Meningen

Sterke film. Hoewel iets minder goed, doet hij denken aan Glengarry Glenn Ross, ook eigenlijk een toneelstuk waar een speelfim met topacteurs van is gemaakt. Friedkin is een begenadigd regisseur die het maximale uit zijn spelers haalt. Ondanks dat de film natuurlijk extreem praterig is en niet heel veel dynamiek kent, blijft hij boeien.

Aardig ook om aan het eind van zo'n film te bedenken en bediscussieren wat je zelf gestemd zou hebben als jurylid.

En wat zou ik stemmen? Guilty. Waaaat???? Waarom??? Zullen sommigen verontwaardigd roepen. Vrij eenvoudig. ik zou nooit zo gemakkelijk een getuigenverklaring verwerpen als hier gebeurt. Een getuige zal niet alle details exact weten, hoe lang duurde het, hoe laat was het precies, etcetera. Maar een moord zien, dat vergeet je niet. En waarom zou je getuigen (je staat onder ede en begaat een ernstig misdrijf met liegen in de rechtbank als getuige) voor iets wat je niet zag, met het risico op zware celstraf?

Eigenlijk zie ik de hele film persoonlijk dus ook als argument tegen het jurysysteem maar ook als argument tegen de manipulatieve retoriek in de rechtszaal. Hoe makkelijk mensen als pingpong bal van standpunt kunnen wisselen. Iets wat de film zelf gedeeltelijk duidelijk maakt, maar vergeet niet hoe manipulatief films zelf kunnen zijn...de argumenten die ik noem zijn niet genoemd want dan had het plot wellicht niet de gewenste climax hebben gehad. De rol van emotie die regeert, boven de ratio, komt zeker aan bod maar ook enkel wanneer het de maker uitkomt. Ik vond de film te boeiend om hier teveel een punt van te maken. Hij schenkt genoeg stof tot nadenken, is prima geschreven en is erg goed gespeeld.

Vooral visueel imponerend, want het verhaaltje blijft flinterdun. De manier van schieten is geweldig, bijna alles lijkt in 1 shot opgenomen te zijn, door handige trucs en een behoorlijke dosis vlijt. Zag ik al eerder in Birdman, maar hier is het extra genieten door de wijdse shots van Franse weilanden en imposante loopgraven met grimmige details hier en daar. Visueel hoogtepunt is het Franse stadje bij nacht dat in lichterlaai staat. Allemaal dermate mooi geschoten dat de shots binnenshuis wat pover erbij afsteken. Hoewel vrouwe Fortuna hier en daar gul is, is er door de ellende die we zien ook voldoende realisme en geloofwaardigheid. Het krijgt ook bijna een soort magisch realisme door het engelachtige gezang aan het eind. Prima soundtrack van Newman, niet zo memorabel als American Beauty, die hij ook al samen met Sam Mendes maakte, maar mooi. Het acteerwerk is degelijk en verdienstelijk, zonder alle aandacht op te eisen.

Goed, maar erg moeilijk er iets over te zeggen zonder iets te verklappen. Efficient verteld met een prettige korte speelduur, prima gefilmd, goede casting en beklemmend. De scene met de spijkers beitelt er alvast goed in. Maar extra eng wordt het zodra je het idee krijgt dat Sarah al compleet gehersenspoeld is.

Van mij mag er een vervolg komen.

Paaseitje: op 1:17:14 zie je een omslag van Time magazine met de koppen van Stanley Kubrick en Arthur C Clarke!

Heb nu 3 docu's gezien van D'Souza en vind dit wel de beste. Qua opbouw, qua toonzetting en qua focus op het onderwerp. Wie invloed gehad heeft op Obama's denken en welke visie Obama heeft op de politiek en op hoe de wereld verbeterd moet worden wordt rustig uiteengezet zonder al te veel stemmingmakerij. Welke strategie zijn succes heeft bepaald wordt ook overtuigend uiteengezet. Het rassenthema is in Amerika nog steeds enorm. Het ironische wil natuurlijk dat Obama zelf ook gewoon half blank is maar daar wordt niet op in gegaan. In plaats van halfbloed wordt hij echt als zwarte gezien. En die identiteit weet hij goed in te zetten. Veel blanken zijn blij met zijn bescheiden opstelling en voelen zich een goed mens door op hem te stemmen. Maar hij lijkt door te slaan in zijn idealen met een economisch weg-met-ons beleid, een astronomische staatsschuld en een wel erg coulante houding ten op zichte van Iran's kernprogramma, naast een wel erg eenzijdig ontwapeningsprogramma dat te denken geeft.

De docu is al wat ouder en inmiddels zou nog veel meer over Obama's presidentschap kunnen worden verteld (en helaas weinig goeds, bewapening van ISIS rebellen in Syrie, bijna verdriedubbeling van de staatsschuld, Yes We Scan (Prism), Snowden, Drone slachtingen, een Obamacare die vooral de zorgverzekeraars in de handen hebben doen wrijven...). Maar mijn beeld van al die Amerikaanse presidenten is ondertussen wel dat er echt geen zuivere tussen zat. Rooseveld is ook lang niet zo goed gebleken als ik dacht. Misschien Eisenhower? Ik weet het niet.

"My arm!"

"It's not yours anymore!"

Het bombastische en rijkelijk met cgi getooide spektakel had ik zeker verwacht, het bizarre circus met monsters, misvormden en een travestiet als Perzische pornoprins Xerxes niet. En de rockmuziek vond ik ook niet zo goed passsen. Maar ik waardeer wel de gewaagdheid van de keuzes van Snyder. Verder is supermacho Butler geknipt als koning Leonidas en speelt hij die rol met verve. Fassbender en Headey zijn altijd wel goed maar hebben weinig te doen. Het verhaal is flinterdun en een voice over helpt nog wel een beetje om dat te verbloemen. Is ook nodig want veel meer om het lijf dan onderbroeken, sandalen en gespierde sixpacks heeft het niet echt.

Dat lijkt allemaal alsof ik het een hele matige film vond maar visueel is er genoeg te genieten met veel mooie shots. Erg gestileerd natuurlijk allemaal en met een overdaad aan kitscherige filtering, maar voor het merendeel ziet het er best goed uit. Het is alleen bij lange na geen topper als Gladiator. Snyder zou een aantal jaar later nog flink uitpakken met het onvolprezen Watchmen.

Aliens nemen de aarde in fasen over. Ze zijn niet te herkennen want ze huizen als parasieten in mensenbreinen.

Er valt te genieten van een interessante, onderhoudende en zelfs spectaculaire start waarna de film steeds meer inzakt. Het spektakel en de spanning is al snel weg, de emotie wil ook maar niet aangrijpen. Spaarzame actiescenes die overblijven spelen zich veel te veel in het donker af soms is er echt geen ene moer te zien. Met de paranoia wordt ook weinig gedaan (wat Invasion Of The Body snatchers en The Thing zo goed maakte). Sommige personages zijn onuitstaanbaar zoals die chagrijnige goth chick (en waarom heeft ze makeup? Het is oorlog...).

Ongeloofwaardig om te zien hoe tieners beroepssoldaten zo makkelijk kunnen overtroeven. Voorspelbaar slap liefdesverhaaltje erbij en het einde is vlees noch vis. Kennelijk moeten er vervolgen komen maar het hoeft niet zo nodig voor mij.

Wie wil zien hoe het wel moet: bekijk het onderschatte juweeltje The Puppet Masters.

Echt een tussendoortje. Driver is altijd goed maar nergens is echt een scene die er tussenuit spring. Op zich zit er een aardige gimmick in het verhaal maar er wordt te weinig mee gedaan, bovendien is het niet heel overtuigend.

Verdienstelijk formulewerk. Er zijn veel betere genrefilms (ik denk aan iets als Copy Cat) en de 88 minute tijdsdruk voelt kunstmatig aan.

Ook niet erg sfeervol omdat het een gehaast tempo heeft. Voor de opluistering worden er flink wat fraaie dames in de mix gegooid, waarvan er teveel karakters te schetsmatig blijven. Alicia Witt mag daarbij de oogstrelende champion beauty spelen en krijgt daarbij gelukkig ook iets meer achtergrond.

Pacino komt duidelijk net terug van een zonnige vakantie (of wintersport?), met bleke zonnebril contouren rond zijn ogen. Hij kan een rol als deze in zijn slaap doen en echte Pacino fans zullen hem liever aan het werk zien in stevigere acteerkost als Glengarry Glenn Ross. Echt vuurwerk komt namelijk niet, daar lenen de scenes zich niet zo voor, het is vooral heen en weer hollen.

Het plot is best aardig maar ook duidelijk opgezet voor de nodige (ietwat overdadig aanwezige) twists, daarbij geholpen door een typisch tempo dat hoort bij suspension of disbelief. Maar alles bij elkaar best een vermakelijke hap. Goedgekeurd als tussendoortje.