Meningen

Wat een saaie bedoening. Na een uur kijken was ik nog steeds niet getransporteerd en bleef ik maar wachten tot er iets spannends of opmerkelijks zou gebeuren. Het had de onderhuidse spanning van een stopcontact zonder gaten en was zo meeslepend als het gras zien groeien. Met de niet lineaire vertelstructuur wordt er ook niets toegevoegd omdat het enkel gaapscenes in een andere volgorde plaatst. Naarmate het verhaal vorderde interesseerde het me al niet meer hoe het af zou lopen.

Door mijn interesse voor Japan en de bijzondere positie van immigranten daar (je blijft altijd buitenstaander, zegt men) leek de film me interessant omdat er bovendien een misdaad thema was, maar de hoofdpersoon blijft een slaapverwekkend, kil en blase type en de immer glimlachende Japanner waar ze mee aanpapt roept geen enkele mysterie of dreiging op. De enige chemie die er tussen de twee bestaat is die van "ok jij bent wel een hele rare maar dat ben ik ook dus ja laten we dan maar van bil gaan want ik verveel me ook het lazarus".

Ook al ben je fan van Vikander, sla dit broddelwerkje maar over.

Voor een prikkie gekocht omdat ik een zwak heb voor Naomi Watts.

Goede film met uitzondering van het ongelooflijk slappe, te snelle en teleurstellende einde. Ik had gehoopt op een afrekening met de mafiafamilie. Er was nog zoveel meer potentieel in het verhaal aangezien Mortensen undercover bleek, waarom niet de hele bende oprollen. Het einde suggereert dat Mortensen toch "on top of things is" maar ze laten er dan niks van zien.

Uitstekend acteerwerk van Watts, die heel goed fragiel en angstig kan overkomen en van Mortensen, die een aardig woordje Russisch heeft leren spreken.

Hier en daar wel erg typisch Cronenberg met onnodige gore die de rest van de mooi geschoten film ontsiert. Wel een goede, spannende sfeer. Jammer toch wel, een kwartier erbij en je hebt een topfilm met een zinderende climax in plaats van deze slappe afdruiper. Nu blijf ik bij een heel krappe voldoende steken door de teleurstelling.

Voor de tweede keer bekeken en weer prima vermaakt. De actie is niet zozeer bedoeld als sensatie maar staat den dienste van het verhaal. Het Ground Hog Day gegeven krijgt een originele SF-twist mee. Blunt is stoer, afgetraind en lekker als de "Full Metal Bitch", Cruise irriteert in ieder geval niet. Leuk is dat hij hier eigenlijk een anti-held is en dat helpt.

Die monsters hebben weinig persoonlijkheid en bewegen vooral erg snel. Maar het idee van een Omega opperbrein is wel cool.

Het einde is niet logisch en neigt naar happy ending-pleasing maar ik stoorde me er niet echt aan. Al met al stemt het geheel tevreden.

Opvallend weinig recensies van deze droogkomische prent, een van mijn lievelingsfilms en Alexander Payne is toch geen onbekende, zeker sinds About Schmidt en Sideways.

Witherspoon is uitstekend maar de leukste scenes zijn misschien toch wel die met Campbell, de geadopteerde zus:

It's not like I'm a lesbian or anything. I'm attracted to the person. It's just that all the people I've been attracted to happen to be girls.

En zij dan in dat internaat op het eind samen met die meid met die borstelige wenkbrauwen, Jennifer, met als achtergrondmuziek Jennifer Juniper van Donovan...kostelijk!

Payne schuwt over-the-top camera trucjes niet en voegt daarmee veel extra humor toe. Neem bijv. de freeze-frame van de mond van Flick, de seksfantasie van McAllister, de close-up van zijn betrapt kijkende gezicht met bijensteek gecombineerd met die van de verontwaardigde omgeving...geweldig!

Broderick is perfect als relaxte leraar die als tegenwicht moet dienen tegen de vreselijk ambitieuze Tracy Flick. Eigenlijk bijna on-Amerikaans hoe satirisch dat hier wordt uitgebeeld, want diezelfde ambitie is toch een essentieel onderdeel van The American Dream. Maar het is ook een politieke satire. Er valt voor de Amerikaan nog steeds bar weinig te kiezen en er verandert bijna niets.

De manier waarop McAllisters avontuurtje afloopt is ook uit het leven gegrepen. En dan die oversekste collega, met dromen over zijn grote roman, die uiteindelijk prijsjes plakt in de supermarkt... Lekker zwarte, soms wat gemene humor ook. Wie op details let kan sowieso veel genieten van de film. Veel grappen ook, maar nooit lach-of-ik-schiet. De film blijft leuk om om de zoveel tijd weer eens te bekijken.

You Betzler!

Een komische variant op het veel boeiendere Demon Seed (1977). Madsen is heerlijk en de vrij muzikale film is best progressief te noemen voor die tijd, hoewel Demon Seed er dus al 7 jaar eerder bij was als het gaat om een bezitterige computer die op alles aangesloten is. Helaas is veel van de muziek stukken minder (Bach blijft naar mijn mening nog wel overeind hoor) en de humor erg oubollig, onnozel en geforceerd. Minder is ook de vlakke Dohlen met zijn vensterglasbril. De computer zelf heeft ook een vervelend stemmetje en krijgt nooit echt een eigen persoonlijkheid, afgezien van wat kleuterig gedoe. Al met al ondanks de efficiente speelduur dus net iets te vaak toch wat vervelend en gedateerd terwijl ik toch echt wel van 80s en synth muziek hou.

De director's cut. Laat je niet van de wijs brengen door een schijnbaar lange speelduur, deze duurt iets meer dan 1,5 uur voordat de aftiteling al begint.

De film lijkt wat meer nadruk te willen op magie dan op krijgskunsten. Maar door een gebrek aan actie, die ook nog eens niet bijzonder opwindend gechoreografeerd is (Jennifer Garner zelf laat in dat opzicht ook zeer weinig zien, waardoor het meer een reeks poses is) en een totaal gebrek aan sfeer of spanning is Elektra uiteindelijk een vrij mager, humorloos en bloedeloos werkje. Daar helpen de prachtige jukbeenderen van de afgetrainde Garner als Elektra of het charisma van Terence Stamp als Stick (overigens vond ik Scott Glenn als Stick in de Daredevil tv-serie veel meer indruk maken) ook niet tegenop. De onderlinge relaties die ontstaan overtuigen ook weinig.

Jammer dat de dames onder de superhelden vooral in flopfilms eindigen. Supergirl, Elektra en later Catwoman...verkwist potentieel. Maar een reboot is nooit ver weg.

Weer een film die ik jaren terug al zag maar toen recenseerde ik lang niet alles.

Het boek van Houellebecq was erg interessant en in essentie een verdere verkenning van De Wereld van Markt en Strijd, met als gemeenschappelijk onderwerp de bittere nalatenschap van de seksuele revolutie eind jaren 60, die van de seksuele markt een harde jungle maakte en de cohesie van gezinnen en traditionelere structuren aantastte. "Atomised" is een prima beknopte Engelse vertaling van waar het om gaat hier.

Deze verfilming is vrij getrouw hoewel erg veel observaties in de voor Houellebecq typisch essayistisch aandoende roman ontbreken. De verfilming dat eerdere boek (Extension du domaine de la lutte) deed wel veel voice overs, wat prima werkte. De kleuren zijn erg fel en kitscherig, wat jammer. Toch slagen veel scenes er wel in om de essentie uit het boek weer te geven. Goed gespeeld, met name de intense Bleibtrau vind ik altijd erg goed, hier is hij een seksueel gefrustreerde leraar die niet genoeg affectie kreeg. Wel empathie van schrijver Houellebecq dat vond ik altijd het sterke van zijn boeken, je kon je daardoor inleven. Dit blijft gelukkig behouden in de film. Grappig vond ik de interactie tussen de egoistische moeder en haar autistische zoon die op een typische manier moeite heeft met fysiek contact.

Zeker aan te raden voor wie het boek ook interessant vond.

Visueel indrukwekkende verfilming van de machtspolitiek rondom troonopvolger Elizabeth na de dood van Hendrik VIII. Prachtige makeup en kostuums met fraaie decors en veel aandacht voor detail. Van Cate Blanchett is een echte roodharige gemaakt, compleet met lichte, rossige wimpers en wenkbrauwen. Tsja je hoeft alleen maar naar de poster hierboven te kijken, prachtig.

Dan het verhaal. Ik zou het niet weten zelf maar kennelijk is er nogal een loopje genomen met historische acuratesse. Maar als het gaat om de vraag, vermaakte het of niet, dan heb ik er gemengde gevoelens over. Sommige dingen voelen wat afgeraffeld aan en men lijkt te veel erin te willen stoppen. Aanvankelijk de strijd tussen protestantisme en katholicisme maar dit wordt verdrongen ten faveure van de machtsstrijd waarbij belangrijke buitenlandse spelers uit Frankrijk en Spanje betrokken zijn. Uiteindelijk krijg je vooral het idee dat adviseur Walsingham (Rush) eigenlijk gewoon alles regelt en Elizabeth figurante is in haar eigen toneelstuk. Dat staat weer in contrast met het moderne toontje dat men aan probeert te slaan.

Het gaat om een gegeven moment ook wel heel erg snel als allerlei koppen gaan rollen. En daar blijven teveel losse eindjes over. Hoe de Franse aanwezigheid in Schotland nu echt is opgelost, we komen het niet te weten. Waarom Spanje niet ook meteen oorlog is gaan voeren nadat hun ambassadeur vermoord is ook niet.

Er zitten ook zoveel personages in dat je het niet bij kunt houden. Kennelijk zaten bijvoorbeeld ook de paus erin en Philips II, nou ik heb het niet eens gemerkt.

Goede acteurs wel, met name Blanchett en Rush. Alleen met Richard Attenborough heb ik helemaal niets. Joseph Fiennes (Robert Dudley) loopt de casanova uit te hangen, ik ergerde me daar in het begin eigenlijk wat aan. Meer amusement komt van de decadente Fransoos die men probeert uit te huwelijken.

De film muziek doen soms aan heel oude films denken. In andere opzichten wil het een moderne film zijn, met dynamischer camerawerk en hintjes naar feminisme. Anachronisme is de film sowieso niet vreemd omdat bijv Mozart wordt ingezet tegen het einde als de haren eraf gaan. Een nogal bevreemdende scene, Elizabeth lijkt wel een Geisha met die witte schmink. Ik lees nu dat in werkelijkheid de koningin littekens op haar gezicht kreeg van pokken en deze gebruikte als camouflage. Haar haren en tanden verloor ze in latere jaren vanzelf. Zonde om zo iets weg te laten maar ja het duurt al 2 uur. Op naar deel 2, want daar is het nooit van gekomen.

Kijkt lekker weg, meer genietbaar dan ik had verwacht. Nog mooier gefilmd dan deel 1. En Elizabeth wordt interessanter omdat de emoties hoog oplopen en haar kwetsbaarheden meer in beeld komen. Een voortreffelijke Blanchett. Owen wordt wel vaker saai genoemd, maar ik vond hem zeker volstaan. En nu mag een figuur als dat van Owen verzonnen zijn het had een prima functie voor het verhaal. Je mag zelf oordelen of Elizabeth een monster was of een heilige. Het uitmoorden van katholieken wordt niet ontkend. Maar het plotten tegen haar in deel 1 kreeg ook duidelijk een vervolg. Een vrij listige ook.

Nu is de hoes wat misleidend, met Elizabeth die als een soort Jeanne D'Arc, in pantser en al (prachtig om te zien wel) de oorlog van dichtbij aanvoert. Die oorlog komt pas in het laatste kwart en wordt enkel op zee uitgevochten, met het weer als wel heel belangrijke bondgenoot.

De film heeft wat meer pathos, sommigen zullen het misschien als kitscherig ervaren. De muziek is lekker dramatisch net als het wederom dynamische camerawerk. Een bevredigend vervolg.

Absoluut GEEN thriller en niet geschikt voor wie de Amerikaanse leest teveel gewend is geraakt, de film doet zeer Europees/Frans aan qua psychologie van de karakters. Een bijzonder drama over een complexe, oudere vrouw met een sociale omgeving waarin zowat iedereen lijkt aan te rommelen met iedereen. Ook Elle zelf is op dat gebied zeker niet heilig. Er zit wel een wraakthema in het verhaal, maar dit heeft niet de overhand. Het is vooral een karakterstudie en je moet soms je best doen de hoofdpersoon te begrijpen, zonder meteen te gaan oordelen wat je zelf zou doen. Centraal lijkt te staan de continue strijd om macht. En hoe men zich soms overgeeft aan de meest absurde situaties.

Voorbeelden: de zoon die de zwarte baby als die van hemzelf beschouwt. Elle die als kind haar vader helpt met alles verbranden. Elle die met haar verkrachter aanpapt (hebben we eerder gezien in Spetters).

Hoewel ik het best een goede film vond, voelde ik me toch totaal misleid door de manier waarop deze film onder de aandacht is gebracht. Ik had een soort vigilante film verwacht, dat is het zeker niet.

Cinematografisch misschien wel de minst bijzondere Verhoeven. Misschien was het budget te laag, maar het ziet er nergens bijzonder uit, noch is de soundtrack ook maar enigszins memorabel. Met een budget van 9 miljoen klopt er dan iets niet.

Maar de acteurs zijn uitstekend, met Laurent Lafitte als lichte uitschieter. Al met al een voldoende.

Waar Blomkamp in District 9 nog een intelligent verhaal wist te maken over immigranten uit outer space, waar duidelijk geen voor de hand liggende oplossingen voor waren, krijgen we in Elysium een erg zwakzinnig verhaaltje voorgeschoteld die doet alsof een dergelijke oplossing wel binnen handbereik is. Kort samengevat: je hebt dus rijken en armen en das nie eerlijk dus die rijken zijn slecht want ze willen met rust gelaten worden op hun eigen ruimtestation. En als je gewoon iedereen daar toelaat dan is alles weer goed. Kan het nog debieler?

Voor zover dit niet al genoeg zegt, een verdere greep uit de stompzinnigheden:

-er heerst enorm veel ziekte, wapengeweld en armoede maar toch is er een gigantische overbevolking want kennelijk gaan er maar heel weinig dood;

-er is dus enorme rijkdom bij de industrielen en toch gaat het economisch bar slecht met het bedrijf van Fichtner;

-er is dus hele snelle technologie om mensen te genezen maar die wordt op aarde niet of amper gebruikt terwijl dat bijzonder lucratief zou zijn;

-er zijn sowieso gigantische sprongen gemaakt in techniek, desondanks vertaalt zich dat niet in toenemende welvaart, hoe dit komt wordt ook niet verklaard;

-schepen die willen aanmeren op Elysium worden uit de ruimte geknald terwijl ze gewoon simpel geweldloos toegang zou kunnen worden ontzegd.

Er wordt met wat slordige schetsen een fascistische toekomst getekend waarin de staat naar het lijkt nauw samenwerkt met grote bedrijven. Maar uit de verf wil het nooit komen. Je zit ook in een spagaat als je tegen het kapitalisme tekeer wil gaan (niet uitzonderlijk voor het niet bijzonder schrandere Hollywood, sowieso een broeinest voor communisme sinds het bestaan ervan) terwijl het probleem duidelijk ligt bij een te nauwe verwevenheid van grote bedrijven met de militaristische staat (fascisme dus, net als in Robocop) omdat juist dat soort cronyism die corruptie en machtsmisbruik veroorzaakt. Wat Blomkamp nu precies aan statement wil maken komt hoe dan ook niet over, het is uiteindelijk gewoon een vehikel voor domme actie.

Script is dus ruk. Dan de vertolkingen. Sharlto Copley steelt weer de show net als in District 9, nu als psychopatische moordmachine, waarbij Matt Damon maar een saaie piet blijft. Jodie Foster doet een Engels accentje om elitair over te komen. Fichtner heeft een piepklein rolletje als (uiteraard harteloze) bedrijfstopman. Alice Braga mag ietsje meer doen als verpleegster die haar dochter hoopt te genezen.

De actie? Aan effecten en stukjes over de top gore geen gebrek maar het werd allemaal beter gedaan in District 9. Weinig vondsten of opwindende scenes. Het ziet er allemaal best goed uit maar het bevredigt niet.

Blomkamp heeft helaas vooral teleurgesteld na District 9 met deze film en Chappie. Hij heeft wel aan een crypto game gewerkt, Off The Grid en nog wat korte films gemaakt die niet af waren maar wel potentieel toonden. Hopelijk hervindt hij zich met wat hij in de toekomst aflevert.

Mysterie en aanzetten tot nadenken zijn goede eigenschappen, maar een film waarbij je het halve internet moet afstruinen om een idee te krijgen waar het nu in godsnaam over ging, vooral vanwege de spinnen, omdat de regisseur gemakzuchtig voornamelijk ook zijn mond maar gehouden heeft (waarschijnlijk omdat hij het zelf ook niet weet), heeft zijn werk niet goed gedaan.

Gaandeweg kreeg ik het idee dat Adam en Anthony gewoon dezelfde persoon zijn. Hoe kan het anders van dat litteken, en dat putje in zijn voorhoofd. Sommigen denken aan Invasion Of The Body Snatchers, een veel betere film die dat veel beter uitwerkt. Hier wordt vooral geprobeerd een akelig sfeertje neer te zetten met de filmmuziek en stemmige shots, maar het wil maar niet uit de verf komen. Het blijft bij quasi-intellectuele rommel die ongetwijfeld nog vaak bejubeld zal worden door alle "kenners".

We zien in het begin een merkwaardig peepshow achtig ritueel met een spin. De spin komt niet in de roman voor maar in de film keert hij in meerdere vormen terug. Het lijkt iets dat uit het onbewuste van Anthony en ook Adam komt maar waar het precies symbool voor staat blijft onduidelijk. Er is in het begin een vaag thema over controle en dictatuur, met behulp van wat expositie (Villeneuve is duidelijk niet zo goed dat hij zonder kan) maar de link met het eigen leven van de man wordt zwak uitgebeeld. Een mislukte verfilming die waarschijnlijk (ik heb het boek niet gelezen) beter bij de bron had kunnen blijven.

Interessante maar ook wat monotone film over maniakale obsessie versus bijna totale onverschilligheid en de waanzin die ontstaat als die twee samenkomen in een (vooral) seksuele relatie.

De hoes is wat misleidend, Guillemin (21 ten tijde van de opname) is een stuk molliger. En erotiek is ondanks het label hier niet het doel. Affectie is er amper en veel opwinding voor de kijker zit er ook niet echt in.

Wat ik verder niet vind kloppen is de beschrijving alhier: de "depressie" van de professor. Martin is erg energiek en toont geen depressieve neigingen maar vooral obsessieve. Op zijn verbroken relatie wordt ook nauwelijks ingegaan.

Misschien dat hij seks als verdovend middel misbruikt maar hij wil toch, koste wat het kost, een echte relatie met de oersaaie boerentrien Cecilia en is bezitterig en jaloers. Maar Cecilia heeft amper emoties en lijkt seks nodig te hebben om af en toe iets te voelen. Ze is verder zo simpel als een pannenkoek en heeft de uitstraling van een zak patat. Daartegenover staan wel dikke tieten en een flinke boerinnenkont, naast een onverzadigbaar libido. Lijkt ideaal voor veel mannen, een gratis "pute", maar om raadselachtige redenen raakten zowel haar overleden ex (een kunstenaar) als Martin te geobsedeerd met Cecilia. Deze raadselachtigheid is het zwakke punt van de film. Maar het is in ieder geval duidelijk dat ze door haar ongelooflijke onverschilligheid, lethargie en verveelde houding (l'ennui) nooit echt een volwaardige partner kan zijn. Niet dat filosofieprofessor Martin nu zo'n geweldig aardige vent is, hij is vooral iemand die als een mitrailleur vragen blijft afvuren. Het geen grip kunnen krijgen op Cecilia lijkt de oorzaak van waanzin te zijn van zowel de kunstenaar, die aan zijn obsessie met Cecilia onderdoor ging, als van Martin, die steeds dichter bij de afgrond komt.

Veel seksscenes verduidelijken vooral, op het vermoeiende af, dat Cecilia en Martin elkaar eigenlijk verder niets te bieden hebben. Waar seks als smeerolie voor de relatie wordt gezien, vraag je je hier af of er uberhaupt iets draaiende is. De film doet zowel qua seksscenes als qua dialogen eentonig aan en duurt eigenlijk wat te lang. Op het einde zie je Martin wel hard en goed met beide benen op de grond landen, vanaf het moment dat hij de moeder van Cecilia nog even spreekt.

Wat de acteerprestaties betreft, moet de film afgezien van de seksscenes, een makkie zijn geweest, het is vooral praten en niet zozeer emotie tonen (hoewel je Cecilia af en toe ook wel emoties ziet hebben, Martin is vooral driftig). Het gaat hier niet om puntige dialogen of rokende acteerkanonnen maar meer om het onderzoeken van een obsessieve relatie, het nastreven van iets onhaalbaars. Stiekum kun je hier ook kritiek in zien op een deel van de relaties die we om ons heen zien: zo leeg als een lekke band.

Zeer vermakelijk en fraai geschoten. Binnen het genre van de heistfilms een van de beteren. De geloofwaardigheid zit vaak op het randje en soms daarover heen, maar dat mag de pret niet drukken. Wat misschien niet nodig was, waren de spelletjes eromheen, wie er nu wel of niet te vertrouwen is. Een romance wordt dan weer niet teveel geforceerd maar Connery en Jones blijven charmant. De scene waarin Jones de lasers moet ontwijken blijft het beste.

Er valt genoeg te genieten voor liefhebbers van pulp achtige exploitatie films:

-veel actie en verwoestende explosies;

-expliciet bloedvergieten (een headshot in het begin is even goor als knap gedaan);

-mutanten met paranormale gaven en een abnormale anatomie (soms inclusief flinke blote borsten) ;

-de typische bonte kleuren van anime begin jaren 90: meer uitgesproken.

Er zitten ook aardige muziekjes in voor de sfeer. Genoeg vaart, want het is vrijwel non stop actie.

Het verhaal lijkt aanvankelijk ook aardig, Japan wordt geteisterd door activistisch socialistisch schorem, maar het plot stelt bar weinig voor. Af en toe wordt razendsnel een stuk expositie uiteen gedaan maar het overtuigt nooit. Ook de karakters worden nooit uitgediept, wat wel jammer is. Verder gaan er sowieso erg veel dood.

Met wat meer uitdieping, ruimte en rust voor het plot, door een of twee afleveringen toe te voegen, was dit een veel gavere serie geweest want het ziet er echt goed uit. Nu is het een smakelijke maar ook oppervlakkige pulp voor als je zin hebt in die typische jaren 90 tekenstijl die met Manga video naar het westen kwam.

Voor de derde keer gezien en hij staat nog steeds als een huis. Ja, de actie is over de top maar zo gestileerd gebracht dat het prettig wegkijkt en eigenlijk zit er niet eens superveel actie in. Het is gewoon een pakkend verhaal. Maar de vechtscenes die erin zitten knallen kort en krachtig. Special voor de film is gun-kata bedacht, een soort gun-fu. Hiernaast wordt er ook gevochten met Katana zwaarden. De futuristische wereld heeft een hoog 1984 gehalte en is mooi strak gefilmd. Natuurlijk doet het verhaal verder vooral denken aan Fahrenheit 451. Huxley's Brave New World is ook nooit ver weg, want hier wordt een verplichte drug geconsumeerd om iedereen in toom te houden.

Wat me echt opviel dit keer is dat het behoorlijk goed geschreven is, ook qua dialogen. Natuurlijk zijn er cliche's. Zo is er het bekende Sean Bean cliche wat een meme op zichzelf geworden is. Maar daarnaast werd de film afgekraakt als Matrix kloon. Ik denk dat de film toch eigen genoeg is.

Hoe sterk wordt er geacteerd in een wereld waarin emoties verboten zijn? Best wel goed. Nu is Bale altijd goed en hier is hij een overtuigend broedend vat van emoties, maar speciale vermelding verdient de ijzige Angus MacFadyen als de politieke leider, die blik en hoe hij spreekt is topklasse. Opvallend is wel hoe hij uit zijn vel kan springen. Taye Diggs, de partner van Bale, laat verder een aantal keer een grimas zien die ook emoties verraadt. Dit wordt door critici van de film als zwakte gezien (want inconsequent) van de film maar zij lijken allebei in een soort elite te zitten die gewoon meer mag. Aan het einde wordt dit wel redelijk duidelijk.

Overigens onbegrijpelijk dat Wimmer hierna zo'n gedrocht kon maken als Ultraviolet want die schreef hij ook.

Zeker vermakelijk, maar wat onevenwichtig. Op de betere momenten een geslaagde actiethriller met een heel redelijk klokkenluidersverhaal, op de mindere een kinderachtige James Bond achtige bedoening met high tech wapens, hongerige krokodillen, vliegtuigstunts (die tweede parachute die Kruger opeens uit zijn hol trekt, kom op zeg), verwondingen die in recordtijd genezen en flauwe oneliners ("you've been erased" te zien op dat computerscherm haalde me echt uit de film, zo kinderachtig!). Veel bekende gezichten met net wat te kleine rolletjes (zoals van Coburn). Een zeer conventionele soundtrack en voldoende actie met hier en daar aardige vondsten. Je kunt het slechter treffen.

Van alle rollen die Russell gespeeld heeft in Carpenter films is Snake Plissken met afstand de meest doodsaaie. Waar McReady in The Thing nog zijn computer molt vanwege een verloren schaakpot, daarnaast voor moeilijke keuzes stond en Jack Burton in Big Trouble garant stond voor lekkere oneliners en leuke blunders, heeft Snake helemaal niets te bieden.

De cultstatus van Escape from N.Y. bleek bij een herziening al zwaar overtrokken. Toch maakte het verhaal daar al iets meer indruk door de grimmigheid. Die sfeer is bij Escape from L.A. nergens terug te vinden en wordt vooral vervangen met idioterie.

Waar de film bruut probeert te zijn mislukt het ook. Zo zien we een soort basketballwedstrijd met dodelijke "schotklok" waarna opeens iemand anders totaal lukraak onthoofd wordt.

De bijrollen van Henry Fonda en Bruce Campbell zijn ook nog eens verspild talent.

Hoewel er veel meer actie is dan in Escape from N.Y., ziet de film er niet erg bijzonder uit en de special effects zijn bij vlagen zelfs abonimabel, zoals de surf scene, waarbij je te duidelijk ziet dat het studio werk is. Ook met een laag budget onder het nivo wat Carpenter kan bereiken.

De politieke boodschap is uiteindelijk ook vrij nihilistisch: laat alles maar naar de knoppen gaan. De overheid kan in ieder geval niet vertrouwd worden. We horen verder niet voor niets een Western achtig deuntje op het eind. Je zou toch bijna denken dat Carpenter libertarier is.

Alleen in potentie een zeer coole film. Maar er bleef voor mij weinig van over na een herziening. Voor mij was het zeker 25 jaar geleden de oude cultfilm gezien te hebben. De synth deuntjes blijven aangenaam, maar qua actie, vormgeving en kostumering (met Brain als dieptepunt) schiet de film zwaar te kort. Veel te donker gefilmd ook. Het begint nog veelbelovend met meer dan redelijke sets in het begin en het grimmige toekomstbeeld spreekt zeker aan. Maar eenmaal aanbeland in het ghetto ziet het er niet meer uit. Dan kun je wel zeggen, da's de bedoeling, maar ik zoek ook bij apocalyptische films toch zekere visuele prikkels die er te weinig waren. Neem alleen al het hoofd van het vrijheidsbeeld van de hoes...nergens te zien. Het is verder ook zeker niet de beste rol van Russell hoewel Snake Plissken een begrijpelijke aantrekkingskracht heeft als vrijbuiter met een dikke middelvinger naar "the man". En Donald Pleasance dermate aangenaam als diezelfde man dat ik het jammer vind er niet meer van gezien te hebben. Echt goeie oneliners zijn er helaas ook niet. Al met al gewoon een mager werkje van Carpenter (hij blijft hit or miss), die een jaar later keihard terugsloeg met het verbluffende The Thing.

Beter geslaagd: het veel meer recente Dredd.

Op eigen risico kijken. De meest aparte film van het jaar misschien, maar bij lange na niet de beste. Want de originaliteit die de film heeft maakt helaas niet alles goed. Een grote creativiteit is ook niet hetzelfde als een overdosis absurditeit. Experimentele films kunnen ook eerder mislukken en deze film haalt maar een krappe voldoende.

Het is allemaal net te raar en in de basis blijft juist door al dat malle gedoe het familiegerichte plot in oppervlakkigheid hangen.

Visueel wil het ook nooit echt overdonderen, tenzij je epileptisch bent, dan kun je wel met een brancard afgevoerd worden na 1 van de scenes.

De acteurs spelen wel enthousiast en kunnen zich lekker uitleven. Qua soundtrack is er niets nieuws te beleven.

Het zegt misschien vooral iets over de grauwe middelmaat van Hollywood dat deze film zo positief ontvangen wordt, men is immers de creativiteit gewend van een zak patat met een dikke lel mayonaise.

Kijk liever Big Trouble in little China zoals hier net nog genoemd....die is echt veel leuker.

Voor de tweede keer gekeken. Blijft een aardig filmpje.

Ik zie veel overdreven kritiek op het acteerwerk van als Gleeson als Caleb. Het past juist bij zo'n jong en "exact" karakter dat hij niet heel veel emoting doet en toch een wat onzekere nerd blijft. Je merkt ook later dat hij overdreven gevoelig is als hij die experimenten van Nathan ziet. De AI maakt nog niet dat een robot wil ontsnappen want dat willen dieren ook.

Isaac als Nathan is prima, beetje ongrijpbaar, ziet er erg Joods uit als slimste mens. Blijkt (weinig verassend) niet zo'n mensenmens, ongeduldig, drinkt graag, beetje decadent en niet al te veel gehinderd door een morele code. Evengoed menselijk en wat hij deed vond ik niet verwerpelijk, hooguit erg onvoorzichtig.

Hoewel AVA met gemak een Turing test zal doorstaan: de AI van AVA is m.i. nog niet bewezen omdat haar manipulaties louter ten dienste van een ontsnapping stonden. Ze had niet daadwerkelijk gevoelens voor Caleb. Je ziet aan het eind toch dat Nathan terecht de robots nog niet vrij wilde laten, ze missen empathie voor mensen. Nathan accepteert de menselijke natuur meer voor wat het is dan Caleb en begrijpt daardoor iets beter het gevaar van robots die op een vergelijkbare manier kunstmatig intelligent zijn: opportunisme is ze niet vreemd. Maar dom natuurlijk dat hij geen I, Robot achtige veiligheidsmarges ingebouwd heeft.

Ik zou als Caleb zelf meer onderzoek hebben gedaan naar AVA's vermogen tot typisch menselijke dingen zoals creativiteit en innovatie. Of schijnbaar nutteloze dingen als absurde humor, dadaistische kunst, doelloosheid, luiheid...die juist daartoe kunnen leiden. ik heb zelf een vermoeden dat we hierdoor als mensen, anders dan de apen, zeker niet overbodig zullen worden door AI's maar ze kunnen aanvullen. Zij zullen wel de "heavy lifting" doen maar mensen toch nuttig vinden.

Intrigerende film die je zeker af wilt kijken voor de ontknoping. Mooi simpele setting ala Cube en goede acteurs. Het aparte is dat ik deze een aantal jaar eerder al had gezien. Maar ik wist er amper nog wat van. Hij is ook niet te voorspelbaar. Dus ik kon genoeg ervan genieten weer. Ook al is het geen meesterwerk en echt niet zo goed als Cube.

Een meesterwerk wat mij betreft. Elke keer dat ik hem zie is hij nog beter. Natuurlijk zullen weinig het verwacht hebben van John Boorman gezien eerdere werken als Zardoz en Exorcist 2. En destijds konden al weinig critici dit volledig op waarde schatten. Misschien was het door zijn rauwheid en compromisloos magische karakter teveel zijn tijd vooruit. In die tijd hield men het verder vooral bij sword & sandal films en die kwamen vooral uit het b-segment. Een andere duistere fantasy film, The Dark Crystal, had het commercieel ook niet makkelijk.

Excalibur is prachtig geschoten, met geweldige sets en kostuums maar ook bijzondere belichting, vooral met groene tinten, veel blinkende harnassen maar met bijvoorbeeld op het einde ook een extra rood gemaakte zon. Bij elke scene is er goed nagedacht over kleur en compositie. Het verhaal is een goede samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen in de legende. Bij elkaar een hele zit maar in twee delen heel goed te doen en met volle teugen genietbaar.

Naarmate het verhaal vordert, zien we meer Christelijke elementen domineren terwjil de oude heidense tovenarij in de vergetelheid raakt. Nicol Williamson steelt de show als de machtigste van die oude, duistere manieren, Merlijn, en zijn tegenpool Helen Mirren als Morgana is een zeer geschikte feeks. Nigel Terry doet het erg goed in zijn transformatie van schildknaap tot koning. Cherie Lunghi overtuigt als de archetypische en zeer vrouwelijke Guinevere. De andere acteurs die deel uit maken van zijn ronde tafel zijn ook goed, van Liam Neeson (Gawain, die het overspel van Guinevere met Lancelot durft aan te kaarten), Patrick Stewart (Leondegrance, die het in het begin opneemt voor de soevereiniteit van Arthur) tot de waardige vertolking van Nicolas Clay als ultieme belichaming van ridderdeugd, Lancelot en een innemende rol van Paul Geoffrey als Parsifal. Aan het begin is Gabriel Byrne een lekker ruige en machtsbeluste Uther Pendragon, die liever wil heersen dan het land vooruithelpen.

Ja, deze film heeft een topcast. Wel zijn er duidelijk veel acteurs uit het theater geplukt, gezien wat aangezette performances, maar dit stoort steeds minder bij het opnieuw bekijken. Veel acteurs zijn later beroemd geworden maar waren het toen nog niet.

Het derde deel (de Graal) is het meest geweldig. Zeer luguber en sfeervol, de hopeloosheid druipt er van af, het krijgt zelfs horrorfilm elementen, met bungelende lijken en zelfs een oog dat wordt uitgepikt door een vogel, tot er weer licht gaat schijnen door de onaflatende hoop van Parsifal (die nog wel een eigen film of serie verdient).

Bepaalde effecten zijn erg goed gedaan, zoals het zwaard dat Lancelot uit zijn buik trekt (dit was een intrekbaar zwaard). Wat ook indruk maakt zijn de gevechten in die zware harnassen. Dat kan geen sinecure geweest zijn, de stuntmannen die van paarden moesten vallen zullen aan de nodige kneuzingen geleden hebben. Verder wordt bruut geweld ook niet geschuwd met afgehakte ledematen. Maar zelfs dit voegt alleen maar toe aan de overweldigende cinema ervaring. Je wordt meegezogen in de wereld. Slechts een enkele keer wordt je daar uitgehaald, bijvoorbeeld als Uther met harnas nog aan wonderwel in staat is zijn natuurgegeven lans te schuiven in Igrayne (zat er een klep aan de voorkant?).

De beste momenten zijn die waar het fantastische de ruimte krijgt. Ook omdat er nog genoeg aan de fantasie wordt overgelaten, eigenlijk mag je blij zijn dat er toen nog amper cgi bestond. Geweldige film om weer te zien, nu op naar de miniserie van de BBC uit 1979 die ik besteld heb.

Prima film, die me meer dan gemiddeld geraakt heeft. Duidelijk in twee delen te onderscheiden, het eerste doorspekt met gortdroge, zwarte humor (ik kon er veel om lachen maar de details, rake obversvaties en herkenbaarheden moeten je raken) het tweede melancholisch triest. Bij het tweede deel ontspoort het inderdaad enigszins en worden de karakters teveel een vehikel voor het etaleren van Houellebecqs ideeen en te weinig mensen van vlees en bloed. Typisch aan Houellebecq lijkt de twijfel bij het zoeken naar een geschikt medium. Als film voegt dit wel degelijk iets toe door bepaald menselijk gedrag pijnlijk duidelijk te vertonen maar het kan even goed niet zonder vele voice overs.

Overigens vond ik het geen quasi-intellectueel geneuzel het gaat echt ergens over. Maar niet iedereen herkent de waarheid van de boodschappen erin. Dat komt denk ik omdat het aangenamer is te denken dat je economische en sexuele successen aan jezelf te danken zijn, dan te denken dat er voor de losers in deze film niet veel meer in het leven zit omdat hun lot vast lijkt te liggen.

Voor sommigen is de film veel en veels te confronterend. Want dit (en ook zoals door de protagonist in het gesticht in zijn nabije omgeving wordt geconstateerd) zijn gewoon normale mensen die minder geluk hebben in het leven en ofwel alsmaar blijven proberen zonder gewijzigd resultaat, ofwel opgeven. Ze doen niet werkelijk ontzettend veel fout, anders dan te veel roken, twijfelen en foute kleren aantrekken. Het is juist de kracht van de film dat er toch liefde voor de personen in zit, ondanks dat het primair toch een ideeenfilm is.

Niet India, waar het natuurlijk wel ontzettend op lijkt, maar het naburige (en nog dichtbevolkter) Bangladesh. Dat brengt meteen ook een probleem met zich mee: doordat alles zo ontzettend dichtgebouwd is gebeurt veel (erg snel gefilmde) actie in met name de eerste helft in een erg krappe ruimte, vaak kamertjes en gangetjes in sloppenwijken, waardoor het niet echt tot zijn recht komt met mooie hoeken of decors. De set op het einde, de brug is pas echt de moeite waard als strijdveld en hier wordt de film meteen stukken beter. Vooral door die lange brugscene op het einde vind ik de film uiteindelijk een 3,5 waard, waar het eerder op een 3tje bleef steken. Maar ook goed is dat niet alles een one man show van Hemsworth geworden is.

Het verhaal past op een servetje, de actie had echt wel beter gekund hier en daar (het neigde vaak naar het hyperactieve John Wick, wat ik niet zo geweldig vind) maar al met al een van de betere actiefilms van de laatste tijd, al zegt dat ook niet enorm veel omdat dit genre kwalitatief enorm verschraald is.

Zou exact dezelfde film niet door Kubrick geregisseerd zijn, dan zou de gemiddelde waardering een punt lager staan, vermoed ik.

Hier en daar irriteert de film door traagheid, kinderachtig spel van Kidman en wel erg simplistische monotone pianogeluidjes. Ik vind daarom dat Kubrick het veel beter had kunnen regisseren. Maar daar staan wel weer intrigerende scenes tegenover met natuurlijk als hoogtepunt het bizarre decadente feest. Al met al had er makkelijk een half uur van af gekund.

Geen slechte film en zeker bijzonder maar toch komt het niet voorbij de middelmaat. Misschien omdat de film toch niet ver genoeg durft te gaan en eigenlijk te braaf blijft: het overspel blijft bij fantasie erover en meer niet, een paar keer gebeurt het bijna, maar door omstandigheden blijft de hoofdpersoon verhinderd. Ik had eigenlijk verwacht dat de film zou onderzoeken wat gebeurt als het echtpaar wederzijds besluit om vreemd te gaan en gezamenlijk zo'n seksfeest te bezoeken, zoals er paren zijn die naar parenclubs gaan. Het leek ook de opzet van die eliteclub, iedereen een masker zodat er minder jaloezie hoeft te zijn naar een specifiek iemand toe en men betrekkelijk anoniem kan blijven. Op zo'n manier uitspattingen toelaten en toch huwelijken in stand houdend.