menu

Brief Encounter (1945)

mijn stem
3,74 (457)
457 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Romantiek / Drama
86 minuten

geregisseerd door David Lean
met Celia Johnson, Trevor Howard en Cyril Raymond

De arts Alec is gelukkig getrouwd en vader. De huisvrouw Laura heeft twee kinderen en is gelukkig getrouwd. Beiden ontmoeten elkaar op een station en maken een praatje. Omdat ze merken dat ze veel met elkaar gemeen hebben zien ze elkaar iedere donderdag op het station voor een korte ontmoeting. Die ontmoetingen groeien echter uit tot een gepassioneerde verliefdheid. Maar ze zijn allebei gelukkig getrouwd...

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=PPZyNzSrm2Y

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Ste*
4,0
John Milton schreef:
Ste*, echt heel anders en beduidend anders, maar heb je Make Way for Tomorrow (1937) gezien?


Nee niet gezien! De moeite waard?

avatar van BBarbie
4,5
Ste* schreef:
(quote)


Nee niet gezien! De moeite waard?
Zeker!

avatar van IH88
4,0
“I felt suddenly quite wildly happy.”

Brief Encounter laat op fantastische wijze zien waar een toevallige en korte ontmoeting toe kan leiden. Je voelt gelijk de aantrekkingkracht tussen Laura en dr. Alec Harvey, en daar staat of valt dit soort films natuurlijk wel mee.

Johnson en Howard zijn fantastisch, en voor de rest klopt ook alles aan Brief Encounter. De zwart-wit beelden, de wat stijve Britse omgangsvormen, de kleurrijke bijpersonages, en het gevoel dat je jezelf voor anderhalf uur echt even in een andere tijd waant. De eerste scene in de film kom later terug, en dat wordt ook weergaloos gebracht. Je voelt de pijn en het verlangen er vanaf stralen. Ik weet trouwens niet of je verliefd kan worden op een voice-over, maar ik heb nog de hele avond met de stem van Johnson in mijn hoofd gezeten…

4,0
De film handelt over een platonische liefde tussen twee mensen die best de uitzichtloosheid ervan beseffen en gekweld worden door de pijn die het bedrog en de leugen die met dergelijke buitenechtelijke situaties gepaard gaan en zich ook absoluut niet kunnen vereenzelvigen met een bedrieglijk relatie.
Mooi geacteerd en mooi in scène gebracht, eenvoudig en oprecht en soms ontroerend. Misschien iets te langdradig, maar toch een mooie film. Vond Celia Johnson stukken beter en geloofwaardiger in haar rol dan Trevor Howard.

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Lang mee gewacht maar blij dit kleine pareltje nu toch eindelijk gezien te hebben! Mijn verwachtingen waren niet heel hoog maar de film bleek een leuke verrassing te zijn!
De sterke acteerprestaties en het verhaal wat op een menselijke manier wordt verteld werkt allemaal in het voordeel van Brief Encounter, ik had het best zoetsappig verwacht maar dat valt allemaal heel erg mee. De personages zijn levensecht en je kan er als kijker zonder moeite mee inleven en zelfs bepaalde situaties herkenbaar vinden.

Wat mij betreft had de film zelfs nog meer uitgediept mogen worden, want de chemie was sterk en de scènes tussen haar man en Laura wilde ik ook graag wat meer van zien. De voice over is trouwens ook een groot pluspunt in de belevingswereld van Laura en wat mij betreft een schot in de roos.

Brief Encounter is een (bijna)vergeten pareltje uit de jaren 40 en zonder enige twijfel een aanrader!

4*

avatar van Shadowed
2,5
geplaatst:
Niet mijn ding.

Desondanks helpt de slotfase de film wat omhoog, omdat ik me daar ook echt met de karakters kan inleven. Het hele uur daarvoor kan ik niets mee. Ik hoor ook verschillende meningen dat dit menselijk is neergezet, maar daar kan ik me totaal niet in vinden.

Het eerste probleem dat ik met deze film heb, zijn de dialogen. Deze zijn namelijk zwak. De romantiek gaat hier behoorlijk ten koste onder, vooral de gedachtes van Johnson zijn gewoon suf en ik krijg totaal geen meelij met haar en haar "ongelukkige" situatie.

Ik kreeg daarom meer de indruk dat dit aanstellerij was en je eigen fouten. Als je toch niet gelukkig bent, waarom dan trouwen? Ik kan me er gewoon totaal niet in vinden. Howard heeft wel degelijk charme, maar zijn karakter is eigenlijk gewoon niet interessant genoeg daarvoor.

Johnson zelf speelt heel wisselvallig. Enkele scenes waren om te janken zo slecht, het geforceerde lachen bij de haard en haar man was echt heel matig. Terwijl andere scenes iets beter zijn en de film toch wel weer iets interessanter maken om naar te kijken. Het helpt er dan ook niet bij dat dit soort romantiek niet echt mijn ding is.

Maar ik zal eerlijk zijn, de laatste 20 minuten zijn sterk en zitten vol met sfeer. Fijn dat ze niet zo overdreven doen over het afscheid en dat het weer zo goed moet komen, maar hier gewoon overgaat. Dat is gelukkig eindelijk het menselijke waar ik naar zocht. Hierdoor zit je zelf ook wel met een gebroken hart op de bank. Hoogtepunt in de slotfase was dan eigenlijk de instorting van Johnson waarbij de camera een beetje kantelt op de achtergrond. Briljant moment.

Maar het begin is te vermoeiend om doorheen te komen, ik voelde geen chemie en vond het totaal niet iets waar ik mezelf bij kan inbeelden. Wat sterkere dialogen waren hier cruciaal bij geweest.

3,0
geplaatst:
Een simpel, maar doeltreffend liefdesverhaal met twee innemende hoofdacteurs. Er heerst een dromerige sfeer die wordt versterkt door de aanhoudende voice-over van Johnson en de sfeervolle beelden in het treinstation. Het thema deed me af en toe denken aan In the Mood for Love, waarin buitenechtelijke relaties eveneens centraal staan. In dit geval worden de personages van begin tot eind getormenteerd door schuldgevoelens en lijkt hun affaire of ontmoeting inderdaad van korte duur te zijn. Het gebruik van flashbacks was een goede keuze en geeft het einde aanzienlijk meer impact. De manier waarop Laura's wanhoopsdaad in beeld wordt gebracht vormt wellicht het hoogtepunt. Dutch angles voelen vaak nogal 'gratuit' aan, maar hier was het een perfecte keuze. Ook de belichting draagt veel bij tot de algemene stemming en het donkere, mistige station vormt een passende achtergrond voor de hopeloze en verboden liefde.

4,5
geplaatst:
Het is eenvoudig te begrijpen waarom deze film als een klassieker geldt: ik kan me geen film herinneren die zo realistisch de pijn en radeloosheid van een (onmogelijke) verliefdheid uitbeeldt. De film – met enerzijds vrolijke flirts, anderzijds het saaie, maar stabiele huwelijksleven en de heftige verliefdheid er midden in – is een studie van en een monument voor de liefde. Een beetje zoals The Lost Weekend (1945) - MovieMeter.nl uit hetzelfde jaar het monument voor de alcoholverslaving is waarbij opvalt dat er weinig verschil is tussen een verliefdheid en een verslaving: ze storten je in het ravijn, laten je liegen en bedriegen, je voelt je schuldig en intens verdrietig maar je kunt er geen weerstand tegen bieden. De film kent voorts alleen maar goede dialogen en one-liners en heeft een ontroerend einde.

avatar van Dievegge
4,0
geplaatst:
Dit is een zeldzaam voorbeeld van een voice-over die goed werkt. Laura beeldt zich in dat ze alles opbiecht aan haar echtgenoot en de rest wordt in flashbacks getoond. Aan de prosodie van Celia Johnson en Trevor Howard hoor je dat ze een gedegen theaterachtergrond hebben. Het taalgebruik van Noel Coward is bevlogen. Er zitten memorabele zinnen in: "There should be a society for the prevention of cruelty against musical instruments." Er is een duidelijk onderscheid tussen het verfijnde Engels van de hoofdpersonages uit de middenklasse en de nevenpersonages uit de arbeidersklasse. Stanley Holloway zorgt voor de komische noot.

Overspel was destijds een groot taboe. Uiteindelijk is het niet zozeer de maatschappij die de liefde onmogelijk maakt, maar haar eigen schuldgevoel over het liegen tegen haar echtgenoot. Ze komen niet eens tot effectief overspel, al was dat in de eenakter wel zo. Laura heeft een goede maar saaie echtgenoot; ze verlangt naar iets meer. Ten slotte maakt ze de "juiste" keuze, al blijft het verdriet hangen van de verbroken band tussen twee mensen.

Kleuren had David Lean niet ter beschikking, dus legde hij accenten met licht en duister. Voor een mistige sfeer zorgen het stoom van de trein, koffiedamp, sigarettenrook, haardvuur en regen. Wanneer Laura haar eigen spiegelbeeld ziet, doet ze aan zelfreflectie. Kort voor het einde wordt haar duizeling weergegeven met een zoom en een scheve camerahoek. De romantische muziek van Rachmaninov drukt het verlangen en de passie uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:52 uur

geplaatst: vandaag om 19:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.