Meningen

Redelijk verdienstelijk vervolg dat natuurlijk in het kielzog van Scream (er zitten nog twee verwijzingen naar die film in zelfs) nog een graantje mee probeerde te pikken. Met opvallend weinig bloed ten opzichte van Scream. Ik miste ook wat ziekere kills zoals in Halloween 2 en soms laten ze daar zelfs duidelijke kansen voor liggen. Het is allemaal net iets te light. En dat werkt hier minder omdat het niet de humor heeft van Scream. De vele jump scares, momenten dat Laurie Myers slechts denkt te zien en de "now you see me, now you don'ts" zijn verder iets te overdadig. Gelukkig is de speelduur dat niet en wordt er verder geen tijd verdaan. De finale is nog best aardig ook.

Ik vond wel dat Myers er in deze film niet griezelig genoeg uitzag, zijn masker is te clean, zijn ogen zijn te duidelijk zichtbaar soms en dat kapsel met piekhaar is soms zelfs bijna lachwekkend. Het immer korte haar van Jamie Lee sinds half jaren 80 is hier ook wel jammer, want in de eerste 2 Halloweens was ze niet enkel door jeugdigheid lekkerder.

Nu is er wederom een nieuwe Halloween in aantocht met wederom Laurie en Michael Myers (opvallend gezien het einde hier!). Als ze dit goed willen aanpakken: meer spanning, meer bloed, ziekere kills en gevonden lijken, een beklemmender setting uitzoeken en Myers flink tekeer laten gaan met een flinke body count.

Binnenkort Halloween dus ik vond het leuk de eerste twee films weer eens te bekijken.

Eigenlijk is deze spannender dan deel 1 door de beklemmendere setting (een vrij verlaten ziekenhuis gedurende de nacht), de hogere body count door een hoger tempo (waar deel 1 toch wat sloom was in de eerste helft) en nog meer nadruk op de onverwoestbaarheid van Michael Myers, die toch een soort voorloper van de Terminator is (en verder van de Chuck Norris film Silent Rage). De moorden zijn ook wat bruter dit keer.

Curtis en Pleasance zijn ook weer terug en krijgen nog wat meer ruimte. Interessante ontknoping ook: Laurie blijkt de geadopteerde zus van Michael Myers.

Geweldig. Zelden zul je zo'n uitgekookte feeks aan het werk zien en elke manipulatie is slim bedacht.

De show wordt in elke scene waar ze in speelt gestolen door 1 van de ultieme femme fatales, Rebecca de Mornay, die gek genoeg niet echt doorbrak. Ze is even stomend heet als ijzig koud. Belangrijkste les: als je een oppas neemt, zorg dat het niet zo'n dampende stoot is als de Mornay. Dat kan goed mis gaan.

Fijne bijrollen van een hier mentaal achtergestelde Ernie Hudson en een pittige (en toen nog niet zo bekende) Jullianne Moore. John De Lancie (de magnifieke Q uit de latere Star Trek series) mogen we ook nog even zien als perverse kierekijker die wel heel graag menige gleuf aan nadere "medische" onderzoeken onderwerpt (zonder handschoenen want dan kan hij meer waarnemen, begrijpt u).

Sciorra is goed, McCoy is wat braaf en heeft een relatief makkelijkere rol.

Geweldige scenes zijn ook "are you a retard" en de scene waarin de Mornay een pestkop eventjes een lesje leert. Hoe haar ogen plots die ijzige, priemende blik kunnen maken, waarbij de mond wat vertrekt, klasse.

Die hele plotselinge overgang van lieve buitenkant en onthulde duivelse inborst die je in meerdere scenes ziet werd destijds met de trailer ook meesterlijk uitgebuit.

Camerawerk is ook uitstekend. Details worden uit perfecte hoek gefilmd, zoals hoe ze een appeltje aan het schillen is terwijl ze gebiologeerd aan het staren is naar de astmatische aanval van Sciorra.

Pas op het eind is er geweld. Tot die tijd is alles zeer geraffineerd. Ik kan me voorstellen dat het niet de kop thee is voor fans van slashers of zo. Het is ook niet zo dat je op het puntje van je stoel zit van de spanning maar de handel en wandel van deze psychopaat is fascinerend.

Alleen die muziek op het einde...pfff. Hoort niet bij een thriller, eerder een soap. En triest te zien dat scriptschrijfster Amanda Silver gezakt is tot het nivo van de (compleet verpeste) bewerking van Mulan uit 2020.

Onder de maat voor een Ridley Scott prent, het is nergens echt bijzonder fraai geschoten, opvallend genoeg zijn de andere Hannibal films mooier om te zien. Spannend wil het ook maar zelden worden en het raakt echt over de top op het einde, in wat misschien wel de goorste scene ooit is. Jullianne Moore is perfect als Clarice Starling, Hopkins blijft de perfecte Hannibal Lecter (Mikkelsen kan er echt niet aan tippen), Oldman is lekker afstotend als de verminkte en wraakzuchtige miljonair Mason Verger en het verhaal heeft vooral nog een zeker nivo door de vele verwijzingen naar Italiaanse geschiedenis en literatuur. Maar dat is het dan wel zo'n beetje.

Het verhaal mist gewoon de traditionele spanningsboog van Silence of The Lambs, zowel w.b. de klopjacht naar een seriemoordenaar als in de ongemakkelijke relatie tussen Starling en Lecter. Dit valt ook wel Thomas Harris, die immers het bronmateriaal schreef, de gelijknamige roman, te verwijten. Maar gegeven de setting (Florence!) mag je ook wel mooiere plaatjes verwachten en bepaalde scenes hadden echt wel spannender gemaakt kunnen worden. Misschien is teveel van het budget opgegaan aan de gage van Hopkins, het lijkt soms wel een goedkope TV-film.

En het blijft onduidelijk waarom Cordell zijn baas Verger naar de zwijnen gooit.

Wat blijft dit een heerlijke film, boordevol humoristische vondsten en knipogen. Woods en Fox zijn perfect gecast en doen het allebei fantastisch als bikkelharde agent John Moss respectievelijk de over het paard getilde filmster Nick Lang. Op het lijf geschreven gewoon. Actiescenes zijn vlot en vol stunts, dialogen scherp en vaak hilarisch. De vele cop clichés worden niet alleen uitvergroot, je ziet ook een bij vlagen kwetsbare agent. En Nick Lang is niet alleen maar een verwende lul.

De film is heerlijk politiek incorrect soms ook. Nick Lang heel braaf op TV: “Al mijn films worden op bio-afbreekbare film geschoten”. En dan mept Moss die knuppel erin, bam!

“Ik wil eens een film zonder Romeins cijfer erin…ooit gehoord van Hamlet II?” “Ja maar je had ook Henry V!”

Of Lang mee mag lopen… “Maybe when my asshole learns to chew gum.”

En natuurlijk kent nu iedereen de Frog dog! Hot dog, dikke friet erop en daarover een liter ketchup en mosterd.

Piepklein bijrolletje van LL Cool J die de (eigenlijk niet zo passende) soundtrack ook mocht doen, maar hij doet het wel geinig. Dit begon zo’n beetje de tijd te worden dat men in Hollywood dacht “we doen er ook nog een rapper in”. Evengoed neemt de hele film Hollywood ook weer dik in de zeik! Dat staartje van Nick op het einde!

Een onderschat juweeltje.

Intrigerend verhaal dat aan het eind iets te snel afgeraffeld wordt en in het begin ook iets te weinig vertelt. Zo kwam ik er pas zo'n beetje aan het einde achter dat zakenman Van Dorn gescheiden is en de dochter enigst kind.

De afdaling in de steeds groezeligere wereld wordt boeiend gebracht en op de spannendere momenten goed met een creepy soundtrack ondersteund. Deprimerend is het ook want je ziet al snel, achter de facade van de vrolijke vrije sekscultuur, dat al die meiden uitgebuit worden. George C Scott speelt erg goed. Aan het eind had ik graag meer geweten over wat men van plan was met de dochter (en waarom ze zich geliefd voelt door een stel schurken), want dan zitten we inmiddels in de erg duistere snuff movie wereld en het is vreemd dat met dat potentieel dramatische gegeven niets wordt gedaan. De problemen in het gezin Van Dorn zelf blijven ook onderbelicht net als de toch wel grote rol van drugs.

Niettemin een prima film en in sommige opzichten een voorloper van 8mm, maar ondanks wat blote borsten hier en schaamhaar daar veel minder op sensatie gericht en luchtiger van toon. Het is zeker geen Taxi Driver maar de moeite waard.

Geweldige TV-film,

ooit een keer op de BBC gezien. Ik ben sowieso gek op dystopische films (denk aan bijv. THX-1138, Gattaca, Logan's Run, The Matrix, Equilibrium) maar deze heeft net als 1984 een soort anti-communistisch verhaal waarin iedereen gelijk moet zijn maar dat toch niet blijkt te zijn. De acteur is bekend als Sam uit Lord Of The Rings.

Ik moet wel zeggen dat het einde deprimerender was dan ik me kon herinneren maar er zit wel wat optimisme in toch.

De film is werkelijk nergens in Nederland te koop en nooit op DVD uitgebracht. In de VS is hij op VHS te verkrijgen maar die Amerikaanse tapes kun je hier niet altijd afspelen. Na jarenlang zoeken heb ik EINDELIJK een site gevonden waar je hem kon downloaden (sowieso 1 van de beste sites om te zoeken): Demonoid. Pas nog gekeken en zondermeer weer genoten van alle satire. Vooral het begin is sterk.

Zo jammer dat niet meer mensen deze film kennen, het wordt echt tijd voor een DVD release (maar dat was het 10 jaar geleden ook al).

Bijzondere film waarbij wat camerawerk betreft alles uit de kast wordt gehaald: schitterende beelden van Nieuw Zeeland in de jaren 50 en van de fantasieen van de 2 meiden. Ook op het gebied van kleur hier en daar wat hoogstandjes. En voor de komische noot de nodige close ups, soms zien we zelfs alleen een mond met scheef gebit die het woord "homosexuality" stottert.

Overigens niet accuraat, volgens de Wiki was de relatie niet lesbisch, maar de film wijkt hier van af. Wel zijn de dagboekfragmenten van Pauline gebruikt.

Ik kreeg gelukkig niet het gebruikelijke eenzijdige negatief beeld van die jaren 50. Natuurlijk, die scholen waren niet kindvriendelijk genoeg en de mores waren te stijf. Maar deze kinderen kwamen meer buiten de deur en gebruikten hun eigen fantasie meer.

Winslet is goed en is nog maar een jaartje verwijderd van sterrendom door Titanic (een veel slechtere film) maar Lynskey, de meer duistere van de twee, maakt het meeste indruk. De omringende cast is soms wat karikaturaal, veel van de mannen zijn erg sullig, de moeders wel wat genuanceerder, zeker die van Lynskey en dat maakt het niet een makkelijke film. Er wordt geen partij gekozen, de ouders zijn te beknottend maar de meiden zijn ook nogal gestoord.

Geweldig hoe de fantasieen van de meisjes in beeld gebracht worden. Een ode aan de fantasie waar de zoetsappige Amelies van de wereld een puntje aan kunnen zuigen. En ja, die fantasieen hebben wel het probleem wat typisch is voor dagdromers: ze zijn voor anderen minder interessant. Lees in dit kader maar over maladaptive daydreaming, dit is een interessante stoornis die een leven behoorlijk kan bemoeilijken. Toch is hun vriendschap zo sprankelend dat je jaloers wordt. En hun zweverigheid is met de bijbehorende sentimentele soundtrack aandoenlijk. Bovendien heeft eentje het toch nog tot romanschrijfster geschopt.

Het laatste half uur zakt de film in. Weg is het tempo en de enorme vitaliteit maar hetzelfde geldt voor de 2 meiden die erachter komen dat ze elkaar binnenkort niet meer zullen zien. Dan beramen ze hun "plan". Het meest tragische en domme hiervan: de moord lost helemaal niets op en ze mogen elkaar evengoed nooit meer zien. Dit was toch eigenlijk niet anders geweest als ze niet veroordeeld waren want dan was Winslet evengoed naar Zuid Afrika gegaan?

Zo is dat, mooi verwoord. Om deze reden heb ik ook genoten van Space Adventure Cobra. Ook een jongensdroom die ietwat vochtig is kan in getekende vorm erg mooi zijn .

Heavy Metal blijft een cult fenomeen, het tijdschrift en deze film (hoewel er later nog een vervolg kwam zijn beiden een unicum.

Mijn favoriete stukjes waren die met de stem van John Candy en het laatste filmpje met de goddelijke Taarna, die ook op de meeste filmposters/hoezen staat. Letterlijk en figuurlijk heeft het weinig om het lijf maar het kijkt lekker weg.

Genoemd mag worden de voor die tijd vernieuwende (en in de vergetelheid geraakte) rotoscoping techniek, die is vooral in Ralph Bakshi films gebruikt zoals Fire and Ice en hierbij werden echte acteurs gebruikt om over heen te tekenen zodat de animatie echter over kwam. Soort voorloper van de motion capture maar dit was nog echt handwerk.

Genietbaar filmpje met relaxte sfeer en tempo...verwacht dus geen thriller of actie, afgezien van een shoot-out met een scherpschuttersgeweer. De acteurs zijn prima op hun plek, zelfs Chris Pine waarover ik nog mijn twijfels had speelt mooi ingetogen, maar ook Jeff Bridges is leuk als bijna gepensioneerde Texaanse politieagent die erg graag zijn Indiaans-Mexiaanse collega beledigt maar niet onsympathiek wordt. De hele film is ook wel een soort ode aan de typisch Texaanse uitspraken, muziek, landschappen en cultuur. Alleen de geweldige Sam Elliott ontbreekt nog .

Verwacht niet te veel maatschappijkritiek maar je merkt ook wel dat hier armoe is en dat er veel mannen aan het kortste eind trekken. Je krijgt aan het eind ook niet bepaald het gevoel dat Toby een grote winnaar is: gescheiden, het geld gaat naar zijn jongens, hij is vooral een provider.

Ik moet wel zeggen dat ik aan het einde het gevoel had: is dit het nu? Het verhaal had wat meer spanning mogen hebben en wat meer climax. Nu gewoon een voldoende.

Beste en goorste Hellraiser met de beste Pinhead quotes:

"Your suffering will be legendary…even in hell."

"It's not hands that call us...it's DESIRE."

"Kirsty...no more deals."

"So eager to play, so reluctant to admit it."

Sommige stop motion effecten zijn gedateerd maar het blijft knap gedaan en is een fantasievolle verfilming van de rijke verbeelding van Barker. Briljante toevoegingen door de karakters van Dr Channard en het doofstomme meisje. Uberbitch from hell Julia is ook weer van de partij. Ietwat overdadig en rommelig misschien, maar absoluut een horror feestje.

De film is best vermakelijk maar mist de fantastische sfeer van de eerste 2. Wel behandelt het interessante ideeen zoals de belofte van dromen aan iemand die daartoe niet in staat is en het verleden van Pinhead. Net als de dromen van Joey en daarmee haar connectie met de geest van Elliott Spencer, de man die Pinhead werd. Verder is Pinheads bezoekje aan de kerk ook wel een lekker provocerend hoogtepunt.

Ik vind Terri Farrell naar behoren acteren behoudens de redelijkheid van haar teksten (tja een kinderachtig zinnetje als "it's not fair!" hoe zou je dat correct moeten uitkramen), net als Doug Bradley (altijd goed). Eigenlijk zitten er ook best grappige, menselijke scenes in zoals het ontbijt met het meisje dat niet kan dromen (of koken). De supermacho JP Munroe is daarentegen weer erg over de top.

De special effects varieren van ronduit slecht tot ietwat onder de maat. Dit wordt versterkt door het ontbreken van het soort belichting en geluidseffecten dat in de eerste 2 delen perfect was. De film gaat ook de mist in bij het introduceren van nieuwe Cenobites die echt te cheesy zijn (we hebben een bloeddorstige cd-man en een dito cameraman...nee dat werkte niet). Flauwe oneliners helpen ook niet, het wordt iets te dol en dat haalt de spanning weg.

Het einde is ook nogal abrupt. Een beetje jammer van een aantal gemiste kansen maar zeker goede verstrooiing.

Deel 1 t/m 4 zijn de enige die je hoeft te zien en ik zie deel daarbij 4 als een redelijk bevredigende afsluiter. Het enige positieve wat ik me van de vervolgen erna nog kan herinneren zijn de Wire Twins uit ik meen deel 5, nieuwe Cenobites die maar even in beeld kwamen. De koek was toch wel op, wat ik jammer vind gezien de bizarre, zinnelijke en fantasierijke wereld van Clive Barker. Die overigens nooit veel nadruk wilde leggen op de Cenobites en de keuzes van zijn menselijke hoofdpersonen, vooral de verlangens en de prijs daarvan, centraal wilde houden. Het problemen van de vervolgen is vooral geweest dat men dacht "Pinhead is cool dus meer nadruk op hem" maar je mist toch de Julia's en Uncle Franks als motor voor het verhaal en het soort "evil" dat er overblijft is te plat.

Een slow burner die duidelijk twee delen heeft: een praterig, maar niettemin onderhoudend eerste deel met theologische beschouwingen en een horror achtig tweede deel waarin die beschouwingen laten we zeggen aan ietwat lugubure proeven worden onderworpen bij wijze van practicum. Geweldige rol van Hugh Grant, die een type speelt dat zichzelf erg graag hoort praten, uiteraard op zeer welbespraakte en beschaafde wijze. De spanning is voelbaar omdat er al heel snel dingetjes zijn die niet kloppen. Ik ben het niet perse eens dat Grant nu de ultieme griezel is ala Hannibal Lecter. Het zijn juist zijn keurigheid en wollige praatjes die je doen twijfelen waar hij nu precies op uit is. En dat onbestemde maakt de film amusant.

Eerder zaten Judd en Freeman al tezamen in Along Came A Spider en de voorganger Kiss The Girls. Deze film staat geheel los van die twee en richt zich meer op een militaire rechtszaak. Judd krijgt te maken met vele vuile en vaak ook gewelddadige spelletjes die een doofpotaffaire proberen te beschermen van openbaring. Haar man blijkt getuige te zijn geweest van een oorlogsmisdaad. Zeer onderhoudend, hoewel je bij het einde toch hoopt op net wat meer.

Prima tussendoortje met compacte speelduur, lekkere soundtrack, goeie Caviezel en creepy buitenbeeld-bad guy. Geen blitse bolides maar oude Amerikaanse brede bakken uit de jaren 70. Einde is misschien wat anti-climactisch voor sommigen. Had net iets meer in gezeten inderdaad. En Mitra is altijd een trade-off: lekker wijf maar weinig emotie. Toch leuk om weer een keer te zien.

Niet geschikt voor mensen die de Democraten in Amerika fantastisch vinden. Veel gespeelde scenes en aangezwollen muziek (met name het einde is daarin tenenkrommend) helpen het verhaal niet altijd. De opbouw is naar mijn smaak ook teveel eentje met reuzensprongen. Het is redelijk feitelijk maar details ontbreken te vaak. Persoonlijk hou ik van veel meer feiten en cijfers. Maar toch was het interessant om kennis van te nemen, zeker als tegenwicht ten opzichte van de dagelijkse agitprop tegen Trump. Als je dit ziet dan ben je toch vooral blij dat Clinton niet gewonnen heeft. Dat is natuurlijk ook de bedoeling geweest van de docu. Maar er worden zeker dingen in genoemd die heel veel mensen nooit geweten hebben.

Het begint best aardig, ook omdat D'Souza de bak in belandt (hij had teveel gedoneerd tijdens een Republikeinse campagne zonder gebruik te maken van de sluwere legale methoden die hier natuurlijk ook voor bestaan). Dan wordt wat meer uitgelegd over hoe een typische zwendel werkt. Eerst een voorwendsel gebruiken dat iets voor een heel goed doel is. Daarna het geld innen en daarna keihard alsmaar blijven ontkennen en/of een ander de schuld geven.

Hierna wordt het duistere verleden van de Democraten uit de doeken gedaan, vol racisme, uitbuiting en criminele praktijken. Ze waren tegen de afschaffing van slavernij en bepaalde Democraten waren lid van de KKK. In de vorige eeuw zijn ze druk bezig geweest hun imago op te poetsen met The Big Switch (alsof al die racistische Democraten overstapten naar het tegenkamp, dit waren er maar enkele) en zijn ze de Republikeinen gewoon de schuld gaan geven van alles. Hun aandeel in ghettovorming wordt ook uit de doeken gedaan net als bevolkingspolitiek via geboorteklinieken die de zwarte bevolking klein moet houden. Zwarten worden lange tijd wijsgemaakt beter af te zijn door toch maar op de Democraten te stemmen (en mochten dat ook verwachten tijdens Roosevelds New Deal) maar ze worden nooit beloond en vaak zelfs uitgesloten van voordelen. Na deze lange aanloop komt Hillary Clinton in beeld. Hoewel het verdere verleden van de Democraten nog veel schokkender is (vooral door al het geweld en diefstal), blijft het meest ontluisterend (omdat nu toch wel meer beschaving mag worden aangenomen) het schandaal van de Clinton Foundation, een dekmantel voor politiek smeergeld, en dan met name al dat geld dat naar het verwoeste Haiti had gemoeten. Ze hebben nog geen cent gezien.

Indrukwekkend relaas van iemand die nooit in een normaal gezin op heeft kunnen groeien met een moeder (overtuigende rol van Amy Adams) die steeds meer in de problemen komt, met een heroineverslaving als dieptepunt. Wel wat rommelig met alle sprongen heen en weer in de tijd. Het is ook een heel chaotisch leven. Sommige dingen komen ook krom over: zogenaamd te arm voor een zakrekenmachien maar wel geld voor een Gameboy en Magic kaarten. JD Vance heeft niets kado gekregen maar wel een familie gehad die hem flink steunde (onder andere zijn opoe, Glenn Close) want het scheelde niet veel of het was met hem niet veel beter afgelopen dan met zijn moeder.

Het mooie is dat een familie, hoe problematisch ook, toch de kracht kan hebben de volgende generatie de kans op een beter leven te schenken. De film probeert zaken niet mooier te schetsen dan ze zijn en Vance wordt ook niet gespaard. Van Howard verwacht je iets sentimentelers, dat viel reuze mee. Natuurlijk is Vance nu vice president maar in dit verhaal, al meer dan 10 jaar terug geschreven, speelt dit geen rol.

Wie een nagelbijtende thriller verwacht zal wat bedrogen uitkomen, het is meer een soort familiedrama met wat bruut geweld. Die scenes zijn kort maar heftig en we zien ongeloofwaardige, John Wick achtige taferelen waarin Viggo na jarenlang family man te zijn moeiteloos in zijn eentje allerlei mobsters te lijf gaat. Maar ook uitstekende acteerprestaties van de cast en een script dat geen woord teveel wil vuil maken. We zien slechts een handjevol typische Cronenberg scenes waarin we laten we zeggen zijn anatomische obsessie (expliciete en vrij extreme verwondingen, naast bloot) sporadisch kunnen meemaken. Alles bij elkaar is de film niet zo'n heel enerverende ervaring maar toch wel onderhoudend en er is net genoeg spanning te voelen in een aantal scenes, mede door sterk acteerwerk van veteranen Ed Harris en William Hurt. Mario Bello mag de zware emoties voor haar rekening nemen en Viggo is goed in het subtiel onderhuidse. Al met al heeft het verhaal echter niet heel veel om het lijf en het einde voelt wat gemakzuchtig, zeker gezien de snelle afwikkeling van Viggo's "zaakjes".

Meh, alles bij elkaar een matig fimpje. Voelt een beetje als een mix van zaken die niet echt samengaan. Zoet met hartig of zo.

Het is niet echt een thriller. Zaken die bij een echte thriller horen, sfeer en spanning, ontbreken teveel. Soms is het nog wel vermakelijk, zoals de pleescene bij die boerderij, maar is het nergens daadwerkelijk beklemmend. Ondanks een bloederig tafereel uiteindelijk een vrij luchtig verhaal, dat ik overigens niet helemaal volgen kon. De motivatie van Clas om Roger om te willen brengen snap ik nog steeds niet. Want hij zou juist die baan bij Pathfinder willen? Het plot voelt uiteindelijk sowieso wat gekunsteld aan. Niks mis met de vertolkingen maar alles is zo droog gebracht dat ze ook niet echt veel toevoegen.

Mooie film, aangenaam rustig voortkabbelend, maar gelukkig wel met het nodige conflict. Fijne rol van Dominic Sessa, die hopelijk meer te doen krijgt in de filmwereld. Overigens moet hij een 15 jarig joch voorstellen...me reet! Giamatti is altijd goed, het glazen oog is wel een beetje griezelig. Er wordt niet teveel geleund op een sixties sfeer met ladingen hits of typische mode en autos maar hier en daar zie je wel subtiele hints naar dat tijdperk.

De dialogen zijn wel apart, vooral als ze van Hunham zijn, die houdt wel van intellectueel getint proza. Leuk geschreven op zich.

Maar zeker geen komedie, af en toe een lach, net zo vaak een traan. Een pure kerstfilm is het ook niet, daarvoor heeft Alexander Payne te veel patent op ongemakkelijkheden en pijnlijkheden (nomen est omen, zou de klassiek geschoolde Hunham zeggen). Elkaar wat meer gunnen, is vooral de boodschap.

Redelijk originele draai aan het post apocalyptische monster movie genre waar wel pas tot op het einde op moet worden gewacht. Het monster is goed gedaan. De flashbacks zijn best onderhoudend en laten een al snel tragische romance zien. De film is vrij doelgericht en verdoet niet teveel tijd. Maar ook vrij simpel. Het is ook moeilijk veel sympathie te krijgen voor de hoofdpersoon.

Lange tijd geleden voor me, deze sexy film noir. Bij een tweede beurt toch een stuk minder. Te sloom en het is niet makkelijk genieten met zo'n rotzak als hoofdpersoon, niks ten nadele van Don Johnson. De voornaamste aantrekkingskracht blijft een poedelnaakte Jennifer Connelly, naast een net zo botergeile als getikte Virginia Madsen. Helaas is haar femme fatale personage ook wat irritant. De blues riedeltjes gedurende de hele film ook. Alles bij elkaar is dit een veel mindere Body Heat. Vakkundig gemaakt en fraai geschoten, maar het mist sfeer en spanning.

Redelijk. Goed zijn de complicerende verhoudingen en de schets van een bepaalde periode, storend is wat voor een ongelofelijk stonede sufkees van een loser de hoofdpersoon is. Monroe was niet echt mijn type maar doet het redelijk als love interest waarvan je al meteen weet dat het nooit goed af kan lopen voor wie zich inlaat met zo'n griet. De vertelstructuur aan begin en eind vond ik nogal verwarrend (je hoort een jonge jongensstem), aanvankelijk denk je dat de film over de jaren 60 gaat. Aardige scenes hier en daar, bijvoorbeeld die met Fichtner. Toch geldt voor bijna alles van de film dat het wel beter had gekund. Aan het einde zat ik gewoon te hopen dat de hoofdpersoon gewoon voor zijn kop geknald zou worden of verraden door die griet.

Meisje stopt met communiceren na de dood van haar vader en begint kenmerken van wat autisme lijkt te vertonen. Een kinderpsycholoog probeert tevergeefs contact te maken. Maar ze raakt dermate verwijderd van de realiteit, in de nodige gevaarlijke situaties, dat de hulpverlening dreigt het ouderschap te ontnemen.

De film weet te intrigeren door de bijzondere, kunstzinnige en vernuftige manier waarop het kind toch communiceert, vooral door de creatie van een toren van kaarten. Helaas is het einde nogal gemakzuchtig. Fraaie muziek, camerawerk en acteerwerk houden tot dan toe de boel overeind.

Wat nogal vreemd is, is dat nergens wordt vermoed dat het meisje getraumatiseerd is door de dood van papa, er wordt zelfs geen foto van bijgehaald of wat dan ook. Terwijl het toch erg voor de hand ligt.

Het begint zo leuk met een cameo van zowel Lou Ferrigno als Stan Lee. Maar nu ik hem nog een keer gezien heb weet ik waarom ik me zo weinig kon herinneren van deze film. Niets kan echt beklijven. Niets van de spaarzame actie, die nooit interessant wil worden en niets van het rommelige en weinig overtuigende plot vol gaten. Vooral de rol van de vader van Banner in het geheel is compleet bizar en totaal niet doordacht of uitgewerkt. Hij duurt ook zeker een half uur te lang, hoe prettig het ook is om naar de zoveelste closeup van Jennifer Connelly te kijken.

Jammer want de cast is prima. Ang Lee heeft nog het maximum uit zijn acteurs kunnen persen en nog leuk kunnen experimenteren met split screens. De film ziet er ook nog eens niet erg goed uit, er worden lelijke kleuren gebruikt in de effecten, visueel worden we sowieso niet echt getrakteerd behalve met Jennifer Connelly. Ik heb het qua effecten dan nog niet eens over de matige cgi-Hulk, maar sommige effecten zijn echt barslecht, zoals wanneer Talbot een koekje van eigen deeg krijgt.

De serieuze toon vond ik niet erg. Niet elke Marvel film hoeft een verzameling van lompe, slechte grappen te zijn. Gelukkig maar. Maar de film levert niet genoeg interessants in dramatisch opzicht of qua actie.

Redelijke satire met vooral een bijzondere hoofdrol van Gilpin. Swank komt pas later in beeld maar is ook genietbaar. Minder politiek correct dan je van Lindelof zou verwachten zou ook. De situatie is zo zot dat enkel de meest paranoide psycho het nog kan overleven en door de idioterie wordt er ook geen politieke boodschap ingeramd, anders dat het politieke strijdtoneel steeds meer een gestoord slagveld wordt.

Dat laatste niet. Ik had eerder het idee dat vooral de Dems te kakken gezet werden, met het hoogste percentage domme uitspraken en hun gepreek over hoe je zwarten moet benoemen. De uitschieter was die van die oudere dame in het tankstation, dat ze "hun grondwettelijke recht uitoefenen" alsof het niks uitmaakt dat het geen zelfverdediging is. Er worden wat complotgekkies en dumbo's bijgesleurd om hetzelfde bij de opgejaagde "deplorables" te proberen, maar eigenlijk had ik het idee dat het doorsloeg naar een satire op de linkse elite.

Wat ik in ieder geval goed vind is dat cliche's over de 2 politieke kampen effectief uitgebuit werden, omdat het bij satire belangrijk blijft geen doorgestoken kaart te spelen voor 1 partij. Ik was aanvankelijk bang dat dit niet zo was maar het viel alleszins mee. Al met al dus ook volslagen onnodig als de film zoveel verdeeldheid teweeg gebracht heeft.

Matig. Een veelbelovend gegeven waar veel te weinig mee wordt gedaan. Allereerst wordt het gereduceerd tot een poepsimpele, ordinaire klopjacht, waarbij we eigenlijk maar weinig meekrijgen van het natuurschoon in Oregon. Psychologische diepgang is er ook amper terwijl de relatie tussen de 2 toch potentieel biedt voor wat meer dialoog tussen de twee. Je krijgt ook nooit te zien of horen wat er in de brieven stond. Nu hoeven de misdaden van del Toro niet goedgepraat te worden maar de film doet wel heel weinig met het gegeven van iemand die eerst tot moordmachine wordt gemaakt en waarbij vervolgens het uitknopje beschadigd raakt. Een monster dat eerst gecreeerd wordt en vervolgens vernietigd moet worden. Natuurlijk is dat een beroepsmatig risico voor een militair maar de film gaat volledig voorbij aan de tragiek ervan, ook al zien we wel zijn gezin even. De motivatie van Jones blijft ook volstrekt onduidelijk. Wil hij del Toro echt redden, het lijkt er wel op, want waarom riskeert hij zijn leven, maar waarom zoekt hij dan niet meer een dialoog op, of een manier om del Toro bewusteloos te maken (ze hadden hem ook een pijltjesgeweer kunnen geven) want daar waren wel een aantal kansen op?

Nu is dat gebrek aan diepgang op zich prima voor een spannende actiethriller maar de actie weet niet te overtuigen, het camerawerk schiet tekort en spannend wordt het echt nooit. Er zitten nogal wat ongeloofwaardigheden in. Een greep:
-op een metro springen, met de blote handen wat van het dak afslopen en dan in het daarmee gemaakte gat springen;
-met een been aan een touw vastgebonden een metertje of 50 naar beneden vallen en niets breken;
-een mes door de biceps krijgen en daarna dezelfde arm gewoon gebruiken.

Jammer, jammer.

Goeie oorlogsfilm. Laat je niet misleiden door de hoes want de rol van Oldman is helaas miniem. Maakt verder niet uit want de cast doet het heel degelijk en het is allemaal goed en duidelijk in beeld gebracht. De soundtrack is niet van het kaliber Das Boot en brengt vooral het soort bombast dat je kunt verwachten, maar de actie is goed doordacht. Het enige ongeloofwaardige moment vond ik dat de duikboot op een gegeven moment gelocked is door de russische kruiser maar dat er niet meteen gevuurd wordt zodat de Russische kapitein aan boord van de Arkansas comfortabel de tijd krijgt zijn verzoek niet te vuren te doen.

Dit soort films worden altijd mede door het leger (of in dit geval de marine) mogelijk gemaakt dus voor degenen die graag een anti-Amerika film willen zien is het dan niet geschikt. Misschien is Buffalo Soldiers of het satirische Team America dan een iets betere keus. Die ik ook goed vond maar in dit soort films zoek ik een ander soort vertier.