Meningen

Beetje ondergewaardeerd deze film, ik was blij verrast. Had eigenlijk een rechttoe rechtaan schietfilm verwacht zoals Neeson ze wel vaker heeft gedaan de laatste jaren, met weinig subtiliteit maar lekker veel grimmigheid. Die grimmigheid heeft deze film zeker, maar het is meer een prima geschreven detective thriller dan dat de beuk erin wordt gegooid zoals in de Taken films. Er is namelijk meer diepgang en nivo te ontdekken dan gebruikelijk, door de stuk voor stuk veel beter uitgewerkte personages.

Neeson heeft de gebruikelijke degelijkheid, maar vooral Harbour is verassend goed in een totaal andere rol dan waar hij mee bekend werd in Stranger Things. Het joch waar Neeson zich om ontfermt lijkt af en toe overbodig maar is wel goed voor een paar mooie scenes ook. Er worden soms misschien wat korte bochten genomen maar het is best aardig uitgewerkt en hier en daar verrast de film ook flink. Op zijn meest beklemmende momenten is het echt duister en krijgt het 8mm vibes. Ik kan er weinig verkeerds aan ontdekken en heb me prima kunnen onderhouden.

Greed is good - Gordon Gekko

Boeiende en nog steeds prima actuele film die tot nadenken aanzet over een systeem waarmee zowel enorme bedrijven vanuit niets opgebouwd kunnen worden als razendsnel vernield. Degenen die zo'n bedrijf liquideren verdienen dik, net als de ontvangers van een gouden handdruk maar de werknemers zijn hun baan en pensioen kwijt.

Topbelegger Gordon Gekko is veel dingen in de film: een stinkend rijk rupsjenooitgenoeg, cynisch over zowel liefde als geld verdienen (een zero sum game volgens hem: jouw rijkdom gaat ten koste van een ander, hij creeert niet), een kinderlijk wraakzuchtig mannetje, een sluwe crimineel die handelt met voorkennis maar ook iemand die snapt hoe de wereld werkt en geweldige speech geeft bij een aandeelhoudersvergadering. Want hij raakt een gevoelige snaar: de managers bij al die grote bedrijven hebben zelf amper aandelen maar gewoon topsalarissen die ze toch wel vangen en daarmee geen groot belang in het welvaren van hun bedrijf. Maar vervolgens laat hij zelf als aandeelhouder ook zien geen donder te geven om de toekomst ervan, hij wil gewoon cashen.

Op het moment dat Gekko's nieuwe leerling Bud Fox eindelijk het geluk gevonden heeft (met een aan hem gewaagde Daryl Hannah die gelukkig niet te eendimensionaal is) wordt heel toepasselijk This must be the Place ingezet van de Talking Heads. Hannah vertelt hem als het slechter gaat wel een waarheid als een koe: het is veel erger om veel te hebben en dat allemaal kwijt te raken, dan om niets te hebben.

Jaloezie voor succes blijkt ook groter als de geluksfactor wel erg hoog is (of er eigellijk valsgespeeld is), zoals we bij de collega van Bud zien.

Echte oplossingen voor het probleem dat de film aankaart heb ik nog niet gehoord. Het plot op het einde ging ook wel erg makkelijk.

Het lijkt mij in ieder geval dat zo'n liquidatie niet zo makkelijk zou moeten gaan en ook heel anders zou moeten verlopen om ieder (werknemers, pensioengerechtigden) zijn rechtvaardige deel te geven. Dit gaat om hervormingen in het ondernemingsrecht waar ik eigenlijk politici nog nooit over heb horen spreken. In de VS zullen de regels ook weer anders zijn dan in NL.

Kleine cameo van Oliver Stone. Zo zie je wel meer bekende gezichten met niet heel veel screentime zoals Terrence Stamp en Sean Young. Goed geacteerd en onderhoudend verhaal. Financiele wereld.

I tell you,the government's worse than a wife. They got all the power,they got half the money. Now they look to get the other half. - Gordon Gekko

Prima onderhoudende film die mooi aanhaakt op deel 1 hoewel het wat verwondering wekt dat Gordon Gekko toch een dochter heeft. Een fijne cast tilt het nog een beetje omhoog. Films die veel over geld gaan hebben een lastige reputatie: te saai of te ingewikkeld. Net als Wall Street weet deze film van Stone (die wederom een kleine cameo heeft, nu zelfs 2 maal) boven dat imago uit te steken met een verhaal dat interessant genoeg is en genoeg menselijke kanten. Bijv Susan Sarandon als moeder en makelaar die de klappen mag vangen.

Waar de film uiteindelijk amper over gaat is de kredietcrisis. We krijgen wel weer een prachtige speech van Gekko erover, maar hierna wordt het losgelaten afgezien van bovenstaande briljante quote. En het neerleggen van de rekening van bailouts bij de belastingbetaler krijgt daardoor geen aandacht, hoewel 1 van de bonzen wel het woord socialisme laat vallen.

Net als deel 1 gaat het hier vooral weer om fraude en wraakzuchtige spelletjes. En politiek: zo zien we een veelbelovend energiebedrijf die iets nieuws ontwikkelt waarbij het probleem voor de financiele belangen in andere energie juist is dat ze te veelbelovend zijn.

Waar net als in deel 1 erg makkelijk over wordt gedaan is hoe gemakkelijk een ongefundeerd gerucht de wereld in wordt geslingerd om een aandeel omhoog of omlaag te krijgen. En we zien ook een iets te makkelijk einde maar alla.

Lichtelijk teleurstellende hekkensluiter na 2 uitstekende begindelen. Prima film in een geslaagde reeks, maar het tempo ligt hier toch echt te laag. Qua actie valt het ook wat tegen. Harrelson overtuigt net niet genoeg als hardvochtige kolonel. De apen zijn natuurlijk wederom prachtig. Waar het in dit deel misschien aan ontbrak, wat in de andere delen zo goed was, waren belangrijke menselijke actoren in het verhaal, als tegenbalans. Natuurlijk is de kolonel belangrijk maar daar identificeerde ik me toch minder mee.

"Maybe you could tell us who first suggested the idea of reproduction without sex."

"Umm... Your wife?"

Blijft leuk, voor alle leeftijden, zo lang men jeugdig van geest is. Het biedt een opvallend luchtige invalshoek ten aanzien van de koude oorlog en kernwapenwedloop toen, maar met de nodige wijsheid. Frisse vertolkingen van Sheedy en Broderick, beiden onweerstaanbaar charmant in een leuk verhaal. Eigenlijk zijn tijd ver vooruit want hoeveel mensen waren toen echt bekend met hacken, laat staan computers. En inmiddels is er een kunstmatig intelligent programma, Alpha Zero, dat zichzelf in korte tijd heeft leren schaken en oudere giganten als Deep Blue verslaat (naast heel veel remises). Joshua is dus niet zo fictief gebleken.

Ongeloofwaardigheden sluipen er wel hier en daar in (wie laat in godsnaam excursies in zo'n commandocentrum toe?), maar Broderick's karakter is gebaseerd op hacker Kevin Mitnick en veel hack trucjes (klik geluid maken om gratis te bellen bijvoorbeeld) werkten toen echt. Het echte verhaal van Mitnick is helaas wat minder vrolijk: die heeft zware straffen gekregen zonder dat hij ooit schade aan iemand heeft berokkend.

Geen geforceerde romance verder, dat zou het verhaal teveel vertragen, maar eerder een beginnende kalverliefde tussen de 2 jonkies. Regisseur Badham weet de computertaal op een slimme manier te vertalen naar filmtaal: deels visueel, deels met het robotstemmetje. Bepaalde grapjes zullen misschien alleen programmeurs snappen:

"Listen carefully. Path. Follow path. Gate. Open gate. Through gate. Close gate."

Goede soundtrack ook, vooral de wat meer ingeblikte deuntjes. Zodra het wat bombastischer wordt valt het wel iets uit de toon omdat wat er echt gebeurt niet altijd even spannend is. Let verder op het piepkleine rolletje van Michael Madsen in het begin, toch wel heel lang voordat hij bekender werd met Reservoir Dogs.

Ik krijg geen genoeg van deze film en vind hem ondergewaardeerd. Het enige wat me dwarszit zijn onnodig gore scenes, maar verder is het prachtig in beeld gebracht. Silk Spectre II vond ik te sletterig en te duidelijk blond (terwijl ze voor brunette door moet gaan, klopt niet met Akerman's pigment en ogen).

Opvallend vind ik dat veel critici vallen over de muziek keuzes hier en daar maar met name het stuk van Philip Glass vond ik prachtig passen. Verder krijgt Earley met zijn Rorschach veel te veel credit...het is een wat clichematig hardboiled personage met doorrookte stem en cynische uitspraken...hebben we al 1000 keer eerder gezien en 1000-en andere acteurs hadden het ook prima aangekund. Terwijl ik Dr Manhattan juist veel interessanter vind met zijn visie op de wereld, moeheid van mensen net als Veidt (een soort gay Nazi vegetarische miljonair). Maar goed smaken verschillen blijkbaar.

Wat ik mooi vind behalve het oog voor de vele details en de ontwerpen is de gemankeerdheid van de helden, hun problemen en hun verschillende visies op de wereld. Er is geen zwart-wit goed of slecht, sommigen zullen Veidt gelijk geven, anderen Rorschach, Night Owl of Dr Manhattan. De koude oorlog, de kernwapenwedloop en de alternatieve geschiedenislijn met een gewonnen Vietnam oorlog, langer aan de macht blijvende Nixon en Kissinger maken het extra boeiend.

Afgezien van subtiele verschillen met de live action film geen verassingen. De verschillen met de graphic novel waren ook al bekend en deze is nog getrouwer aan het boek. Inclusief de Black Freighter stukjes die me nooit boeiden omdat ik ze nogal eentonig vond.

Het is mooi getekend in een moderne maar sobere stijl. De visuele flair van Snyder's film miste ik soms wel. Laurie ziet er dan wel weer heerlijk uit. Leuk voor de fans. Misschien was het interessanter geweest meer uit te diepen met nieuwe verhalen.

Prima maar het blijft als mosterd na de maaltijd voelen na Snyder's uitstekende bewerking.

Wat raar blijft is dat bij de ontsnapping van Rorschach uit de nor, min of meer dezelfde gorigheid wordt gebruikt als in Snyders versie, die in de graphic novel niet zat (met een zaag). Wel is het getrouwer aan het gebruik van het reusachtige wezen ipv de atoombom.

Wat me hier beter beviel was het uiterlijk van Laurie, niet alleen getrouwer aan de comic maar ook mooier, inclusief outfit. Ozymandias en Night Owl zijn ook getrouwer gedaan. Verder is er weinig wat er echt uitsteekt, het is vooral degelijk. De Black Freighter vond ik zoals gezegd wat overbodig maar het is ook wat lui gedaan met gewoon screenshots van de strip zelf.

Voor de verstokte fans die alles willen verslinden van Watchmen is dit niet te missen en zeker een prima bewerking. Het verschil met Snyder's versie is (behalve live action natuurlijk) dat die veel meer de zintuigen prikkelt met beeld en geluid, waar dit een meer sobere en getrouwe bewerking is. Niet iedereen is gek op Snyder's stijl met zijn slow motions (en bovenmatige gore), zijn muziekkeuzes of zijn casting. Voor iemand die echt de pure Watchmen ervaring zoekt zonder het boek meteen te willen lezen is dit waarschijnlijk wel het beste substituut.

Redelijke maar ook gemakzuchtige film. Men neme:

-vlakke karakters, met de nodige cliche's (uiteraard is de Hollander weer goed voor de beste stuff);

-mooie plaatjes van de omgeving;

-geforceerde ruzietjes

en de nodige muziek...et voila, weer een film. Uiteraard spreken bijna alle Spanjaarden ook prima Engels. En Martin Sheen hoeft niet eens goede schoenen te kopen en loopt ongetraind moeiteloos voor iedereen uit. Ik hou zelf van wandelen en wandelvakanties en de probleempjes die je kunt hebben als onervaren wandelaar: te weinig drinken, blaren et cetera, daar wordt allemaal overheen gestapt. Ook over het feit dat de meesten toch alleen willen lopen want het is immers een persoonlijke reis.

Maar er is nog genoeg te genieten. Enkel goede acteurs en fijn dat Yorick van Wageningen een echte Nederlander mag spelen, ook aardig om Deborah Unger sans make-up te zien en gelukkig wordt er geen love interest van gemaakt. Ik had eigenlijk verwacht dat Emilio Estevez veel meer in de film zou zijn maar de tocht laat vooral zijn vader zien.

Er had veel meer in gezeten maar het is een aardige film, inderdaad om 1x te zien, waar je je geen buil aan kunt vallen. Ruime voldoende.

Hier en daar briljante en erg gevarieerde soundtrack van Hans Zimmer die zich mag meten met de beste. Mooie melancholische fragmenten worden afgewisseld door luchtigere. De film is wat wisselvallig en kan niet continue de tragikomische humor danwel de melancholie volhouden, maar moet het hebben van een redelijk aantal sterke scenes die behoorlijk ondersteund worden door de muziek en gevoelsmatig vaak te kort duren, omdat die muziek een gevoel opwekt dat te snel weer wordt afgekapt door een nieuwe scene met een heel andere stemming.

De heerlijke zwartgalligheid wordt op de een of andere manier net iets teveel afgeknibbeld door het financiele succes van de Weather Man: in dat opzicht heeft hij eigenlijk een heel goed leven, met een idioot salaris van meer dan een half miljoen per jaar terwijl hij eigenlijk niet veel kan, maar daarin zit ook zijn onzekerheid en de verklaring voor zijn verachting door voorbijgangers, die hem alsmaar troep toewerpen.

De film snijdt een behoorlijk aantal thema's aan: echtscheiding, het proberen te sturen van kinderen, identiteit, zelfacceptatie, de aanstaande dood van een vader. Het is allemaal best veel om echt diep te gaan maar de kern van al deze problemen wordt meestal wel geraakt.

Nicholas Cage speelt ingetogen voor zijn doen, gelukkig geen overacting dit keer en een prima rol van hem. Michael Caine vond ik wat saai en ietwat miscast hij is te Brits om de vader van Cage te spelen.

Al met al onevenwichting maar toch wel een goeie en bijzondere film. Jammer dat Verbinski hierna teveel commercieel Disney voer (lees: Pirates) is gaan maken, de junkfood waarvan de Weather Man constateert: het gaat er makkelijk in, maar het heeft geen voedzame waarde. Zijn talent voor donkere humor, of in het geval van The Ring duistere horror, is aanzienlijk en sindsdien te weinig aangeboord.

Een dikke voldoende, woeha. Vet goeie rol van Fraser. Heel wat vetrollen zelfs. Aan het einde is het sentiment nog meer opgezwollen dan het obese lijf van Charlie, maar het zij vergeven. Echt een heel zware zit vond ik het niet. Maar je zit wel naar iemand te kijken die zijn verdriet op probeert te eten met kilo's tegelijk.

Hij viel me alleszins mee. Het belangrijkste wat de film wilde meegeven is dan al doorgedrongen. Uiteindelijk gaat het vooral om het belang van eerlijkheid. En iets van hoop want zelfs het meest kwaadaardige karakter blijkt toch niet zo slecht te zijn.

De film beoogt gelukkig niet een politieke boodschap erin te rammen, hoewel er wel lastige thema's in verband met christendom in verwerkt zitten. Het gaat vooral om de personages. Vooral interessant zijn de dochter en de missionaris, die je gaandeweg wat beter leert kennen. Charlie zelf heeft ook genoeg diepgang en wordt allerminst gespaard door hem als slachtoffer neer te zetten.

Een knappe prestatie van Fraser en zijn makeup crew. Zeer overtuigend. Dan die 4:3 ratio: ik vond het geen probleem, je hebt balken opzij ipv boven en onder op een 16:9 tv. Het echte Aranofsky gevoel is minder aanwezig omdat hij eerdere films zelf schreef en daarbij andere thema's aanhield, met name obsessie, die hij door zijn stijl erg goed in beeld kon brengen. De muziek is conventioneler, gewoon wat sentimentele strijkers.

Zelf hou ik meer van droger materiaal zoals About Schmidt. De tranen hoeven niet te blijven stromen, het constateren van alle treurnis volstaat. En het hoeft ook niet zo overdreven allemaal.

Dan nog de symboliek. Ik heb er niet zoveel mee, maar de dochter is Ahab en Charlie de walvis kennelijk. Landwhale is een typische uitdrukking voor obesen.

Lachen en huilen, soms tegelijk. De documentaire lijkt te vragen naar de bekende weg maar opent een beerput die harder stinkt dan een rat die een jaar in een vochtige ton ligt te rotten.

Aan het uiteinde van de progressieve transgender regenboog blijkt zich geen pot met goud te bevinden, maar een hel van verpeste vrouwensport, kankerverwekkende hormoonblockers, verminkingen, perverse gluurders en zelfmoorden. Uiteraard worden deze gebagatelliseerd door alle mensen die actief geld verdienen aan en gebaat zijn bij zoveel mogelijk transgenders. Gelukkig komen er ook mensen aan het woord die niet enkel aan hun broodwinning denken, ook al krijgen ze soms doodsbedreigingen. Bijvoorbeeld de medicus die wijst op het reeele probleem van gender dysforie. Mensen die met dit probleem te kampen hebben kunnen nu veel eerder slachtoffer worden van de transgender industrie die met pillen en chirurgie goed is voor miljoenen aan omzet door een groeiende trend die vrijheid en blijheid lijkt te prediken maar hier geen enkele verantwoordelijke begeleiding aan koppelt.

Over het biologische geslacht bestaat geen twist maar de opgekomen "gender identificatie" blijft ongrijpbaar. Matt Walsh stelt simpele vragen aan een veelheid van deskundigen (een bonte verzameling van charlatans, kwakzalvers en ervaringsdeskundigen maar ook gedegener wetenschappers) en krijgt in de regel geen antwoord hierop, maar slechts cirkelredeneringen, omdat de ondervraagden niet goed naar zijn vraag luisteren maar vooral ook omdat ze domweg, ondanks al hun academisch gevormde prietpraat, geen duidelijk antwoord hebben. Wanneer hij doorvraagt wordt men boos, krijgt hij zelf het verwijt niet te luisteren of wordt hij zelfs voor "transfoob" uitgemaakt, ook als hij simpelweg zegt uit te zijn op waarheid is dit zichtbaar een bedreiging voor een professor (notabene van o.a. vrouwen studies) en dreigt deze het gesprek te beeindigen. Nog bonter en ontwijkender maakt een politicus het. Eerst blijft hij lange tijd stil, vervolgens zegt hij dat het gesprek over is, nadat Walsh het heeft over een meisjeskleedkamer waar een viespeuk lesbisch trans potloodventertje had gespeeld. Apologeten blijven dan beweren dat transgenders geen enkele dreiging vormen (wat ik best nog geloof) maar zien over het hoofd dat wetgeving de viespeuken, die doen alsof ze transgender zijn, alle ruimte geven. Op geen enkele manier willen nadenken over het vermijden van deze neptrans figuren zegt wel hoe typisch "progressief" deze politici weer bezig zijn.

De reacties zijn dus vaak hetzelfde en ze zijn soms verbijsterend kinderachtig: ontwijken, boos worden, weglopen, tegen de feiten in bagatelliseren of er wordt vage pseudo-intellectuele hutspot opgediend (ook een vorm van ontwijken). Verder worden tegenstanders van de progressieve genderideologie uiteraard afgedaan als "ouderwets", geen manipulatie blijft onbenut. Tsja, als iets teveel naar gezond verstand ruikt moet er maar snel een spruitjeslucht overheen worden gespoten zodat het stinkt.

Wie bovenstaande leest over de reacties van geinterviewden kan de indruk krijgen dat Matt Walsh hier aan het trollen is. Toch stelt hij normale vragen. De ene vraag aan de chirurge over mannen die een arm kwijt willen is misschien een sprong maar zij luistert ook niet goed door het verband niet te zien en niet te vragen wat dat ermee te maken heeft. Walsh probeert een punt te maken wat later door Peterson wordt uitgelegd. Moet je iemand altijd zijn zin geven en voeden in wat een waanidee kan zijn? Dat trans een waanidee kan zijn komt niet in de chirurge op. Dat wordt schokkend duidelijk als deze chirurge te kennen geeft een 16 jarige met geslachtsverandering behandeld te hebben en dat er "geen enkel" risico is dat zo een tiener misschien verward is.

Bevestiging van zijn eigen idee zoekt Matt Walsh niet zozeer als dat hij het keer, op keer, op keer krijgt: nergens komt een overtuigend weerwoord waarin gender identificatie wordt uitgelegd. Deze afgestudeerde mensen hebben geen benul waar ze het over hebben, laten alles zweven en fladderen rond in maximale vaagheid. Duidelijker wordt het pas als Dr Jordan Peterson gender identificatie vervangt met temperamenten. En zijn opmerking over affirmatie door psychologen maakt overtuigend duidelijk dat een psycholoog zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid totaal door de plee spoelt als hij alleen maar zit te bevestigen wat een patient zelf gelooft.

Is deze documentaire perfect? Zeker niet. Ik had graag veel meer cijfers gezien over transgenders in de sport, zelfmoorden, de invloed van de sociale media. Maar de docu geeft een goede waarschuwing voor de waanzin die ons nog te wachten staat. Amerika is vaak genoeg een voorbode en we hebben in Nederland ook al machtige politieke partijen die enthousiast mee willen doen aan gendervervaging.

En wie deze documentaire ziet begrijpt misschien vooral beter hoe macht werkt in het discours. Hou dingen vaag en je kunt alle kanten op. Bedreig iemand met boetes en uitsluiting en je krijgt je gelijk, ook al klopt er niets van je argumenten. Tekenend is ook dat een Dr Phil uitzending van de TV werd gehaald toen deelnemers aan de discussie claimden gekwetst te zijn (voor lul gezet?) door Walsh.

Men kan natuurlijk ook tegenwerpen dat iemand die identificeert als een konijn gewoon zo snel mogelijk geholpen worden daarmee, met flaporen en een vacht en het liefste zo jong mogelijk. Ik kijk al uit naar de eerste exemplaren hiervan want een huisdier dat kan koken lijkt me best handig.

Graag wordt ik ook met de prenoun Zijne Excellente Edele Nobele Sire Heer Briljant Geniaal verwezen in plaats van het simpele "hij". Maar wees gerust ik zal niet een rechtzaak aanspannen tegen misgenderaars. Daar kun je nu nog geen 30.000 euro schadevergoeding mee verdienen in Nederland (toch?) dus dat is niet de moeite.

Enerverende muziekfilm waarbij je zelfs als je niet van jazz houdt bewondering krijgt voor de technische begaafdheid van de topmusici in het genre. Mooie rol van Miles Teller die tot het uiterste wordt gedreven (en beyond) door de tirannieke JK Simmons, die net menselijk genoeg blijft maar continue manipulatieve spelletjes speelt en zich gedraagd als een psychopatische drill sergeant, soms nog gewelddadig ook. Simmons speelt ook erg goed omdat hij nu zoveel meer is dan karikatuur. De overdreven toestanden door zijn idiote gedrag af en toe zijn daarbij dan vergeven.

De film is met oog voor detail gemaakt, lust voor oor en oog en weet je daardoor mee te slepen in een wereld die fascineert maar ook trekjes heeft van moderne slavernij, die van de professionele musicus. De passie en gedrevenheid van ze is mooi om te zien. Gelukkig wordt de soms weerzinwekkende keerzijde van ambitie ook niet geschuwd. Maar nergens wordt er een al te vingerwijzend oordeel geveld.

"Even the sun shines on a dog's ass some days."

Aardig filmpje inderdaad, met vooral een leuke Snipes, Harrelson's vertolking vond ik te saai. Rondborstige Rosie Perez is sexy en heerlijk ordinair, maar dat Puerto Ricaanse accent valt mij wat te zwaar. Genoeg vermaak en vondsten in het plot, met de nodige zwendeltrucs. Wel erg veel "yo mamma" grappen die op den duur gaan vervelen. Verder vond ik ongeloofwaardig dat Snipes zijn auto wilde verwedden enkel om Harrelson te helpen. Schuldgevoel?

Vroeger vond ik dit de beste basketball film. Ik heb er een aantal andere ook gekeken toen, Heaven Is A Playground, Blue Chips...maar nu is het absoluut Love And Basketball die boven de anderen, inclusief deze, uitstijgt.

Destijds al wat matig ontvangen als "slaapverwekkend beeldbuisgestaar" maar ik heb me er toen in de bios toch mee kunnen vermaken door het mysterieuze sfeertje. De speelduur is efficient en Keaton en Unger voegen met hun spel genoeg toe. Er blijven wel wat zaken onbeantwoord zoals waar die dikke nu aan dood ging. Er had misschien nog wel wat meer opbouw van spanning in kunnen zitten en wat meer beloning. Er was nu net te weinig uitgewerkt, iets te gemakzuchtig allemaal.

Ben wel benieuwd naar het vervolg, helaas zonder Unger of Keaton, maar Katie Sackhoff en Nathan Fillion pruim ik ook wel.Er zijn ook wel betere films in het genre zoals Stir of Echoes of misschien The Dead Zone. Maar ik mag dit soort werkjes graag zien, ook al geloof ik niets van EVP. Volgens mij is dat een gevalletje zien wat je wil zien net zoals het met verstoorde radiootjes horen is wat men denkt te horen.

Overigens kun je wel heel duidelijk Lenny Bruce en Wim Sonneveld horen van gene zijde, terwijl die al lang dood zijn. Het is immers niet zo dat als je dood bent, dat je dan denkt, laat maar waaien, die ziel:
Jiskefet - Gene Zijde

Who saves must kill

Fillion heeft een bijna-dood ervaring en kan zien wie er binnenkort sterft, maar wordt langzaam gek. Er worden losjes nog wat bijbelse verwijzingen bijgehaald.

Op zich een onderhoudend tussendoortje met efficiente speelduur waarbij de prima casting van Fillion en Sackhoff helpt, hoewel die stomme kleurtjes in Sackhoff's haar me wel stoorden.

En ofschoon het zeker niet ontbreekt aan de nodige "I see dead people" momenten en redelijke effecten (als ook een vrij goed gefilmd ongeluk met een piano) ontbeert de film consequent sfeer en spanning.

Blijft over dat beetje mysterie en de vraag hoe het moet aflopen. Maar net als bij het eerste deel biedt het ook een einde dat niet geheel bevredigt.

Aardige soundtrack nog bij de aftiteling met een mengelmoes van veel muziekstijlen.

Met uitstekend camerawerk in ieder geval, leuk om te zien maar de soundtrack is erg storend. Wat voegt hiphop over bitches en money toe aan een natuurdocu? We krijgen als verteller ook niet een echte Amsterdamse straatkat te zien maar een huiskat, Abatutu, met een dikke pens. Wel een nieuwsgierige gelukkig die niet al te schichtig is. Af en toe erg knappe beelden, bijvoorbeeld closeups van valken die hun prooi vangen. De rivierkreeften waren ook erg bijzonder. Maar de "nieuwe vriendschap" met de rooie kat is weer nep, deze kat kende Abatutu al van huis uit en dat wordt dan weer weggelaten.

Volgens mij kwam deze op mijn radar omdat ik fan was van de serie Space Above and Beyond. Heel veel mensen die aan die serie meewerkten (of Millennium van Chris Carter) hebben aan deze film meegewerkt, natuurlijk de regisseur Glen Morgan en producent James Wong. Ook actrice Kristen Cloke zit er in (als psychiater) en de soundtrack is wederom van Shirley Walker...

Prima film, niet meer of minder. Lekker geisoleerde omgeving waarin het aantal verdachten natuurlijk ook beperkt blijft en een zekere paranoia al snel op treedt.

Iets te langzaam tempo. Wel sterke dialogen hier en daar.

Jammer is dat het achtergrondverhaal niet verder wordt uitgewerkt. Zo komen we nooit te weten wat er gebeurde met de dochter van Cory.

Prima acteerwerk en aangrijpend genoeg. Maar als je naar het verhaaltje kijkt: eigenlijk vrij standaard, hoort thuis in een aflevering van een gemiddelde misdaadserie. Een tikje overgewaardeerd alles bij elkaar.

Het stukje tekst op het einde voegt ook helemaal niets toe. Kennelijk is het aantal vermiste Indianen onbekend en niet bij andere bevolkingsgroepen. Maar er wordt niet uitgelegd waarom. Lijkt me dat er minder meldingen van zijn vanwege de geisoleerde omgeving en niet zozeer racisme o.i.d. Waarom dit melden dan?

Dit is zo'n film waarbij je stiekum hoopt dat de meeste karakters het loodje gaan leggen. Vooral de jongere piloten zijn onuitstaanbaar, groentje Prinze Jr, chagrijn Saffron Burrows, schreeuwlelijk Matthew Lillard en ga zo maar door. De oudere Europese acteurs hebben nog wel genietbare rollen.

De Kilrathi zien er echt niet uit. Onacceptabel want zelfs in de games zagen ze er veel beter uit.

De scenes in de ruimte zijn adequaat maar weinig opwindend.

Alles bij elkaar een nothing burger in space. Je kunt beter de oude serie Space Above and Beyond kijken. Of Battlestar Galactica. Of zelfs oude pulp als Battle Beyond the Stars.

Mira Sorvino (toegegeven 1 van mijn persoonlijke favo's ) is meer een reden om de film te zien dan Mariah hoewel die het idd niet slecht doet, Mira speelt echter de hoofdrol die zeer goed bij haar past. Melora Walters speelt ook zeer goed een rol met twee totaal verschillende kanten.

De drie dames vormen een sterk vrouwenensemble wat toch verfrissend genoemd mag worden voor het maffia genre met al z'n opgeklopte machismo.

Heerlijke eighties film. Autistisch jochie blijkt een talent te hebben voor computerspellen en gaat meedoen aan een grote wedstrijd.

De schaamteloze reclame voor Nintendo neem ik voor lief als voormalig eigenaar van de 8 bit console. Super Mario 3 werd in deze film voor het eerst getoond, slimme marketing. Ik moest wel een beetje lachen om het aantal meiden dat ze als deelneemster lieten zien in de wedstrijd...dat zou in werkelijkheid maar een fractie zijn, tegenwoordig zijn er meer vrouwelijke gamers maar ze zijn nog steeds zwaar in de minderheid.

We zien nog fraaie kiekjes van de vaak desolate omgeving, kennelijk Utah, het is deels een road movie.

Op het einde gelukkig nog een beetje diepgang in een verder erg simpel verhaal. Het minst geloofwaardig vond ik het roodharige meisje (Jenny Lewis) dat kennelijk mocht gaan en staan waar ze maar wilde zonder bezorgde ouders.

Een aantal bekende namen doen mee: Beau Bridges, de broer van, Christian Slater (niet al te grote rol) en Fred Savage van Wonder Years. Jenny Lewis was hier pas 13 maar was al heel duidelijk een stuk aan het worden. Ze werd later zangeres.

Wat de muziek in de film betreft is Send me an Angel van Real Life een lekkere, tijdens de scene met de bikers.

Niets bijzonders maar gewoon leuk voor wie een beetje de sfeer van Stranger Things wil proeven, alle ingredienten zijn er, behalve de monsters.

Prachtige, vlijmscherp geschreven serie met spaarzaam ingezette, maar mooie muziek en geweldig acteerwerk van met name Mark Rylance, die de in machtsspelletjes doorgewinterde hoofdpersoon speelt en een fris perspectief op de intriges rond Hendrik de 8e geeft, maar ook van bijvoorbeeld Claire Foy als Anna Boleyn. Het eindigt met een prachtige korte, subtiele scene waarbij je nog bijna meer medelijden krijgt voor degenen die wel overleven in de hofhouding van de tiran.

Met lage verwachtingen de film gezien maar ik heb me eigenlijk prima vermaakt. Het verhaal vond ik niet slechter dan de gemiddelde Avengers. Zo'n beetje wat je kunt verwachten en in ieder geval een origineler idee dan de standaard villain. Hoewel natuurlijk een echt epische strijd ontbreekt. Het is een film met relatief weinig actie geworden en als er actie is verwart die nogal omdat je Wonder Woman krachten ziet gebruiken (snel rennen, enorme kracht gebruiken, vliegen) maar ze tegelijkertijd sommige (onverwoestbaarheid) lijkt te missen in dezelfde scene.

Cheetah stelde mij wat teleur. De outfit in het Witte Huis was niet goed en de andere vechtscene was jammer genoeg erg donker. Cheetah zou er gewoon fantastisch (en met heel andere kleuren) uit moeten zien, gemiste kans. Als je de strips een beetje kent weet je wat ik bedoel, want dan krijg je soms gewoon pure fanservice als WW gaat stoeien met haar. Maar hoe dan ook Cheetah had er echt beter uit moeten en kunnen zien.

Pedro Pascal speelt een aandoenlijke oplichter en is wel iemand die je nooit helemaal kunt haten. Gadot is nog steeds overtuigend in de rol van Wonder Woman en laat door haar uitstraling nog steeds meer zien dan een fraai stel benen. Kristen Wiig (Barbara) is qua acteren adequaat maar soms erg slecht gekostumeerd (eerder genoemde pak in het Witte Huis, de latere vechtscene bij de installatie) of teveel opgemaakt en haar muizige, genegeerde karakter in het begin overtuigd niet door een teveel aan cliche's.

Ik denk dat de film wat verkeerd gepromoot is. Het jaren 80 jasje is niet zo dik als je misschien zou verwachten. Het is hooguit dat je even een wenk krijgt in welk tijdperk je zit. Verwacht ook niet allerlei hits uit die tijd.

De film komt nogal wat braaf en soms bijna ouderwets over. Ook erg luchtig. En er is dus niet bijster veel actie. Dat maakt 2,5 uur best een zit. Maar de uiteindelijke boodschap is wel een treffende. En gelukkig is het ook geen door wokeness geplaagde prent geworden. Vergeleken met veel andere superheldenfilms vond ik deze zo beroerd nog niet. Het goede van deze film was dat toch het karakter van WW hier wat minder vlak is en ze wat kwetsbaarder is (hoewel niet helemaal consequent). Dat is iets wat heel belangrijk is in heldenfilms en te vaak vergeten wordt. In dit opzicht is het misschien een beetje de Superman 2 geworden in de WW reeks. En die is ook wat ondergewaardeerd.