Brief Encounter (1945)

Goeie film, met soms langdradige passages. 3.5 sterren.

Een bijzondere film, met een bijzonder thema. En wie kent het gevoel niet, van even hopeloos verliefd worden op een ander terwijl je getrouwd bent en door de sociale druk de hevige verliefdheid moeten opgeven.

Celia Johnson weet perfect gestalte te geven aan de door twijfels verscheurde Laura, en ook Trevor Howard weet meesterlijk inhoud te geven aan de Brit "Met" gevoel.

Trevor kreeg de rol pas op zijn laatst. David Lean merkte zijn prestatie op in The Way to the Stars en besloot de rol aan de dan nog onbekende Trevor aan te bieden. Het was nog oorlog, Howard was afgekeurd voor dienst vanwege een invaliditeit. Hij kon daarom de rol aanvaarden. Er werd geschoten in Carnforth station zover mogelijk in westelijk Engeland om maar geen last te hebben van luchtaanvallen en de regelgeving om alles donker te maken, waardoor de Duitse piloten zich niet konden orienteren.

David Lean, Anthony Havelock-Allan, Ronald Neame en Noel Coward wilde allemaal dolgraag Celia Johnson voor de hoofdrol. Maar die haatte film.

Nadat in Oktober 1944 Noel Coward het stuk aan haar persoonlijk voorlas, realiseerde ze zich dat ze de film moest doen.

5*

De regie van David Lean is magistraal. Terechte oscarnominatie.

Innemende film,

Verhaal is simpel, maar wel sterk uitgewerkt. Het spelen met tijd maakt dat het einde van de film extra cru is. Daarnaast fijn, dat de film zich niet richt op zijlijntjes maar zich presenteert als een soort vluchtige vakantieliefde, volledig gespaard van relatieperikelen die je vaak ziet naarmate een stelletje verliefd is. De hoofdpersonages hunkeren naar elkaar, de uitstapjes die gemaakt worden ogen intens en dit geeft wat contrast met de dagelijkse sleur die het leven van een huisvrouw lijkt te beheersen. Gedurfd, gevat en daardoor gewoon vaak zeer komisch. Alle personages, tot aan de barvrouw toe brengen de stationshal en zijn omgeving tot leven.

Veel beter dan het overgewaardeerde Casablanca. 4*

Waarom willen mensen deze film zo graag vergelijken met Casablanca? Buiten dat het beiden romantische films uit de jaren '40 zijn kan ik geen link tussen beiden leggen. De twee films willen niet eens op elkaar lijken.

Misschien omdat het samen met Casablanca een van de weinige, bekende! romantische films uit de jaren `40 is. It `s a Wonderful Life is dat weliswaar ook maar voelt meer als een feel - good film i.p.v. zich op de romantiek te richten. Veel andere romantische films zijn juist weer helemaal verstrengeld met komedie ( Philadelphia Story, His Girl Friday ).

De relatie in deze film wordt veel meer uitgediept en speelt zich vooral af op een locatie. Ik zie ook niet veel overeenkomsten.

Ik refereerde er eigenlijk alleen aan omdat ik de romantiek in Casablanca geenszinds geslaagd vindt. Hier juist wel. Dat ze uit hetzelfde tijdperk stammen roept zo `n vergelijking waarschijnlijk op. Immers, beiden bekende klassiekers.

Dat had ik wel in de gaten, maar Doom deed voor jouw al precies hetzelfde. Ik hoop niet dat Brief Encounter in de toekomst de uitlaatklep wordt voor mensen die Casablanca niks vinden, want het is gewoon geen passende vergelijking. Het is haast hetzelfde als dat ik bij Love Actually nou zou neerzetten: "Beter dan Dolls!", slechts omdat het beide romantische films zijn uit het hudige decennium.

Iedereen is nou eenmaal gauw geneigd om een vergelijking te maken. En aangezien de meeste mensen slechts de bekendste jaren `40 klassiekers kijken en juist veel meer hedendaagse films ligt zoiets niet zo voor de hand.

Zou inderdaad een absurde vergelijking zijn tussen Dolls en Love Actually. Vooral doordat de kloof tussen Groot - Brittanië - Verenigde Staten veel kleiner is dan die tussen Groot - Brittanië - Japan. De grofmazige, westerse cultuur vergelijken met een fijnmazige cultuur ligt niet voor de hand.

Ik snap ook echt helemaal niets van die vergelijking. Volstrekt andere films, vooral qua sfeer, het Amerikaans-Engelse verschil en niet in de laatste plaats het totaal andere verhaal.

Vreemde vergelijking, idd.

Vergelijking die echt, maar dan ook echt, nergens op slaat.

Kom op, beide romantische zwart-wit klassiekers.

Welnee, de insteek van Casablanca is compleet anders. Daar staat Rick in het middelpunt. Hier staat de vrouw in het middelpunt

Echt, een vergelijking die NERGENS op slaat. Bovendien is Brief Encounter een vrij onbekende film. Met een cast die niet eens bekend is.

Misschien ligt het aan mij maar de oorlog speelt ook een heel belangrijke rol in Casablanca. Zie je hier ook niet terug, dus 't decor klopt ook niet.

Vandaar mijn bezwaar tegen een vergelijking

Hij zegt gewoon dat ie de romantische filmklassieker Brief Encounter beter vindt dan de romantische filmklassieker Casablanca. Meer niet.

En Brief Encounter is wel degelijk een klassieker hoor.

Ja, en het merendeel zegt dat het een onzinnige vergelijking is. Wat natuurlijk blijft staan.

Ik kan ook wel beweren dat dit beter is dan Minoes, maar waar slaat het dan op. Ik bedoel, wat ben ik dan in godsnaam aan 't vergelijken.

Er kramen wel eens vaker meerdere mensen onzin uit.

Is Minoes een Engelstalige romantische zwart-wit filmklassieker uit de jaren '40?

Van de Criterion site:

'It is perhaps the British Casablanca, and has been similarly parodied.'

http://www.criterion.com/asp/release.asp?id=76&eid=95&section=essay

Maar nog slaat de vergelijking nergens op.

Hoe kun je een Hollywood-oorlogsfilm met bekende cast in hemelsnaam vergelijken met een hele kleine Britse drama film.

Elk gevoel voor perspectief ontbreekt dan.

Ah, nu komt de aap uit de mouw. Men papagaait een dvdhoes na

Flauw.

De films staan trouwens vaak naast elkaar in lijstjes van de beste romantische films.

'Ik vind Philips een beter elektronicamerk dan Sony.'

'Dat slaat nergens op die vergelijking. Philips komt uit Nederland en Sony uit Japan. Philips maakt scheerapparaten en lampen en Sony niet. Sony maakt spelcomputers en videocamera's, Philips niet.'

'Belachelijke vergelijking dus'

Ben ik toch niet met je eens gezien de insteek van beide films. En wat er flauw aan is al helemaal niet.

Het is over-duidelijk een marketing truc om Casablanca aan Brief Encounter te koppelen. Behoudens een love-pattern valt er verder weinig te vergelijken tussen beide films. (behalve dat ze wellicht ook allebei het einde spoileren)

PS De hele vergelijking komt natuurlijk voort uit het feit dat Casablanca heel bekend is, en Brief Encounter (onder het grote publiek) heel onbekend is.

Overigens komt mijn reactie vooral omdat ik Brief Encounter vooral een film vind die zich met geen enkele andere laat vergelijken.

Het thema van die vrouw heb ik nergens anders zo goed uitgewerkt gezien (misschien dat The Hours een beetje in de buurt komt)

Allebei 5 sterren overigens.

Nogmaals, het zijn beide romantische klassiekers uit de jaren '40.

Dat er ook verschillen zijn wordt helemaal nergens door iemand ontkend.

Maar goed, hier komen niet uit, laten we het weer over Brief Encounter hebben inderdaad.

Ik moet deze klassieker nog zien nota bene Ben benieuwd.

Ik vind de vergelijking ook niet van toepassing. Wat mij betreft ligt de nadruk bij deze film niet op de romantiek. Ik vind vooral de sfeer heel erg sterk, de heerlijke Engelse volkssfeer en de prachtige beelden op het station. Een margriet-film werd het hier eerder genoemd, volgens mij begrijpen die mensen de film verkeerd. Het is niet een film die met die insteek is gemaakt, maar als je een film over die volksklasse maakt, dan is het logisch dat die personages die toon aanslaan. Ik vond het dan ook grappig om haar zo bezig te horen met namen van allerlei kennissen en al die gesprekken, vooral ook omdat je zo sterk betrokken raakt bij het personage en helemaal in die wereld wordt meegezogen.

Casablanca heeft hier verder allemaal weinig mee te maken. Bovendien heeft Casablanca een hele andere en onvergelijkbare liefdessituatie. Films moeten toch meer vergeleken worden op vergelijkbare thema's en niet zozeer op gelijk genre of onderwerpen (de rare, steeds terugkomende vergelijking tussen The Prestige en The Illusionist komt zo ook bij mij op).

Daar ben ik me van bewust. Ik koos expres twee films die zover mogelijk van elkaar afliggen om mijn argument te ondersteunen. Overdrijven maakt de zaak duidelijk.

hij lag al een tijd op de stapel. Genoten van deze mooie film.

sterke personages en ontzettend herkenbaar allemaal. Maar daarom niet minder ontroerend. Celia johnson speelt een vrouw die haar gereserveerdheid opzij zet en weer vreugde ontdekt op de donderdagmiddagen. Extra wrang doordat de relatie thuis zo koud is. Kruiswoordpuzzeltje, in 2 aparte bedden slapen.

Het taaltje en overdreven nette taalgebruik stoorde me in het begin wel, maar na een tijdje begon het te wennen. het past ook wel weer in de film. De bijkarakters waren leuk, het geflirt van de eigenaresse van de refreshment room en de stationschef is eigenlijk een soort side-plot. Muziek in de fil was ook zeer treffend.

Over de vertelstructuur kan weinig slechts gezegd worden. de eerste scene kijk je en je intersse is gewekt maar je weet niet meer dan dat die twee mensen een bepaalde emotionele band hebben. De laatste scene de zelfde dus was ik wel vrij geemotioneerd en bij de troostende woorden van fred moest ik een traantje wegpinken. Mooie cinema ! "Thank you for coming back to me"

Enige misser vind ik dat het prive leven van LAura heel uitgebreid verteld wordt maar dat van Alec totaal niet.

4.5* voor nu

Inderdaad knap. Twee maal dezelfde scène, maar de laatste keer opeens zó emotioneel.

Ik had hem ook al een hele tijd op de plank liggen, en ik heb spijt dat ik zo lang heb gewacht. Een echt meesterwerk, kan het niet anders zeggen.

5 sterren.

mooie film, vooral de mix tussen de gedachten van de vrouw en het liefdesverhaal werkt goed. Ik vond sommige stukjes niet heel erg boeiend, ze maakten de film wel wat levendiger, maar er gebeurde soms bar weinig, desondanks dat geef ik 4 sterren met kans op verhoging.

4,0*

Eindelijk vandaag kunnen bekijken.

Eenvoudig verhaal met een Celia Johnson die de sterren van de hemel speelt.

4*

Precies !