Meningen

Christopher Nolan schreef mee aan het script, dat deel 1 en 2 combineert maar daarbij Clark Kent zo goed als weglaat en Lex Luthor geheel, een paar Lexcorp trucks die vernield worden daargelaten. Het weglaten van Clark Kent betekent ook dat een belangrijk stukje menselijkheid en humor ontbreken. Daarbij krijgt de relatie met Lois Lane ook geen ruimte om te ontwikkelen.

De kenmerkende muziek van de oude films door John Williams ontbreekt ook. En hoewel Cavill prima is, Christopher Reeve had een uniek charisma. Al met al is dat bezielde er gewoon niet.

Het is namelijk ook nogal een cgi-fest en dit maakt dat o.a. de finale confrontatie niet zo'n indruk maakt omdat er te weinig is dat er echt fysiek uit ziet.

Een ding vond ik verder vrij belachelijk. We leren dat Superman door kleding heen kan kijken. Toch merken Zod en diens soldaten er niets van dat Lois Lane een belangrijke sleutel verbergt.

Wat overblijft is een redelijke maar ook wat bleke film waar te weinig plezier in zit. Ik vind de eerste twee films met Christopher Reeve superieur doordat ze bijna alles beter doen behalve de effecten.

Op de 1 of andere manier is de film niet spannend en beklemmend genoeg, hoewel het verhaal best interessant is. Met Jonathan Demme (Silence of the Lambs!) in de regiestoel verwacht je toch meer. Zeker met een prima cast. Niet dat die slecht spelen. Maar de film mist spanning en geloofwaardigheid, er is nooit echt een voelbare dreiging en het valt vooral op hoe vrij als een vogeltje Denzel mag blijven rondfladderen en hoe makkelijk hij zomaar in contact komt met een senator. Op het einde snapte ik ook niet waarom Denzel opeens zijn duistere opdracht verzaakte. Verder vond ik het erg ongeloofwaardig om zo'n beetje de meest corrupte organisatie in Amerika, de FBI, zo zijn best te zien doen om een complot te ontrafelen (en zich daarna zelfs 3 slagen in de rondte werkt om een burger te beschermen). Die organisatie staat er onderhand om bekend juist zelf vuistdiep in de complotten te zitten, al sinds de jaren 60 en zeker met de onthullingen van de afgelopen 2 jaar. Het hele gegeven van een sleeper agent is eerder al benut in Telefon en doet ergens wat cheesy aan. In de jaren 70 leek men zich beter raad met paranoia in films, zie bijvoorbeeld de Parrallax View.

Wat overblijft is een best onderhoudend tussendoortje dat iets te lang duurt. Jammer dat er in dit genre niet bijster veel te vinden is.

De bewerkingen van Thomas Harris' creaties blijven fascineren.

Hier helaas toch veel gemiste kansen. Mann had hier echt veel meer van kunnen maken. In visueel opzicht krijgen we te weinig bijzonders te zien, slechts hier en daar wat aardige shots. In vertellend opzicht zondigt hij zich veel te veel aan expositie. Neem bijvoorbeeld die supermarktscene (had Mann ook hier geen mooiere locatie kunnen vinden?) waarin Graham aan zijn zoontje vertelt over het ontmaskeren van de kannibaal Lecktor (in latere films gespeld als Lecter). Is in de latere verfilming Red Dragon (ook voor mij te moeilijk om die buiten beschouwing te laten!) is dit gewoon een heel spannende beginscene geworden.

De soundtrack is wel goed. Sfeervolle uitschieter is voor mij het dromerige Evaporation van Shriekback. Toch laveert Mann met zijn vele gebruik van muziek tussen sfeervol en compleet wezenloos.

William L. Peterson heeft een fijne, stille soort intensiteit die goed past bij Graham, maar zou later overklast worden door de fantastische Hugh Dancy in de serie Hannibal.

Joan Allen moest nog op nivo komen want ze speelt de blinde vrouw hier nogal slordig, waar Emily Watson dat later in Red Dragon toch stukken overtuigender deed.

Noonan heeft het goede uiterlijk voor creepo maar we zien minder van hem, de versie van Fiennes lijdt zichtbaar meer. Suf dat die wonderlijke tatooage van de rode draak ook niet meer benut is (ik noemde al gemiste kansen...).

Met het karakter Jack Crawford kreeg Laurence Fishburne in de Hannibal serie veel meer interessants te doen dan Dennis Farina. Wel heeft hij veel meer tekst dan Scott Glenn in Silence of the Lambs, maar helaas blijft het allemaal erg droogjes.

Ik ben het er niet mee eens dat Brian Cox onderdoet voor Hopkins, in de onsterfelijke rol van Hannibal the Cannibal. Hij komt met dat achterovergekamde haar misschien wat viezer over, als een soort van intellectuele Vinnie Jones. Maar niet minder beangstigend, als je zijn ogen ziet. Maar daar had Mann dus veel meer mee moeten doen. In die andere scenes zien we hem alleen maar nonchalant telefoneren maar in de ene scene met oogcontact is deze Lecktor echt wel goed.

Overigens nog een piepklein rolletje van Frankie Faison als de zwarte agent die het rijbewijs voor het busje van Dollarhyde opsnort. Hij zat ook in Silence of the Lambs (daar als cipier van Lecter).

Laten we het erbij houden dat Manhunter alvast wat pionierswerk heeft gedaan en de weg heeft geplaveid voor uiteindelijke genretoppers als Silence of the Lambs en Red Dragon, maar ook Se7en en Copycat. Een voldoende.

Erg tegenvallend. Prima acteerprestaties van een goed gevulde A-cast kunnen niet verhullen dat het saaie verhaal voortstrompelt als een oud mannetje met een stok. Het ontbreekt totaal aan een spanningsboog, interessante dialogen of conflicten. Er wordt ook geen moeite gedaan de droge financiele zaken ietwat inzichtelijker te maken zoals in The Big Short, of morele verdorvenheid helderder belicht zoals in The Wolf Of Wall Street, of de impact van roofbouw getoond zoals in Wall Street.

Viel me alleszins mee. Geen pure actiefilm, geen overdreven gedoe. Een relevant thema, zonder het teveel te exploiteren (wat er in het echt gebeurt, zeker door de enorm gegroeide toestroom, sinds de populairste president ooit aan de macht is, is nog een stuk gruwelijker). Het droevige hondengezicht van Neeson past hier ook wel. Al met al goedgekeurd voor een avondje verstrooiing.

Zoals je mag verwachten, uitstekend acteerwerk van onder andere de hoofdrolspelers hoewel sommige zijpersonages bijna een karikatuur zijn. Wat ongebalanceerde, iets te lange film, tussen drama en hier en daar wat komedie en we krijgen zelfs een soort van stukjes musical hier en daar. De muziek was wisselvallig, de melancholische momenten waren goed maar de luchtige deuntjes irriteerden eerder. Treurig is de terechte constatering dat door torenhoge juridische kosten van een echtscheiding eventuele spaarbiggetjes voor de (studie van) kinderen aan diggelen gaan. Misschien nog wel treuriger is die troela die eventjes in een middagbezoekje denkt te kunnen evalueren hoe geschikt papa is voor het opvoeden van zoonlief.

Verdienstelijke film maar niet alle registers staan open. Voor humor is Intolerable Cruelty veel leuker en voor drama is Kramer vs Kramer veel beter gefocust en mooier gefilmd. Driver mag best die Oscar pakken maar Joaquin Phoenix verdient hem minstens zo hard voor Joker.

Echte SF. Grote ideeen in een fraaie verpakking. Mooi tekenwerk hoewel de gezichtjes wat simpel blijven. We zien allerlei innovaties zoals kunstmatig gekweekte intelligente organismen maar centraal staat de autonomie van robots, die zowaar hun eigen gevoelsleven en verlangens hebben, al dan niet afgeleid van het leven van een echt mens die gebackuped was. Een aantal actiescenes voorkomen dat het geheel te filosofisch of praterig wordt. En het aanvankelijke murder mystery plot kan misschien wat verwarrend aandoen (zo kan ik de eerste scene nog steeds niet helemaal plaatsen), op den duur is het wel duidelijk wat de bedoeling was en waarom. Al met al heel behoorlijk.

Nee, dit is geen thriller. Als dat toch de bedoeling is geweest waren er nogal wat gemiste kansen te bekennen. Dan hadden ze veel duidelijker kunnen maken in hoeverre ze na haar ontsnapping gestalked is terwijl het nu toch deels haar eigen paranoia leek. Die irritante eentonige soundtrack helpt ook niet genoeg. Het is nu vooral een psychologisch drama waarin je kunt zien hoe beschadigd iemand kan raken door zo'n sekte. Het is soms ook vervelend om maar te kijken omdat je toch vaak denkt: "vertel nu gewoon wat er gebeurd is". Alle problemen komen eigenlijk voort uit een gebrek aan communicatie. En mede hierdoor wordt het steeds moeilijker om altijd sympathie te hebben voor Martha, die al haar problemen bijna kostenloos lijkt te willen uit te besteden aan anderen zonder ooit zelf verantwoordelijkheid te nemen. Als ik al die onzekere meisjes in zo'n sekte ook zie, waar natuurlijk gretig misbruik van wordt gemaakt, denk ik ook: gut gut, ook naar de mannen toe, blijf toch kilometers weg van dit soort menselijke wrakken, ellende trekt ellende aan. Verder is het jammer dat nooit echt duidelijk wordt waarom Martha een sekte in ging , hoewel je wel wat schetsen meekrijgt van de relatie met haar zus, die duidelijk meer aangepast is en haar vroeger gepusht heeft om ook conventioneel en succesvol te worden. Er wordt over dit conflict (wat je naar de hele maatschappij door kan trekken) eigenlijk verder ook amper ingegaan en ook dat is weer een gemiste kans. Ietwat vreemd soms is verder de manier waarop Martha gefilmd wordt, soms wel erg focussend op haar borsten, bijvoorbeeld als ze aan het boenen is (en ja ze heeft een prachtig lijf). De meest indringende scene is veruit wat er bij die inbraak gebeurt en hoe achteloos dat daarna goed wordt gepraat.

Ik heb niet het idee het product van een getalenteerd filmmaker bekeken te hebben, er had zoveel meer in gezeten. Veel gemiste kansen dus maar niettemin een aardig portret van een wrak.

Erg sterke rollen van met name Paul Bettany. Het uitstapje naar de Galapagos eilanden geeft ook de nodige variatie. En we krijgen een beeld van zeemannen dat zich gelukkig niet beperkt tot geschreeuw en gezuip. Het is lang niet allemaal actie maar goed geschreven.

Als jochie van een jaar of 10 in de bios gezien destijds, vond het toen best tof, maar ja een kinderhand was snel gevuld. Vooral de zwevende voertuigen vond ik gaaf. He-Man figuurtjes heb ik nooit verzameld en de tekenfilmserie had ik zelden toen bekeken. Hierdoor hoefde ik me waarschijnlijk minder te ergeren aan alle figuurtjes die ontbraken plus de figuren die er voor deze film bijverzonnen waren (Gwildor, zwarte stormtroopers).

Beste is Meg Foster als Evil-Lyn. Langella is verdienstelijk als Skeletor, zeker qua stem, maar straalt toch te weinig uit, misschien hadden ze meer met de ogen moeten doen, soms werkt het masker + makeup gewoon niet goed en komt hij wat dom of verbaast over in plaats van dreigend. Lundgren krijgt altijd de meeste kritiek maar was toch een heel logische keuze en had hier en daar gewoon nog wat beter geregisseerd moeten worden. Zo zie je een scene waarin hij zijn lach niet in kan houden, ja dat had wel een retake moeten worden. Robert Duncan McNeill heb ik altijd wat irritant gevonden, ook als Tom Paris in Voyager. Courtney Cox is altijd wel een schatje maar het blijft jammer dat de film teveel aandacht schenkt aan de twee tieners ten koste van He-Man. De keuze om een groot deel op aarde af te laten spelen is ook twijfelachtig en duidelijk budgettair van aard. We zien uiteindelijk erg weinig van kasteel Greyskull of Eternia.

De soundtrack is erg Superman achtig, op zich passend. Special effects heel redelijk maar de film had met een beter budget echt stukken beter kunnen zien. Hoewel het verhaal nou niet echt om over naar huis te schrijven was, zeker op het einde waarin ook nog gezondigd wordt met tijdreizen.

Totaal niet wat ik verwacht had, gezien de andere Allen-films die ik gezien wat. Ik verwachtte een luchtige comedy met als entourage het tenniswereldje, niets daarvan. Het bleek een stuk serieuzer en ik miste de gebruikelijke humor hoewel hier en daar in de dialogen een scherpe observatie gemaakt werd.

Het wordt wat saai totdat in een soort noodgreep iets gebeurt wat even duister als absurd is. Dit weet de film niet te redden. De acteurs doen het goed, vooral beide dames als tegenpolen, maar een probleem is dat Chris niet zo goed uitgewerkt is. Verder lijkt seks de enige drijfveer voor zijn affaire.

Een serieuzere film als dit zou meer kunnen doen met het saaie, uitgestippelde leven van Chris en de mislukte acteercarriere van Nola. Ergens had er een soort moderne variant op TThe Age of Innocence (1993) in gezeten. Ik vond het jammer dat er zo'n rare plot twist in zat want ergens zat ik toch te hopen dat Chris eens en vooral vaarwel zegt aan het suffe leven dat voor hem is bedacht.

Een prima tussendoortje van grootmeester Ridley Scott, met slechts een enkel hoogstandje met de camera, want het gaat hier niet om verbluffende beelden. Het is een leuke feel good film, het is geen komedie maar een typisch luchtige misdaadfilm aangezien het niet om zware jongens gaat maar om zwendelaars. Gelukkig is het allemaal wel redelijk te volgen wat ze uitspoken. Het zit redelijk goed in elkaar, het wordt niet te bont gemaakt ondanks een flinke plot twist. Want ondertussen wordt je als kijker zelf pootje gelicht wat natuurlijk prima past bij zo'n thema.

Cage is goed gecast als goedaardige oplichter en zijn maat Rockwell heeft er ook plezier in. Die tics van Cage zijn dezelfde als je bij elke acteur zou zien, hij moet nu eenmaal iemand met tics spelen. En die hebben voor het verhaal ook een functie dus gelukkig is het geen gimmick. Lohman acteert erg goed. Het is allemaal sterk genoeg om toch een beetje mee te leven met de veranderingen die Roy meemaakt. Het tempo is ook prettig. Deze lag voor mij als het ware al 16 jaar in een la maar ik ben blij hem eindelijk gekeken te hebben.

Ik moet zeggen dat deze iets beter geworden is bij de derde kijkbeurt. Het blijft hit-or-miss en de kwaliteit verschilt hierdoor erg per scene.

Wat me in het begin nog niet zo was doorgedrongen is wat Neo eigenlijk gedaan had met Agent Smith in deel 1. Nu merkte ik eigenlijk pas dat Smith niet alleen een bedreiging is voor Neo maar eigenlijk voor het hele systeem.

Dit tweede deel is verder een gevalletje overdaad schaadt, maar dat neemt niet weg dat dit deel erg spectaculaire actiescenes bevat, met als hoogtepunt de snelwegscene.

De vechtscene met Agent Smith klonen voelt doelloos met uitzondering van de introductie: Smith mist een doel door wat Neo met hem deed in deel 1 en is daardoor boos op Neo. Dit duurde echt te lang.

De Merovingian is een leuke, zij het wat cartooneske vertolking van Lambert WIlson maar Monica Belucci (Persephone) loopt er vooral bij als eye candy. En ja, die melkfabrieken, daar zou Campina jaloers op zijn, maar ze fungeert vooral als een wat goedkoop plot vehikel om de macht van Merovingian te omzeilen.

Een oervervelende, mislukte scene is het massale dans en ketsfeest na de toespraak van Morpheus. Had een stuk subtieler gekund en voelde nu als een slechte videoclip.

Wat de karakters in Zion betreft: degenen die Neo ontmoette in deel 1 waren stuk voor stuk aansprekender, hier zijn ze veel te serieus.

Wel biedt het verhaal nog wat meer diepgang doordat we meer leren over de kern van de Matrix via de Architect. Velen beschouwen dit als een erg saaie scene en de nogal plechtige, wollige manier van praten van dit heerschap helpt niet. Maar het idee erachter is goed.

Het einde is nogal abrupt. Kun je hebben met tussendelen, maar er ontbreekt een soort van pakkende cliffhanger.

Als je bekend bent met de negatieve ontvangst van de film kan hij alleszins meevallen. Niet dat het een hoogvlieger is maar ik heb me prima vermaakt. Zeker de eerste helft is best intrigerend. De tweede helft boeit ietsje minder. De vormgeving haalt het helaas niet bij de heel strak gefilmde oorspronkelijke trilogie. De kleurenfilters groen en blauw lijken weg en het kleurgebruik is opvallend bont. Verder vond ik het raar dat die Aziatische griet blauw haar had terwijl ze redpilled is.

Een reboot is het niet, dus wie een Terminator behandeling vreest mag gerustgesteld zijn. Het karakter van Neo krijgt ook niet zo slechte behandeling als Luke in TLJ. En dat blauwe haar van die griet mag het ergste vrezen (zeg maar Admiraal Holdo cringelevels, als ik TLJ er toch al bijgehaald heb) maar het wordt ook geenszins een woke pamflet.

Wel worden de sterke vertolkingen van Laurence Fishburne en vooral Hugo Weaving in de oude films gemist. De cast is echt prima, maar hun rollen waren zo iconisch neergezet dat er niet aan te tippen viel. Ik vond wel dat Keanu Reeves toch wel gegroeid is als acteur.

Een veel genoemd punt van kritiek is de overbodigheid van het vervolg. Nodig was het zeker niet. Maar we zien toch onverwachte ontwikkelingen hier en daar en iets wat nog lang een conflict tussen mens en machine kan blijven. En het hele concept van de Matrix, een schijnwereld die in stand wordt gehouden om opstand te voorkomen, blijft relevant, sterker nog het lijkt nog veel relevanter te worden. Dus misschien was het juist wel nodig.

Opvallend is hoe de matrix is geactualiseerd, zo zie je in het begin veel app-taal (afkortingen als WTF). Wat ik ook wel leuk vond was het noemen van de "sheeple" op het einde. Want dan worden we toch weer gewezen op onze eigen westerse wereld en hoe teveel mensen daarin in slaap worden gesust of wel weten dat veel niet klopt maar als Cypher in deel 1 genoegen nemen met een fijne positie in een redelijk comfortabel bestaan.

Deze bekijk ik vooral nogmaals omdat ik me altijd een beetje afvraag hoe het ook al weer afliep, dat einde beklijfde nooit echt.

Deel 2 introduceerde de Keymaker die toegang kon geven tot de kern waar de Architect uiteenzette hoe de Matrix geevolueerd is geraakt. Nu hebben we een Seraph die dient om Neo te helpen redden uit een soort tussenwereld, gegijzeld door de zwerverachtige Train Man die voor Merovingian werkt. Bevrijden zodat Neo nogmaal de Oracle kan ontmoeten, ditmaals door een andere actrice vertolkt omdat haar voorganger het leven liet. Jammer, want die vulde de rol mooi in.

Naast Seraph (vooral een hulpprogramma van Oracle) is er nog een programma, Rama Kandra. Je ziet hem heel eventjes in deel 2 (bij Merovingian) en in het begin van 3. De functie van dit programma is niet zo interessant, wel dat deze toch iets als liefde lijkt te kennen. Hier betreden we weer een stukje filosofie.

Verder is de aanval op Zion ingezet en kan deze het einde betekenen van de hele mensheid zoals de Architect waarschuwde. Aangezien dit zelfvernietiging betekent voor de machines, die mensen nodig hebben als energiebron bij gebrek aan zonlicht, blijft dat raar, maar de Architect presenteerde het als een keuze die Neo zelf maakte in deel 2 en dat de machines zo'n uitroeiing kunnen overleven, zij het met een flinke afslankkuur.

Interessant is vooral hoe de Matrix wereld en de fysieke elkaar beginnen te overlappen. In deel 2 was dit al doordat Smith meer menselijke trekken leek te gaan krijgen. In deel 3 gaat dit nog een aantal stappen verder, zowel bij Smith als bij Neo.

De actie is in dit deel het minst interessant, die speelt zich meer af in de fysieke wereld en je ziet gewoon 10 miljard Sentinels die uit de computer komen rollen. Verder amper interessante ontwerpen en die Mecha-achtige looptanks die de mensen in Zion gebruiken blijken alleen maar vreselijk klungelig. Waarom niet een enorme berg EMP-wapens in de strijd gooien, waarom geen vallen zetten speciaal voor die Sentinels. Het gedoe in Zion is tot overmaat van ramp wederom veel te serieus. Met Niobe (Jada Pinkett-Smith) als opperchagrijn.

En nu kun je stellen dat deel 1 al een pot erin had (Switch?) maar nu lag het er wel heel dik bovenop met die bijna kale griet en haar lief. Dat de Wachovski's iets met lesbo's hebben (zie Bound) is duidelijk en wat mij betreft prima, dat maakt het misschien ook minder verassend dat ze allebei hun geslacht hebben veranderd (waar eerst ballen zaten zit nu een gleuf). Maar het toevoegen van een paar klitketsers, hoe progressief ook, maakt je film niet perse beter, daarvoor zul je je karakters toch iets van een persoonlijkheid en wat achtergrond moeten geven. En laten de Wachovki's (op de aftiteling hier nog brothers) dit nu even zijn vergeten.

Uiteindelijk is de manier waarop de trilogie eindigt best aardig bedacht. Alleen snapte ik niet waarom de Architect tegen Oracle beweert dat alle mensen die dat willen vrij zullen worden gelaten, dan snijdt het systeem zich toch in de vingers? Maar het lijkt er op dat de Architect accepteert dat niet elk mens de Matrix accepteert maar dat er genoeg sheeple zullen overblijven om de kosten van zijn buraucratische moloch op te kunnen hoesten.

Ignorance is bliss - Cypher

De ultieme cyberpunk film die filosofie en mythologie verpakte in een innovatief actiespektakel.

Pas heb ik de hele trilogie nog eens bekeken (ik denk voor zeker de derde keer) dus tijd voor een vergelijking. Deze eerste is bijna onbetwist de beste, interessanter is waarom. Voor de hand ligt dat in deze film een plottwist zit, een verassing die zo ver gaat dat de vervolgen hier onmogelijk aan konden tippen, ook als ze beter waren geweest. Verder het overdaad schaadt adagium waar deze film zich, ondanks spectaculaire uitspattingen, beter aan houdt. Ook is er meer spanning omdat we nog niets weten over Neo's krachten. Je kunt het vergelijken met superhelden, de origin stories zijn vaak het beste, ze kunnen nog niet heel veel en er is meer spanning.

In de innovatieve soundtrack is dit ook te merken (die aanzwellende trompetten met de twee accoorden die afwisselen blijven briljant, simpel maar erg goed uitgevoerd, werkt nog steeds). De latere delen gooiden het meer op bombast.

De film is door en door stijlvol, zeker als deze zich in de Matrix afspeelt. Lange jassen, zonnebrillen, het groene filter eroverheen (en het blauwe buiten de Matrix).

Waar de vervolgen vermoeiende of saaie karakters had naast het drietal Neo, Trinity en Morpheus heeft deze ook wat leukere zijdelingse karakters zoals Mouse. En daarnaast is Cypher een enorm belangrijk karakter. Juist zijn keuze is kenmerkend voor een groot deel van de mensheid en maakt het onze tirannen zo makkelijk.

De cast is heel sterk. Reeves is waarschijnlijk gecast met Johnny Mnemonic in het achterhoofd en staat er om bekend zich volop te storten op meer fysiek vergende rollen. Zijn beperkte capaciteiten als acteur zitten weinig in de weg omdat hij goed past in de rol. Moss was een ontdekking die door deze film doorbrak. Pantaliano (Cypher) toonde zich ook een uitstekende nieuwkomer. Fishburne had al een heel respectabele staat van dienst maar heeft met de charismatische Morpheus een van zijn meest genietbare neergezet. Maar het meest memorabel blijft Weaving, hij steelt de show als Agent Smith. Zijn creatie is consequent sterk, maar maakt hier in het begin het meeste indruk door de typische trekjes die Weaving zo'n unieke manier neerzet. Een geniale performance.

Verder is de regie van de actie hier het beste, zoals het in deze film in beeld is gebracht. Deze film bevat iconische, stripachtige shots die in de latere films ontbraken. Neem bijvoorbeeld het shot van die helicopter van beneden af gezien als al die hulzen vallen. Of Trinity die in de lucht zweeft met een soort kraanvogel met dan het draaiende cameraperspectief.

Een klassieker die opgevolgd werd door best redelijke vervolgen die nog wel een voldoende scoorden maar niet genoeg in de buurt kwamen van dit nivo.

Opvallend kort en bescheiden maar niettemin vermakelijk filmpje. Robot Steel "steelt" de show. We komen veel te weinig over de vijand, de UltraLinks te weten en eigenlijk zien we ze ook amper, behalve in wat matige CG scenes. Qua actie stelt de film toch wel teleur, het is vooral de humor en luchtigheid die de boel nog weet te redden. Met wat meer budget (10 miljoen is niks tegenwoordig) had dit veel meer kunnen worden. Ik heb het idee dat ze het redelijk gedaan hebben met wat ze hadden maar het lijkt toch teveel aan fundament te ontbreken...het is blijkbaar gebaseerd op een speelgoedpop van Mattel? Veel te weinig achtergrondverhaal en uitleg. Een niemendalletje waar je je geen buil aan kunt vallen maar deze overslaan is ook niet erg.

Van de young adult-sci fi verfilming trend die Hollywood heeft gekend met Divergent en Hunger Games is The Maze Runner wat mij betreft de minste daar uit. De eerste delen heb ik elk gezien maar er stond me bar weinig van bij, een slecht teken. Bij andere films herken ik gezichten nog wel en weet ik van oh ja, dat was die verrader, die andere was die rotzak, die ene de goody two shoes....maar hier beklijfde niets.

Bij nalezen over het plot van de vorige delen bleef ik me verwonderen waarom zo ongelooflijk ingewikkeld en riskant met levens werd gedaan om een geneesmiddel te vinden. Een nadere analyse legde de grote zwakte van Maze Runner bloot: het is gewoon een hoop vergezochte onzin in een poging een vijand en een dystopie te creeeren in het verhaal. Nu zijn dit vooral zaken die in de eerste 2 delen al afgehandeld zijn, waarbij in ieder geval het eerste nog genietbaar was door het mysterie.

Maar eenmaal opgelost blijft er weinig meer over dan wat aktie. Die is in het begin van dit slotstuk behoorljjk goed gedaan, maar het eindigt allemaal met een fikse anticlimax en daar kunnen honderd explosies van flatgebouwen (Michael Bay zou jaloers zijn) niets aan veranderen. De film zal ondertussen gemakkelijk quitte hebben gespeeld maar ik had het budget liever zien gaan naar een waardige afsluiting van Divergent.

Dat valse lachje lijkt verder de enige gimmick van Aidan "Littlefinger" Gillen. Esposito, die zo schittert als Gus Fring in Breaking Bad en Better Call Saul, heeft wat meer bereik, maar weinig te doen.

Als verstokte sci fi fan kan ik andere sci fi fans verzekeren: hoe goed de film er ook uit ziet, sla hem gerust over, je mist niets.

Met gemak 1 van mijn favoriete 70s films, ik denk wel de coolste uit dat tijdperk. En sowieso de beste Bronson die ik ken, hooguit Death Wish is misschien beter als statement, maar deze film vermaakt beter.

Bronson is geknipt in de rol van koele huurmoordenaar, geduldig, gesloten en stoicijns. Mooie jongen Jan Michael Vincent (Air Wolf) is zijn getalenteerde, maar ook verwaande en decadente protege. De film waagt zich nog een beetje aan karakter studie. Zo zien we Bronson een prostituee betalen om zijn echtgenote te spelen. En we zien dat Vincent veel geld heeft maar geen echte vrienden. De scene met de "vriendin" van Vincent laat zien dat hij niet de enige is waar wat steken aan los zitten. Hoewel er genoeg actie is, ook de gesprekken tussen de meester en de leerling behoren voor mij tot de betere momenten in de film. Je waant je deelgenoot van een geheim genootschap met eigen codes.

IJzersterk begin met een tot in de puntjes voorbereide moord. Zo'n zalig klassiek stukje film waar in het eerste kwartier slechts 1 woord woord uitgesproken. Het enige vreemde vond ik wel dat het doelwit in zo'n shabby appartementje woonde. Hierna blijft het met nieuwe ontwikkelingen en opdrachten een zeer onderhoudend verhaal van mannen met doordachte plannen en eigen agenda's. De film blijft in een redelijk hoog tempo doorgaan, want hij streeft naar dezelfde efficiency als diens koelbloedige onderwerp. De razendsnelle aftiteling na de bevredigende finale is het summum van die efficiency.

Erg goed camerawerk en de sets zijn erg mooi, alleen al de villa van de inmiddels rijk geworden killer, maar we worden ook getrakteerd op vergezichten langs de westkust van LA en op een fraai stukje van Italie. De 10 miljoen die in het budget gingen zijn wel terug te zien.

De achtervolgingen hier en daar met motor en auto zijn typisch 70s en misschien te langgerekt. Maar het enige wat op een storende manier gedateerd is, is de filmmuziek, de typisch rommelige geluidjes met weinig structuur. We kunnen dat misschien wijten aan vernieuwingen van de experimentele New Hollywood beweging.

Nog steeds erg genietbaar (tweede kijkbeurt voor mij, wel na bijna 20 jaar). En nog steeds de beste Nolan. Hij lijkt toch een beetje op David Twohy: geef hem meer budget en de films worden slechter en vooral bombastischer.

Omhooggetild door een fijne (en niet al te gemakzuchtig geselecteerde) cast en hoewel Guy Pearce al in eerdere hitfilms speelde zoals L.A. Confidential was dit toch zijn finest hour. Erg goed geacteerd, Pearce legt de nadruk niet zozeer op zijn stem maar laat veel subtiele gezichtsuitdrukkingen zien. Moss en Joey Pants (beiden nog amper uit de Matrix gewandeld) zijn ook goede keuzes geweest doordat je ze nooit goed kunt doorgronden of vertrouwen.

Verder ligt niet teveel nadruk op het puzzelelement. Want het gaat er niet zozeer om precies een soort van whodunnit te snappen en uiteindelijk leidt de film ook niet zeer tot een oplossing van de puzzel maar tot de conclusie dat de situatie van Leonard hopeloos is.

Ook kon ik me erg goed inleven in Leonard's situatie omdat je als kijker ook niet genoeg informatie hebt, hoewel je dit soms begint te denken. Dit door heel veel korte fragmenten uit chronologische volgorde te vertellen.

De film weet met soms heel kleine dingen wat extra emotie erin te stoppen en Leonards queeste voor wraak overtuigend te motiveren. Aangrijpend is ook het Sammy Jenkins verhaal, waar je stukje bij beetje meer van leert.

Al de voorgaande elementen vind ik meer ontbreken in Nolan's latere werk, dat toch wat killer en meer conceptueel werd dan dat je je echt betrokken voelde.

Gaandeweg wordt je bij het kijken van Memento ook steeds meer paranoide omdat niemand te vertrouwen lijkt en werkelijk iedereen misbruik lijkt te willen maken van Leonards aandoening.

Een spaarzame maar prettige soundtrack maakt het af, naast goed camerawerk en een oog voor veel stilistische details, gesitueerd rond een naamloos slaapstadje.

Beetje zonde van het kaliber van de acteurs (Pearce, Belucci en Neeson) want het is een vrij vergeetbaar filmpje zonder bezienswaardige actie of spanning. Het is onderhoudend genoeg om af te kijken maar weet nooit bijzonder te boeien.

Redelijke slasher, met meer kwantiteit dan kwaliteit in termen van liters bloed. Hier en daar is het ook echt te nep. De hand van Clive Barker is enigszins herkenbaar door de horrorporno, maar het mist beter uitgewerkte slechterikken als in Candyman of Hellraiser, net als een sprekende soundtrack. Vinnie Jones is ijzingwekkend met zijn primitieve rotkop en Bradley Cooper speelt goed.

Sluit me aan bij de vorige recensie. Al met al een matige film door het vreselijke slakkentempo en het uiteindelijk toch flinterdunne verhaal, hoe intrigerend ook. De visuele effecten en het acteerwerk zijn puik maar het had echt in 1 aflevering van de Outer Limits of X-Files gepast. Adam Driver mag ik graag aan het werk zien en Michael Shannon is ook heel goed in deze film. Hier en daar nog wat vreemde slordigheden/ongeloofwaardigheden zoals een (door tovenarij?) verdwenen schotwond.

Jammer.

Redelijk. Het blijft allemaal wat oppervlakkig en fragmentarisch in alle opzichten: strategie, persoonlijk verlies, conflicten in de leiding, het wordt hooguit aangestipt. En de effecten overtuigen vaak te weinig. Hoewel de luchtgevechten spectaculair zijn krijg je nooit het gevoel er echt in te zitten. En de kogelregens laten het vooral lijken dat de helden die de Japanse schepen lieten zinken een kans van 1 op 1 miljoen hadden hun aanval te overleven. De soundtrack is verder eentje van dertijn uit een dozijn trompetschallers.

Het haalt het door al deze factoren bij lange na niet bij Dunkirk. Niettemin een verdienstelijke prent en het siert Emmerich dat niet louter de Amerikaanse vlag wappert, maar ook bepaalde Japanners eer wordt toegekend, zonder de wreedheden van anderen te ontkennen.

De flinke vaart van deze actiefilm gaat bij de dialogen ten koste van een prettige kijkervaring. De hoofdpersoon, gespeeld door Walhberg is ook onaangenaam met zijn cynische verbale aanvallen.

Qua actie is de film wel lekker. Van dik hout zaagt men planken, met een flinke bodycount...maar je kunt niet klagen over te weinig actie.

Het einde stelt dan weer clichematig teleur met een typische vijand die te populair is geworden om aan te wijzen als zondebok elke keer als er problemen zijn...

Blijft genietbaar, door een ingenieus plot en een flinke vaart. Het oorspronkelijke verhaal was een short story van Philip K Dick van slechts 10 pagina's. De makers hebben veel snufjes bedacht die in de toekomst gebruikt kunnen worden, waarvan de "sick stick" wel erg onpraktisch lijkt: wat heb je er aan als arrestanten allemaal gaan kotsen? Het beste uit de verf komt Colin Farrell maar Cruise doet het ook prima. De manier waarop hij blijft ontsnappen is spectaculair maar soms wel erg overdreven.

Samanta Morthon werd op de kaart gezet dankzij deze film door haar vertolking als precog Agatha, die met zichtbaar ongemak als een vis die uit het water wordt gehaald.

De filosofische vraag blijft interessant. Als je iemand opsluit voor een moord die hij ging plegen, hoe weet je echt zeker of hij op het laatste moment daadwerkelijk die beslissing zou nemen?

Opvallend is hoe vies de toekomst er uit ziet hier. Hoewel moorden tot 0 zijn gereduceerd zien veel delen van de stad er troosteloos uit. De scene met de oogoperatie is ook wat grotesk en onsmakelijk. Het thema van zien en het belang van ogen komt continue terug. Er zitten mooie muziekstukjes van John Williams tussen. De hand van Spielberg is eigenlijk onherkenbaar door een totaal andere stijl dan die van zijn traditionelere jaren 80 films. De toon wat somberder ook, hoewel soms wat bizarre humor niet ontbreekt. Scenes zijn vaak sterk opgezet, zoals die bij de kas met de bewegende planten. Er is altijd een spanning, iets onverwachts en iets bizars aan de hand.

Vermakelijk werkje ondanks de lange speelduur. Het wordt strak verteld, zonder teveel complexiteit waardoor je je hoofd niet hoeft te breken over het spionageverhaal. Genoeg lekkere actie ook met achtervolgingen, stunts en een geweldige treinscene aan het einde, die wel heel duidelijk uit Uncharted 2 is gejat. Leuk voor een keer.

Het enige wat me de keel uithing waren de eindeloze wisseltrucs. Op een gegeven moment weet je echt niet meer wie het plotvehikeltje (de sleutels) nu weer in handen heeft en dat is de bedoeling maar....boring!

De veel te ver omhooggevallen Simon Pegg is gelukkig niet al te storend aanwezig en Atwell is in vorm. Het blijft verder allemaal een ego trip van Cruise maar dit is toch een sterker deel uit de serie als ik afga op de delen die ik gezien heb.

Dit deel is weer in orde, de actiescenes in Parijs en Kandahar zijn erg mooi gefilmd en er zijn weer stunts waarbij je op zijn minst het idee krijgt dat Cruise zelf weer zo idioot was ze uit te voeren. De clicheetjes van de maskers en sprintende kabouter Tom met draaiende camera zijn daarentegen nu wel erg oubollig geworden. Als klap op de vuurpijl de redding die in de laatste seconde moet gebeuren. Verder duurt dit deel te lang en willen ze teveel.

De plot twistjes zijn wat gortig. White Widow werd opeens uit het verhaal gehaald om een paar verassingen uit de hoge hoed te halen. Zo krijgen we eerst te horen van de Widow dat Ferguson uitgeschakeld moet worden maar vervolgens lijkt het er niet meer toe te doen. En dan die bom die absoluut niet na inschakelen uitgeschakeld kan worden maar dan toch plots toch weer wel..pfff.

Jeremy Renner was duidelijk al niet echt noodzakelijk meer in het vorige deel en Henry Cavill wordt geforceerd aan het team toegevoegd waarbij je meteen al weet dat er iets van een geheime agenda achter zit. Alec "je moet schieten anders kun je niks raken" Baldwin is weer de baas. Het karakter van Rebecca Ferguson maakt op den duur een vreemde keuze want ze laat Solomon Lane toch leven. Net als in het volgende deel zien we Vanessa Kirby als feeks White Widow, een goede vondst. VIng Rhames krijgt eindelijk wat meer te doen. Simon Pegg is gelukkig niet te irritant omdat er weinig geforceerde grappigdoenerij in zit. Het gadget gehalte valt hier ook mee.

Wederom: beter dan de moderne Bond prut door leukere en mooier gefilmde stunts en actie, maar het is even snel vergeten omdat alle MI films uiteindelijk als spionageverhalen vrij onbenullige niemendalletjes zijn.

Over het geheel best vermakelijk alleen vind ik de tweede helft wat zwakker. Het ziet er allemaal minder uit dan, bijvoorbeeld die zandstorm is te nep. De ontknoping is ook niet heel spectaculair.

Terwijl het begin toffe stukken heeft met name op die wolkenkrabber in Dubai, maar ook de infiltratie in het Kremlin. Bepaalde dingen vond ik afgeraffeld want Cruise is net bij een serverruimte om daar camera's af te tappen en gaat alweer terug zonder iets achter te laten. Of het wordt wel heel ongeloofwaardig zoals het doen van de transactie zonder vermomming. In het begin wordt de toon al gezet door iemand (Sawyer uit Lost) al vallend direct twee head shots te laten doen...verstand onder nul zetten is aan te raden.

Het verhaaltje is afgezaagd als vanouds. Uiteraard moet de wereld weer bedreigd worden, nu door een kernbom. Het is wederom een vehikel om zoveel mogelijk stunts en actiescenes aan elkaar te knopen, dat is de MI formule.

Nu mag Jeremy Renner de cast aanvullen ten koste van Ving Rhames. Vooral door Renner is het net iets minder egotripperig aan de kant van Cruise. Simon Pegg is weer dodelijk saai als vanouds. Spaced was ooit een redelijk aardige TV serie maar ik snap werkelijk niet dat deze matige acteur nog steeds gecast wordt voor allerlei irritant komisch bedoelde rollen. Opvallend is dat Paula Patton net als Michelle Monaghan in het vorige deel bijzonder rondborstig is....is blijkbaar een voornaam selectiecriterium. Francaise Léa Seydoux mag de femme fatale spelen.

De MI reeks valt het best samen te vatten met: leuke onzin. Alweer het 5e deel. Met de stunts en actie is weinig mis, die is mooi geschoten op meestal fraaie locaties, zoals een opera in Wenen of een heel lekker gefilmde motor achtervolging in Morokko. Het verhaal is een stuk beter dit keer ook, geen standaard ongeinspireerd red-de-wereld-van-plot-vehikel-X maar wat meer intrige en achtergrond. Let wel dit is voor MI standaarden dan, het is nog steeds vrij dom allemaal.

Het minst geloofwaardig is de diefstal met de onderwater stunt. En niet eens vanwege dat onderwater gedoe maar het gemak waarmee eventjes op afstand een reboot wordt gedaan van het systeem of waarmee Simon Pegg met wat gadgets alle sloten omzeilt...en het waarom van die reboot was niet eens duidelijk. Het niet kunnen gebruiken van zuurstoftanks door metaal detectie...ik denk waarom dan niet zuurstof anders opslaan dan in iets van metaal?

Rebecca Ferguson is goed. Jeremy Renner is weer van de partij maar nu gewoon leider zonder dat echt uit te stralen en qua actie krijgt hij niets te doen. Van Ving Rhames vraag je je toch af waarom hij zich nog laat lenen voor de reeks, zo schamel blijft zijn aandeel. Simon Pegg stond natuurlijk weer te springen, die zou voor een fooi nog meedoen.

De versleten cliche's van een rennende Cruise van opzij en sprongen van hoge gebouwen worden ons in ieder geval bespaard....

Wat mis ik in dit deel? Een knallende finale. Er is geen echt lekkere showdown op het einde. Verder niks eigenlijk maar ik heb er waarschijnlijk teveel achter elkaar bekeken. Wel zie ik dat de MI reeks de recente Bond films voorbijgestreefd hebben inmiddels, hoewel daar natuurlijk niet bijster veel voor nodig is gezien de abominabele staat van die reeks.