Brief Encounter (1945)

Niet zo'n boeiend verhaal (het woord "truttig" kwam bij mij ook geregeld naar boven), en door de manier van vertellen (flashback, voice over) voelde ik ook nog eens een gigantische afstand, deed me niets. Vervelende actrice ook, irritante hysterische stem.

Prachtig. Ik vond haar volstrekt niet zeurderig. Ik vond wel hem een keertje heel erg nep-lachen (tijdens het roeitochtje) - daar werd ik een beetje kriebelig van. Voor de rest een prachtige film. Het Rachmaninov-concert was zooo mooi gebruikt steeds en ook de geluiden en beelden van de treinen gingen zo mooi metaforisch werken. Ik werd er ook wel een beetje treurig van. Dan roep ik opstandig aan het einde: wat een KUTfilm. Maar dat meen ik niet. Dat is alleen maar omdat ik zo'n stiekem verlangen heb dat altijd alles goed moet eindigen.

Vreselijk mooi, ontroerend drama over gevoelens die zo overweldigend zijn dat ze al je zekerheden overhoop gooien.

De voice over was prachtig. Pure literatuur (in de positive zin van het woord). Het verhaal klein, maar over grote dingen.

4.5*

p.s. Ik zou hem ipv op een brak VHS-je graag nog eens op een mooi opgeknapte DVD zien.

Wel aardig. goed uitgewerkt liefdesverhaal, dat me helaas slechts met moeite kon boeien.

veel van hetzelfde, bij vlagen erg preuts (i.t.t. veel andere films in de jaren '40), een aantal irritante personages, zoals die serveerster op het station met een beetje overbodige rol. ik kon niet echt meeleven met de personages. Dat laatste kwam vooral door een erg aanstellerige rol van Celia Johnson. De vertelstijl is wel mooi, net als de manier van filmen.

had er meer van verwacht, maar de film verdient nog wel 3 sterren. mag niet in de schaduw van casablanca staan.

Ik ben het absoluut oneens met de gros van de berichten. Brief Encounter moet het vooral van de geweldige sfeer hebben. De steeds terugkerende treintijden, steeds dezelfde patronen, het restaurantje waar steeds wordt gewacht. Het heeft allemaal wat extra's dat de sfeer echt goed neerzet. Mensen die de film truttig hebben hier blijkbaar niet van genoten en zich te veel alleen op het verhaal gefocust.

4*

Tja, wat valt hier over te zeggen. David Lean zal voor mij altijd toch wel de man blijven van "Lawrence of Arabia", ook na deze film nog altijd zijn beste werk. Maar "Brief Encounter" is zonder twijfel één van de beste en meest romantische films ooit gemaakt.

Het prachtige openingsshot met de trein, zeg maar de slechterik in deze film, die voorbijrijdt waarna David Lean een vreselijk lief en romantisch verhaaltje vol morele vragen ontplooit.

Celia Johnson en Trevor Howard, eerlijk gezegd 2 acteurs waar ik nog nooit had over gehoord, spelen hun rol voortreffelijk. De prachtige voice-over van Johnson die de hele film lang maar blijft klagen geeft de film ook een dik emotioneel aspect mee. Trevor Howard daarintegen is de op-en-top Britse gentleman waar niemand iets tegen kan hebben. Eindelijk komt een romance eens niet te geforceerd over. Vanaf de onschuldige ontmoeting in het treinstation, dat vrouwtje achter de bar!, tot de lieflijke handruk op het meisje haar schouder.

4* met een enorme kans op verhoging naar 4.5*

Wat blijven die oude klassiekers me toch verrassen.

Spijtig genoeg is het voor mij ook niet het meeslepend en oogverblindend meesterwerk geworden dat ik had verwacht. En dat komt voornamelijk door twee zaken : het was niet bepaald oogverblindend en ook niet bepaald meeslepend...

Visueel viel het nogal tegen, zeker wanneer de film zo sfeervol opent en je de naam 'David Lean' ziet staan, die bekend staat op zijn schone plaatjes. Er waren zeker mooi beelden te bekennen, maar er was geen regelmaat waardoor ik niet echt van een cinematografisch meesterwerk kan spreken.

En hoe fenomenaal de acteerprestaties van Trevor Howard en Celia Johnson ook zijn, het verhaal helpt hen nie echt voort... Natuurlijk wordt het prachtig verteld met ingenieuze falshbacks en een overtuigende voice-over, maar het is vooral inhoudelijk dat Brief Encounter het meest teleurstelt. Eigenlijk is het een voortdurende herhaling van afspraakjes en zich ongerust maken over alles wat er maar kan gebeuren... Ik kan me wel voorstellen dat Lean in Groot-Brittannië jaren 40 dit onderwerp, dat al aardig gevoelig lag, niet anders aan het publiek kon brengen, maar voor iemand die de film anno 2007 bekijkt is dit toch echt te preuts... Ik heb geprobeerd de tijd waarin ik leef te vergeten maar dit duurde bijna de hele film lang, dat je er bijna niet naast kon kijken.

Voor hen die de vrouw aan de toog een overbodig karakter vonden : ik denk dat deze film toch meer is dan alleen de liefde tussen Laura en Alec, maar over meer relaties vertelt en dat iedereen kan liefhebben, zowel de dokter als de waardin... Voor mij maakte deze achterliggende boodschap deze overdreven dramatische fossiel een pak luchtiger !

3,5*

Innemende film,

Verhaal is simpel, maar wel sterk uitgewerkt. Het spelen met tijd maakt dat het einde van de film extra cru is. Daarnaast fijn, dat de film zich niet richt op zijlijntjes maar zich presenteert als een soort vluchtige vakantieliefde, volledig gespaard van relatieperikelen die je vaak ziet naarmate een stelletje verliefd is. De hoofdpersonages hunkeren naar elkaar, de uitstapjes die gemaakt worden ogen intens en dit geeft wat contrast met de dagelijkse sleur die het leven van een huisvrouw lijkt te beheersen. Gedurfd, gevat en daardoor gewoon vaak zeer komisch. Alle personages, tot aan de barvrouw toe brengen de stationshal en zijn omgeving tot leven.

Veel beter dan het overgewaardeerde Casablanca. 4*

hij lag al een tijd op de stapel. Genoten van deze mooie film.

sterke personages en ontzettend herkenbaar allemaal. Maar daarom niet minder ontroerend. Celia johnson speelt een vrouw die haar gereserveerdheid opzij zet en weer vreugde ontdekt op de donderdagmiddagen. Extra wrang doordat de relatie thuis zo koud is. Kruiswoordpuzzeltje, in 2 aparte bedden slapen.

Het taaltje en overdreven nette taalgebruik stoorde me in het begin wel, maar na een tijdje begon het te wennen. het past ook wel weer in de film. De bijkarakters waren leuk, het geflirt van de eigenaresse van de refreshment room en de stationschef is eigenlijk een soort side-plot. Muziek in de fil was ook zeer treffend.

Over de vertelstructuur kan weinig slechts gezegd worden. de eerste scene kijk je en je intersse is gewekt maar je weet niet meer dan dat die twee mensen een bepaalde emotionele band hebben. De laatste scene de zelfde dus was ik wel vrij geemotioneerd en bij de troostende woorden van fred moest ik een traantje wegpinken. Mooie cinema ! "Thank you for coming back to me"

Enige misser vind ik dat het prive leven van LAura heel uitgebreid verteld wordt maar dat van Alec totaal niet.

4.5* voor nu

Erg mooi, alhoewel hij net niet zó goed was als ik gedacht (en stiekem) gehoopt had. Prachtige vertelstructuur, geweldig geschreven en vooral Johnson (die de rol eigenlijk helemaal niet wilde doen) is schitterend. Maar helaas gaat ie voor mij nog nét niet diep genoeg helaas...

4*

Leuk tussendoortje van Lean. Hier was ie nog niet bezig met die epische shit zoals een Lawrnce of Arabia. Brief Encounter is wel typisch zo'n quasi-gewaagde libellefilm voor huisvrouwen, maar door de korte tijdsduur prima door te komen.

Toch wel een kleine tegenvaller dit. De film is simpel van opzet en verhaal en heeft in het begin zeker wat moeite om op gang te komen. Celia Howard en Trevor Howard acteren op zich niet slecht, maar op de een of andere manier kwam het op mij over alsof er nauwelijks chemie tussen de twee te bespeuren is.

De sfeer is wel aardig, maar vooral de voice-over is op sommige momenten erg irritant en deed het meeleven met de personages niet echt goed. Verder krijg je veel informatie over de vrouw te horen en nauwelijks over de man. Dat had beter verdeeld kunnen worden, of ze hadden er een iets langere film van kunnen maken.

Het einde is dan wel oke, maar door het hele voorgebeuren, deed dat me uieindelijk ook niet zoveel. Nee geef mij dan maar Casablance of een Sunrise, voor een echt goede romantische film.

2,5*

Film met een aantal interessante facetten die mijn oorspronkelijk hoge verwachtingen toch niet helemaal weet waar te maken.

Ik vind dat de film uitstekend begint; meteen hebben we door dat er 'iets' is met en tussen de hoofdrolspelers, zonder dat nog exact duidelijk is wat dan wel. De voice-over van Johnson draagt op dat moment bij aan het mysterie.

Als vervolgens het verhaal zich ontvouwd valt de film langzaam maar zeker terug; het romantische gedeelte is helaas niet geweldig boeiend. Terwijl ik normaliter echt hou van die romances uit de jaren '40 en '50, met scherpe oneliners en liefdevolle dialogen. Hier miste ik iets, chemie misschien.

Door die afstandelijkheid lukte het me nimmer met de romance, en de druk van de gevolgen, de spijt en de wroeging, mee te gaan. Ondanks een bij tijd en wijle verrukkelijk inkijkje in de wereld en mores van het Engeland van 60 jaar terug.

2,5*.

Toch niet het liefdesdrama dat ik gehoopt had.

Wat dan wel? Nou, een leuke sfeer, goede acteerprestaties en een simpel verhaaltje. Helaas blijft het allemaal wat te weinig hangen en bleef het te ver van me af staan. Ik kan het niet goed beschrijven maar het deed me helaas niet zoveel, en hoe dat komt is me niet geheel duidelijk.

Gelukkig zitten er een aantal sterke scènes in, en is de vertelstructuur boeiend.

3.0*

Niet echt een goeie film die inderdaad vrij tuttig op mij overkwam. Komt geen moment in de buurt van de ultime romantische film in ieder geval (Casablanca). Het tempo is dan nog wel redelijk vlot en de film verveelt niet echt, maar erg veel punten waren onveldoende. Ook ergerde is me vooral aan de irritant voice-over. Het verhaal werd ook op een vrij irritante manier gebracht door middel van flashbacks. Ook de acteerprestaties waren niet van hoog niveau. Geen goeie film dus, enigzins vermakelijk, maar er waren flink wat punten waar ik me aan ergerde. 2*

Erg saaie klassieker die verwacht dat ik meeleef met twee personen die vooral irritatie opwekken en waar totaal geen chemie vanaf straalt. Pover.

2*

Sterke film, die zijn eigen maatschappelijk-culturele kader serieus neemt, het conflict niet verdoezelt door een makkelijke tegenstelling te creëren, en in zijn alledaagse setting ontroerend en geloofwaardig overkomt. Johnson is in haar hele uitstraling geknipt voor haar rol.

Misschien dat met de laatste scène een geforceerde poging wordt gedaan om de afgrond van melancholie wat te dempen, maar niettemin is dit een film die nog recht overeind staat.

Onverwoestbare klassieker, romantisch en subtiel aangrijpend. Het ogenschijnlijk simpele verhaaltje is prachtig uitgewerkt en Celia Johnson en Trevor Howard zijn voortreffelijk in de hoofdrollen. De film is fraai geschoten in zwart/wit en biedt ook qua montage een aantal verrassingen. Natuurlijk doet één en ander nogal gedateerd en oubollig aan, maar dat draagt juist bij aan de charme van het geheel.

Subtiel drama van Noel Coward met ingetogen vertolkingen van een weergaloze Celia Johnson en Trevor Howard. Zoals gebruikelijk zorgt Stanley Holloway voor een luchtige noot.

Sfeerrijk tijdsbeeld, mede dankzij het fraaie camerawerk en de sublieme regie van David Lean. Een niet te missen klassieker uit de Britse filmgeschiedenis.

Een juweeltje.

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Ouderwetse acteerwerk...

Prima geluid

(geen Dolby Digital)...

Alleen redelijk Zwart/Wit breedbeeld...

Wel mooi ondertiteld...

Geen topfilm...

Romantisch tussendoortje.'Brief Encounter' brengt in een kort tijdsbestek op een goede manier naar voeren hoe moeilijk het kan zijn om verliefd te zijn. Want ja, wat moet je als je beide al gelukkig getrouwd bent + koters hebt, maar toch behoorlijke gevoelens voor elkaar krijgt? Lastige shit. David Lean heeft wat dat betreft prima werk afgeleverd - er wordt ook nog gezorgd voor een fijne sfeer en mooie in zwart-wit geschoten plaatjes. Het deed me dan niet bijzonder veel, maar qua gevoel een prima filmpje dit.

Enigszins vermoeiend.

Johnson is overdreven aanwezig in deze film. Praat ze niet als personage dat dramt ze wel oeverloze voice overs op. Probleem is dat ze vooral zit te melken. Ik lees links en rechts dat dit "echte" personages zouden zijn, zelfs nog los van het feit dat ik me er zelf nergens in herken vond ik het immer gemekker en overdreven pathetisch gedrag van Johnson niet echt te rijmen met realisme.

De film is nog het best wanneer iedereen een keertje zwijgt en het drama/de romantiek zich in stilte mag afspelen. Acteerwerk is best tuttig, hoort ook wel bij de setting maar doet weinig af aan het feit dat het niet echt van het scherm spat. Zelfs een paar genante momenten, vooral wanneer Johnson op commando probeert te lachen.

Verhaaltje is simpel en da's op zich niet verkeerd. Het treingebeuren is best sfeervol, maar ik herinner me vooral een lawaaierige film met veel oeverloos gezwam, niet al te sympathieke personages en een wat onbeholpen en niet overtuigende romance.

Wel beter dan Casablanca trouwens. Die mag geturfd worden.

1.5*

Guilty pleasure: overspel in een tijd waarin dat woord niet tot de vocabulaire behoorde van de dames en heren in Albion. David Lean verfilmde het scenario van Noel Coward echter zo doeltreffend dat het raak is. Treinen rijden af en aan, gaat ze weg of blijft ze staan?

Een romantische film die mij geen moment kon overtuigen. Het acteerwerk is nogal houterig. De beide hoofdrolspelers kunnen als koppel bovendien geen moment overtuigen, er is weinig chemie tussen de twee. De voice-over die het geheel deels aan elkaar praat is nogal zeurderig. Verder bevat de film eigenlijk geen enkel interessant personage, al zijn de schaarse momenten dat de echtgenoot van de hoofdrolspeelster aan bod komt nog wel de moeite waard. Al met al is het ondanks de geringe speelduur best een lange (en saaie) zit.

het verhaal van huisvrouw Laura Jesson [Celia Johnson], echtgenote van de vriendelijke Fred [Cyril Raymond] en moeder van twee kinderen. Iedere donderdag reist ze met de trein naar het dorp om de wekelijkse inkopen te doen, te lunchen in een plaatselijk restaurant en een bezoek aan de bioscoop te brengen. Bovendien houdt ze ervan de express-trein voorbij te zien razen en wanneer ze daardoor op een dag een vuiltje in haar oog krijgt, krijgt ze hulp van de vriendelijke Alec Harvey [Trevor Howard], een dokter die het vuiltje met een zakdoek verwijdert. Een dankwoord volgt en hun wegen scheiden zich. Een tijdje later ontmoeten ze elkaar in het dorp, ze wisselen wat vriendelijke platitudes uit en zeggen nemen opnieuw afscheid. Wanneer ze bij toeval samen een tafel delen in een druk restaurant, raken ze voor het eerst met elkaar in gesprek en er is een duidelijke klik. De twee trekken met elkaar op en genieten van elkaars gezelschap, die geleidelijk – en onvermijdelijk – leidt tot romantische gevoelens waardoor er bij Laura een groot schuldgevoel ontstaat die haar dwingt tot het maken van een pijnlijke keuze.

Brief Encounter gebruikt een bijzondere, maar uiterst effectieve structuur. De film begint in het stationscafé, waar we getuigen zijn van de hilarische stekeligheden die de flirtende stationschef Albert [Stanley Holloway] uitwisselt met de uitbaatster Myrtle [Joyce Bagot], die zich hooghartiger opstelt dan ze feitelijk is. Op de achtergrond zien we Laura en Alec, die we niet horen maar waarvan we duidelijk kunnen zien dat ze iets dwars zit. Dan onderbreekt de praatzieke Dolly Massiter [Everley Gregg] hun gesprek en terwijl zij doorratelt over haar eigen oppervlakkige leven, proberen Laura en Alec zo beleefd mogelijk te luisteren. Een treinsignaal, de twee kijken elkaar even verschrikt aan, Alec meldt dat hij moet gaan. Terwijl hij opstaat en zijn jas aantrekt, zien we een hint van ontreddering in Laura’s ogen. Alec legt zijn hand op haar schouder, Alec en Laura zeggen elkaar gedag en Alec verlaat het pand en Dolly vervolgt haar oninteressante verhaal. Laura wordt steeds onrustiger en rent even later het café uit, net wanneer er een trein aan komt stormen. De camera blijft binnen, we horen en zien alleen de reactie van Albert, Myrtle, Dolly en bediende Mary [Marjorie Mars]. Laura komt het café weer binnen en zegt dat ze naar buiten rende omdat ze de trein zo graag voorbij wilde zien komen. Duidelijk een excuus, maar wat ze buiten deed weten we op dat moment niet. Wanneer Laura even later in de trein naar huis zit dwalen haar gedachten af. Door middel van de stream-of-conciousness-techniek [waarin de hoofdpersoon haar eigen gedachten uitspreekt] weten we dat ze een zware last, een groot geheim met haar meedraagt en dat ze dat geheim nooit, maar dan ook nooit met haar man zal delen.

Brief Encounter is onder anderen bijzonder omdat het zo gemakkelijk is om je met alle hoofdpersonen te identificeren. Fred is een zorgzame, vriendelijke man die geen vlieg kwaad doet en er altijd voor haar is. Sterker nog: Laura geeft zelfs aan dat ze eigenlijk gelukkig getrouwd is. Maar het is ook volstrekt duidelijk dat hun huwelijk bestaat uit regelmaat, uit routine. En wanneer een sympathieke man haar donderdagen opfleurt, is het volstrekt begrijpelijk dat ze die donderdagen gaat koesteren en uiteindelijk ook verliefd wordt. Daar waar in de meeste films over relatieproblemen er altijd wel een schuldige valt aan te wijzen, kun je hier zeggen dat iedereen onschuldig is en dat maakt de film zo hartverscheurend.

David Lean bewaart het beste voor het laatste in een slotscène die zowel hartverwarmend als hartverscheurend is en het feit dat de film erin slaagt om beide emoties zichtbaar en voelbaar te maken, mede door het slimme gebruik van Piano Concert no 2 van Rachmaninoff [waarop schrijver Noel Coward aandrong], maakt dit tot één van de meest effectieve romantische scènes ooit. Eéntje waarbij niemand de tranen zal kunnen bedwingen.

Erg mooi. Een soort Before Sunrise avant la lettre, het soort film waar ik altijd naar op zoek ben. Jammer dat niemand me eerder op gewezen heeft.

Ik vermoedde meteen al dat de de eerste scene de eindscene zou zijn. Waarschijnlijk is dat ook niet bedoeld als een verrassing, maar vond dit wel een erg sterke keuze. Het maakt het ergens extra pijnlijk en ook extra interessant als je het voor de tweede keer ziet, maar dan met alle kennis die je dan over het koppel hebt.

Wel jammer dat het tempo van dialoog altijd zo hoog ligt bij oudere films. Het maakt het geheel wat onnatuurlijker en wat lastiger te volgen als ze maar doorratelen. Ondanks dat weet de film wel heel treffend alles te verbeelden en is het gevoel van Laura op alle punten in de film heel goed invoelbaar en erg realistisch.

Zeer mooie film, een van de beste oudere (van voor 1960) die ik tot nu toe heb gezien.

dikke 4*

“I felt suddenly quite wildly happy.”

Brief Encounter laat op fantastische wijze zien waar een toevallige en korte ontmoeting toe kan leiden. Je voelt gelijk de aantrekkingkracht tussen Laura en dr. Alec Harvey, en daar staat of valt dit soort films natuurlijk wel mee.

Johnson en Howard zijn fantastisch, en voor de rest klopt ook alles aan Brief Encounter. De zwart-wit beelden, de wat stijve Britse omgangsvormen, de kleurrijke bijpersonages, en het gevoel dat je jezelf voor anderhalf uur echt even in een andere tijd waant. De eerste scene in de film kom later terug, en dat wordt ook weergaloos gebracht. Je voelt de pijn en het verlangen er vanaf stralen. Ik weet trouwens niet of je verliefd kan worden op een voice-over, maar ik heb nog de hele avond met de stem van Johnson in mijn hoofd gezeten…

De film handelt over een platonische liefde tussen twee mensen die best de uitzichtloosheid ervan beseffen en gekweld worden door de pijn die het bedrog en de leugen die met dergelijke buitenechtelijke situaties gepaard gaan en zich ook absoluut niet kunnen vereenzelvigen met een bedrieglijk relatie.

Mooi geacteerd en mooi in scène gebracht, eenvoudig en oprecht en soms ontroerend. Misschien iets te langdradig, maar toch een mooie film. Vond Celia Johnson stukken beter en geloofwaardiger in haar rol dan Trevor Howard.

Lang mee gewacht maar blij dit kleine pareltje nu toch eindelijk gezien te hebben! Mijn verwachtingen waren niet heel hoog maar de film bleek een leuke verrassing te zijn!
De sterke acteerprestaties en het verhaal wat op een menselijke manier wordt verteld werkt allemaal in het voordeel van Brief Encounter, ik had het best zoetsappig verwacht maar dat valt allemaal heel erg mee. De personages zijn levensecht en je kan er als kijker zonder moeite mee inleven en zelfs bepaalde situaties herkenbaar vinden.

Wat mij betreft had de film zelfs nog meer uitgediept mogen worden, want de chemie was sterk en de scènes tussen haar man en Laura wilde ik ook graag wat meer van zien. De voice over is trouwens ook een groot pluspunt in de belevingswereld van Laura en wat mij betreft een schot in de roos.

Brief Encounter is een (bijna)vergeten pareltje uit de jaren 40 en zonder enige twijfel een aanrader!

4*

Niet mijn ding.

Desondanks helpt de slotfase de film wat omhoog, omdat ik me daar ook echt met de karakters kan inleven. Het hele uur daarvoor kan ik niets mee. Ik hoor ook verschillende meningen dat dit menselijk is neergezet, maar daar kan ik me totaal niet in vinden.

Het eerste probleem dat ik met deze film heb, zijn de dialogen. Deze zijn namelijk zwak. De romantiek gaat hier behoorlijk ten koste onder, vooral de gedachtes van Johnson zijn gewoon suf en ik krijg totaal geen meelij met haar en haar "ongelukkige" situatie.

Ik kreeg daarom meer de indruk dat dit aanstellerij was en je eigen fouten. Als je toch niet gelukkig bent, waarom dan trouwen? Ik kan me er gewoon totaal niet in vinden. Howard heeft wel degelijk charme, maar zijn karakter is eigenlijk gewoon niet interessant genoeg daarvoor.

Johnson zelf speelt heel wisselvallig. Enkele scenes waren om te janken zo slecht, het geforceerde lachen bij de haard en haar man was echt heel matig. Terwijl andere scenes iets beter zijn en de film toch wel weer iets interessanter maken om naar te kijken. Het helpt er dan ook niet bij dat dit soort romantiek niet echt mijn ding is.

Maar ik zal eerlijk zijn, de laatste 20 minuten zijn sterk en zitten vol met sfeer. Fijn dat ze niet zo overdreven doen over het afscheid en dat het weer zo goed moet komen, maar hier gewoon overgaat. Dat is gelukkig eindelijk het menselijke waar ik naar zocht. Hierdoor zit je zelf ook wel met een gebroken hart op de bank. Hoogtepunt in de slotfase was dan eigenlijk de instorting van Johnson waarbij de camera een beetje kantelt op de achtergrond. Briljant moment.

Maar het begin is te vermoeiend om doorheen te komen, ik voelde geen chemie en vond het totaal niet iets waar ik mezelf bij kan inbeelden. Wat sterkere dialogen waren hier cruciaal bij geweest.