Meningen

Het enige dat ik al wist is dat er een soort van ‘twist’ in zou zitten, of in ieder geval dat het geen standaard slasher zou zijn. Mede daardoor dacht ik al dat er niet één moordenaar was en dat alles gebaseerd was op een soort hysterie die langzaam uit de hand liep. Dat bleek uiteindelijk ook zo te zijn, en dat maakte de kijkervaring op een gegeven moment ook ietwat irritant. Je denkt vaak van, blijf nu allemaal eens bij elkaar in plaats van individueel rond te rennen en hysterisch te doen.

De stijl is wel oke, het ademt wel een modern sfeertje, ook door alle termen en diagnoses die voorbij komen, wat wel vermakelijk en wat tongue-in-cheek is.

Halina Reijn heeft er als regisseur op zich best iets van weten te maken, maar verder is dit net wat te vermoeiend en te weinig origineel of spannend als thriller om een echte hoogvlieger te zijn.

3*

Mwe.

Eigenlijk best zwak. En dat had ik niet per se verwacht van tevoren. Ik dacht een film over Queen kan niet anders dan leuk zijn, maar eigenlijk is dat ook direct het enige dat voor de film spreekt; dat de muziek van Queen erin zit, dat er voor de kenner bekende situaties in voorkomen en dat de bandleden zeer gelijkend zijn (zeker Deacon en May vond ik verbazingwekkend overtuigend). En uiteraard Rami Malek die het beste doet wat hij kan met deze rol. Makkelijk is dat niet (en hij komt ook wat lengte tekort), maar verder zeker goed genoeg.

Wat de rest betreft; zwakjes. De film lijkt niet echt heel duidelijk te hebben wat nu precies het overkoepelende idee en de kop en de staart was. Het gaat wat obligaat langs wat speerpunten in het leven van Freddie en de band, maar die scènes zijn regelmatig wat stroef opgezet rondom een bepaald nummer dat we allemaal kennen (waardoor we als publiek allemaal opveren en een 'ja gaaf' momentje kunnen hebben) en voorzien van wat 'gezochte' creativiteit. Die scène van Freddie en Paul in de regen bijvoorbeeld. Tja, super dramatisch voor het effect hoor, maar dat is het dan ook. Alleen alles rondom Bohemian Rhapsody was wel leuk gedaan.

De keuze om Live Aid bijna integraal te laten zien vond ik eigenlijk ook een heel vreemde. Prima dat dat het hoogtepunt in je film is, maar om nu een volledig nagespeeld Live Aid-optreden te zien (met tussendoor wat publieksshots van mensen die hun tranen niet meer de baas zijn), vond ik eigenlijk best raar wegkijken. Zeker omdat de film daarna direct is afgelopen. Dat ze daarna nog best wat succes hebben, ondanks een aftakelende Freddie, doet er blijkbaar totaal niet meer toe. Echt zielig, of echt gewaagd (spannender dan een kuis homoseksueel kusje hier en daar mocht het blijkbaar niet worden) was blijkbaar niet de bedoeling.

Het gemiddelde en sommige positieve reviews verbazen me wat. Dat dit als Queenliefhebber leuk is is één ding (ben ik ook), maar als je filmliefhebber bent dan moet je lat toch een stuk hoger liggen dan dit?

2,5*

Mooie plaatjes uiteraard, maar was eigenlijk vanaf het begin al niet zo benieuwd naar wat er nu precies aan de hand was. En blijkbaar hoefden we daar ook niet nieuwsgierig naar te zijn, want dat krijgen we niet eens te weten en is ook niet het uitgangspunt van de film. Het is eerder een 'wat als'-scenario, dat wat mij betreft eigenlijk alleen nog licht amusant was toen ze een huis betrokken en winkels en supermarkten leeghaalden. Lijkt mij best leuk, je zou zoiets bijna willen meemaken, een paar dagen dan.

Verder straalt het eigenlijk best nogal wat amateurisme uit, zeker wat betreft script en acteerprestaties (vooral hij is vaak slecht), al weet de vrij fraaie cinematografie nog wel te verhullen dat dit eerder een soort afstudeerproject is dan een volwaardige volwassen film.

Vanaf het stuk met de oude man (wtf voegde hij toe?) ging het helemaal rap achteruit met al dat God gezemel, en wordt de film eigenlijk alleen maar trager, stuurlozer en vervelender met wat conflict tussen de twee dat totaal niet werkt. Als de film de bedoeling had om hier een filosofisch ding van te maken zijn ze daarin echt totaal gefaald, want ik heb er werkelijk niets uit kunnen halen.

Echt een film die als een ballon leegloopt en je met niets achterlaat. Ja, zin om naar IJsland te gaan, de toeristenbranche kan blij zijn.

2*

Nee, het hele uitgangspunt van een hond die speelt in een actieserie maar niet mag weten dat het nep is vond ik in het begin al zo vergezocht en niet-leuk dat het eigenlijk ook niks meer werd met de rest van de film. Zeker de eerste helft vond ik maar flauw en qua verhaal ook niet echt wat me interesseerde.

Als Bolt er op een gegeven moment achterkomt hoe het echt zit dan wordt het wel iets beter, maar nog steeds zat hier weinig in dat ik leuk vond. De humor probeert een beetje te hard (die duiven bijvoorbeeld), en ook de hamster vond ik eigenlijk nergens grappig. De kat was dan nog wel een aardig personage.

2,5*

Nou, huilen met de pet op.

Het is, nog los van zijn acteerprestaties, belachelijk om Jan Smit hiervoor te casten. Er is natuurlijk geen mens die het personage ziet, iedereen kijkt alleen naar hoe Jan Smit staat te acteren. Om nog maar niet te spreken van zijn lelijke accent. De acteerprestaties van vrijwel iedereen zijn onder de maat, alleen Roos van Erkel en die vent van haar waren wel aardig oke.

Het zwartwit tussendoor is aardig overbodig en door heel de film heen erg inconsequent.

De voice-over van Aart Staartjes slaat ook nogal de plank mis. Lijkt wel een kinderprogramma over de oorlog op deze manier.

Het plot en het script slaan nergens op. De ene na de andere irrelevante kutscène, het boksen voegt niks toe, en dat hele klote-bombardement gebeurt maar niet.

Uiteindelijk is het bombardement qua shots en spanning redelijk gedaan, maar dan heb je al bijna anderhalf uur naar een klotefilm zitten kijken, dus veel goed maakt het niet.

1*

Heel origineel, nog nooit zoiets gezien. Het eerste uur is bruisend, grappig, de jaren 70 sfeer is heel erg goed neergezet, leuke personages en leuke muziek. Maar helaas is het allemaal veel en veel te lang uitgesponnen.

Als de film op ongeveer een uur is, en Dirk op zijn hoogtepunt, vraag je je af waar het nog heen moet, en niet onterecht. Alles was er in de anderhalf uur daarna gebeurd is allemaal een stuk minder likeable, interessant en grappig. Regelmatig vraag je je af waar je nu eigenlijk naar zit te kijken, zoals het stuk met de drugsdeal. De film gaat een kant op waar ik persoonlijk niet echt op zat te wachten. Eigenlijk had het voor mij best een feelgood-film mogen blijven, vond heel het drama er niet zo inpassen.

Af en toe nog best wat leuke momenten, maar de lengte van de film, en waar het verhaal heengaat, zorgen ervoor dat de pit van het eerste uur er totaal uitraakt.

3,5*

Prima film, met een constante spanning over wanneer het mis zal gaan. Andrew Garfield zet de rol van kwetsbare jongeman die aan een nieuw leven moet beginnen erg goed neer.
Ook de flashbacks voegen wel wat toe, en zijn niet uitgebreider of gedetailleerder dan nodig. De kijker kan prima aanvullen hoe alles gegaan moet zijn in zijn leven.

Had zelf wel gehoopt op een wat happier einde. Jammer dat ze hem geen tweede kans willen geven. Of in ieder geval dat hij het zelf zo snel opgeeft De romance met Michelle was overigens ook een mooi element in de film.

4*

Verschrikkelijk. Wou eigenlijk dat ik niet gekeken had. En eerlijk gezegd had ik zo'n einde ook niet verwacht, aangezien het tot ver in de film toch best vrij luchtig (naar omstandigheden) is.

Het is tot ver in de film allemaal nogal rechtlijning en voorspelbaar. Als je echt wil mierenneuken zou je het zelfs wat lui en onambititeus kunnen noemen, ook omdat dit onderwerp vanuit deze invalshoek sowieso wel op de traanklieren werkt, maar eigenlijk is dat onzin en doe je de film dan tekort. Het is logisch dat het vanuit dit perspectief niet ingewikkelder is dan het is, en ook is het eigenlijk de volle speelduur nooit saai. Prima acteerwerk ook van iedereen.

Maar goed, wel een vreselijk einde. Wist dat het een zielige film was, maar zo erg? Bah. Zelden zo'n nare laatste 10 minuten meegemaakt.

4*

Gisteren nog eens grotendeels gekeken omdat hij op tv was. Ik dacht eigenlijk dat ik de vorige keer te kritisch was geweest, maar het tegendeel blijkt. Het was een nog suffere film dan ik al dacht, en het belangrijkst: het onbenut potentieel is zo ongelooflijk zonde.

Dat Mason maar een oninteressant en suf figuur is is tot daaraan toe, maar dat je op vrijwel geen enkele manier ziet hoe zijn jeugd hem gevormd heeft, en er ook totaal geen rode draad in zit vind ik echt een gemiste kans, en maakt dat de film nogal zijn doel voorbij schiet. Tenzij het doel van de film een droge registratie is van twaalf jaar uit een jongensleven, prima, maar dat vind ik dan zoals gezegd enorm zonde van alle moeite en potentieel.

Want naast de inhoudelijke karigheid is de film op visueel vlak ook zo basic als het maar zijn kan, en vaak zelfs wat armoedig ogend.

De sceneovergangen als Mason weer een jaar ouder geworden is bijvoorbeeld, ze zijn gespeend van elke creativiteit, terwijl je daar toch leuke dingen mee kunt doen. Vaak valt het nauwelijks op dat we blijkbaar weer een jaar verder zijn. Zal allemaal wel een bewuste keuze zijn om het geheel zo vloeiend en natuurlijk mogelijk te laten verlopen, maar ik had deze film dan liever gemaakt zien worden door een regisseur die er nog wat creatieve sjeu en visuele flair aan toevoegde. Je hebt met een formule als dit namelijk heel wat in handen, maar hoe hoog ik Linklater ook heb zitten om de Before-trilogie, ik denk dat een andere regisseur hier meer raad mee had geweten dan hij. Jammer.

2*

Best leuk om eens zo'n film te kijken die zich in Noorwegen afspeelt in plaats van 'gewoon' in de VS. Voor mij helemaal omdat ik zelf in Geiranger geweest ben, en dus extra leuk om die bekende (prachtige) plekken in een film te zien.

Als rampenfilm ook helemaal niet zo verkeerd, al is het wel jammer dat de ramp zelf met de tsunami maar een paar minuten in beslag neemt en dat de film voor de rest speelduur moet zien te vullen. Dat doet het lang niet slecht, alleen dat laatste deel onder water in het hotel duurt wel gewoon véél te lang. En qua speelduur is het niet eens per se nodig, want het is uiteindelijk alsnog langer dan 90 minuten.

Verder wel mooi geschoten met een prima sfeer. Wel wat jammer dat het zich vooral in het donker afspeelt en er wat overzichtsshots en dergelijke missen. Dan merk je toch wel het beperkte budget als je het vergelijkt met een Hollywood-rampenfilm.

kleine 3,5*

Ik ‘moest’ deze film kijken en ik vond het helemaal niks. Ik geloof best wel dat als je deze film in de jaren ’90 als 12-jarig jochie ziet je er later warme gevoelens bij hebt, en het zal z’n (cult)status heus wel ergens aan hebben verdiend, maar mij niet bellen.

De stijl is irritant en off-putting (vooral in het begin die close-ups van lelijke koppen heel de tijd, haat dat echt), het hele slapstickgehalte is sowieso niks voor mij en in bepaalde films kan ik best wat gore hebben of erom lachen, maar in deze film vond ik het alleen maar weerzinwekkend en nauwelijks entertaining. Je moet het maar bij elkaar verzonnen krijgen, dat moet ik Jackson nageven.

1,5* voor de moeite en de creativiteit.

Geweldig hoofdpersonage. De film krijgt van mij alleen al een halve ster extra door dat HAAR! En omdat ze gewoon geweldig acteert, voor een tekenfilmfiguur.

Het verhaal vond ik minder deze keer. Het begon erg leuk (iets wat ik altijd zeg bij een Pixarfilm) met leuke vondsten, humor, muziek en sfeer, maar daarna vervalt het toch weer een beetje in flauwigheden. De film focust zich meer op de moeder die een beer is en alle strapatsen die daarbij horen, dan op het hoofdpersonage en haar passie.

Mja, ik kan mijn vinger er niet helemaal opleggen, maar het verhaaltje voelde gewoon wat vergezocht ofzo. En iets teveel gooi- en smijtkomedie naar mijn smaak (dingen die vallen en kapot gaan en misgaan, en dat heel de tijd, hou ik niet zo van). Heb op sommige andere momenten trouwens wel goed kunnen lachen hoor.

De lichtwezentjes met hun geluidjes waren trouwens erg leuk gedaan, net als de accenten, die het echt iets extra's meegaven.

Niet een van Pixars allerbeste, maar alsnog wel

4*

Ik had vantevoren een veel stijlvollere en serieuzere film verwacht, maar uiteindelijk wordt het maar een raar soort komedie. Vooral het begin vond ik tegenvallen. Wat moet je in godsnaam met die rare Aziaat en dat hysterische feestje?

Uiteindelijk ontpopt het zich nergens tot een echt boeiende of romantische film. Het verhaal is niet veel bijzonders, je komt nauwelijks iets te weten over de hoofdpersonages. Ik weet nu al niet meer waar er nu precies 1 uur en 50 minuten mee gevuld is. Je zit toch eigenlijk vooral te wachten totdat het een keer op gang komt.

Er zitten wat scènes in die aardig zijn (zoals die in de winkel) en Holly is, ondanks dat ze wat irritant is, wel een aardig personage. Een film als deze is door zijn ouderdom altijd wel grappig om te zien, maar verder?

Ik ging hem kijken omdat ik het nummer Moon River al een tijdje ken, en benieuwd was welke film erbij hoorde, maar om eerlijk te zijn vind ik dat een filmpje (want meer dan dat is het niet wat mij betreft) als deze zo'n mooie soundtrack niet eens verdiend.

2,5*

Camerawerk, cinematografie, muziekkeuze en acteerprestaties van Cillian Murphy zijn allemaal prima in orde, maar het verhaal en de gebeurtenissen waren wat te excentriek voor mijn smaak. Ik moet zeggen dat het laatste half uur wel weer aardig was, maar de rest daar kon ik toch te weinig mee.

De IRA-toestanden hadden een interessante kapstok kunnen zijn, maar werkte niet helemaal. Ook de reacties van sommige personages op zijn persoon vond ik apart. Leek wel of het voor niemand echt een issue was. Nogal onderbelicht wat mij betreft.

3*

Op papier zeker een film die in mijn straatje ligt, maar die me afgezien van bepaalde stukjes toch te weinig kon boeien.

Ik snap de trage uitwerking op zich wel, maar voor mij mistte het wat pit. Vond het allemaal behoorlijk zwaar aanvoelen, het geluid was slecht, de beelden vaak vrij grauw, en er gebeurt vrij weinig. Nogal een moeizame zit.

Het is een film waarbij je eigenlijk al weet hoe het gaat lopen, dus de opbouw er naartoe duurde voor mij gewoon te lang. De uiteindelijke 'romance' vond ik wat weinig om het lijf hebben en alles er omheen (Keith die een leven heeft dat hij niet wil leiden met een vrouw die niet echt supportive is) is wat te onsubtiel gedaan waardoor dat ook allemaal wat vervelend wordt.

Vond de rol van de dochter ook vrij storend en niet helemaal passend, alsof er nog wat extra drama aan toegevoegd moest worden omdat het anders een nog magerder geheel was.

De stukjes met muziek geven het nog wat extra's en het thema ligt me op zich wel, maar het komt qua impact nergens ook maar een beetje in de buurt van de film Like Crazy, ook met Felicity Jones, die Doremus hiervoor maakte.

2,5*

Weer eens een film die (in navolging van Before Sunrise) een van mijn favoriete thema's behandelt; personages die elkaar ontmoeten en in een bepaald tijdsbestek leren kennen, met de nodige romance van dien.

De look van de film deed me wel even slikken, weet niet of het aan de film zelf ligt of dat ik een slechte versie had, maar voor de visuals hoef je dit in ieder geval niet te kijken, het is zonder enige vorm van opsmuk.

De inhoud is best wel in contrast met wat de film verder uitstraalt. De blikken die ze in het begin naar elkaar werpen, en de onderwerpen die aangesneden worden vond ik vrij onnatuurlijk en geforceerd. Sowieso vond ik alles wat gezegd werd vrij irritant, eigenlijk is heel de film alleen maar een vervelende eenzijdige monoloog over mannen en relaties.

Het is nog net uit te kijken omdat ik nu eenmaal wel hou van dit uitgangspunt, maar het heeft verder weinig om het lijf (de scene die mjk87 beschrijft met het goochelshowtje was het enige dat dan nog wel de moeite waard was) en de karakters zijn totáál niet likable.

2,25*

Wat was 1995 een geweldig jaar voor films over de liefde. Deze en Before Sunrise (1995) laten je perfect voelen wat het betekent, en ook min of meer op dezelfde manier, al is dit duidelijk de volwassen versie van de twee.

Dit is een prachtige film, vooral omdat hij zo ontzettend goed weet te vangen welke gevoelens ermee gepaard gaan als zoiets als dit ineens op je pad komt. Want wat er gebeurt is geweldig, maar tegelijkertijd ook zo pijnlijk.

Dat wordt prachtig uitgelegd in de laatste scene tussen de twee:

I want to love you the way I do now for the rest of my life, but if we leave, we lose it

Je hoopt bijna dat het je niet overkomen was, want welke keuze je ook maakt, er gaat pijn en verlies mee gepaard.

Nergens zit er valse emotie of clichés die alleen in films voorkomen, elke stap vond ik van begin tot eind te begrijpen en herkenbaar. Dit komt door het realistische script maar waarschijnlijk ook door de manier waarop Meryl Streep het weet neer te zetten.

De mate van impact zal van persoon tot persoon verschillen, maar als je ontvankelijk bent voor een onderwerp als dit, of je hebt iets dergelijks meegemaakt of je denkt weleens na over dit soort dingen, dan zal het je echt weten te raken.

4,5*

Het begon nog best oke, maar ik had kunnen weten dat het zo'n flauwe film is waarbij ik de groepjes vriendinnen al zie giebelen. Iets teveel gooi- en smijtwerk en irritante dingen die misgaan. En dat soort comedy's vind ik eigenlijk zelden grappig. Heb eigenlijk maar één keer gelachen, en ook het hele romantische plot met de twee mannen wordt nooit echt boeiend, eerder nogal vermoeiend.

Alleen de cast weet het (in het begin) nog wel enigszins kijkbaar te houden, Hugh Grant speelt een leuke rol (een keer de gladjakker in plaats van de stuntelaar) en ook Zellweger is best innemend.

Ik was eigenlijk van plan om de hele trilogie eens te kijken, maar ik ga er nog maar eens over nadenken of ik daar zin in heb.

2,25*

Erg mooi. Een soort Before Sunrise avant la lettre, het soort film waar ik altijd naar op zoek ben. Jammer dat niemand me eerder op gewezen heeft.

Ik vermoedde meteen al dat de de eerste scene de eindscene zou zijn. Waarschijnlijk is dat ook niet bedoeld als een verrassing, maar vond dit wel een erg sterke keuze. Het maakt het ergens extra pijnlijk en ook extra interessant als je het voor de tweede keer ziet, maar dan met alle kennis die je dan over het koppel hebt.

Wel jammer dat het tempo van dialoog altijd zo hoog ligt bij oudere films. Het maakt het geheel wat onnatuurlijker en wat lastiger te volgen als ze maar doorratelen. Ondanks dat weet de film wel heel treffend alles te verbeelden en is het gevoel van Laura op alle punten in de film heel goed invoelbaar en erg realistisch.

Zeer mooie film, een van de beste oudere (van voor 1960) die ik tot nu toe heb gezien.

dikke 4*

Vond dit echt een zeer goede film. Vooral de chronologie bouwt het verhaal heel sterk op, waardoor je er ergens halverwege pas achterkomt (ik dan tenminste) dat het gaat over een meisje dat getormenteerd wordt door haar godsdienstwaanzinnige vader, waar je eerder nog denkt dat ze meer te maken heeft met de mores van haar tijd. Zorgt ervoor dat de film een shift maakt van een op het eerste gezicht historisch drama naar later een zeer persoonlijk familieverhaal dat steeds beklemmender gaat aanvoelen.

Ook de algehele sterke en strakke pacing draagt er zeker aan bij, eigenlijk vond ik het de volle 148 minuten boeiend en dat heb ik maar zeer zelden. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat de film teveel leunt op de shockfactor, immers zeer regelmatig worden we weer geconfronteerd met een schokkende expliciete scène, maar ik vond dat eigenlijk nergens iets van effectbejag krijgen. Ik vond het passen in de zieke realiteit en deels het tijdperk waarin Joanna zich bevond.

Daarnaast is het Nederlandse tintje natuurlijk extra leuk. Ik dacht in het begin, 'het lijkt wel of die Guy Pearce met een Nederlands accent praat joh', om er later achter te komen dat hij een Nederlandse immigrant speelt. Vond dat echt zeer overtuigend gedaan, je had immers ook zo een Nederlander kunnen casten voor min of meer hetzelfde effect. Ook de rest van de cast doet het zonder uitzondering uitstekend.

Verder is wel te zien dat Koolhoven echt wel iets van cinema af weet. Vormtechnisch ook zeer weinig op aan te merken met regelmatig ook mooie shots waar zeker over nagedacht is.

Echt van genoten, zou 'm zo nog eens kijken met 'de kennis van nu'.

4,5*

Het eerste uur is vermakelijk genoeg. Ik kan wel lachen om dat taaltje van ze, en de humor die daarmee gepaard gaat. Zeker Henry van Loon is in dat opzicht eigenlijk het grappigst van allemaal. Regelmatig is het wel wat te flauw, van vieze kots- en schijtdingen ben ik nooit fan.

Jammer dat het laatste half uur de rek er helemaal uit is. Het bevalt me niet echt waar het plot heengaat, en grappig is het ook niet meer. Ik hou niet zo van al dat gedoe met verstandelijk gehandicapten.

Wel leuk dat Daniël Arends erin zit, als cabaretier vind ik hem ook erg goed, en in deze rol is hij ook wel op zijn plaats. Tim Haars is wat nietszeggend, maar dat komt misschien ook wel door zijn rol. Sylvia Hoeks is een mooie verschijning, maar wat betreft rol ook niet echt spectaculair.

Zat een tijdje op 3,5*, maar door de zeer matige afwikkeling verdient het niet meer dan 3*.

Het begint nogal chaotisch en het duurt even voordat het allemaal een beetje loopt. Maar als dat na een tijdje gebeurt is het ook zeker erg vermakelijk om te kijken. Woody is drukker dan ik hem ooit gezien heb, maar weer erg genietbaar. Er komen ook weer geweldige teksten voorbij.

Wil even de muziek noemen, hoewel ik begrijp dat sommigen het misschien lullig en melig vonden vond ik het een leuk extraatje. Geeft het een vrolijk sfeertje.

Naar het einde toe wordt het allemaal weer wat minder, het is wat raar afgewerkt, en ik zal ook nooit een fan worden van Mia Farrow, hoewel ze in deze film best oke was.

Een van de leukere Allens.

4*

Prima film die heel ontspannen wegkijkt. Mooie natuurbeelden, goed acteerwerk en overtuigende liefde en tragiek. Alleen jammer dat de film drie kwartier voor het einde wat begint te slepen. Op den duur weet je wel hoe het zit en dan gaat het allemaal toch wel aardig lang duren. Maar goed, op het einde wint de sfeer het wel van eventuele langdradigheid.

Verder vooral qua acteerwerk een erg goede film. Anne Hathaway valt nooit tegen en ook Michelle Williams maakt veel van haar redelijk kleine rol.

4*

Een film waarin ontzettend veel ellende naast elkaar gebeurt, misschien een beetje te veel voor de geloofwaardigheid, en waarin één onschuldig meisje de spil van dit alles is. Wat een mooie rol en wat een fijne actrice.

Hoe ze verzeild raakt in dit alles is schrijnend, en ik was op het einde oprecht bang dat ze dood zou gaan. Je zou kunnen zeggen dat het einde wat al te over the top en sentimenteel is, maar ik vond het wel werken.

Wel jammer dat dingen enigszins open blijven, je weet niet echt hoe het afloopt met alle andere personages, maar het draait nu eenmaal om Skunk, en dat is gewoon heel prima gedaan. Terecht dat ze hier een prijs voor heeft gekregen.

Gewoon weer een erg goed Brits drama, blijft toch wel een van mn favoriete genres.

dikke 4*

Het leven is niet genereus. Je moet niet liefhebben of hechten, want het leven gunt je dat niet

Prachtige film. Bovenstaande quote is natuurlijk gitzwart, maar ik vind dat dat ook weleens mag. Persoonlijk hou ik daar wel van. Naast het gitzwarte gegeven van de film is het buiten dat eigenlijk ook heel vaak vrolijk en licht, met name door het countrysausje waar ik sowieso al erg van hou. Leuke bonus als je van die stijl houdt.
Ook de twee hoofdrolspelers vond ik erg goed gecast, en de manier waarop ze leven in hun opgeknapte huis met countrystijltje was fijn om te zien.

Het is allemaal niet heel orgineel, alle thema's die worden behandeld heb ik zo'n links en rechts weleens eerder voorbij zien komen, maar de aanpak is gewoon heel goed gedaan. De chronologie werkt goed en de film ziet er prachtig uit.

De uiteindelijke breakdown waar naartoe wordt gewerkt is geloofwaardig gedaan, vooral de woede waar Didier zich in verliest met als hoogtepunt (of dieptepunt zo je wil) zijn uitbarsting in het theater is boeiend om te zien. Misschien dat het einde ietwat teveel gerekt wordt, met name het deel waarin je zit te wachten op het noodlottige ongeval van Elise, maar buiten dat heb ik hier bijzonder weinig op aan te merken.

4,5*

Ik weet niet of ik wel zo'n fan ben van Bill Murray. Als al de appeal moet komen van het feit dat hij met een uitgestreken gezicht ellenlang in beeld is (zoals ik hem ook al een beetje kende uit Lost in Translation) dan weet ik niet of ik daar wel zo kapot van ben.

Om eerlijk te zijn had ik al niet zoveel zin meer in het hele gegeven toen hij bij de eerste ex aankwam. Een hele hoop vruchteloze ontmoetingen, ik zag het al met tegenzin aankomen. Onaangenaam langzaam is het. Langzaamheid die een film als deze helemaal niet kan hebben. Als het nou bol stond van het drama of de mooie plaatjes dan had het nog gekund, maar in dit geval is het alleen maar een heel pover script dun uitgesmeerd over anderhalf uur. Ik heb erna nog wel wat eventuele achterliggende thema's gelezen (elke ex staat voor een fase in een relatie), maar eigenlijk maken die het maar nauwelijks interessanter, zeker niet tijdens het kijken zelf.

Bovendien, heel het uitgangspunt is sowieso al krom, want waarom al dat geheimzinnige socially awkwarde gedoe, als hij ook gewoon straight to the point kan vragen of zij hem de brief geschreven heeft!

Er zitten wat leuke details in, en die zorgen soms voor wat subtiele grapjes die een glimlach waard zijn, maar verder heeft het bar weinig dat me kan amuseren.

Het eind is ook weer zo vreselijk omslachtig. Ik heb een hekel aan dat soort omslachtige situaties. Zodra hij zei dat hij dat lintje had gekregen van z'n moeder had hij moeten vragen: 'what's her name?', en klaar. Zucht. Echt vermoeiend. Het hoge gemiddelde is me eigenlijk een raadsel.

Heel magere 2*

Heel fijn. Vooral de romance tussen Eilis en Tony is het letterlijke en figuurlijke hart van de film, en vond ik zo lief. Emory Cohen heeft misschien een wat kleinere rol, maar spatte wel van het scherm als jonge verliefde knul. Vond ik heel leuk om te zien. Ook hoe Eilis vervolgens opbloeit van een bang verlegen meisje in iemand die langzaam gelukkig wordt was erg mooi.

Vanaf dat ze weer terug is in Ierland vond ik de film iets minder sterk. Ik vond het net iets teveel aanvoelen als 'een verplicht nummer' in het script. Wat mij betreft niet echt overtuigend genoeg om het een belangrijk keuzemoment in haar leven te laten zijn, daarvoor is het net te kort en te weinig geloofwaardig dat ze daar zou kunnen willen blijven.
Moet toegeven dat ik wel even bang was dat de film die kant op zou gaan, maar gelukkig eindigt het netjes happy, en niet met een verbitterde Eilis die toch maar in Ierland blijft, Tony langzaam vergeet (maar wel zijn kind nog baart van die ene keer seks, zag het zo voor me).

Erg goede rol ook van Saoirse Ronan, vond haar iets weghebben van een jonge Carice van Houten. Verbaast me op zich niet als ze de Oscar wint.

Fijne film die heel ontspannen wegkijkt en prachtig sfeervol is geschoten. Zou eigenlijk een 4,5* willen geven, maar daar denk ik nog even over na.

Zwak.

Het begint al met het openingsnummer dat de plank danig misslaat. Er wordt geprobeerd een soort epische Lion Kingsfeer te creeëren, maar dat lukt niet. Het lied is te opdringerig, de graphics zijn lelijk. Je denkt, jaja, introduceer nu eerst maar eens een degelijk verhaal voordat je op m'n emoties gaat spelen.

Dat verhaal is vanaf de eerste minuten al wel aan te voelen. Het is een samenraapsel van scènes, liedjes, sentimenten en gebeurtenissen die we in vrijwel alle andere Disneys weleens voorbij hebben zien komen. Het mystieke element raakte ook kant noch wal. Heel lui uitgewerkt.

Er zitten sporadisch dingen in die wel voor een glimlach of een halve traan zorgen, maar dat komt omdat het toch Disney blijft, het zal nooit écht wanstaltig saai of kut worden.

De film is verder vrij lelijk. De animatie is vooral de eerste helft (gek genoeg) nogal houterig, en ook de computeranimatie was vaak niet om aan te zien.

Echt een tussendoorDisney die net zo goed niet gemaakt had hoeven worden.

2*

Ik wilde schrijven, ‘ik wist helemaal niets van László Toth, ik heb expres niets opgezocht van tevoren’, zie ik dat hij niet eens echt bestaan heeft. Denk ik heel de tijd dat ik naar een biopic heb zitten kijken.

Nou goed. De eerste helft is eigenlijk nog redelijk straightforward; een immigrant moet zich zien te redden in zijn nieuwe land. Tijdens de film wordt het nooit expliciet gemaakt wat hij heeft meegemaakt, zelfs maar of hij in een concentratiekamp heeft gezeten of niet. Je vermoedt het wel, en het blijft eigenlijk heel de film impliciet over alles heen hangen; zijn pijn, zijn drugsgebruik, en ik vermoedde op een gegeven moment ook in zijn architectonische keuzes (wat op het einde inderdaad zo bleek te zijn).

Verder dan dat impliciete kom je eigenlijk weinig te weten over wie hij is en waarom hij bouwt zoals hij bouwt. Dat bewaart de film voor de epiloog; we leren dan over zijn tijd in concentratiekampen en hoe dat zijn architectuur heeft gevormd. Voelt een klein beetje als een effectbejag‘trucje’ aan (en waar heb ik dan trouwens naar zitten kijken met dat ding uit 1980 als hij niet eens echt bestaan heeft?!), Ik was liever tijdens de 3,5 uur durende speelduur wat meer te weten gekomen over zijn architectuur (wat dus niet eens ‘zijn’ architectuur is, zucht).

En het kan aan mij liggen, vanaf de tweede helft wist ik regelmatig niet echt wat scènes nu probeerden te doen, zeker niet met de Van Buren familie. Dat ze afgeschilderd lijken te worden als de slechterik is iets wat nooit helemaal duidelijk wordt, afgezien van dat ze soort van neer lijken te kijken op de immigranten/Joden. ‘We tolerate you’ komt wel even aan als een mokerslag. Die verkrachtingsscene kwam voor mij al helemaal uit het niets trouwens. Dat was sowieso een heel hallucinant stuk in de film met die marmermijn (?) en die locatie met dat feest.

Het acteerwerk van Brody en Felicity Jones is natuurlijk wel erg sterk. Wellicht af en toe wat aan de dramatische pathetische kant, maar vooruit.

Het heeft zeker zo zijn momenten, kan ook bijna niet anders in een 3,5 uur durend epos, maar nee, ik weet het niet helemaal. Wellicht dat ik hier later nog meer zinnigs over weet te zeggen. Nu vind ik het eigenlijk hoe meer ik erover lees en nadenk steeds slechter worden.

(En wat was die muziek bij de aftiteling?!).

3*

Ik ben echt verbaasd door alle hoge waarderingen hier! Vond het maar een slappe hap.
Beseffen de mensen die 4 of 5 sterren geven wel dat je deze film dan dus meet met meesterwerken?

Kom op. Twee zieke mannen, gaan gezellig samen op avontuur, en gaan uiteraard dood op het eind. Iets wat totaal niet ontroerd omdat je dit al weet vanaf het begin. Zelden zo'n voorspelbare film gezien. "Kiss the most beautful girl in the world", je ziet van mijlenver aankomen dat dat Jacks dochter (uiteindelijk dan kleindochter) blijkt te zijn. Nergens een boodschap die echt blijft hangen, nergens echt een grappige of indrukwekkende scene. Had af en toe zelfs moeite om mijn ogen open te houden. Het enige waar de film van het van moet hebben zijn de twee wereldberoemde acteurs.

2,5 *