Meningen

Aardig tussendoortje die zich zoals de meeste films over wiskundigen richt op obsessie. De casting is erg goed, van iedereen eigenlijk. Behalve misschien Anderson...ik weet het niet. Opvallend zijn verder de enorme omvang van Ella Purnell's ogen. Ik dacht dat Anne Hathaway, Amanda Seyfried en Anya Taylor-Joy joekels hadden, deze kijkers lijken nog groter.

De film is niet zo beklemmend als Pi van Aronovsky maar gelukkig ook niet zo commercieel gelikt als A Beautiful Mind. Ik denk dat er nog wel iets meer spanning in gedaan had kunnen worden, het mist wat vonken. Men is ook niet bepaald spaarzaam met cijfers. Visueel is er ook net te weinig te beleven. Er had meer in gezeten. Maar het was zo wel OK, ik heb me niet echt verveeld ook al kon ik zeker niet alles volgen, ik zou nu ook niet even uiteen kunnen zetten wat de fijnstofconstante is maar het is een pi-achtige constante.

Wat langdradig en op de een of andere manier boeide de eerste helft me net wat meer, (waarschijnlijk door de fraaiere beelden). Juist de iets bekendere acteurs zoals Gleeson krijgen minder screen time en de voor mij onbekende O'Connell draagt de film.

De casting van de weinig mannelijke Miyavi als Watanabe, de Vogel, doet wat vreemd aan gezien het uiterlijk van de echte Watanabe. Toch krijg je juist daardoor het idee dat dit mankind, die zijn familie waarschijnlijk achter zijn rug om doet gniffelen, iets te compenseren heeft, omdat hij eigenlijk een mislukkeling is. En beperking van gezichtsverlies is alles in het verre oosten.

Jolie, die duidelijk geinteresseerd is in oorlogsdrama, mag een degelijke regie op haar naam zetten. Het blijft misschien allemaal wel wat braafjes en kleurt binnen de lijntjes. De meer weerzinwekkende wreedheden waar de Jappen om berucht waren blijven de toeschouwer bespaard. Maar uiteindelijk is het een mooi verhaal, ook door het aspect van vergiffenis, naast ontzagwekkend doorzettingsvermogen.

Nergens kon ik merken dat de Coen broers meewerkten aan het script, dit is gewoon een heel ander soort film dan wat ze hiervoor vooral maakten. De voornaamste kritiek erop zou niet moeten zijn dat het voorspelbare hap is, het is nu eenmaal waargebeurd net als, ik noem maar eentje. Rescue Dawn. Maar het mist misschien net die details, humor of merkwaardigheden, die de karakters nog wat meer persoonlijkheid kunnen geven. Zo is degene die de chocola opmaakt op dat vlot eigenlijk nog de meest menselijke.

Wie denkt dat de docu de waarheid in pacht heeft moet de titel misschien nog maar eens goed lezen.

Ik heb de docu al meer dan een jaar terug met veel belangstelling gekeken en begrijp de kritiek hierboven van Donkerwoud wel. Maar ik denk dat de docu meer moet worden bekeken vanuit het oogpunt van iemand die (net zoals waarschijnlijk de gemiddelde burger) steeds minder zeker weet naarmate hij meer gaat zoeken, door de tegenstrijdigheid van wat uit verschillende hoeken beweerd wordt. Het is jammer dat er geen keihard bewijs is maar alleen consensus bij een groot deel wetenschappers dat mensen waarschijnlijk de klimaatopwarming veroorzaken door CO2 uitstoot.

Het meest overtuigend pleidooi wat ik zag was van de klimaatalarmist die evengoed erop wees dat de huidige oplossingen voor CO2 reductie (in casu die van Duitsland) bijzonder dom en ineffectief zijn. Persoonlijk heb ik zo iets van, OK laten we voor de zekerheid maar aannemen dat CO2 uitstoot de oorzaak is, maar laten we dan ook maatregelen treffen die op dat gebied het meeste zoden aan de dijk zetten.

Verder heb ik toch wat onfrisse ervaringen in discussies met haters van deze docu. Niet hier hoor, maar op een andere site, door hun zelote gedrag. Ik miste de open discussie en onbevangen nieuwsgierigheid.

Het was beter geweest wat meer tegengeluid te laten horen. Iemand als Piers Corbyn mag best zijn verhaal doen, maar laat dan ook een opponent aan het woord. Als docu maker moet je verder zoveel mogelijk zoeken naar wetenschappers die financieel onafhankelijk zijn (niet dat je veel keus hebt, veel klimaatwetenschappers hebben een broodheer wiens woord men spreekt). Wat dat betreft is Dyson wel weer een goede keus geweest.

Interessant zijn verder de vindingen op het gebied van hernieuwbare fossiele brandstof. Al met al de moeite waard en ik kijk uit naar Poels zijn volgende docu.

Erg mooie docu, die best wel droevig maakt. En ook ik vind dat iedereen hem zou moeten zien. Maar het zal bij een bepaalde kant van het politieke spectrum minder goed vallen, doordat het niet past in hun wereldbeeld. Wat er toch al decennia in is geramd door mainstream media. Juist het hardnekkige en valse narratief daarin doorbreekt deze docu overtuigend, maar je zult er wel open voor moeten staan.

Ik vond het een prima tussendoortje. Stukken beter dan het b-werkje Missing in Action. Het heeft niet de zinderende actie en geweldige muziek van First Blood 2, maar de opbouw is best goed doordacht voor dit soort films. Modernere films zouden veel sneller richting de nitty-gritty gaan zonder de voorbereidingen te laten zien. Maar hier was dit noodzakelijk met al die ex-militairen die al een nieuw leven opgebouwd hebben. Het heeft allemaal een beetje een A-Team gevoel, met een serieuze noot hier en daar.

Het verhaal is simpel, maar wordt doelgericht verteld. Het overhalen van de mannen, tsja dat gaat wel erg makkelijk. De uitvoering van de missie heeft wel een logische opbouw en hoewel sommige explosies knullig kunnen zijn (vuurwerkpijlen...ehm jongens toch) of juist overdreven (granaten die inslaan alsof een kilo C4 ontploft), is het fraai in beeld gebracht met goede sets.

Aardig om Swayze te zien in een vroege rol die hij best goed speelt ook. En Hackman blijft gewoon een legend, ook hier levert hij vakwerk. Fred Ward is een persoonlijke favoriet van me ik vond hem erg leuk in Remo Unarmed & Dangerous en Tremors. De andere acteurs zijn ook prettig.

Het enige wat ik zwak vond: hoe zijn ze in godesnaam uit het land gekomen? Daar stappen ze wel heel makkelijk overheen op het gehaaste einde.

Heel behoorlijke monster movie, mooi ontworpen diepzee station, duikpakken, monsters en intro. De makeup/kapper afdeling heeft wel een steek laten vallen want Kristen Stewart ziet er echt niet uit met dat korte witte haar en die laag plamuur.

Een ongeloofwaardigheid die ik verder aantrof was dat de helm van Stewart vrij makkelijk gebroken kon worden met een metalen voorwerp terwijl die dingen toch ongelooflijk veel druk aan kunnen.

Ik vond het ook een beetje jammer niet echt een consequente dreiging te ervaring van 1 soort monster zoals in Alien. Het was hier meer een bonte verzameling. De monsters gedragen zich ook vreemd in gevecht met Stewart terwijl andere bemanningsleden toch echt zo het loodje legden.

Voor de rest heel redelijk. Goede claustrofobische diepzee horror waar andere b-films als Deep Star Six echt een puntje aan kunnen zuigen, maar ja toen was de cgi nog niet zo vergevorderd. En de ultieme diepzee film blijft the Abyss hoewel dat in wezen een ander genre is: sf ipv horror. Wat dit betreft loopt Underwater ook niet naast zijn schoenen, je kunt met zo'n hoes (ik bedoel niet die met closeup van Stewart maar die met het monster) al zien wat je mag verwachten en dat wordt gewoon geleverd.

Absoluut gedateerd. Vooral omdat:

-dit nivo van vertelling sindsdien niet meer gehaald is in de fantasy (ik waardeer persoonlijk de diepgang van dit verhaal meer dan die van Lord of the RIngs, die toch wat minder een boodschap te vertellen heeft en vooral een grote wereld neerzet);

-je zulke prachtige sets eigenlijk ook niet meer ziet, zeker met zo'n omvang (OK behalve in The Dark Crystal: The Age of Resistance, een heel mooie serie);

-praktische effecten teveel vervangen zijn door zielloze cgi, waarbij je minder het gevoel hebt dat je naar iets fysieks zit te kijken;

-er een oorspronkelijke en echt pakkende soundtrack te horen is, in plaats van een kopie van een cliche.

Het is naar mijn idee een meesterlijk verfilmde adaptatie van het eerste deel van Michael Ende's gelijknamige boek. Ende was zeer ontevreden met het filmpje maar helaas ook 1 van de vele mensen die niet snappen dat een film andere wetten kent dan een boek. Mogelijk had een tv-serie hem meer bekoord, hoewel het waarschijnlijk nooit goed was geweest. Ach ja, Philip K Dick vond Blade Runner ook maar niks. Schoenmaker, blijf bij je leest.

Ik heb de versie gezien die niet begint en eindigt met het (ook leuke) popliedje van Limahl, maar met de klassieke score (en het boek en het briefje van Bastian in het Duits tonen). De verschillen zijn vrij miniem verder. De soundtrack is nog steeds geweldig, een samenwerking tussen Klaus Doldinger (die Das Boot scoorde, ook van regisseur Petersen) en Georgio Moroder, met klassieke instrumenten en een vleugje synth.

Wat de effecten betreft: natuurlijk kun je tegenwoordig te duidelijk blue screen gebruik zien maar dat was een jaar eerder met Return of the Jedi ook al zo. Dit is nu eenmaal verfijnd met de jaren.

Dan de mechanische poppen. Stuk voor stuk briljant, het werk mag zich meten met wat de creature shop van Jim Henson maakte. De mooiste vind ik de wolf Gmork, met die lichtgevende groene ogen.

De hoofdrolspeler (hij lijkt Indiaans bloed te hebben) is een vondst geweest. Noah Hathaway (nee, geen familie van Anne) was toen 13 en zal vele jonge meisjesharten sneller hebben doen kloppen, eerlijk gezegd was ik wel wat jaloers op zijn looks toen ik de film als 7-jarige knul zag. Mijn eerste bios ervaring, die mij compleet wegblies. Nu heb ik de film sindsdien wel een aantal keer gezien. Maar ik was nu, nog steeds erg onder de indruk omdat ik hem voor het eerst zag in High Definition op een grotere TV. Wat dat betreft wordt het tijd om binnenkort Return To Oz en Labyrinth ook weer eens te bekijken.

Ik was het meest verwonderd over de pracht van de sets, de details, de kleuren, de belichting. Wolfgang Peterson heeft het allemaal prachtig in beeld gebracht. Eigenlijk heeft zelfs RIdley Scott het een jaar later met Legend niet kunnen overtreffen, hoewel die ook heel mooi gefilmd was.

En dan het verhaal. Deze heeft echt iets te melden over het belang van verbeelding. Ende's boodschap was dat het in dit opzicht niet zo best ging met onze wereld. En hij daarbij niet enkel naar de Oosterburen keek (wie kijkt naar oude, grauwe betongebouwen uit de DDR-tijd ziet toch wel het resultaat van het Grote Niets) maar ook naar West Duitsland, getuige zijn verhaal over Momo en de Tijddieven, die enkel efficiency nastreven.

Helaas is het tweede deel van Ende's boek nooit echt verfilmd, hoewel er nog 2 halfbakken en amper geinspireerde vervolgen uitkwamen. Hoewel ik niet door het boek kwam op latere leeftijd vond ik het interessant te lezen over hoe het uiteindelijk gaat om de balans tussen fantasie hebben en met beide benen op de grond blijven (iets wat Bastian in deze film al bang is te verliezen als hij een naam voor de Keizerin moet bedenken). In het tweede deel van het boek verliest Bastian zich teveel in zijn fantasieen en raakt hij met elke wens die hij doet een herinnering in de echte wereld kwijt.

Wie terugkijkt op de nalatenschappen van de beschavingen, of het nu de theorieen van de oude Griekse filosofen of die van Einstein zijn, moet toch beseffen dat verbeelding belangrijker is geweest dan we beseffen. En je ziet op jongere leeftijd toch al kinderen waarbij het totaal niet gecultiveerd is, mede door de "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg" ouders die al wit wegtrekken bij een simpel idee als een piratenpartijtje voor kinderen. En de tv aan, kind uit mentaliteit. Tsja, zet dan maar deze film op. En laat ze verder flink lezen of anderszins hun fantasie gebruiken.

Vlakke maar onderhoudende road thriller. Het thema van aggressie op de weg is er losjes bijgehaald maar de speelduur is efficient. De film is vooral vermakelijk als er brokken op de weg worden gemaakt, die scenes zijn ook strak gefilmd. De scenes binnenshuis, hoe bloederig ook, kennen minder spanning.

De smakelijke Caren Pistorius had de zus kunnen zijn van Daisy RIdley, ze speelt ook goed. Russel Crowe als de (vadsige!) psychopaat krijgt weinig interessants te melden, is vooral een gefrustreerd, nihilistisch moordlustig mannetje en wil nooit echt eng worden al laat hij een aardig spoor van dooien achter zich. Lekkere cover op het eind van Blue Oyster Cult's Don't Fear The Reaper (van Keep Shelly in Athens).

De geloofwaardigheid laat zoals je kunt verwachten nog wel eens te wensen over. Zo zit Crowe op een gegeven moment gewoon geld over te maken vanaf het mobieltje van Pistorius.

Binnen het genre vind ik Highwaymen en The HItcher stukken beter maar als tussendoortje was deze best OK.

Een krappe voldoende. Hoewel er erg weinig echte spionagefilms gemaakt worden (Bond films tel ik daarbij niet mee), is het toch een standaard werkje geworden dat eerder als tv-productie overkomt, ware het niet dat er wat bekende acteurs in zitten. Het verhaal is weinig boeiend maar redelijk te volgen, de actie ook redelijk maar niet spectaculair, vooral spanning ontbreekt. Omdat er relatief zo weinig films in het genre bestaan zou ik eerder aanbevelen: The International en de Bourne films.

Vooral een boeiend en complex misdaadverhaal. De hele film toont de kracht van fictie en manipulatie en hoe dat meer macht kan opleveren dan dom geweld. Hoewel het verhaal vrij degelijk is zit er toch 1 ding in waar ik niets van snap:

waarom heeft Verbal Kint zich door de politie laten pakken om dat hele lulverhaal op te gaan zitten hangen? Hij had met het busje met geld weg kunnen rijden. Kennelijk liet hij dat aan Postlewaithe ("Kobayashi") over.

Een ander raadsel is waarom Dean Keaton's lijk niet geidentificeerd is, dat had ondanks de brand toch wel met zijn gebit gekund. Of is zijn lijk door Kobayashi meegenomen om te laten verdwijnen?


De acteurs, waarvan Palminteri mijn favoriet is, zijn sterk. Leuk om een zeer vroege rol van Esposito te zien die later zou schitteren als Gus in Breaking Bad. Del Toro was ook nog niet zo doorgebroken maar is lekker apart.

Maar ik vind de film absoluut geen thriller. Heel erg veel sfeer heeft het ook niet, het is dan ook een ontzettend praterige film met weinig muziek. Er zit niet zozeer spanning in, alleen de noodzaak om erg goed op te letten om geen belangrijke plotdetails te missen. Qua camerawerk of decorum zie ik ook weinig bijzonders, niet iets om het een echte klassieke film noir status te verschaffen.

Zeker een goede film, maar ietwat overgewaardeerd dus.