Brief Encounter (1945)

Prachtig!

Het verhaal is eigenlijk vrij (om niet te zeggen 'heel') eenvoudig maar toch stijgt deze ver boven de gemiddelde romantische film uit. Waarom? Deze heeft nergens de intentie om dramatisch te zijn of de emotie uit je los te rukken. Het is gewoon de verhaalstructuur die het hem doet, en de kleine details. Focussen op de mond van een 'kwetterende' vriendin bijvoorbeeld, terwijl je eigenlijk liever hebt dat ze gewoon haar mond houd. Dat stuk is me alvast bijgebleven, geweldig gedaan.

Ook het verhaal op zich is gewoon mooi, zonder meer. Nergens wil de film méér dan simpelweg een verhaal vertellen over een doodgewone vrouw die verliefd word op iemand anders.

Zo'n dingen kunnen gebeuren en hoeven daarom niet dramatisch af te lopen. Dat is voor mij zo'n beetje de essentie van deze film.

Krachtig maar toch ingetogen.

Ja, meer en meer oudere films weten me te bekoren. Meer van dit graag!

Aanstaande zondag (8 januari 2012) op één!

Vreemd dat mensen dit zo'n eenvoudige, conservatieve Libelle film vinden. Vind juist dat door simpele middelen en aangrijpend drama deze film nog steeds als een rots staat. De liefde tussen de twee tortelduifjes vind ik juist herkenbaarder dan in elke andere film die ik zowat heb gezien. En dat voor een 16-jarige

Eindelijk na het zien van Great Expectations nieuwsgierig geworden naar deze film.

Veel over gehoord, had 'm hier nog op vhs van 'c sales' (huren is kopen bij vidioot, toen de vhs eruit ging in de videotheek).

Werkelijk adembenemend!

Bijna de volle 5.

Onverwoestbare klassieker, romantisch en subtiel aangrijpend. Het ogenschijnlijk simpele verhaaltje is prachtig uitgewerkt en Celia Johnson en Trevor Howard zijn voortreffelijk in de hoofdrollen. De film is fraai geschoten in zwart/wit en biedt ook qua montage een aantal verrassingen. Natuurlijk doet één en ander nogal gedateerd en oubollig aan, maar dat draagt juist bij aan de charme van het geheel.

Subtiel drama van Noel Coward met ingetogen vertolkingen van een weergaloze Celia Johnson en Trevor Howard. Zoals gebruikelijk zorgt Stanley Holloway voor een luchtige noot.

Sfeerrijk tijdsbeeld, mede dankzij het fraaie camerawerk en de sublieme regie van David Lean. Een niet te missen klassieker uit de Britse filmgeschiedenis.

Een juweeltje.

De Blu-ray is momenteel € 6,39 bij zavvi.nl.

Blu-ray review (comparison): http://www.dvdbeaver.com/film/dvdcompare/briefencounter.htm

erg mooie film, had die blu-ray graag gewild, staat er nu voor 24.99 op

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Ouderwetse acteerwerk...

Prima geluid

(geen Dolby Digital)...

Alleen redelijk Zwart/Wit breedbeeld...

Wel mooi ondertiteld...

Geen topfilm...

Een romantische film over een getrouwde man en een vrouw die elkaar leren kennen en dan stiekem af blijven spreken waardoor ze verliefd worden, de tijd die ze samen zijn is nogal kort en dat maakt het problematisch. Verveeld geen moment. Ook leuk vond ik dat je de eindscene als eerst ziet en die zie je op het laatst weer maar dan toch net iets anders.

Herzien. Toch wel erg goed gemaakt en een sterk (literair) verhaal. Ik ga een punt omhoog, want dit is sterk bovengemiddeld. Heb de film nog niet helemaal weten te omarmen, maar sluit niet uit dat dit in de toekomst ooit komt.

Romantische film op eenzame hoogte maar heeft de film de tand des tijds doorstaan?

wat mij betreft niet

Mooi detail over deze film: scriptschrijver-regisseur Billy Wilder in een interview met Garson Kanin, circa 1960: "When I saw Noel Coward's Brief encounter, my God it hit me hard. I couldn't get over it. And I thought about that picture endlessly, the way you do about a picture that has an emotional impact on you. Then I began to brood about one of the undeveloped characters, the guy who owns the apartment." Het resultaat: The apartment (1960).

Wow. Dat is een mooi detail! Thanks!

Wat een prachtige film, vol gevoel en oprechte emotie. Zoveel minder plastiek dan de meeste romantische drama's uit die tijd, en nu nog steeds.

Romantisch tussendoortje.'Brief Encounter' brengt in een kort tijdsbestek op een goede manier naar voeren hoe moeilijk het kan zijn om verliefd te zijn. Want ja, wat moet je als je beide al gelukkig getrouwd bent + koters hebt, maar toch behoorlijke gevoelens voor elkaar krijgt? Lastige shit. David Lean heeft wat dat betreft prima werk afgeleverd - er wordt ook nog gezorgd voor een fijne sfeer en mooie in zwart-wit geschoten plaatjes. Het deed me dan niet bijzonder veel, maar qua gevoel een prima filmpje dit.

Enigszins vermoeiend.

Johnson is overdreven aanwezig in deze film. Praat ze niet als personage dat dramt ze wel oeverloze voice overs op. Probleem is dat ze vooral zit te melken. Ik lees links en rechts dat dit "echte" personages zouden zijn, zelfs nog los van het feit dat ik me er zelf nergens in herken vond ik het immer gemekker en overdreven pathetisch gedrag van Johnson niet echt te rijmen met realisme.

De film is nog het best wanneer iedereen een keertje zwijgt en het drama/de romantiek zich in stilte mag afspelen. Acteerwerk is best tuttig, hoort ook wel bij de setting maar doet weinig af aan het feit dat het niet echt van het scherm spat. Zelfs een paar genante momenten, vooral wanneer Johnson op commando probeert te lachen.

Verhaaltje is simpel en da's op zich niet verkeerd. Het treingebeuren is best sfeervol, maar ik herinner me vooral een lawaaierige film met veel oeverloos gezwam, niet al te sympathieke personages en een wat onbeholpen en niet overtuigende romance.

Wel beter dan Casablanca trouwens. Die mag geturfd worden.

1.5*

Je moet niet uitsluiten dat er ruimte zit tussen hoe mensen zijn en zich gedragen en hoe jij dat percipieert. Ik vond het gedrag van de brave, zeg maar saaie Johnson juist heel herkenbaar. Je hoeft geen psychologie gestudeerd te hebben om te weten dat sommige mensen zo reageren wanneer zij door onverwachte gebeurtenissen en/of gevoelens overvallen worden. Johnson’s vertolking is het kroonjuweel in dit meesterwerk van Noel Coward.

Dat je Casablanca en andere westerse klassiekers niet kunt waarderen, weten de meeste forumleden nu onderhand wel.

Tijden geleden heb ik mij voorgenomen niet meer te reageren op jouw negatieve commentaren op vrijwel alles wat al dan niet verstild uit het verre oosten komt. Je draaft zo vaak zo ver door in je afbraakkritiek, dat het af en toe gewoon lachwekkend is, waardoor de waardering voor jouw mening vrijwel continu aan devaluatie onderhevig is. Ik vraag mij inmiddels in gemoede af of jij überhaupt wel van films houdt.

Jammer dat je het niet hebt volgehouden.

Brief Encounter (1945) | Blu-ray | The Criterion Collection

Maar 40 euro exclusief doet wel zeer hoor.

Beste is om na de release even een half jaartje te wachten John. Five Easy Pieces zit nu op $19.99 via amazon.com (= €26 incl. verzending (wél 1 bestellen i.v.m. invoer)). In the Mood For Love idem dito, is nu helaas net weer gestegen. The Hidden Fortress nu €16.99 (kom je op €21 incl. verzending). Als je het een beetje volgt (prijsradar bluray.com) kun je hele leuke titels importeren voor +/- €25.

Goede tips! Film was veel in het nieuws trouwens afgelopen jaar (hij bestond natuurlijk 60 jaar). Leuke interviews over gehoord in de podcast van BBC film programme (die sowieso een aanrader is met een half uurtje per week en praktisch altijd over classics of de betere cinema).

Guilty pleasure: overspel in een tijd waarin dat woord niet tot de vocabulaire behoorde van de dames en heren in Albion. David Lean verfilmde het scenario van Noel Coward echter zo doeltreffend dat het raak is. Treinen rijden af en aan, gaat ze weg of blijft ze staan?

Een romantische film die mij geen moment kon overtuigen. Het acteerwerk is nogal houterig. De beide hoofdrolspelers kunnen als koppel bovendien geen moment overtuigen, er is weinig chemie tussen de twee. De voice-over die het geheel deels aan elkaar praat is nogal zeurderig. Verder bevat de film eigenlijk geen enkel interessant personage, al zijn de schaarse momenten dat de echtgenoot van de hoofdrolspeelster aan bod komt nog wel de moeite waard. Al met al is het ondanks de geringe speelduur best een lange (en saaie) zit.

40 euro voor deze film? Ik doe 'm weg voor minder in ieder geval.


Lastig dit. Ik wil niet hard zijn. Ik heb Brief Encounter zonder veel problemen uitgezeten, maar ik kan ook niet zeggen dat ik het allemaal erg fascinerend vond. Met de personages had ik niks, maar ik had ook zeker niks tegen ze. Het boeide me allemaal niet zo. Ik vond het hooguit wel mooi om te zien hoe ze steeds naar hem uitkeek en kan me voorstellen dat het verdriet bij het afscheid hartverscheurend moet zijn, maar toch wekte het niet die reactie bij me op. Het meest indrukwekkende waren de voorbijrazende stoomtreinen. De dialogen komen ook niet echt spontaan op me over. Ik ken maar weinig films uit de jaren veertig, maar snap niet waarom dit een klassieker zou moeten zijn.

het verhaal van huisvrouw Laura Jesson [Celia Johnson], echtgenote van de vriendelijke Fred [Cyril Raymond] en moeder van twee kinderen. Iedere donderdag reist ze met de trein naar het dorp om de wekelijkse inkopen te doen, te lunchen in een plaatselijk restaurant en een bezoek aan de bioscoop te brengen. Bovendien houdt ze ervan de express-trein voorbij te zien razen en wanneer ze daardoor op een dag een vuiltje in haar oog krijgt, krijgt ze hulp van de vriendelijke Alec Harvey [Trevor Howard], een dokter die het vuiltje met een zakdoek verwijdert. Een dankwoord volgt en hun wegen scheiden zich. Een tijdje later ontmoeten ze elkaar in het dorp, ze wisselen wat vriendelijke platitudes uit en zeggen nemen opnieuw afscheid. Wanneer ze bij toeval samen een tafel delen in een druk restaurant, raken ze voor het eerst met elkaar in gesprek en er is een duidelijke klik. De twee trekken met elkaar op en genieten van elkaars gezelschap, die geleidelijk – en onvermijdelijk – leidt tot romantische gevoelens waardoor er bij Laura een groot schuldgevoel ontstaat die haar dwingt tot het maken van een pijnlijke keuze.

Brief Encounter gebruikt een bijzondere, maar uiterst effectieve structuur. De film begint in het stationscafé, waar we getuigen zijn van de hilarische stekeligheden die de flirtende stationschef Albert [Stanley Holloway] uitwisselt met de uitbaatster Myrtle [Joyce Bagot], die zich hooghartiger opstelt dan ze feitelijk is. Op de achtergrond zien we Laura en Alec, die we niet horen maar waarvan we duidelijk kunnen zien dat ze iets dwars zit. Dan onderbreekt de praatzieke Dolly Massiter [Everley Gregg] hun gesprek en terwijl zij doorratelt over haar eigen oppervlakkige leven, proberen Laura en Alec zo beleefd mogelijk te luisteren. Een treinsignaal, de twee kijken elkaar even verschrikt aan, Alec meldt dat hij moet gaan. Terwijl hij opstaat en zijn jas aantrekt, zien we een hint van ontreddering in Laura’s ogen. Alec legt zijn hand op haar schouder, Alec en Laura zeggen elkaar gedag en Alec verlaat het pand en Dolly vervolgt haar oninteressante verhaal. Laura wordt steeds onrustiger en rent even later het café uit, net wanneer er een trein aan komt stormen. De camera blijft binnen, we horen en zien alleen de reactie van Albert, Myrtle, Dolly en bediende Mary [Marjorie Mars]. Laura komt het café weer binnen en zegt dat ze naar buiten rende omdat ze de trein zo graag voorbij wilde zien komen. Duidelijk een excuus, maar wat ze buiten deed weten we op dat moment niet. Wanneer Laura even later in de trein naar huis zit dwalen haar gedachten af. Door middel van de stream-of-conciousness-techniek [waarin de hoofdpersoon haar eigen gedachten uitspreekt] weten we dat ze een zware last, een groot geheim met haar meedraagt en dat ze dat geheim nooit, maar dan ook nooit met haar man zal delen.

Brief Encounter is onder anderen bijzonder omdat het zo gemakkelijk is om je met alle hoofdpersonen te identificeren. Fred is een zorgzame, vriendelijke man die geen vlieg kwaad doet en er altijd voor haar is. Sterker nog: Laura geeft zelfs aan dat ze eigenlijk gelukkig getrouwd is. Maar het is ook volstrekt duidelijk dat hun huwelijk bestaat uit regelmaat, uit routine. En wanneer een sympathieke man haar donderdagen opfleurt, is het volstrekt begrijpelijk dat ze die donderdagen gaat koesteren en uiteindelijk ook verliefd wordt. Daar waar in de meeste films over relatieproblemen er altijd wel een schuldige valt aan te wijzen, kun je hier zeggen dat iedereen onschuldig is en dat maakt de film zo hartverscheurend.

David Lean bewaart het beste voor het laatste in een slotscène die zowel hartverwarmend als hartverscheurend is en het feit dat de film erin slaagt om beide emoties zichtbaar en voelbaar te maken, mede door het slimme gebruik van Piano Concert no 2 van Rachmaninoff [waarop schrijver Noel Coward aandrong], maakt dit tot één van de meest effectieve romantische scènes ooit. Eéntje waarbij niemand de tranen zal kunnen bedwingen.

Erg mooi. Een soort Before Sunrise avant la lettre, het soort film waar ik altijd naar op zoek ben. Jammer dat niemand me eerder op gewezen heeft.

Ik vermoedde meteen al dat de de eerste scene de eindscene zou zijn. Waarschijnlijk is dat ook niet bedoeld als een verrassing, maar vond dit wel een erg sterke keuze. Het maakt het ergens extra pijnlijk en ook extra interessant als je het voor de tweede keer ziet, maar dan met alle kennis die je dan over het koppel hebt.

Wel jammer dat het tempo van dialoog altijd zo hoog ligt bij oudere films. Het maakt het geheel wat onnatuurlijker en wat lastiger te volgen als ze maar doorratelen. Ondanks dat weet de film wel heel treffend alles te verbeelden en is het gevoel van Laura op alle punten in de film heel goed invoelbaar en erg realistisch.

Zeer mooie film, een van de beste oudere (van voor 1960) die ik tot nu toe heb gezien.

dikke 4*

Ste*, echt heel anders en beduidend anders, maar heb je Make Way for Tomorrow (1937) gezien?