Meningen

She ruled the city the same way she made love....with an iron first

Deze briljante oneliner zit niet in de film, maar staat wel op de filmposter! En bij de collega van Drebin staat:

He insisted he was innocent. He was merely trying to push that sheep through the fence.

Ja, dat is mijn soort humor. En in de film zit het ook genoeg, hoewel het zeker niet allemaal vunzig is. De verwijzing naar Ghost is hilarisch. De orgasme scene is eenvoudigweg briljant. Er is ook volop slapstick weer van het soort waarbij het maar door blijft gaan en ramp zich opstapelt op ramp. En de sukkelige O.J. Simpson is wederom kop van Jut, maar natuurlijk maakt Drebin ook de nodige uitglijers. De hier vuurrode Priscilla is nog lekkerder dan in het eerste deel. En oneliners genoeg:

I see a lot of familiar facelifts

Dit keer zien we ook een leuke imitatie van George Bush. Overigens krijgen beide kampen van het politieke spectrum er wel van langs. Het thema is nu niet een simpel complot om te moorden maar om de fossiele brandstoffen erdoor te duwen ten koste van renewables. Inmiddels een beetje achterhaald aangezien we toch niet helemaal op renewables kunnen leunen. Maakt niet uit, dit is en blijft gewoon een lachfilm en het is een kleine kapstok.

Uitstekend vervolg. Er wordt niet teveel herkauwd en er zijn meer dan genoeg leuke grappen. Vreemd dat de waardering achterblijft.

I like my sex the way I play basketball, one on one with as little dribbling as possible. - Frank Drebin.

De koek was duidelijk op aan het raken en de titel laat al doorschijnen dat het mooi geweest was met de stuntelende avonturen van Frank Drebin. Leslie Nielsen is top als altijd. Zijn stem alleen al...zalig en ook mede door de muziek met een dikke knipoog naar oude film noirs en hard boiled detectives. Zijn mimiek blijft ook klasse. Priscilla (toen nog net geen 50) is nog steeds adembenemend en geknipt voor komische scenes maar de grapjes tussen haar en Drebin zijn al wat minder.

Voormalige American Football ster O.J. Simpson geeft weer zijn Lulletje Rozenwater act ten beste, die ik overigens prima vind passen in de film. Slechts een jaar later was O.J. al met de auto op de vlucht voor de politie (te zien op TV toen), uitmondend in een rampzalig verlopen proces waarin hij vrijgesproken werd voor de moord op zijn vrouw, door (opzettelijk?) geklungel van de LAPD met de bewijslast. Kan me nog herinneren dat er alsmaar racisme! werd geroepen, tsja, black privilege he om die racisme kaart tot vermoeiens toe te trekken en men trapt er nog steeds in ook. Het verdere verloop van O.J.'s leven verzin je gewoon niet. Er kwam nog een civiele zaak waarbij hij tientallen miljoenen op moest hoesten die hij nog steeds niet afbetaald heeft, maar hij is naar een andere staat verhuist om die dans te ontspringen. Hij draaide in 2007 voor iets anders de bak in, gewapende overval (bestaat er een andere soort?) en kidnapping en hij mocht na 10 jaar vrijuit (voorwaardelijk, na 4 jaar volledig).

Anna Nicole Smith krijgt weinig meer te doen dan met haar imposante voorgevel zo'n beetje 1/3 van het scherm in te nemen. Die heeft genoeg oppervlak voor meerdere bungalowparken in de heuvels, met uitzicht op het strand. Leuk, maar in haar rol had iets meer mogen zitten dan alleen hout voor de deur.

Het verhaal slaat dit keer echt helemaal nergens op. In de eerste twee films was er nog iets van een plot.

Ook worden nog wat grapjes gerecycled, zoals "cigarette?" - "Yes, I know" of "miljoenen jaren geleden...".

Een enkele korte verwijzing naar Thelma en Louise. Een quote die niet iedereen zal snappen is “You like me. You really, really like me.” Dit staat bij de Oscars bekend als het meest tenenkrommende bedankje ooit, van Sally Field in 1985. Interessant genoeg heeft ze dat nooit gezegd, de echte quote is

“I can’t deny the fact that you like me. Right now, you like me.”

Blijkbaar waren er journalisten die een flinke hekel aan Sally hadden want dit is toch wel een hardnekkig verhaal gebleven en geeft een totaal ander beeld. Mandela effect?

Dan nog een korte verwijzing naar Beavis & Butthead na die kernexplosie. Qua timing en uitvoering zijn veel grappen net niet strak genoeg, deze is een voorbeeld daarvan.

Met alle kritiek wil ik niet zeggen dat dit een slechte film is en ik heb zeker meerdere keren hardop gelachen maar de lat was erg hoog gelegd door de eerste twee en dit voelt meer als een bak overgebleven kliekjes. Het momentum is weg, je zit langer te wachten tot de volgende grap.

Drebin: .. when I see 5 weirdos dressed in togas stabbing a guy in the middle of the park in full view of 100 people, I shoot the bastards. That's *my* policy.

Burgemeester: That was a Shakespeare-In-The-Park production of "Julius Caesar", you moron! You killed 5 actors! Good ones.

Voor mij alweer een hele tijd geleden. Naked Gun hebben we vroeger grijsgekeken op VHS. Op den duur ken je alle grappen uit je hoofd. En ik wist er nog veel. "Bingo!", "nice beaver!" en noem maar op. Maar die slapstick scenes...och och och ik heb me helemaal kapotgelachen weer, echt niet bijgekomen af en toe.

Het scenario zit boordevol grappen en de formule is duidelijk: zoveel mogelijk achter elkaar dan zit er wel eentje tussen waar je om moet lachen en de volgende salvo krijg je bij het lachen al over je heen. Zeker bij de slapstick werkt dit ontzettend goed. Schateren gewoon.

Heerlijk zijn ook de parkeerkunsten van Drebin. Elke keer zijn de gevolgen nog rampzaliger.

Dan het acteren: simpel, maar buikschuddend leuk. Leslie Nielsen is geweldig met zijn gekke bekken en droge delivery. Die Thatcher achtige burgemeester vind ik ook meesterlijk gecast. Dan Priscilla Presley...briljante keuze. Tijdloze beauty en ze past ook perfect in de komische scenes. O.J. Simpson (ja, de enige echte) doet vooral slapstick, met de juiste gezichtsuitdrukkingen (vooral die van lulletje rozenwater) is hij de kop van jut en toch wel lijdend voorwerp van de meest hilarische scenes.

Hoewel mijn favoriet de ontsnapping is van Drebin als het huis van de schurk (een lekker cheesy Montalban) in de fik vliegt....je ziet dan van die zwaar geschapen betonnen beelden die zeg maar niet achteraan stonden bij het uitdelen en je voelt hem al aankomen...maar echt je komt niet meer bij.

Halfje af van totale perfectie vanwege vooral de iets te lange honkbal scene.

1 cinefiele verwijzing zal niet iedereen snappen: Telefon (een best aardige van Charlie Bronson). De scene waarin iemand zonder het door te hebben geactiveerd wordt als moordenaar.

En Mr Papshmir...pap smear betekent vaginaal vocht. Dat u het weet.

Let ook op de grapjes op de filmposter zelf hier zitten altijd leuke tussen:

Filmposter

Leuk, luchtig Woody Allen achtig tussendoortje over het reilen en zeilen van een beginnend toneelschrijver die zijn kansen beproeft op Broadway. In bijna alle opzichten gedragen door de altijd goede Eric Stoltz. Maar het is best smullen van de andere bekende gezichten die we verder zien:

-de hier heerlijk foute showbiz diva Kathleen Turner;

-heel even Mr Big uit Sex and the City (in het toneelstuk);

-Ralph Macchio die nog geen jaar ouder lijkt te zijn geworden sinds Karate Kid;

-Timothy Dalton als wannabe schrijver, waar net iets te weinig mee gedaan wordt, vooral de vliegtuigscene was wel grappig;

-Tony Curtis speelt verder een typische Italiaanse New Yorker, niet erg verfijnd maar met zakeninstinct.

Leuk zijn de soms onverwachte hallucinaties of de plotseling in beeld verschijnende CV-tjes van die schrijvers op het feestje bijvoorbeeld. Echt een duidelijke kop of staart heeft de film niet en in dat opzicht stelt vooral het einde wat teleur. Een echte Woody Allen had ook wel wat meer venijn gehad.

Het is geen echte gay interest film zoals de film hier en daar geklassificeerd wordt en dat had ik eigenlijk ook verwacht. De essentie van de film gaat helemaal niet om homoseksualiteit. Meer over carriere in de showbiz, verwachtingen daarover en hoe carrierekansen kunnen botsen met een partner. Wat mij betreft ook interessanter.

Speciaal voor de dames (en heren van de bruine ster) is deze film nog een uitgelezen kans om Stoltz frontaal naakt te bewonderen. Helaas heeft de film zelf ook niet veel meer om het lijf maar het was een sympathiek en vermakelijk verhaaltje met de nodige humor.

Zeker de moeite! Maar niet voor iedereen.

Napoleon begint meteen bruut met een onthoofding door de Guillotine. De gehele film blijft een flinke rauwheid behouden met bloedvergieten en ook nog wat seks. Nergens wordt het mooier gemaakt dan het is. Het geheel is ook vrij donker gefilmd. Er wordt niet gestreefd naar mooie plaatjes, hoe goed Ridley Scott dat ook kan. Maar het geheel is erg overtuigend in beeld gebracht.

Wat je van te voren wel weet is dat de echt Franse sfeer niet 100% over gaat komen doordat niet alleen vrijwel alles in het Engels is, maar ook zonder Frans accent. Sfeer vond ik sowieso een minpunt. Nergens echt meeslepende bijzondere muziek. Het geheel deed wat grauw en depri aan.

Een zwaargewichtenrol van zo'n complexe staatsman kun je wel aan Joaquin Phoenix toevertrouwen. Wat bij hem vooral overtuigt is de gefrustreerdheid en arrogantie van iemand die alsmaar erkenning zoekt maar altijd net niet krijgt wat hij wil.

Vanessa Kirby is ook erg goed als zijn onbereikbare vrouw Josephine. Zal me niet verbazen als we nog veel van haar gaan zien door haar unieke uitstraling, grote brutale ogen. En zo'n 19e eeuwse tettenjurk, de tepels amper bedekt en de boebels fier omhoog, staat haar echt fantastisch, mon dieu!

De film probeert veel te vertellen. En daar heeft het soms natuurlijk wel last van. Sommige zaken zoals die hele Franse revolutie of bepaalde geopolitiek worden heel snel afgehandeld. En wat hij precies in Egypte aan het doen was, het leek niet belangrijk.

De relatie met Josephine krijgt namelijk ruim aandacht. De onbehouwenheid en boersheid in de slaapkamer van Napoleon worden een aantal keer getoond, dit zal sommige liefhebbers van keurige kostuumdrama's behoorlijk afstoten. Maar het is hier functioneel: we zien hoe onbeholpen Napoleon is als minnaar. Toch blijft Ridley Scott niet de ideale regisseur om gevoelskwesties als de subtiliteiten in huwelijks leed maximaal uit te buiten. Het blijft bij liefdesbrieven, tranen en wat stroeve dialogen die net te algemeen klinken. Nergens een scene die er bovenuit spat en prachtig drama levert.

Dan de veldslagen. Die zijn heel interessant om te zien en erg goed gemaakt, stuk voor stuk. Hier kan Scott zijn technische vernuft en meesterlijke controle om alles helder en duidelijk in beelden te vatten weer bewijzen.

Een triomf vergeleken met het teleurstellende The Last Duel.

Redelijke film om 1x te zien. Voor gore, special effects of actie kun je deze beter negeren, die stellen weinig voor. De moeite waard is vooral de dromerige synth soundtrack, ook voor een bescheiden stukje romantiek. De film is wel onevenwichtig daardoor: hij kan ook hard en smakeloos zijn. Omdat veel zich in het donker afspeelt mis je toch een stuk mooie setting. De actie aan het einde is ook niet echt geweldig gefilmd.

Henriksen en Paxton zijn natuurlijk bekende gezichten, zeker voor Cameron-liefhebbers (Bigelow was zijn vriendin), die Jeanette Goldstein ook zullen herkennen (Vasquez in Aliens) en hoewel het aardig is ze in een oudere low budget film te zien tillen ze het niet echt naar een hoger plan, daarvoor is het geheel te mager en niet mooi genoeg gefilmd of geschreven. Bigelow heeft meegeschreven aan het verhaal maar heeft toch meer talent voor het regisseren.

Afwijkingen van de klassieke vampierenfilm leiden niet tot verbetering hier, de Vampieren hier:

-kunnen zonlicht niet verdragen en vatten er vlam door (maar het begint met veel rook en roet);

-hebben normale tanden en ogen (toch wat saai);

-genezen van vampirisme door bloedtransfusie (beetje makkelijk misschien?).

Qua acteurs was het voor mij vooral een leuke verassing Adrian Pasdar in zo'n jonge rol te zien, ik kende hem alleen van Heroes en S.H.I.E.L.D. Het dikke joch (Miller) dat zich nooit wast vond ik echter vooral stomvervelend.

De film haalt het voor mij niet bij de andere van Payne (Election, Sideways en About Schmidt, waar deze nog het meeste van weg heeft), maar is best aardig en het wist me ook langzaamaan te raken. Vooral doordat de historie van de alcoholist en koppige oude man duidelijker wordt, een man die eigenlijk als voornaamste manco heeft dat hij een goedzak is die iedereen die hem een verhaaltje vertelt gelooft en enorm misbruik van zich heeft laten maken. Prachtige rol van Dern ook, ik ken hem nog van Silent Running, oei oei de tand des tijds is medogenloos. Iedereen speelt erg naturel.

Het meest schrijnende in het verhaal is dat zelfs op zijn kwetsbare oude dag de nodige parasieten nog geld ruiken. Aan lompe hillbillies geen gebrek. De film laat ook een enorme triestheid zien als het gaat om de vele half seniele oudjes die vooral naar de tv zitten te staren. Zoals het Payne betaamt maakt hij niets mooier dan het is. Zonder dat het sentimenteel wordt.

Grappig wel als ze die compressor stelen. De mooiste scene vond ik de muilpeer in dat cafe door de zoon die eindelijk beseft hoezeer zijn vader uitgebuit en vernederd is. De toenadering tussen vader en zoon is ook een eenvoudige, maar prima afsluiting.

Het blijft wel een wat kaal gegeven, dat sloom gefilmd is en het zwart-witte maakt het nog kaler. En dat is voor een film die in het prachtige Montana begint toch wel erg jammer.

Where can I hook up my modem?

Floppies en modems, de goede oude tijd. Na zeker 20 jaar opnieuw bekeken en het verbaast me hoe de film overeind blijft staan, nog steeds best spannend is en alleen nog maar actueler is geworden door de toegenomen onderlinge verbondenheid van systemen. Zwaar ondergewaardeerd en toch wel zijn tijd vooruit. Later zou het erg vermakelijke Die Hard 4 het zelfde gegeven nog een flink stuk grootser en spectaculairder aanpakken. Maar The Net is toch eigenlijk nog wel wat realistischer.

De film mist misschien 2 belangrijke doelgroepen: de digibeten die te weinig zullen begrijpen van het verhaal als het bijvoorbeeld gaat om de achterdeur van het beveiligingsprogramma, om maar wat te noemen. En degenen die juist dermate computerfreak zijn dat ze de hele film belachelijk vinden. Maar wie de computerscenes achterlijk vind, snapt misschien niet genoeg dat films deze op een eigen manier moeten laten zien. Voor meer authentieke computertaal moet je maar naar Mr Robot kijken.

Voor een thriller krijg je een vrij persoonlijke inkijk in de zwakheden van Angela, die nogal vereenzaamd en geisoleerd is geraakt. Als thriller is The Net daarom extra geslaagd doordat ze na haar identiteitsdiefstal in een erg nare positie terecht komt en ook laat zien hoe dodelijk manipulatie van informatie kan zijn. Verder zijn de achtervolgscenes met de nodige slimme (doch simpele!) vondsten opgezet zonder al te absurd te worden. Angela is nergens een kontschoppende superheldin maar wel erg slim, waardoor je als kijker denkt dat je die dingen zelf ook had kunnen doen, als je maar op het idee was gekomen.

Vooral Bullock doet het echt prima, Northam irriteert een beetje als hij probeert te charmeren en Angela zelfs in wil lijven. Het camerawerk is degelijk, alles is goed te volgen met hier en daar mooie overgangen.

Wat vaag blijft is het doel van de Praetorians en waarom die senator tot zelfmoord gedreven is. Maar verder is het best goed bedacht allemaal.

Het spannendste in de film zijn de netkousen van Anya Taylor-Joy, die zelfs met die malle pruik stomend heet blijft, de rest is weinig boeiend. Geen enkele superkracht is echt interessant of creatief benut. De eerste helft voelt aan als een tv-aflevering, de tweede biedt wat meer cgi maar geen interessante actie. De karakters blijven eendimensionaal en niemand wekt sympathie op behalve Charlie Heaton, beter bekend als Will's oudere broer Jonathan Byers in Stranger Things.

Het is een beetje alsof de X-Men na een aantal slippertjes wat ongewenste kindertjes achtergelaten hebben met halfbakken superpowers. Die om wat extra geld uit de Marvel koe te melken worden ingezet in een haastig gefabriceerd tienerfilmpje zonder stevig raamwerk (even de X-men noemen en een Buffy aflevering flashen telt niet).

Wil je dit soort kinderen interessanter maken, dan laat je juist hun interactie zien met de buitenwereld. Die krijgen we hier niet door de veel te geisoleerde setting. Aangevuld door snedige dialogen, goed opgezette actiescenes en fraaie visuals kom je dan al een heel eind. Niets daarvan hier. Wat resteert is middelmaat.

Het probleem met wel meer Wes Craven films: veel te sloom. Had echt niet meer dan 90 minuten hoeven duren. Op zich een leuk idee om in de achtergrond van het verhaal de acteurs zichzelf te laten spelen als makers van de oorspronkelijke film. Meta-verwijzingen en zelfspot zijn echter niet lang erna veel leuker gedaan in de veel vlottere en leuker geschreven Scream reeks. Wat mij het meest aantrok bij de Elm Street films waren de bizarre kills, de overdaad van fantasie waartoe dromen alle ruimte geven en de bijzondere manier waarop Freddy Krueger elke keer verslagen moest worden. Deel 3 en 4 zijn wat mij betreft de leukste daarom. Deze film hinkt een beetje op twee benen, enerzijds wil hij veel serieuzer zijn, anderzijds die ironische knipoog door een meta verhaal te willen vertellen.

Teleurstellend.

Raar dat dit komedie wordt genoemd, bijna nergens grappig. Over het algemeen wel vrij luchtig. Op zich heel aardig gefilmd met mooie shots van (de omgeving van) een klooster en een prachtige havik. En met de acteurs is weinig mis. Swank is toch wel een klasse hoger dan Macchio en Morita is degelijk als altijd. Maar de karakterontwikkeling vond ik weinig overtuigend. Plotseling is Julie niet meer het boze meisje. Dan blijkt opeens, tsjonge wat toevallig, dat ze...vroeger karate geleerd heeft!

Ik had veel liever flink wat bitch fights gezien, met een echt vrouwentoernooi. Nu verslaat ze moeiteloos een jong volwassen vent met een zware militaire training. Ironside is ook echt heel eendimensionaal slecht, zonder enig motief.

Just don't say "and stuff"

Heerlijke film voor het merendeel. Heeft wat weg van Kiss Kiss Bang Bang maar had duidelijk meer budget en ook een beter (en wat minder verwarrend) script. Geweldige start ook meteen, die de toon zet. Absurd en over de top, af en toe ook dat heerlijk droge.

Mooi gefilmde jaren 70 setting, inclusief de bonte decadentie van die tijd met een hoop foute grappen en een hoge productiewaarde. Uiteraard ontbreken besnorde detectives met zonnebrillen, louche types en pornosterren niet. Subtiel, nee, effectief zeker.

Leuk om Gosling eens een kluns te zien spelen, het levert prachtige slapstick op. Die dochter van hem is een erg leuke toevoeging. Crowe is uiteraard de bink met het duistere randje.

Wat vond ik dan minder? Hm, het einde voelde niet 100% bevredigend, werd opeens te serieus of zo. Verder zeer vermakelijk.

Aparte noir achtige film die na een lange aanloop met een ietwat lamlendig middenstuk pas het laatste half uur in een stroomversnelling komt. Voorzover ze de ruimte krijgen worden de karakters sterk neergezet. De setting is rondom het decadente Hollywood, met alle hoererij van dien en vele luxueuze optrekjes langs de kust. De genoemde lange aanloop mist een spanningsboog en blijkt uiteindelijk niets meer dan een stuk afleiding van waar het uiteindelijk om draait, iets waar Hackman per toeval in verzeild raakt. Hiernaast zijn er nog wat relatiebeslommeringen met Hackman's lief. Dus hoewel het script niet heel slecht is, mist het focus.

Aardig om een nog heel jonge James Woods en Melanie Griffith te zien. Hackman is altijd goed.

Sfeer is er over het geheel te weinig, hoewel het lekker begint met van die typische 70s filmmuziek met jazzy orgeltje en psychedelische belletjes. Het kan er nog wel zeker mee door maar kan zich niet meten met andere klassiekers uit het genre, ook uit die tijd, zoals Chinatown.

Een zelfde thema wordt behandeld als in de (minstens zo goede) film Christine (2016) met Rebecca Hall. "If it bleeds, it leads" is ook hier het motto van de sensatiegeile media. En Gyllenhaal doet het uitstekend als autistische sociopaat Louis, die zijn roeping vind als filmer van bloederige plaatsen van delicten en ongelukken voor wie niets te ver gaat. Het typisch Amerikaanse gehamer op kansen grijpen en meer je best doen dan anderen wordt hier ook op de hak genomen.

Hoe extreem Louis ook is, ik kon weinig sympathie opbrengen voor zijn loserige sidekick, ook al legt die als enige de vinger op de zere plek: Louis kan niet met mensen omgaan. Pijnlijk wordt het als hij probeert een oudere tv-producente onder druk te zetten om de intimiteit die hij mist te vinden. Louis is een slim, maar onopgeleid iemand zonder vrienden die zijn tijd vult door veel kennis te vergaren over zaken doen via cursusmateriaal op internet. Het legt hem geen windeieren. Zo is hij een keihard onderhandelaar.

Opvallend is dat concurrent Joe (Bill Paxton) hem vertelt dat het eigenlijk een vreselijk (ranzig) beroep is, sensatiefilmer, maar toch het werk al 14 jaar doet. Dit zijn workaholics met een adrenalineverslaving.

Een film met een boodschap, realisme en een zekere toenemende spanning. Toch weet de film te weinig te raken door een gebrek aan emotionele binding met de karakters. Als karakterstudie net iets te oppervlakkig, je leert bijna niets over de achtergrond van Louis. Visueel of qua soundtrack ook bepaald niet noemenswaardig. Het is vooral (de sterk vermagerde) Gyllenhaal die de film naar een hoger plan trekt. Geen must-see maar toch een verdienstelijke, onderhoudende en aparte film.

Na Hellraiser zijn de Krueger films toch wel de meest fantasievolle en bizarre horror films die ik ken. Fijn vond ik dat de special effects echt knap gedaan waren en de stop motion scenes waren het meest indrukwekkend.

Concept van Dream Warriors (vechten in je droom, bezoeken van andermans dromen, het schijnt echt nog te kunnen ook) en situering (de kliniek waar natuurlijk niemand het raar vind dat iedereen over exact dezelfde boeman droomt) zijn ook goed bedacht. Vaak is skepsis van dokters en wetenschappers een sterk conflict in horror omdat je weet dat ze er naast zitten maar ze ook weinig kwalijk kan nemen. Hoewel die hoofdzuster echt een griezelig kreng was. Hadden ze nog wel wat meer mee kunnen doen, wat een engerd was die vrouw. Er zit ook nog een stukje mysterie in door een katholieke zuster die als een geest verschijnt. Verder zijn de vele inventieve kills door Krueger altijd een sterk staaltje van bizarre fantasie, uitgebeeld met knappe effecten. Want hij moordt eigenlijk zelden gewoon met zijn messen. Overigens zie ik het tot leven brengen van de legendarische creep meer als verdienste van de fantastische makeupartiesten dan van Robert Englund, niet dat die daar wat aan kan doen.

Laurence Fishburne was nog niet echt doorgebroken en loopt hier als verpleger rond maar je ziet in hem toch al een beetje het charisma wat met Morpheus eruit mocht knallen.

Heather Langenkamp is typisch zo'n actrice die eigenlijk niet wordt gezien als goed genoeg maar toch de serie tot dan toe moest dragen, beetje te vergelijken met Ashley Laurence (Kirsty in Hellraiser). Ik heb me niet gestoord aan haar.

Patricia Arquette was echt al een schatje. Het bovennatuurlijke paste haar goed want ze droeg ook de prima serie Medium. Als bonus krijgen we verder nog een beetje bloot van een verpleegster met cup D. Die natuurlijk de natte droom blijkt van 1 van de jongens...Freddy kent al hun zwakheden, inclusief de vleselijke!

Best bruut is dat er aardig wat kinderen de pijp uit gaan en je verwacht het niet van iedereen. Dit houdt het beklemmend en duister. Verder is het tempo goed, de film heeft een goede efficiente speelduur, iets wat films tegenwoordig ontberen.

Lekker foute 80s hardrock soundtrack op het eind ook. Op naar deel 4, daar ken ik alleen scenes van.

Freddy is weer terug en je vraagt je toch elke keer af...hoe dan? Het antwoord is dat er weer geld verdiend moest worden natuurlijk...maar deze sequel is best goed.

Het personage Kristen dat eerst door Patricia Arquette werd gespeeld (haar vervangster bijna net zo lekker) is ook weer terug en zijn kan nog steeds anderen meenemen in haar dromen. Dit droomwandelen schijnt echt te kunnen maar dan omgekeerd: het bezoeken van andermans dromen. Maar de hoofdpersoon is nu Alice, een echte dagdromer, zoals we ook zien in films als Walter Mitty. Best leuk idee is dat zij ook een andere gave heeft: niet alleen heeft ze meer controle over wat er gebeurt in de droom, ze neemt krachten over van haar vrienden als die 1 voor 1 aan Freddy ten prooi vallen. Uiteindelijk krijgen we zelfs nog een typische 80s gear up scene te zien voorafgaande aan de eind strijd, compleet met 80s hardrock...lekker hoor!

De kills zijn niet zo creatief als in deel 3, veel doen ongeinspireerd aan maar eentje steekt er wel boven uit in hoe bizar en goor die is...die kakkerlak scene, damn! En bij die met dat waterbed zie je weer dat niet alles perse in de droomwereld gebeurt.

De eindscene waarin Krueger te lijf wordt gegaan is trouwens ook echt bizar en goed gedaan. Robert Englund is weer als vanouds aan het schmieren. Door de steevaste oneliners van Krueger zijn de Elm Streets eerder koddig en goor dan eng toch blijft het concept (je kunt niet gaan slapen, net als in Invasion of the Body Snatchers) sterk. Een Elm street film lijkt zo goed als de fantasie van de maker.

Ik kon de typische ijzingwekkende 80s synth klanken wel waarderen waarmee de horror scenes nog meer sfeer kregen.

Voor Renny Harlin moet het een goede vingeroefening geweest zijn, hij heeft later heel kundig Die Hard 2 gemaakt en nog wat meer actiefilms zoals The Long Kiss Goodnight.

De hip hop amateurs bij de eind credits zijn trouwens niet om aan te horen.

Redelijk deel in de reeks maar een aantal personages zijn slecht gecast. Er zitten knappe effecten in hier en daar en een paar brute kills: het vreetfestijn en vooral de snelheidsduivel zijn wel goed gedaan. De comic book guy is dan weer totaal niet wreed gedaan.

Het Rosemary's baby gegeven is amper genoeg om leven in de franchise te blazen want je krijgt het idee dat spanning gewoon niet meer de bedoeling is, cartooneske kolder krijgt nog meer de bovenhand. Visueel is er nog wel wat te beleven, op een gegeven moment krijgen we zelfs een Escher achtig tafereel dat veel wegheeft van de trapscene in Labyrinth (en waarschijnlijk heeft deze Freddy 5 daar ook leentjebuur van gespeeld). Op het einde wordt het allemaal wat warrig afgeraffeld en denk je het zal wel.

Bij de credits worden we net als in deel 4 getrakteerd op matige hiphop, dit maal met een slap Kool Moe Dee aftreksel...oh oeps het is echt Kool Moe Dee, die man heeft wel betere raps gemaakt.

Ooit in mijn vroege tienerjaren gezien en ik wist nog goed hoe grauw en deprimerend de film was, maar toen had ik er nog te weinig mee. Het leek vooral een parallel met de Sovjet Unie. Later is het bronmateriaal interessanter geworden door de (wat mij betreft alleszins terechte) aandacht die Orwell bij Engelse les kreeg. Uiteindelijk heb ik toen Animal Farm gelezen en vond ik Brave New World interessanter voor mijn lijst, van het lezen van deze klassieker is het nooit gekomen, waarschijnlijk had ik het idee dat ik het verhaal eigenlijk al kende en misschien ook wel door deze film. Brave New World had voor mij ook een interessantere toekomstvisie omdat die dystopie zoveel vrijer leek en dan vraag je je meer af wat er mis is met het aanvankelijk geschetste paradijs.

Maar de essentie van 1984 die deze film ook overdraagt (voor zover ik die ken dan, ik heb enkel gelezen over het boek) is zeker indringend en belangrijk, het grijpt bij de strot.

Bij sommige dingen moest ik evengoed wel lachen .dat lijkt raar maar dat was door de propaganda trucs die ze laten zien in de film. Je weet al heel snel dat mensen voor de gek worden gehouden, ook door het goudvissen geheugen. Het is als het NOS journaal, vraag mensen wat ze een week geleden zagen en ze zijn het vergeten. Ze zouden bij wijze van spreken deze maand kunnen beweren dat het heel slecht gaat en over een maand dat het heel goed ging en niemand zou het opvallen.

Prachtig vond ik trouwens toen Burton vertelde dat hij het zeldzame privilege had om de TV UIT te zetten! Geweldig.

Zeker, plezier is niet het woord wat van toepassing is bij deze film. Plezier is ook een woord wat waarschijnlijk in het woordenboek van deze dystopische wereld is afgeschaft.

Waarom dan toch zo'n film opzetten? Omdat hij nog steeds erg relevant is en denk ik gewoon even tijdloos als het boek. Het is duidelijk geen main stream film en niet alleen door de grauwheid en depri sfeer, maar ook door het bloot. Een geliktere versie zou er meer uit zien als Equilibrium (die ik ook goed vond hoor). Natuurlijk, de bittere armoede die je hier ziet is niet aanwezig in de westerse wereld, maar leugens en propaganda vanuit het establishment en diens bondgenoten zijn wel toegenomen.

Dus vrolijk wordt je er niet van maar het maakt indruk en is een belangrijke studie van de mens en beschaving. Drijvende krachten als macht en liefde waarbij de laatste enkel is toegestaan richting de macht. En onwetendheid van het gepeupel aan wordt gemoedigd.

Wie naar de mechanismen van deze Big Brother samenleving in de film kijkt zal ook parallellen zien met moderne pogingen om de mens te onderwerpen aan megalomane projecten waardoor niet zozeer de mensheid maar wel de menselijkheid ervan op het spel staat. Newspeak is alomtegenwoordig ook.In Nederland zijn hier ook voorbeelden van. Een woord als "buitenlander" wilden veel progressieven eigenlijk vernietigen. Dat moest "allochtoon worden". En dat woord mag nu eigenlijk ook niet meer.

Maar heel veel concepten en woorden uit 1984 zijn ook gemeengoed geworden in onze taal: Big Brother, gedachtenpolitie en de al genoemde newspeak. Orwell heeft ons bewust gemaakt van deze gevaren.

Het deed me ook even denken aan het Uur Der Waarheid van Philip K Dick (The Penultimate Truth). Hierin worden mensen wijsgemaakt dat er al heel lang een oorlog is en dat ze daarom hard moeten werken om gevechtsrobots te maken. Maar die robots worden gewoon als butler ingezet voor de elite, die het aan niets ontbreekt. Ook Dick moet ongetwijfeld Orwell hebben gekend.

De acteurs zijn sterk in hun vertolkingen, heel naturel. Hurt is nog meer een scharminkel dan normaal maar in zo'n film als deze past hij. De romance tussen Winston en Julia wordt wel erg snel gerealiseerd en je vraagt je dan toch af wat Julia ziet in Winston. Burton komt pas laat in de film maar is ijzingwekkend. De gebruikte muziek is apart en niet heel memorabel maar wel goed ondersteunend. Het budget kan niet erg hoog zijn geweest maar is slim gebruikt. (Bijna) alles ziet er vervallen en troosteloos uit maar overtuigt ook als setting.

Misschien moet je het kijken van zo'n film als deze vergelijken met studeren. Het is niet perse leuk maar het is zeker van waarde. En ik heb nu het gevoel door een mokerslag te zijn gemept maar voel toch ook enig optimisme omdat ik net als Winston (voordat hij "geneest") toch kan blijven geloven in iets dat sterker is dan de banale kwaad zoals het door beul Burton wordt verpersoonlijkt, hoe onvermijdelijk zoals die zich ook presenteert. Iedereen kan gebroken worden en omgevormd maar de mens zal zijn natuur en drang naar vrijheid en levenslust nooit helemaal kunnen verloochenen.

Blijft toch vooral een zeer onderhoudende misdaadthriller. Met de setting in 1980 wordt niet veel gedaan maar het verklaart de oudere auto's en kapsels (vooral dat van Bardem, die het vreselijk vond). Het einde is onconventioneel en er zitten nog wat overpeinzende bespiegelingen in die het tempo omlaag halen. Maar het is boeiend om te zien hoe zowel de karakters van Josh Brolin als Javier Bardem te werk gaan. Wie zich afvraagt wat de rol van Tommy Lee Jones is hoeft enkel de titel te lezen. Bardem zet verder een memorabele psychopaat neer die onvoorspelbaar is maar een eigen set strikte regels lijkt te hebben. Waarmee hij, zoals hem op het einde wordt verteld, zichzelf ook in een waan houdt.

Beetje vaag vond ik wel waarom Woody Harrelson die koffer liet liggen.

Was inderdaad in de videotheek bekend als Escape from Absolom.

Een b-film, maar wel uit het hogere segment, met een geweldige A-acteur: Ray Liotta, in de hoofdrol als Robbins, een soort Papillon met militaire training. Alleen al de intensiteit van zijn performance en zijn ietwat duistere uitstraling (niet voor niets groot geworden met de gangster film Goodfellas van Scorcese) maakt het de moeite waard. De shots van de futuristische gevangenissen smaken naar meer omdat het gros van de prent zich op het primitieve eiland afspeelt. Verwacht niet teveel actie, maar daar staat tegenover dat een aantal personages meer uitgewerkt wordt dan wat je doorsnee aan bordkartonnen figuren opgelepeld krijgt in zo'n film. Zo heeft Robbins een behoorlijke bagage die hem menselijker maakt. Prima soundtrack en qua sfeer wordt een goede balans gevonden tussen een behoorlijke dosis grimmigheid en lichtpuntjes van hoop.

Jammer dat Liotta niet wat meer carriere heeft kunnen maken na Goodfellas. Pas nog wel te genieten in Marriage Story als advocaat. Maar hier echt perfect.

Een nogal wisselvallige Bond, die vooral veel te lang duurt en van alles in de film wil proppen.

De openingssong vond ik ronduit wezenloos. Het hiernaast uit de mottenballen halen van All The Time In The World werkte voor mij ook niet. Dat is een romantischer stukje maar dat is deze film gewoon nergens. Een voorbeeld van hoe dat beter kan zie ik dan bijv in Living Daylights met If There Was A Man.

De actie in het begin is aardig maar hebben we al vaker gezien en voelt nogal als herhaling.

Zogenaamde stagiaire (waarom wordt gezegd dat ze nog maar een paar weekjes actief is, lijkt me duidelijk van niet?) Ana de Armas is wel erg competent. Bond nieuwe stijl, oh wat willen ze deze franchise toch graag nog meer moderniseren, gaat hier weer compleet over de top op de feministische toer en dan heb ik de nogal pedante Nomi nog niet eens genoemd. Gelukkig blijft die nog net te tolereren.

Rami Malek (o.a. Mr Robot) is op zich wel weer een goeie villain, door zijn creepy gezicht, met erg goed gedane makeup. Het verhaal best behoorlijk, zelfs lekker mysterieus af en toe, maar de weg naar Malek toe is wel omslachtig en maakt dat er wel een uur van de film af had gekund.

Dat eiland van Malek was een prachtige locatie van buiten en echt typisch Bond qua concept maar aan de binnenkant hebben ze er weinig interessants mee gedaan. Deed verlangen naar de mooie sets van bijv Spy Who Loved Me.

Slap aftreksel van Jaws "cyclops" is nergens bedreigend, een goedkope gimmick die geen enkel epic gevecht krijgt.

En wat is Q toch een slaapverwekkend mannetje geworden hier zeg, och och. Traditioneel toch goed voor de humor maar die zat er hier dus echt totaal niet in.

Ralph Fiennes als M...lijkt ook half te slaapwandelen, ik vraag me af of die er wel zin in had.

En Miss Moneypenny...normaal altijd goed voor een flirtje en grapje, was hier echt gebakken lucht.

Dan het sterven van Bond...het lijkt wel symbolisch bedoeld....zo daar dan, dood aan het patriarchaat! Ik hoop dat dit vooral het einde is van het Craig tijdperk en dat ze maar definitief nokken met Bond. Het werkt gewoon niet meer

Al met al voelt deze Bond als teveel weglaten van de goeie Bond elementen (kleurrijke, grote sets, stunts, humor) zonder daar voldoende voor terug te leveren. Alsof je naar een fletse zwart wit versie zit te kijken van iets, met slecht geluid. Het bestempelen van critici als te zure ouwe mannetjes die niet tegen verandering kunnen is goedkoop. Als je een auto gaat kopen wil je ook dat die er mooi uit ziet en vooruit kan rijden. Niet alles moet anders en verandering is niet altijd verbetering.

De film begint serieus maar zet je behoorlijk op het verkeerde been en ontspoort daarna prettig richting een soort van John Wick parodie. Waarbij ook de casting van Cristopher Lloyd begrijpelijker wordt want die mag ook een leuke rol voor zijn rekening nemen. Daarnaast mag hiphop legende Rza nog wat ondersteuning bieden. Maar Bob Odenkirk steelt absoluut de show als ogenschijnlijk doodgewone en saaie burgerman. Al met al totaal niet geloofwaardig maar zeker vermakelijk en vakkundig gefilmd.

Noot: ik zie nu al 3 recensenten voor mij John Wick noemen...nou ja dat is niet voor niets denk ik. Daar deed het zeker aan denken door de intense actiescenes. Maar eigenlijk waren ze hier nog vermakelijker en enerverender dan in die films.

Gemiste kans.

Een mengsel van spanning en totale verveling. In de kern wordt een (weliswaar fictief) verhaal verteld, een roman van Gyllenhaal wordt daarbij effectief uitgebeeld en deze doet denken aan de betere highway thrillers zoals The Hitcher en Breakdown, hoewel bescheidener in bloederigheid en actie. Hieromheen is er een compleet slaapverwekkend verhaal over het hervonden contact tussen de mislukte en ongelukkig getrouwde "kunstenares" Adams (die exposities maakt met dikke reten) en haar ex, de romanschrijver. Aan het eind wordt je nog even tot nadenken aangezet...poeh zou Gyllenhaal zelfmoord gepleegd hebben? Maar eigenlijk boeit dat je dan al niet meer.

Verder weer zo jammer dat Jena Malone met zo'n piepklein bijrolletje genoegen moest nemen...oh en waar bleef Michael Shannon....echt een halve minuut in beeld geweest en dat was het...wat een verspilling van deze talenten!!!

Prima film. Wat teveel geschreeuw, maar stevige performance van een wat sombere Skarsgard die zich schikt naar een noodlot dat hij beschouwt als onvermijdelijk. De scenes met rituelen en sjamanen kunnen misschien wat vervreemdend werken maar zijn gelukkig niet te vaag. Al met al is het verhaal heel simpel en wordt er niet moeilijk gedaan met allerlei symboliek en andere arty farty-ness. De noordelijke landschappen zijn fraai zoals je mag verwachten maar het heeft weinig opsmuk en houdt het meestal sober. Geen spektakel, wel boeiend genoeg om te blijven kijken in al zijn eenvoud. De vrouwelijke karakters spelen een niet te onderschatten sleutelrol en voor de invulling daarvan zorgen de (toegegeven zeer fraaie) space alien Anya Taylor-Joy en Nicole Kidman, waar ik steeds minder mee heb. De moeite waard om een keer te zien, maar meer ook niet.