Meningen

Heerlijk. Of het leuk genoeg is voor degenen die niet enigszins ingewijd zijn in de ietwat waanzinnige cultus rondom Star Trek, inclusief de minder fraaie trekken van de cast daarvan, is moeilijk te beoordelen maar zoals Space Balls als geen andere Star Wars persifleerde, is dit toch de ultieme Trek spoof, zonder de fans in de zeik te nemen, daar is Galaxy Quest gewoon te sympathiek voor, met een duidelijke, warme Dreamworks saus erover heen, maar dat is niet erg. De crew van de oude Star Trek en van Star Trek: The Next Generation waren waarschijnlijk ook daarom erg te spreken over de film. Het is een ode, niet alleen aan sf, maar ook aan de fans, met een vette knipoog.

De cast is om te smullen, Tim Allen (die eigenlijk een volwassen Buzz Lightyear speelt) doet het erg leuk, Weaver, die alleen maar mag herhalen wat de computer zegt, is zalig rondborstig en blond en Daryl Mitchell heeft een geweldig komische mimiek. De special effects zijn helemaal in orde en bovendien zijn er nog inventieve actiescenes ook. Ook de kleinere rolletjes zoals die van een nog jonge Sam Rockwell en slimme fanboy Justin Long, die later nog een keer ubernerd mocht spelen in Die Hard 4, zijn dik in orde. Verder is het tempo erg goed, perfecte editing gewoon en een lekker klassieke soundtrack. De shots van de oude tv serie zijn hilarisch ook, zo zie je Allen snel even zijn haar goed doen in de leader van Galaxy Quest en opzettelijk slecht acteren.

Pedal to the metal!

Na meer dan 20 jaar vond ik het wel interessant hem nog een keer te kijken. Hoewel minder spannend is The Game zelfs onderhoudend bij een tweede kijkbeurt, terwijl de grote onthulling dan natuurlijk al bekend is. Het samenzwerende sfeertje, het mysterie en de beklemmende situatie waar de zakenman in terecht komt, met typische klassieke onheilspellende pianodeuntjes, dragen daar aan bij.

Zeker niet de beste Fincher film (mijn persoonlijke favoriet is inmiddels Gone Girl geworden), maar na Seven was dit een prima opvolger. En vrij degelijk qua scenario, er waren niet echt grote plotgaten of blunders die ik kon ontdekken, hoewel een heel kritisch toeschouwer ze ongetwijfeld wel zal vinden.

Wikipedia vermeldt:

De naam "Gattaca" wordt gevormd door de combinatie van de vier nucleotiden die gezamenlijk, als DNA, in staat zijn om genetische eigenschappen over te dragen:

G = Guanine

A = Adenine

T = Thymine

C = Cytosine

Zeer genietbare film waarin een intelligente studie wordt gemaakt van wat de mensheid nu eigenlijk verliest zodra men genetisch perfect kan manipuleren. Het is een eerbetoon aan wilskracht en de waarde van menselijke prestaties ondanks gebreken, in plaats van prestaties dankzij aangeboren perfectie (en de bijbehorende hoge verwachtingen die kapot kunnen maken).

Mooi in beeld gebracht en fraai vormgegeven, met een aangenaam tempo. Aangrijpend verhaal ook, versterkt door een prachtige filmscore van Michael Nyman. Het is ook een slim script met leuke verwijzingen. Jerome lijkt bijvoorbeeld op Genome.

Ethan Hawke is goed maar Jude Law steelt de show als gefrustreerde, ooit veelbelovende supermens. Fijne rol verder van Alan Arkin.

Slechts enkele minpuntjes. Voor het beeld van de toekomst wordt ietwat gemakzuchtig een klassieke retro-look gehanteerd. Het gesjoemel met het dna zou in het echie waarschijnlijk ook wel door de mand vallen. En met name Uma Thurman is wel erg koeltjes.

Maar dit is allemaal niet zo erg omdat het verder gewoon perfect is. Veel later zou Niccol nog Anon maken, dat plotgaten had maar ook de moeite waard is.

Ongelofelijk dat een groot regisseur als Ang Lee, achter juwelen als The Ice Storm, zich liet lenen voor een halfbakken drol als deze. Niet omdat het een actiefilm is: veel eerder had hij al een niet onverdienstelijke Hulk film gemaakt. En de acteurs valt weinig te verwijten. Het verhaal klopt gewoon niet. Het motief om van Smith het nieuwste doelwit te maken wordt nergens geloofwaardig. Het einde, waarin het hele kloonprogramma doodleuk om zeep is geholpen omdat de organisatie opeens een menselijk gezicht laat zien, is helemaal een giller. Daar kunnen hier en daar redelijke tot zeer goede actiescenes (de motorachtervolging vond ik zeker te genieten omdat daar nog enige creativiteit in zat en ja natuurlijk wordt daar cgi gebruikt, maar ik vond het heel behoorlijk gedaan) weinig aan helpen en het einde mist spektakel. De tweede helft is ook minder fraai om te zien dan de eerste, vanwege de weinig inspirerende omgevingen.

Aparte film, redelijk origineel en met prima vertolkingen maar het mist focus in het plot en kan ook niet beslissen of het een horror wil zijn, een psychologisch portret of een overlevingsdrama. Hierdoor blijft het matig.

Niet te voorspelbaar gelukkig, maar vooral het gedeelte waarin ze in haar hoofd allerlei gesprekken heeft is wat zwakker. Verder zat ook ik continue te denken: waarom niet proberen hard te trappen tegen die bedsteun zodat ie breekt. Tegen het einde aan wordt een nieuw creepy element toegevoegd maar de manier waarop, met de voice over, vond ik te afgeraffeld. De film heeft te weinig focus en zwabbert eigenlijk allerlei kanten op. Eerst moet je die man van haar eng vinden met zijn verborgen kinky neigingen, vervolgens opeens allerlei nieuwe elementen: eerst die hond, vervolgens haar schijnbaar hopeloze situatie, vervolgens haar verleden waarin papa zich met haar op schoot aftrok, vervolgens die crypt keeper griezel....het is alsof de schrijver elke keer naar iets extra's zocht omdat het verhaal te kaal en niet beklemmend genoeg was. Verder vraag ik me oprecht af hoe traumatiserend zo'n ervaring als zij had echt is: ze is niet aangeraakt en ze heeft niets gezien. Het einde vond ik ook een beetje raar: "you're not real...you're moonlight!" OK dus die misvormde kerel dacht dat ze niet echt was? En zij dacht dat hij niet echt was. Whatever...

Carel Struycken kon ik nog maar net herkennen! Eigenlijk ziet hij er veel te grotesk uit voor wat toch als een serieus verhaal bedoeld is. Jammer, er had meer in gezeten.

Prachtig gefilmd maar wat wel opvalt na een tweede blik is dat de actiescenes die overkopieerd waren uit het origineel goed waren en de andere scenes toch minder.

Mijn initiele reactie op het uitkomen van deze film was toch eentje van "waarom in godsnaam?" En nu ik zie dat de film geflopt is, ben ik kennelijk allerminst alleen daarin. Toch pakte de trailer me uiteindelijk genoeg om hem eens in de bios te gaan checken.

Ik vind het origineel het beste maar deze is toch echt de moeite, ook door de mooie ambient soundtrack van Clint Mansell. Deze film heeft minder overpeinzingen over wat leven is en richt zich meer op een simpeler verhaal van komaf. Het einde is wat anti-climactisch.

Niet iedereen stelt het "naaktpak" op prijs, tsja het is gewoon een huidkleurig camouflagepak. De casting van Johansson zou ik vooral lui noemen.

Aardig om nog eens een keer te zien maar moet hem toch bijstellen naar beneden. Geen klassieker zoals het origineel. Die kijk ik graag nog eens, om de zoveel jaar.

"You....guilty.....back to hell!"

Heerlijk cheesy vermaak dit, premiejager van de duivel, met vlammende doodshoofd en motor, mag lekker het nodige tuig opruimen met wat simpele oneliners. Leuke bonus is Sam Elliot, met die doorrookte stem, voor het extra cowboy gevoel en Eva Mendes is een bevallige love interest. Een beetje overacting van Nicolas Cage stoort in zo'n soort film niet. Wes Bentley heeft de perfecte kop voor de zoon van de duivel (zie nu dat het Peter Fonda is!! Niet herkend maar hij is uitstekend).

Geen moment verveeld weer, bij een 2e keer kijken. De film ziet er gelikt uit, goeie effecten, goed tempo, veel lol zonder pretenties.

Pas deze film weer 2x bekeken, nu in totaal 4x genoten. Elke keer lig ik dubbel van de humor, maar ik heb het idee dat sommige dingen de minder oplettende kijker makkelijk voorbijgaan, afgezien van de slapstickachtige dingen die je ook ziet (het valt op hoe vaak er door onhandigheid of zenuwen iets valt bijvoorbeeld). Ik vind het moeilijk de film aan te raden aan mijn ouders vanwege het vuile tienersarcasme in het begin, hoewel de film naarmate die vordert juist erg warm is.

De eindscene begrijpen velen niet maar het is inderdaad iets waar in het midden al op wordt gehint: Enid wil gewoon weg, zonder een bestemming te hebben. Je zou het kunnen zien als het afsluiten van een hoofdstuk in haar leven: losgeweekt van de tienerwereld en de toch wel verschillende Rebecca en nog geen concrete nieuwe plannen (door een kortzichtige politiek correcte policy, waardoor haar kunstenaarstalent wordt genegeerd en waarschijnlijk het trutje met de "objet trouvé" kleerhangertjes de studiebeurs krijgt). En een soort uitgestoken middelvinger naar de Ghost World, ze zoeken het maar uit! Maar ABSOLUUT geen zelfmoord, dat zou nergens op slaan. Enid mag lijkbleek zijn (soms zelfs met lijken-lippenstift), ze geeft nergens een hint zelfmoord te willen plegen.

Overigens is Thora Birch een echte blondine, dit kun je zien doordat haar ogen veel te blauw zijn voor een brunette en haar pigment van zichzelf erg bleek. Opvallend vond ik ook dat haar benen 2x zo dik zijn als die van Scarlett Johansson....een stevige meid zeg maar, maar Scarlett was 16/17 ten tijde van de film en dat was eigenlijk wel te zien aan haar tengerheid.

De titel Ghost World wordt uitgelegd op de DVD. Het betekent eigenlijk dat veel dingen die vroeger authentiek waren, door de commercie nog maar een schim zijn van wat ze waren. Politiek correct, maar niet eerlijk en puur gericht op winstbejag. Neem bijvoorbeeld de gelikte "ragtime" popmuziek in de kroeg waar Seymour zich zo aan ergert: een blanke zanger uit suburbia die zingt dat ie zo hard gewerkt heeft op de kantoenplantage, op een rockritme met ragtime achtig gitaargejank ...kan het nog nepper? Dit thema is in veel andere scenes te vinden: de zogenaamde 50s tent, de zogenaamde "Masterpiece" videotheek, de schijnheilige Coon's (pardon, Cook's) Chicken, de bioscoop die vooral meer consumptie van rotzooi opdringt zonder zich te interesseren voor de kwaliteit ervan.

Kijk deze film vaker, werkelijk alles klopt!

Een krappe voldoende. Redelijke cast, vermakelijk verhaal, veel cameo's van de oude cast en verwijzingen naar andere films en het ziet er best goed uit. Een vervolg dat de originelen zou overtreffen mag niet verwacht worden: hoewel die originelen ook niet briljant zijn lukt dat voor het publiek toch niet. De film verdient daarom zeker niet de haat die het krijgt. Neemt bovendien risico met een nogal dikke en nog een andere wat rare vrouw in de cast die velen niet aanstaat. Ik had er niet zo'n problemen mee maar de mix van karakters werkte net wat minder goed. De film probeert wel in meer opzichten nieuwe dingen door bijvoorbeeld seksekwesties om te draaien, ook al is het resultaat mager, het is juist bij zo'n (verder pretentieloze) reboot wel de goede keus nieuwe dingen te proberen, dat maakt het nog interessant om te bekijken.

Verder opvallend dat zoveel A-acteurs, zoals Charles Dance, genoegen hebben genomen met een bijrolletje.

Overigens is het evident dat de spoken nergens als eng bedoeld zijn dat waren ze in de vorige delen ook niet.

En de originelen waren ook nogal flauw. Maar met toch meer komisch talent in huis door Moranis, Akroyd en Murray en daarnaast de altijd goede Sigourney Weaver. Dat kun je niet even recreeren.

Een redelijk moedige poging al met al met een acceptabel resultaat.

Strikt voor de verstokte fans.

Vooral in de eerste helft best leuk, aangezien de karakters daar wat meer centraal staan en met name dat van Phoebe is best leuk (zelfde brilletje en krulletjeshaar als Harold Ramis in de ouwe Ghostbusters) en staat duidelijk centraal. Helaas krijgt Trevor (Finn Wolfhard van Stranger Things) te weinig te doen. Leraar Rudd en Phoebe's moeder hebben leuke chemie maar daar wordt ook weinig mee gedaan.

Naarmate de film vordert gaat de trukendoos meer open. Ik had steeds meer moeite de aandacht erbij te houden.

Zeker op het einde gaat het in full fanservice mode met de nodige futloze checkboxes voor de fans. En werkelijk alles van de eerste film wordt uit de mottenballen gehaald. Het is meer een aaneenschakeling van monsters dan een coherent verhaal. De humor uit de oudere delen ontbreekt ook teveel.

Na de aftiteling is er nog een weinig boeiend filmpje. En daarna nog eentje na een stuk verdere aftiteling. Dan ben ik weer blij dat ik hem niet in de bios gezien heb met maten die er op staan te wachten tot alle aftiteling klaar is. Echt, wanneer gaan ze eens een keer stoppen met die irritante onzin? Doe gewoon een epiloog direct na het einde. Zet je gewoon EPILOOG erbij en dan laat je die gewoon meteen zien in plaats van iedereen eerst naar die suffe aftiteling te laten kijken, wie wil dat nou zien?

Nee, ik heb deze film niet met volle aandacht bekeken helaas. Nu ben ik wat afgeleid geweest maar ik geef de film toch een beetje de schuld.

Een typisch gevalletje van by the numbers. Nergens weet dit vervolg te verassen. Veel echt leuke grappen zitten er ook niet in en het blijft veel te voorspelbaar. Er wordt vooral veel gerecycled uit eerdere delen en op een manier die minder vermakelijk is. Zo zien we het groene he slimed me beest weer een aantal keer maar er wordt eigenlijk niks bijzonders mee gedaan.

Er zit ook geen goede opbouw in om het verhaal snel de goede richting op te duwen. In het begin is er iets met gebrek aan opslagruimte voor gevangen geesten maar daarna lijkt dit niet meer belangrijk. Qua verhaal structuur kun je natuurlijk zeggen dat de allereerste film ook chaotisch was maar die was toch stukken creatiever en lekker bizar. Hier zitten nergens leuke vondsten in of de onderkoelde, ietwat nerdy humor van de oudere delen. Terwijl je dat toch wilt zien in een echte Ghostbusters film. De fakkel was in het vorige deel al doorgegeven dus daar valt ook weinig te doen, de jonkies weten alles al. Finn Wolfhard, bekend geworden door het geweldige Stranger Things, krijgt hier weinig te doen, net als Paul Rudd. De hoofdrol is duidelijk voor McCenna Grace, die door het brilletje heel herkenbaar de beta-science onderlegde dochter speelt van Harold Moranis. Het contact met het menselijke spook geeft een kans voor wat uitdieping en tienerproblemen (of voor mijn part een platonische verhouding of romance) maar die wordt ook niet gegrepen. De comic relief moet van een Firemaster tegen wil en dank komen die ook de mondhoeken amper omhoog weet te trekken.

Er is dus erg weinig wat indruk maakt. De film ziet er goed uit en het is fijn om Dan Akroyd en Bill Murray te zien maar ook die voelen als even plichtmatige als ongeinspireerde vinkjes op de nostalgielijst, zoals we te vaak gezien hebben in recente sequels van oude reeksen.

Ghostbusters is duidelijk een reeks die beter met rust gelaten kan worden, want Afterlife was ook niet zo sterk en dit deel laat gewoon te weinig fut en creativiteit zien. De animatieserie vond ik vroeger nog best leuk. Al met al een zeer krappe voldoende.

Vakkundig en fraai gefilmd zoals je van Sam Raimi mag verwachten, maar het bevat geenszins de horror die je van hem zou verwachten. Het geheel is zelfs een vrij tam gebeuren, wat vooral overeind wordt gehouden door stevig acteerwerk van de hele cast, met vele bekende gezichten en als middelpunt een overtuigende Blanchett.

Het tempo is traag, het plottwistje is al van mijlen ver te zien en echt spannend wordt het nooit. Wat vooral overtuigt is een vrij trieste schets van een hillbilly omgeving waarin de helderziende probeert en maar half slaagt om iedereen te helpen.

Matig. Ondanks de lugubere vondsten wil geen enkele scene echt beklijven of beklemmen. Het verhaal boeit niet genoeg, is ook niet van de hand van Stieg Larsson en de prima performance van Foy kan het geheel niet redden. Blomkvist hangt er ook veel te veel bij.

Er is zeker wel een mystery maar het is nooit spannend genoeg om het een thriller te noemen, het is eerder een drama, dat vooral door het spel van Blunt omhooggetild wordt. Sowieso goede acteurs en regie en fraai geschoten maar het mist iets om het echt beklemmend en boeiend te maken.

Redelijk vervolg dat zoals verwacht niet in de schaduw kan staan van het sublieme eerste deel. Paul Mescal is niet slecht maar mist het acteergewicht van Russel Crowe. Ik heb mij prima vermaakt en ook genoten van de rijke en fraaie beelden van Rome, de arena en de soms bizarre gevechten daarin. Qua intrige hakte de film nogal met het botte bijltje, vooral in de tweede helft, waarin teveel wordt afgeraffeld. Dit is het meest pijnlijk duidelijk bij de reuzensprongen van Macrinus (Washington, die het beste maakt van een matig script) die domweg al zijn vijanden de strot gaat doorsnijden. Te weinig raffinement. Er werd ook net iets te veel ingepropt, dat potsierlijke/geforceerde is al genoemd in andere commentaren hier. De eerste film was zowel sterk in dramatisch opzicht als in de actiescenes met sterke dialogen en geweldig intens acteren van Joaquin Phoenix en Russel Crowe. Bij dit deel wordt er net iets te veel aan de geloofwaardigheid geknabbeld en is er nooit dat dramatische vuurwerk. Die bleke broers waren lekker decadent maar ook vlak.

Toch vermakelijk met genoeg actie en vaart.

Tamelijk bizarre (ook vergeleken met delen 1 en 2, Unbreakable en Split) maar boeiende, sfeervolle film, strak geschoten met prachtige soundtrack. Na een mindere periode zou ik zeker zeggen: Shyamalan is back! Zijn cameo voegt niets toe maar er is wel een fijne bijrol van Anna Taylor-Joy.

Een belangrijke zwakte van Split werkt wel door: MacAvoy heeft zoveel persoonlijkheden uit te beelden dat hij niet anders kan dan typetjes spelen. Beter was geweest een veel kleiner aantal persona's zodat die meer diepgang kunnen krijgen alsmede een duidelijke functie binnen de psyche. Verder is er te weinig balans tussen zijn karakter en dat van Bruce Willis, David Dunn, die we te weinig zien.

De eigenzinnige en tragische ontknoping heeft mij niet teleurgesteld maar juist bevredigd. Misschien dat sommigen meer een ingewikkelde twist verwachtten die je niet aan zag komen. Maar dit was een tamelijk eenvoudige maar voor mij effectieve oplossing.

Plotgaten zijn er wel, met name als het gaat om de ontsnapping van Samuel L Jackson, Elijah Price, die zich hier Mr Glass noemt. Daar wordt wat makkelijk overheen gestapt. Evengoed is hij een overtuigende en toch wel coole mastermind.

Absolute klassieker met verbaal vuurwerk en een cast propvol acteerkanonnen.

Pacino weet te charmeren terwijl het ook de grootste gluiperd is. Lemmon is het karakter waar we het meeste mee kunnen identificeren en zijn acteerwerk is vooral reactief: kijk naar zijn gezichtsuitdrukkingen zonder dat hij wat zegt, als hij reageert op wat de anderen zeggen. Subliem en het gehele ensemble is geweldig. De show wordt natuurlijk gestolen door Alec Baldwin's scene, met de bronzen ballen en Always Be Closing...maar natuurlijk eerst...

Put that coffee DOWN! Coffee is for closers only.

Die meme zou je bij elke koffieautomaat moeten plakken, haha.

Interessant is hoe verschillend bijvoorbeeld deze scene geinterpreteerd wordt. Er zijn verkopers in America die het een keigoede motivatiescene vinden. Verkopen is ook niet voor watjes. En je kunt het ook zien als een mooi vak. Voor wie het te hard vinden, ga maar een tijdje voor een klantenservice werken om te ervaren wat voor bagger je dan over je heen krijgt.

Anderzijds zijn er natuurlijk die deze over de top scene een walgelijk exces vinden van de prestatiemaatschappij. Natuurlijk kunnen velen daaronder het ook niet laten het kapitalisme erbij te halen. Toch gaat de film daar niet over. Het zou op zich komisch zijn een meer socialistische variant te zien van Mitch& Murray. De werknemers komen dan om half 11 aanzetten op kantoor en zitten vooral koffie te drinken. Of ze iets verkopen boeit ze niet, ze krijgen hun salarisje wel. En de vakbond verdient goed aan hun lidmaatschap zodat ze lekker vaak kunnen staken. Enfin...

Glengarry Glenn Ross laat een keiharde zakenwereld zien die niet geschikt is voor de tere ziel en waar extreme prestatiedruk boven het welzijn van personeel wordt geplaatst. Een keuze van dat bedrijf, gewoon een k*bedrijf dus en tsja die bestaan er natuurlijk genoeg. Je moet je ook afvragen waarom het slecht gaat met het bedrijf en waarom ze iemand denken te moeten ontslaan....is het bedrijf wel efficient en doelmatig genoeg? Zeer waarschijnlijk niet...en in de realiteit zouden veel mensen wegvluchten van zo'n bedrijf, zeker als het om de makelaardij gaat...je kunt vrij snel voor jezelf beginnen. En dan een stuk meer verdienen ook. Dus de markt zou het gewoon oplossen.

Maar dat geeft niet, want de film is gewoon een genot om naar te kijken en toont zijn eigen realiteit waarmee het toch kan raken. En bepaalde dingen zijn herkenbaar, zoals bijvoorbeeld de intense jaloezie en grote ego's. Let bijvoorbeeld op de spanning tussen Pacino en Harris. Harris blijkt geen lieverdje en als hij een keer dik scoort moet kennelijk iedereen het horen, als Pacino de waarheid spreekt. Terwijl hij niet blij kan zijn voor het succesje van Lemmon, terwijl Pacino het hem wel gunt. Hoewel zoals gezegd Pacino zelf onbetrouwbaar is.

Opvallend is ook dit: er komt geen enkele vrouw in voor! En ook al komt er geen enkel pistoolschot of vuistgevecht in voor, het is misschien wel de meest mannelijke film ooit (hoewel Predator, met al die opgepompte spieren, natuurlijk ook een flink testosteronfeest is).

Werkelijk ongelofelijk hoeveel azijnpissers dit uitermate vermakelijke filmpje afkraken. Nee, je krijgt geen Shakespeareaanse dialogen, geen bespiegelingen over de condition humaine en geen diepere symboliek. Dit is gewoon een rampenfilm met een flinke scheut geslaagde humor, geschoeid op een klassieke leest zonder pretenties. Er wordt lekker veel de vernieling in geholpen en ondertussen is er nog wat ruimte voor het persoonlijke leven van de hoofdpersonen, die goed wordt benut tussen al het geweld door. Daarnaast veel leuke grapjes in een prima scenario. Broderick, hier weer een echte nerd, is altijd leuk.

De special effects zijn gemengd: hier en daar overtuigt de CGI niet zo (toen nog niet zo ver ontwikkeld ook) en kun je te duidelijk zien dat er een blue/green screen gebruikt is. De vele regenbuien voegen wel wat sfeer toe en over het geheel ziet de film er prima uit.

Leuke details: pogingen om Godzilla uit te schakelen vernielen meer dan het beest zelf. De incompetente, vadsige burgemeester Ebert is een duidelijke middelvinger naar de zure filmcritici Gene SIskel (let op: de assistent heet ook Gene!) en Roger Ebert (hun welbekende oordeel: two thumbs down) die alle films van Emmerich afgekraakt hebben. Verder was Desperate Housewives' Doug Savant, hier een militair, nog helemaal niet bekend.

Al met al een heel plezierige film van Emmerich, die dus nog eventjes beide middelvingers omhoog steekt naar iedereen die teveel verwacht van dit soort popcornfilms.

-Do you expect me to talk, Mr Goldfinger?

-No Mr Bond, I expect you to die!

Ik vond het interessant om een ouwetje op te zetten als contrast met de laatste Bondfilm No Time To Die. En hoewel tijden natuurlijk flink zijn veranderd viel me toch op dat ook de oude Bond niet domweg ouderwets is in relatie tot de dames. Want enerzijds zien we weliswaar een kontpetsende, versierende Bond, anderzijds zien we een Pussy Galore die toch haar mannetje staat en James een paar keer op de grond legt.

Wat ik wat raar vond is hoe Bond het leven van de zus van de met goud beschilderde dame (goede vondst), die wraak wil nemen op Goldfinger, tot 2x toe in gevaar brengt. Eerst met die stunt met de auto (had haar overlijden kunnen betekenen) en daarna de blunder met dat geweer tegen het alarmdraad.

Die ontsnapping uit de cel was erg knullig. Qua actie of stunts stelt het ook allemaal bar weinig voor. Leuk is vooral de Aston Martin met eenvoudige maar nuttige gadgets. Verfrissend is wel dat het nu eens niet om het redden van de gehele wereld gaat. Sowieso een lekker eenvoudig verhaal en we zien voor het eerst ook een belangrijke rol voor de sidekick, in dit geval Oddjob.

Redelijk vermaak met veel hergebruik van de klassieke Goldfinger soundtrack maar nadat zoveel opvolgers aanzienlijk meer uit gingen pakken met stunts en mooie exotische locaties blijft hier een "is dit alles" gevoel over.

De thriller is onderhoudend maar heeft te lijden onder een gebrek aan geloofwaardigheid, vooral wanneer Seyfried wel erg makkelijk aan heel precieze aanwijzingen komt. Verder ontkomt ze ook te makkelijk aan de politie. Het einde biedt weinig suspense. Tot die tijd is het allemaal redelijk vermakelijk en fraai geschoten, maar veel meer ook niet. Je zit de hele tijd te wachten op een twist.

(Te) kleine bijrolletjes van Jennifer Carpenter (Dexter) en Joel David Moore (Bardo in Art School Confidential). Wes Bentley krijgt ook weinig te doen. Er had meer in gezeten qua spanning, sfeer en een beter doordacht script.

Een degelijk, redelijk geslaagd, maar ook weinig pakkend drama met een zoektocht naar de ingewikkelde waarheid, dat meerdere ethische dilemma's oplegt. Ik kwam er pas na een uur kijken achter dat ik deze film al eens eerder gezien had. Om 1 of andere reden is het maar half blijven hangen. Hoewel aan het einde behoorlijk wat plot twists uit de hoge hoed komen, gebeurt er de eerste helft ook niet bijster veel. Dat slome tempo komt de film weinig ten goede, net als dat platte Boston accent wat gaat irriteren, de prima acteerprestaties ten spijt. Het einde is ook niet helemaal bevredigend. Affleck is welvooruitgegaan met zijn latere films, The Town was al een stuk enerverender en Argo was een uitermate fijne film. Desalniettemin een heel behoorlijk debuut.

Boeiende film met fijne ambient soundtrack. Voor de 2e keer bekeken en gelukkig kon ik me het einde niet zo goed meer herinneren, hoewel de belangrijkste plot twist natuurlijk in het geheugen gegrift blijft.

Net als Fight Club kan deze film van Fincher ook gezien worden als een film die kritiek heeft op de maatschappij: hier vanwege de hysterie door de media in het bijzonder, maar ook vanwege hoe makkelijk vrouwen in de slachtofferrol worden gerold en mannen steevast als onderdrukkers en vreemdgaande, viespeukende varkens worden neergezet.

Verder stelt de film de nodige pijnlijke vragen over het huwelijk, liefde en relaties.

Pike is de perfecte ijspegel, Affleck geknipt als luie underachiever met lage eigendunk. Je ziet eigenlijk al in de eerste versierscene dat het niet echt klikt maar dat ze te graag in een sprookje willen geloven: alles is nep en geforceerd. Die luchtbel blijft nog een tijd in stand maar daarna begint de afkoeling, het controlerende van de vrouw en het afwezige/luie van de man, hoezeer ze dit ook wilden vermijden. Verder krijg je ook wel iets mee van de spanning tussen een slimme, hoogopgeleide vrouw zonder werk en een laagopgeleide man. Hij blijft zich beter voordoen dan hij is.

Het einde bevredigt misschien niet iedereen omdat het best wel ziek is en een pijnlijke spiegel voor mannen met een controlerende vrouw houdt. En wat eerder genoemd werd, je gaat bang worden voor vrouwen als je de film gezien hebt.

Erg sympathiek en ontroerend filmpje met een fantastische hoofdrol door Daniel Bruhl. Met leuke grappen, zelfs als het over DDR-propaganda gaat. Knap dat je zo iets kunt bedenken, waarbij zowel links als rechts genoeg te lachen heeft.

Met afstand de minste van de hele reeks, inmiddels vijf films lang. Het ontbeert grotendeels de humor en de vondsten van de eerdere delen en daar kan geen grote explosie tegenop. Een leuke schurk is er ook niet meer bij. Spectaculaire achtervolgingen met de auto maar het is niks nieuws onder de zon. Het geheel ziet er ook nogal grauw uit en da's niet louter door de Russiche setting.

Deze film komt ook uit de tijd dat iedereen zich afvroeg wat sportschooljongen Jay Courtney opeens deed in de lead van allerlei actiefilms, zie bijv. ook Terminator Genisys. Ik vind hem niet slecht maar wel erg inwisselbaar.

Ooit met plezier het boek van de film gelezen, waarin in detail alle technische vondsten beschreven werden. Zoals bijvoorbeeld de wel erg omslachtige manier waarop de poort wordt geopend in het begin. En met het laatste seizoen van Stranger Things in aantocht leek het me wel leuk hem weer eens op te zetten. Tevens omdat veel acteurs toen nog niet zo bekend waren:

-binkbroer Josh Brolin, die niet heel veel te doen heeft afgezien van het meisje;

-Sean Astin die hier nog niet zo dik is;

-Joey Joeypants Pantoliano als 1 van zijn broers;

-Robert Davi die lekker mag schmieren als Italiaanse liedjes zingende mafioso.

Een aantal dingen werkten echt niet in de film:

-de mismaakte Sloth, hoe knap gedaan ook dat bewegende oog en oor met die makeup, wordt nooit aandoenlijk;

-die mafia moeder is echt te lelijk;

-al die gadgets van dat Aziatische joch worden steeds bespottelijker;

-de personages zijn echt te vlak en ze zijn vooral etters of klagers. Ook teveel cliche's: de tomboy, het dikkertje, het nerdje etc etc;

-de scenes waarin de kinderen door de mafioso gesnapt zijn komen erg chaotisch over, vooral bij de shots op afstand, alsof niemand echt weet wat te doen terwijl ze toch echt gevangen horen te zijn;

-teveel hysterisch gegil en gedoe.

Al met al geen klassieker in mijn boek. Maar de basis is gelegd voor een bepaald genre dat indien beter uitgevoerd, ontzettend leuk kan zijn voor jong en oud. En helaas heb ik daar nog te weinig geslaagde varianten van gezien. Summer of 1984 was aardig maar niet meer. De series Eerie Indiana en Stranger Things steken alles met gemak naar de kroon.

Zelfs zonder die schokkende feiten zou ik zeggen dat het achteraf gezien hier en daar ietwat hypocriet aandoet. Mensen hun enige broodwinning afpakken omdat je apen liever vindt... mevrouw Fossey had zelf waarschijnlijk wel genoeg te eten en vond het zo te zien vanzelfsprekend dat de locals maar een ander baantje zochten dan apenjager of -handelaar....maar welke dan, ja daar is natuurlijk niet direct een antwoord op. Neemt allemaal niet weg dat ik meerdere malen heb genoten van deze film. Het was beter geweest als ze de subtitel weg hadden gehaald en het karakter simpelweg op Dian gebaseerd hadden in plaats van haar echt Dian Fossey te noemen. Ik moet bij dit onderwerp ook altijd denken aan Jane Goodall. Die is minder fel maar haar heiligverklaring van iets wat zij toevallig interessanter en belangrijker vindt dan anderen stoort me. Neemt niet weg dat bepaalde wildlife van mij best beschermd mag blijven zolang het levensvatbaar blijft (dus geen gehannes met impotente pandaberen).

Hoewel ik het net als de eerste keer deprimerend vond om de verschrikkingen van een criminele buurt te zien blijft het een film met een positieve boodschap over verlossing uiteindelijk.

Eastwood is geknipt als de verharde macho oorlogsveteraan, een gesloten en beledigingen strooiende Archie Bunker met een goed hart, maar helaas minder goede longen. De film blijft geloofwaardig en menselijk. Kowalski is geen racist in hart en nieren, zoals met name diegenen, die opvallend vaak zelf in de meest roomblanke en welvarende buurten wonen, hem maar al te graag zouden willen zien.

Van begin tot eind boeiend, er wordt geen tijd verdaan. Die scene met Thao bij die kapper vond ik wat zwakker als deze komisch bedoeld was. Hoe Thao's zelfvertrouwen groeit wordt ook overgeslagen, hoewel die klusjes daar zeker aan bij moeten hebben gedragen. Toch voornamelijk sterke scenes verder, met genoeg richting in het verhaal en een best mooi einde.

Een gouden keeltje heeft Eastwood nooit gehad dus dat stukje gebrom met muziek had bij niet bij de aftiteling gehoeven.

Nonstop actiefilm in de geest van John Wick met als bonus de nodige gesloopte gebouwen, helicopters en trams. Redelijk goed gefilmd, niet teveel shaky cam of al te snelle cuts, hoewel het qua camerawerk wel wat meer rust had kunnen gebruiken. Voor een film die zo over de top is mist het net die extra dosis humor.

De acteurs doen het aardig, het is naast Billy Bob Thornton vooral leuk om Chris Evans als een psychopatische (in de film ten onrechte verward met sociopatische) klootzak te zien, de laatste keer dat hij dit deed beviel dat minder want speelde hij een onuitstaanbaar arrogant stuk vreten in Fantastic Four. Wel is poppendopje Ana de Armas compleet miscast als agent.

Gosliing is echt losgegaan in de sportschool, net geen Schwarzenegger. Kan die luie Nathalie Portman nog wat van leren.

Haar motivaties blijven ook vaag, over het geheel is het plot flinterdun en wordt er nauwelijks iets uitgediept, of het nu de broer is van Six of wie hogerop aan de touwtjes trekt in de organisatie. Vermakelijk maar geloofwaardigheid is absoluut geen prioriteit: zo staat Six eerst enkel in zijn jasje voor een foto, blijkt hij later een hele gereedschapskoffer bij zich te hebben aan explosieven en weet ik wat.

Een voldoende.

Zeker geen Excalibur. Een film die ik zelf zeker niet oppervlakkig of bombastisch vind, hoewel het eerste deel ervan altijd erg schreeuwerig heb gevonden.

Maar The Green Knight is mooi geschoten (zeker de beelden van Ierland) en kent fraaie muziek. Hoewel verwarrend soms, is het verhaal gelukkig nog wel te volgen zonder al te veel symboliek. En uiteindelijk erg eenvoudig. Heer Halewijn ondergaat een simpele test. De speelduur verbaast achteraf gezien toch wel daarom. Maar ik heb me niet verveeld. Voor het merendeel was het wel intrigerend. Hoofdthema's zijn typische ridderdeugden als moed, vertrouwen op jezelf en een zeker geloof in het hogere. Hoewel ik de relevantie van de geboorte van Christus niet zag.

Wat ik alleen echt heel slecht gedaan vond waren die reuzen. Zagen er gewoon niet uit, pasten totaal niet.

De casting heb ik wel wat op aan te merken. Patel is een merkwaardige keuze (er moet erg veel zon hebben geschenen in een bepaald deel van Engeland) die toch goed beviel. Die van zijn moeder in het verhaal daarentegen (Sarita Soudhury), vreselijk, wat een gedrocht van een vrouw. OK, ze wilden een heks, ze kregen er een. Vikander, best goed in Ex Machina en Tomb Raider vond ik hier ook een minder bekorende keuze. En dan ook nog in een dubbelrol.

Nog maar eens een kans gegeven en nu afgekeken. Ik was in een betere bui en vond hem minder vervelend dan tijdens mijn eerste poging, maar echt heel leuk wil het nooit echt worden. Door al het schijtlollige gedoe, wat meestal eerder flauwtjes is dan echt grappig, kan het plot nooit echt boeiend worden en de personages zijn veel te vlak om er iets om te geven. Zelfs de backstory van Starlord is werkelijk broodmager. Ter opluistering worden er gemakzuchtig jaren 70 hits van de stal gehaald. De film ziet er goed uit en met name Gamora en Nebula zijn oogverblindend maar de vijanden hebben nul uitstraling. Door genoeg kleurrijke actie, hoewel overdadig en met een overdaad aan CGI in beeld gebracht, kan het er allemaal nog net mee door.

Eindoordeel: gaat wel.

In de hoop een verbetering op het origineel te zien en aanvankelijk in ieder geval wat meer achtergrondverhaal van de hoofdpersoon te krijgen heb ik deze opgezet omdat ik me toch verveelde.

Maar het is een nog slapper verhaal dan deel 1 en gedurende de hele zit van meer dan 2 uur zijn er slechts 2 leuke grappen te bekennen, een triest resultaat. De combinatie van humor en actie is om nog een reden falikant mislukt want de wapens van de Guardians en hun handlangers zijn zo belachelijk sterk dat elke strijd bij voorbaat een zinloze exercitie is die toch wel moeiteloos gewonnen wordt. Verder zijn de karakters zo vervelend dat je eerder hoopt dat ze nu wel eindelijk eens een keer de pijp uit gaan. Cameo's van Stallone en Hasselhoff (plus natuurlijk Stan Lee) werken daarbij ook als een vlag op een modderschuit. De actiescenes zijn verder met zo'n overdaad aan cgi gemaakt dat het zelfs Michael Bay pijn aan de ogen zou geven.

Ongelofelijk dat dit zo populair is en zo'n hoge rating heeft. Het ziet er nog steeds bont en spectaculair uit maar het is allemaal ten dienste van een script dat bedacht is voor en door randdebielen. Daar helpt geen enkele stapel jaren 70 hits tegenop. Misschien kan ik beter nog eens Space Adventure Cobra opzetten, dat had tenminste nog enige charme.

Blijft een leuke en heel interessante film om veel redenen: cultuurverschillen, facetten van het bedrijfsleven, relaties, Japanse efficiency en collectivisme, Amerikaans individualisme en de werk-prive balans. Hoe een fabriek een kleine stad kan onderhouden, het sociale aspect. Hoe je medewerkers kunt motiveren of juist demotiveren. Elke manager zou hem moeten zien!

Het Japanse concept van rouleren was mij eigenlijk vreemd, maar ik kan er wat in zien: snappen wat er bij de taak van je collega komt kijken. Iets dergelijks is bij mijn bedrijf ook gedaan en werd een eye opener genoemd.

Ook blijft het wereld-economische aspect relevant want sindsdien is nog veel meer industrie naar Azie gegaan waarbij natuurlijk China al helemaal een gigant is geworden.

De bekende problemen van de Amerikaanse auto industrie worden zeker niet gespaard, met meerdere grappen over auto's die uit elkaar vallen.

Mimi Rogers heeft een klein rolletje maar is charmant en grappig. Keaton is hyper als gebruikelijk en geknipt voor de hoofdrol. De Japanse acteurs zijn ook goed gecast, met name Watanabe is erg innemend. Turturro's rol is verbazingwekkend klein.

Met de humor zit het goed maar de reeele zorgen die komen kijken bij werk worden niet onder de tafel geschoven. Uiteindelijk voorspelbaar verder maar het is een Ron Howard film he.