Meningen

Misschien een tikje overgewaardeerd en het zomeraanbod is tot dusver vrij bagger dus een kinderhand is snel gevuld...maar ik heb me vermaakt. Voor een keer is een film als deze leuk. Het is wel zeer voorspelbaar en erg innemend is het karakter dat Pitt speelt niet, hij is even hypocriet als stronteigenwijs want hij wordt boos als een ander zich precies zo eigenzinnig gedraagt als hij. De race scenes zijn mooi gefilmd maar ik snap werkelijk geen hout van die bizar rare F1 regels waar een voorsprong zo weer kwijt geraakt kan worden omdat er ergens een botsing is. Verliezen kan dan winnen betekenen en winnen verliezen...verder is het wegbeuken van de tegenstander nu ook niet een erg inspirerende move waardoor je denkt "goh wat een mooie sport".

Voor ongeveer een seconde zijn Max Verstappen en Lewis Hamilton (bah!) in beeld. Pitspoezen waren al afgeschaft want naar vrouwelijk schoon kijken is heel erg seksistisch (tegenwoordig kijk ik alleen naar de neus of gewoon de andere kant op). Ik vond Rush geen topper maar die gaf wel meer een beeld van persoonlijkheden.

Redelijk, maar weinig bijzonder.

Aardige film met dito vertolkingen. De 60s film was al lang aan een update toe en Equilibrium kwam het dichtste bij tot dusver. Die film vond ik wel een stuk beter: mooier gefilmd en enerverender. Actie zat hier ook niet in, terwijl daar wel kansen voor waren.

Het mist verder misschien nog wat zeggingskracht, in het tonen wat nu echt zo belangrijk is aan die boeken. Wel zitten er hier en daar aardige maatschappijkritische en actuele noties in. Zo wordt de censuur in de toekomst deels geweten aan doorgeschoten feminisme en onverschilligheid van de massa, die steeds minder leest. Verder zijn de literaire fragmenten wel uit klassiekers maar niet te afgezaagd.

Een interessante vraag die verder wordt gesteld is of vrijheid niet belangrijker is dan geluk. Ik ben overtuigd van wel.

Heel pover zou ik de film zeker niet noemen maar het is toch wel duidelijk een tv-productie en HBO productie waarde is er ook niet aan af te lezen.

Was wederom zeer de moeite waard. Met name Timothy Hutton speelt erg goed hoewel hij nou niet echt lijkt op de echte Christopher Boyce. De vertolking van Penn komt wat kinderachtig over, alsof hij een jankende kleuter speelt die op het schoolplein loopt te dealen.

De productiewaarde is in orde, ook al waan je je niet in alle opzichten in het einde van de jaren 70. De soundtrack is afgezien van de geweldige song This Is Not America (in de film is het een Mexicaanse politieagent die dat zegt) niet heel memorabel. Het script is behoorlijk to the point, zonder al te veel geouwehoer en gebruikt hier en daar echte citaten van Boyce uit 1 van zijn zeldzame interviews.

Even verbluffend als het CIA schandaal dat Boyce tot zijn landverraad motiveert is het amateurisme bij de CIA zelf, het gemak waarmee er van alles in en uit het gebouw kan worden gesmokkeld en hoe een piepjong iemand zomaar met ultra-gevoelige informatie mag gaan werken, alleen maar omdat ze zijn papa aardig vinden. De CIA komt er hoe dan ook bekaaid af en als Amerikaans burger zul je je na het bekijken van deze film niet een stuk veiliger voelen!

Het verhaal blijft fascinerend en als je er meer over leest en bekijkt dan kun je je toch wel enigszins inleven in de hoog intelligente Boyce, die na een aantal jaar nog wist te ontsnappen nadat hij in de gevangenis Escape From Alcatraz mocht bekijken en daardoor het idee kreeg een papier-mache pop te maken om tijd voor zijn ontsnapping te rekken. Er zou met gemak nog een interessant vervolg kunnen worden gemaakt. Boyce wist nog 2 jaar uit de handen van het gezag te blijven en leefde in de natuur maar beroofde ook banken totdat hij weer op werd gepakt en levenslang kreeg. Hij is uiteindelijk in 2003 vervroegd vrijgelaten na een juridische strijd die een decennium duurde. Hij is nu getrouwd met de vrouw die hem uit de gevangenis heeft gepleit.

Vermakelijk videovoer, zeker boven gemiddeld B-film nivo. Het voelt echt als een jaren 80 actiefilm met de nodige (redelijk geslaagde) humor, maar ook cliche's zoals een gangsterbaas met buitenlands accent en een potige rechterhand. Hier en daar leuke achtervolgingen met stunts.

Yancy Butler is en speelt heerlijk. Jammergenoeg nooit een A-ster geworden, Witchblade lukte niet helemaal en ook alcoholproblemen zullen haar carriere geen goed hebben gedaan. Ze draagt de hele film met haar intensiteit en acteert beter dan stoten als Angelina Jolie of Megan Fox.

Soms wel erg ongeloofwaardig is hoe Yancy zich elke keer redt uit onmogelijke situaties. En goedzak mcCoy kan ook opeens schieten als de beste.

1 scene valt echt uit de (verder redelijk luchtige) toon, die met die serveerster (die zomaar neergeknald wordt, je waant je opeens in Natural Born Killers of zo). Verder haalt een geforceerde romance de film ook te veel uit het ritme. Terwijl spetter Yancy toch wel iets beters moet kunnen vinden dan zo'n brave Hendrik. Beter was geweest de band wat langzamer op te bouwen in plaats van meteen te gaan tampen in de eerste hotelkamer die ze kunnen vinden. Of had van Yancy nog meer een femme fatale gemaakt die hem gewoon voor haar karretje spant.

Lastig te vinden titel verder die destijds meteen op VHS/DVD geslingerd is, ik heb de film gewoon op YouTube gekeken:
Fast Money (1996) Full Movie - YouTube

Leuk en luchtig filmpje, een iets vrolijkere en minder sarcastische maar ook minder diepgaande filmvariant op wat we kunnen zien in de geweldige serie Freaks and Geeks, die zich ook ongeveer eind jaren 70 afspeelt. Verwacht geen uitgebreid verhaal maar vooral korte gebeurtenissen die soms een leven kunnen veranderen maar soms ook niet. Ik had bij het kijken nooit het idee dat dit door een vrouw geregisseerd was, bijvoorbeeld omdat toch vooral de mooie meiden (Cates, Leigh) het meest en het langst bloot in beeld komen. Anderzijds kun je het als een stuk emancipatie zien, de moderne jonge vrouwen nemen hier gewoon meer initiatief omdat ze ook seksuele ervaring op willen doen en uiteindelijk de best passende man willen zien te vinden. Sommigen zullen het evengoed "shocking" vinden om meiden openhartig te horen praten over ontmaagding op hun 13e.

Opvallend is het groot aantal bekende gezichten van acteurs die toen nog niet doorgebroken waren en een piepklein bijrolletje hebben (Eric Stoltz, Forest Whitaker) of zelfs maar heel even als figurant meedoen Nicolas Cage). Reinhold en Leigh zijn het leukst en krijgen natuurlijk ook veel meer screen time. Leigh lijkt een supersnol in wording maar haar verhaallijntje pakt toch sympathiek uit. Sean Penn blijkt opvallend weinig moeite te hebben met het spelen van een surfend wiethoofd die duidelijk niet om zijn intelligentie "cool" gevonden wordt maar om zijn schaamteloos onbezorgde en rebelse houding. Je zult waarschijnlijk ook nu op de middelbare school nog steeds kunnen waarnemen dat de allergrootste debielen het meest populair zijn.

Heckerling heeft een apart oeuvre opgebouwd en ik blijf me vooral verbazen over het stompzinnige Clueless als je het vergelijkt met intelligentere films als Loser. Ze is in ieder geval ook hier al in staat om heel verschillende types te tonen en ze niet perse in een hokje goed of slecht te stoppen.

Flauw en overbodig vervolg. Na de eerste 3 delen (en dit is kennelijk al de 6e in de reeks) was de koek echt wel op. Die hadden ook een leukere cast. De bizarre ongelukken zijn dit keer echt te vergezocht en er vooral op uit zo goor mogelijk te zijn. Knap in beeld gebracht maar echt niet beter dan de vroegere delen.

Tijdje geleden voor mij. Het blijft voor mij een gaat-wel-film.

Net als de eerste kijkbeurt kon ik er niet helemaal in komen. Het verhaal over alien geesten lijkt te weinig aan me besteed. Visueel grijpt het me niet omdat die fantoom monsters geen smoelwerk hebben.

Toch doet de film wel een aantal dingen goed. Niet teveel karakters en ze hebben genoeg persoonlijkheid en expressie. Dat laatste is zeker voor die tijd toch echt goed gedaan. Verder hebben ze erg goede (en bekende) stemacteurs gebruikt.

De Final Fantasy-titel is behoorlijk geschoenlepeld. Het had net zo goed iets totaal anders kunnen heten. Puur commercieel ingegeven. Ach ja anders had ik het misschien ook minder opgemerkt.

Grafisch is het niet overdonderend (meer). Deze kwaliteit graphics was al te zien op de PS3 (Heavy Rain). Maar dat doet niet af aan de enorme effort die toen gedaan is. Destijds natuurlijk met de nodige hype, die al lang gedateerd is (acteurs die voor hun baantje vreesden).

Merkwaardig project van Blomkamp: duidelijk met veel professionaliteit en budget gemaakt en meer (erg indrukwekkende) special effects dan menige biosfilm. Dit door lang niet alles met cgi te doen maar ook veel met praktische effecten. Toch duurt het maar een half uurtje en is het niet eens een afgerond verhaal. Het sleept je meteen mee in een bizar en bloederig Metal Gear Solid achtig verhaal (mutanten, aliens, superwapens) en smaakt naar veel meer. Gewoon erg jammer dat het niet afgerond is. Daar waren maar een paar extra scenes voor nodig. En ik denk dat dit makkelijk een heerlijke stripachtige pulpfilm van 1,5 uur had kunnen zijn. Zonde!

Al heel vroeger gezien, maar daarna heel lang niet. Eigenlijk vind ik hem nu beter dan toen omdat ik wat meer inzicht heb in hoe het hele Vietnam trauma moet zijn geweest, hoewel John Rambo dit goed samenvat op het eind, wat me dit keer meer raakte. Misschien ben ik nu ook wat milder, omdat ik me niet zo stoorde aan die flinke val en de daarop volgende zelfgenaaide hechting. Het is best goed in beeld gebracht en met voldoende suspension of disbelief. Bovendien wordt hiermee extra neergezet wat voor ijzervreter Rambo echt is en dat hij die eremedaille niet zomaar kreeg.

Stallone is goed gecast, het is nooit een topacteur geweest maar deze rol past hem net zo goed als Rocky en niet voor niets zijn Rambo en Rocky voor hem altijd de iconische rollen gebleven. Crenna en Dennehy zijn zeer degelijk zoals altijd. We zien ook nog een piepjonge David Caruso, met het opvallende knalrode haar.

Het wangedrag van de politie is niet te karikaturaal naar mijn mening. Zo vind ik Dennehy vrij redelijk, terwijl Rambo ook een lastige jongen is die niet luistert en bijna nergens antwoord op geeft. Maar natuurlijk zitten er ook bullies bij die politie (vooral die ene die eerst met zijn knuppel wil spelen en daarna vanuit die helikopter er lustig op los schiet) en krijg je ook het idee dat de politie nu eindelijk, daar in die slaapstad, hun mannelijkheid eens kunnen tonen. Een linke situatie, met onvermijdelijke slachtoffers en dat wordt goed uitgebuit.

De beelden van de locale natuur zijn fraai op momenten, maar veel spanning gaat de actie nooit krijgen, omdat de lokale politie zich nogal verkeken heeft op de krijgskunsten van de groene baret. Het is gelukkig dan ook meer een tragisch verhaal dan een actiefilm, met een zeer bescheiden body count.

Aardige film. Voor een keer dan. Het is weer eens wat anders dan de bekende formule van "veilige" films als The Right Stuff of Apollo 13. Waarvan ik zelf met name The Right Stuff erg goed vond en de beste ruimtevaart film, ook al ging die niet in op de maanlanding. Die in deze film ook overkomt als een parkwandeling, zo weinig lijkt er fout te zijn gegaan. Vooral voorafgaand aan die missie is er drama geweest en maatschappelijke kritiek door de geldverslinding van de NASA toen.

Ik begrijp dus wel waarom de film door velen te saai gevonden wordt. Verder ook geen schietpartijen, schuddende tieten of explosies. En er wordt niet eens in geneukt. Maar even serieus, de film heeft sterke en mindere momenten. Het probleem is dat, voor een biopic, Armstrong teveel een onbekende voor ons blijft. Natuurlijk is hij stoicijns en uit hij zich amper. In bepaalde scenes wordt duidelijk dat hij een binnenvetter is die vooral met rust gelaten wil worden en bij teveel emoties een fysieke uitlaatklep zoekt (zijn glas kapotknijpen bijvoorbeeld). Het past ook wel bij een wetenschapper die ontzettend veel kennis van zaken moet hebben en het hoofd koel moet houden. Het soort grappenmakende, stoere waaghals zoals The Right Stuff met zoveel plezier liet zien, maakt hier plaats voor de beta-droogkloot. Ik heb evengoed bewondering voor dat soort man en kan het koele, logische wel waarderen. Ik moest ook wel een beetje lachen om de scene waarin vrouwlief eerst aan Neil vraagt wat de kans van overleven is en vervolgens woedend laat weten dat ze geen getal wil horen. Vraag het dan niet, doos!

Te weinig inzoomen op hemzelf komt natuurlijk door de fenomenale belevenissen van Armstrong. Maar ook die krijgen niet alle ruimte. Want de terugreis naar de aarde van de maan, het spannendste deel van die missie, wordt compleet overgeslagen! Want dan zit je al ruim over de 2 uur...

Misschien was een mini-serie beter geweest. Verder zit er totaal geen humor in een al met al toch vrij depri filmpje dat eigenlijk iets prachtigs moet vieren. Visueel mist het ook wat grandeur hoewel de landing van Armstrong zelf er prachtig uitziet.

Ik ben geen fan van Gosling en ook ik vind dat hij te vaak dezelfde man speelt. Maar toch zie je prima acteerwerk, af en toe waan je je echt in de jaren 60 alleen al door de manier waarop gepraat wordt, ook door hem. Foy moet het doen met heel weinig, ze is typisch de vrouw die enerzijds niet met een saaie boekhouder wilde trouwen maar anderzijds toch liever iemand heeft die geen gevaar voor eigen leven loopt en de helft van de tijd met waterlanders in de ogen boos zit te kijken omdat manlief het misschien niet overleeft. Can't have your cake and eat it, Claire. Foy valt niets te verwijten maar jammer dat ze zo'n eenzijdig geschreven, jammerende doos moet spelen (ik bedoel mens, ga dan niet trouwen met een astronaut).

Zeker geen thriller! Meer een drama en vooral toch een wat rare film met teveel geklets, een nogal monotone en sombere setting die wat saai wordt op den duur en met een totaal gebrek aan spanning, afgezien van een onheilspellend muziekje op de achtergrond. Het "onethische" komt totaal niet uit de verf en blijft een beetje hangen in een nogal eentonige ecologische boodschap die wat geforceerd overkomt.

Ergens lijkt de film op 2 benen te hinken, de ene de opwarming van de aarde wat angst voor het einde der tijden aanwakkert en anderzijds de vrouwen die naar de liefde van Toller verlangen, die hij zichzelf niet toe wil staan. Hierdoor mist de film focus.

Hawke speelt inderdaad heel goed maar zijn pad naar zelfdestructie vond ik door het voorgaande ook niet overtuigend en vaag. Soms zit dat in simpele dingen (wat is dat paarse spul wat hij drinkt nou eigenlijk en is hij ziek geworden en bloed gaan plassen door schoonmaakmiddelen in te nemen of kwam dat later?).

Als atheist vond ik het op zich best eens interessant eens een kijk in de keuken van een locale oecumene te nemen. Maar het blijft bij wat vooral lijkt op een wat onhandig verpakte kritiek op de kerk: enerzijds op het zich afzijdig houden van misstanden zoals vervuiling, anderzijds op het celibaat.

Interessant te vermelden verder dat dit zich net als het begin van het veel oudere Hardcore (1979) wederom afspeelt in een van oorsprong Nederlandse (West Friese in dit geval) eeuwenoude christelijke gemeenschap in Amerika.

Poeh, ik kon het al snel niet meer aanzien. Meneer is niet alleen ongelukkig, zijn lief moet dat ingewreven worden en mag lekker meegenieten van meneers chagrijn. Wat ik na een paar minuten al dacht was "stakkers, ga scheiden." En dan de manier waarop loser Nicholson bij de blowlingbaan direct versierd word door maar liefst 2 dames die hem niet kennen, alsof hij opeens Don Juan in het kwadraat is, zodanig zelfs dat hij niet eens moeite hoeft te doen: cringe level ongeloofwaardigheid.

Typisch om hier bij de commentaren weer een aantal vingertjes richting het kapitalisme en de consumptiemaatschappij te zien. Maar iedereen is zelf verantwoordelijk in hoe materialistisch je je opstelt. Eigen keuzes. Je kunt gewoon simpel leven en op een houtje bijten als je dat wilt. Dat kan zelfs beter als iedereen economisch vrij is en dus veel minder belasting betaalt. Is huisje boompje beestje "materialistisch"? Hangt er van af wat voor vrouw (of man) je trouwt.

De zinloosheid zie ik overigens wel als typisch voor een ieder-voor-zich maatschappij waarin een gemeenschap, waarin mensen voor elkaar dingen doen en betrokkenheid hebben, amper nog bestaat en die maatschappij is veel erger geworden toen iedereen de papkindjes mentaliteit kreeg dat vadertje staat alles voor ons moet oplossen. Individualisme is prima, zelf geen verantwoordelijkheid nemen is dat niet. Dat laatste is al heel snel duidelijk iets waar Robert niet zo'n zin in heeft. Eigenlijk wel een heel typische film voor het begin van de jaren 70 want toen heeft de genoemde mentaliteit niet alleen vleugels gekregen, er stond ook een hele generatie zelfbenoemd "progressieve" wolkenfietsers op die alles beter wist en op zijn kop wilde zetten.

Nu weet meneer in de film ook niet wat hij wil. Zeer herkenbaar (w.b. vroeguh) en begrijpelijk en vooral dat trok me aan maar ik heb geen zin naar zo'n harteloze zak te gaan zitten kijken die enkel aan zichzelf denkt en iedereen omlaag sleurt. Het is ook wat vermoeiend om zo iemand alleen te zien modderen. Want als ik het zo lees dan leer je niet echt een mooi of bijzonder mens kennen en ontbreekt diepgang. Ik vind het meestal interessanter als er een soort loutering is, catharsis, ontnuchtering, een bijzondere gebeurtenis waardoor iemand verandert ten goede.

Bodies, Rest and Motion vond ik zelf een goeie generation X film over dat bijna pathetische zoeken naar zingeving, ruim 20 jaar later gemaakt. Wie deze 5 Easy Pieces gedateerd vind kan bij die fijne en lome film wellicht terecht (hoewel we daar Tim Roth een beetje zien als de Nicholson hier, maar minder hard).

Flash Gordon begon halverwege de jaren 30 als pulp strip en werd slechts enkele jaren later al verfilmd in een enorme reeks matineefilms, zogenaamde serials. Ze zijn een grote inspiratie geweest voor George Lucas. Dat ouderwets pulp achtige was wat me aantrok om deze nog eens een kans te geven.

Deze verfilming laat Flash Gordon voor het eerst in kleur zien, als we de 70s porno Flesh Gordon even niet meerekenen. En wat voor kleuren, het is een bonte vertoning.

We zien best mooie decors en hier en daar fraaie kostuums maar de schepen zijn erg lelijk net als een aantal monsters. Het is echt hit or miss met veel visuele dingen en hoewel er wel liefde uitspreekt doen bepaalde ontwerpkeuzes echt pijn aan de ogen. De 35 miljoen dollar van het budget zijn helaas niet zo goed besteed: ook in die tijd had je dan wel vakkundigere effecten kunnen krijgen zoals Lucas al liet zien met zijn Star Wars films.

Dan de cast: vooral de koninklijke en keizerlijke rollen worden leuk ingevuld, Dalton en Von Sydow hebben er theatraal plezier in net als als Aura maar love interest Dale is erg saai en Sam J Jones overtuigt met name in het begin te weinig als titelheld Flash Gordon, zijn uitstraling is te onnozel.

Dieptepunten zijn American Football met een pompoen in het paleis waarbij ze opeens in slapstick modus gaan en het belachelijke kussengevecht tussen Aura en Dale. Bij die eerdergenoemde scene was ik bij mijn eerste poging net als destijds mijn pa en broer al afgehaakt van de hele film en ook nu, 30 jaar later, haalde het mij enorm uit de film. Sommige stukken dialoog zijn ook echt te koddig, bijvoorbeeld als Flash het al over kinderen heeft tegen Dale, die hij net een klein uurtje kent. De film is op meer momenten compleet uit balans, want een aantal scenes zijn gewoon horror, als er mensachtige aliens overlijden (de uitpoppende ogen van Klytus, ogen uit de kassen van dat mannetje met die bril en weet ik het allemaal). Paste echt niet.

De glamrock soundtrack van Queen is best aardig en ligt goed in de oren maar mist het epische waar John Williams zo'n meester in was (vergelijk maar met de Superman soundtrack bijv), het is gewoon niet neuriebaar.

De film mist wat tempo nog. Elke scene is ook puur studiowerk en het geeft alles iets statisch.

Eindoordeel: matig. Een krappe voldoende.

Genoten. De film schiet wel tekort op visueel vlak, zeker als er veel effecten gebruikt moeten worden. Die baby's in het begin bijvoorbeeld, oei oei oei wat nep. Maar eindelijk weer een leuk superhelden verhaal na een karrevracht van uitmelkerij en matig geinspireerde flauwe hap. Het zal niet verbazen dat ook dit eigenlijk weer een origins story is: die zijn vaak het leukste. De film doet verder denken aan de laatste Spiderman film: tijdreizen en meerdere acteurs die ooit dezelfde rol als held hebben gespeeld..

Ezra Miller beviel mij uitstekend, het kan mij niets schelen wat deze man aan capriolen uithaalt in zijn prive leven, voor mijn part staat hij elke avond coke te snuiven van een paar blote billen. Hij is door zijn nervositeit en chaos leuker dan de wat onberispelijkere Flash van de tv-serie. Deze DC film is trouwens net wat minder braaf met wat seks grapjes en grof taalgebruik. Qua locaties en visuele flair had de film wat meer kunnen bieden. En ik had liever gewoon Superman gezien ipv dat nichtje. Maar het verhaal en de acteurs maken het goed, hoewel er ook ruim genoeg actie in zit. Aardig om ook Michael Shannon weer te zien ook al blijft zijn schurk Zod erg vlak, doordat hij nooit echt een scene op Joker of Lex Luthor achtige wijze mag stelen. Maar die man heeft gewoon een bijzonder markant gezicht. Michael Keaton speelt verder Batman alsof hij het nooit verleerd heeft. Immer een vakman en toch de beste van alle Batmen!

Misschien werd het wat sentimenteel op het einde maar het werkte voor mij. Geslaagd biosmiddagje.

Flutliners. Ondanks Ellen Page en een bijrolletje van Sutherland doet de film vooral verlangen naar de op de keper beschouwd betere cast van het origineel. Het verhaaltje is zowat hetzelfde maar het wordt gewoon minder overtuigend verteld en visueel is er ook weinig te beleven. De karakters zijn verder niet interessant genoeg.

Prima compacte film, met een heel beperkte omgeving (de binnenkant van een vliegtuig) maar toch zeer onderhoudend. Het is niet nagelbijtend spannend maar het plot is best aardig en weet er door de kracht van suggestie meer uit de halen. De casting van Wahlberg is wat apart, ik had een andere keuze gemaakt. De andere acteurs zijn minder bekend maar doen het goed. De soms licht komische noot zal sommigen misschien storen. Maar Gibson doet als regisseur weinig verkeerd. Minder is meer. Er had vooral meer uit de psychopaat gehaald kunnen worden voor de spanning. Ik heb me vermaakt en begrijp de haat niet.

Pluspunten:

-de lekker foute hoes, met die pontificale benen- en billenpartij, dit werd een trend voor de latere filmhoezen;

-vermakelijke beginscene waarin de luchtige toon meteen wordt gezet;

-de fantastische titelsong. Sheena Easton's ogen werden door de makers zo mooi gevonden dat ze als enige Bond-zangeres ook te zien is in de clip;

-lekkere seventies muziek, soms zelfs disco achtig. Goed voor het retro sfeertje;

-de zalige blonde schaatsdel Bibi en het hilarische advies van Bond aan haar: "please don't grow up any further, the opposite sex won't survive it";

-de prachtige shots in Cyprus;

-de bergbeklimming (alleen snap ik die schoenveters niet!);

-de achtervolgingsscene met die lelijke eend, vrij hilarisch;

-de stille bijrol van Charles Dance, die zich later toch een geweldig acteur zou bewijzen;

-de charmes van Roger Moore, op min of meer zijn hoogtepunt in zijn carriere als James Bond;

-Margaret Thatcher op het einde, geweldig!

Minpunten:

-Bondgirl Carole Bouquet is mooi maar heeft geen tieten, acteert matig en is slecht gedubd. Ja, geef mij dan maar een wilde nacht met lichtekooi Bibi, als ik toch een scheve schaats zou moeten rijden...;

-gebrek aan tempo en gave stunts;

-in de scene met de lelijke eend zie je bij het achteruit rijden te duidelijk dat ze fast-forward gebruiken;

-de onderwaterscenes zijn niet strak genoeg, soms moeilijk te volgen;

-de ski-scenes zijn wat lauw en flauw;

-anti-climactisch einde, zonder spektakel;

-geen Q gadgets gebruikt;

-weinig interessant verhaal.

Toch al met al een van de betere Bondfilms, maar het mist wat flair en actie.

Ondanks de lange speelduur continue onderhoudend. Mooi in beeld gebracht met een goed verteld verhaal. Ik vond hem leuker dan Rush. Ik ben het ermee eens dat de personages wat vlak blijven, hooguit Bale heeft wat meer te doen als de wat excentriekere Miles. Vooral de passie voor zowel het racen als het sleutelen aan de optimale wagen en de botsing die dat brengt met de Ford burocratie worden overtuigend gebracht. Er valt wel meer aan te merken...nergens wordt echt overtuigend hoe vermoeiend en slopend Le Mans moet zijn, we zien Bale even slapen als hij afgewisseld wordt, that's it. En eigenlijk wordt ook wel duidelijk hoeveel geluk je moet hebben als je ziet hoe sommige coureurs perfect rijden en toch hun kar in de prak zien gaan omdat een voorligger de bocht uit vliegt en ze daar tegen aan botsen.

She's a whole lotta woman!

Toch een belangrijk stukje filmgeschiedenis, al mag het in de pulp categorie zitten: de blaxploitation. Het exploitatieve valt op zich mee. Afgezien van een paar blote borsten hier en daar, waarbij we de imposante voorgevel van Pam (bam! ma'am) dan weer helaas niet naakt mogen bewonderen, is er niet enorm veel seks of actie. Maar het is zeker niet geschikt voor kinderen. Er zit namelijk wel een bepaalde groezeligheid en rauwheid in, deze wraakfilm komt uit het Death Wish tijdperk, de cynische jaren 70, vol drugs, prostitutie en minstens zoveel corruptie. Ietwat verlicht met best grappige dialogen en scenes hier en daar, zoals dat bargevecht.

Helaas zit er ook knulligheid in de actie: het bloed ziet eruit als maissiroop en de handgevechten ogen klunzig.

De speelduur is lekker efficient en de stijlvolle Pam Grier steelt de show uiteraard. Met die enorme afro van haar, en de aankleding van de hele film is het af en toe ook een 70s modeshow, compleet met Motown soulmuziek. Dat gedateerde is ook de charme want verder is het niet heel bijzonder.

Een wat sterker verhaal met een topcast, meer budget en betere regie en je krijgt iets als Jackie Brown. Maar die duurde weer te lang. Dit is een aardig opwarmertje voor de fans. En die filmhoes is erg kleurrijk en stijlvol, waarom maken ze ze niet meer zo?

Interessant moordmysterie dat zich opvallend weinig in de rechtzaal afspeelt. Gosling is hier opvallend cocky voor zijn doen en dat gaat hem goed af. Hopkins is redelijk maar doet dit soort rollen ook in zijn slaap.

Door een aantal plotgaten is de afwikkeling minder bevredigend: Hopkins is kennelijk na de moord toch het huis uitgeweest, ook al had men geconcludeerd van niet. Kennelijk vermomd als tuinman met hoed? En kennelijk kon hij zo de hotelkamer in van de vreemdgaande agent. Die daar zijn pistool had laten liggen? Jaja...

Het motief van Hopkins om al deze spelletjes te spelen is ook vaag. Er is geen duidelijke reden waarom hij iets tegen Gosling zou hebben. Wel tegen die agent, maar die had geen zelfmoord hoeven plegen, dat was een bonus.

Bovendien wordt je als kijker het plezier ontnomen om te speculeren wat Hopkins nu precies gedaan heeft. Het is al met al een film die goed weet te boeien tot de laatste 10 minuten waarin gewoon een verhaal uit de doeken wordt gedaan wat niet helemaal overtuigt.

Goed uitgewerkt verhaal, wat ontbreekt aan spanning wordt gecompenseerd door de beklemmende situatie waar Ford al snel in terecht komt. Ford speelt heel goed, Seigner is een fijne medespeelster die als kruimelcrimineel een mooi contrast mag vormen met de upper class chirurg. Genoeg Parijse sfeer ook, met een lekkere chaos.

Er zit wel een typisch cliche in: nachtclubs die hun eigen doosjes met lucifers gebruiken en crimineeltjes met de onhebbelijke gewoonte om deze achter te laten in hun bagage, zelfs als ze niet lijken te roken...

Maar allez! Met Polanski zit je altijd wel goed. Seigner moet hem bevallen zijn want in het wrange maar sterke Bitter Moon mocht ze opnieuw spelen.

Stomvervelend en een enorme dip in nivo ten opzichte van eerdere delen. Het eerste half uur gebeurt er amper iets interessants. En vanaf dat moment krijgen we echt cartoon achtige humor, ongrappig en lelijk gefilmd, met heel vervelende karakters. Een kort gastoptredentje van Johnny Depp mag niet baten. Er valt ook werkelijk geen touw aan het verhaal vast te knopen.

Het lichaam van een autocoureur wordt begeerd door een dode miljonair die een nieuw lichaam nodig heeft.

Ondergewaardeerde sf met cyberpunkelement en 80s vibe die vooral te lijden heeft onder een lage productiewaarde. De toekomst ziet er gewoon niet tof genoeg uit. Er worden kunstgrepen gedaan zoals vreemde wagentjes en auto's, die soms alleen maar een andere kleur hebben dan je gewend bent. Sets zijn ook totaal niet bijzonder.

Hopkins heeft helaas niet veel te doen, Jagger meer en doet het aardig. Jonathan Banks is duidelijk gegroeid als acteur als je hem in Breaking Bad of Better Call Saul ziet want hier is het nog echt een houten Klaas. De Russo zat zeker op het toppunt van lekker maar is ook wat houterig. Estevez is een twijfelachtige keuze...hij weet een rol nooit echt anders in te vullen dan in andere films dus je ziet altijd same old Emilio.

Raar is verder hoeveel mensen Estevez proberen te doden terwijl hij toch echt alleen levend een waarde heeft. Maar het verhaal zit verder wel behoorlijk goed in elkaar vond ik. Vrij simpel maar op het eind komen er nog een lekker aantal plot twists bij. En die werden fatsoenlijker afgehandeld dan ik gewend was. De film had er veel toffer uit kunnen zien, met net een wat betere cast en dan had het een klassieker kunnen zijn. Wel is de huidige waardering hier echt te laag, het is een vermakelijk stuk videovoer uit een tijd dat men veel meer moeite moest doen om de toekomst te laten zien. Je kon hetzelfde productieprobleem zien bij The Running Man bijvoorbeeld.

Dit mindere vervolg, dat evengoed de moeite waard is, geeft een schokkend beeld weer van de narcostad Marseilles (inmiddels nog meer verloederd naar het schijnt). Het sterke van het verhaal is de lastige situatie waarin Popeye nu wordt geplaatst: hij spreekt geen woord Frans en de Franse politie moet hem niet. De gevangenname van Popeye (en zijn kennismaking met die heroine-oma) maakten wel indruk door hun grimmigheid. Het afkicken duurde veel te lang maar geeft de hel van een cold turkey wel redelijk effectief weer. Het einde is dan weer te snel afgeraffeld in een poging de film toch weer wat vaart te verschaffen. En anno 1975 mag filmbloed er toch wel anders uitzien dan oranje verf...

Meer dan prima. Door het zeer hoge tempo net niet te gedateerd, geen moment dat verveelt en een verassend einde. Een aardige bonus is dat bepaalde scenes vandaag niet meer zouden "mogen" (want vermeend racisme, U kent het wel). Mooi geschoten beelden van de steden (we zien vooral New York, Marseilles komt vooral in deel 2 aan bod) en competent gefilmde achtervolgingen. De film heeft de toon gezet voor veel later werk. Helaas werd het achter de boef aan rondrennen door stad een cliche op zichzelf. Hackman speelt een uitstekend geschreven antiheld, die soms enorme fouten maakt, wat ook vandaag de dag nog steeds als zeer verfrissend mag gelden.