te kunnen opvoeden! Echt knap!

Erg interessant om te zien. Kees had er natuurlijk best beter voor kunnen staan nu, maarja dan had hij wel eerst 40 jaar door een hoop drama moeten gaan. Ouders inclusief, of misschien wel in de eerste plaats. Bovendien is het een overweging die je niet eens echt maakt.

Ook intrigerend wat dit met ouders doet. Moeder die denkt dat Kees wel zo'n beetje genezen is. Nu niet letterlijk natuurlijk, maar binnen zijn comfortzone kan hij prima functioneren, en dan lijkt het al snel heel wat. Die vader was een stuk meer ontnuchterd en had er een hele goede kijk op.

Verder bij vlagen ook gewoon grappig, dat moet je ook niet ontkennen. Mooiste was dat Kees als een van de redenen had om verder te leven 'het dragen van mooie spijkerkleding'.

3.5*

Respect voor de ouders? Mooie relatie met z'n moeder? Als er één iemand aan de basis staat van Kees' z'n ''onvermogen'' om op zijn eigen benen te staan, is dat die beschermende moeder wel. ''Al mijn andere zonen kon ik loslaten, Kees niet''. Ze is enorm egoïstisch - een typische moeder.

Anyhow; de docu is even hilarisch als tragisch en Monique weet érg goed hoe ze de essentie van Kees' probleem eruit kan persen. Meeste sympathie gaat toch uit naar de vader, die zich tegen een tag-team op moet vechten. Kees is niet zielig, Kees heeft het wel goed voor elkaar. En na het uitkomen van de docu bleek dat wel.