Meningen

Wie een lekkere knokfilm verwacht zal zich zowel bij deze als het eerste deel flink bedrogen voelen. Net als deel 1 is het meer een drama. Ergens is het wel prettig dat dit zich verplaatst van tienertreiterijen op een school naar een familievete met een heel cultureel gebonden erekwestie. Toch blijft het wat mager. De vriendschap en de daaropvolgende oude vete tussen Miyagi en Sato wordt niet genoeg uitgediept. Verder lijkt Macchio niets nieuws te leren. Op een gegeven moment moet hij iets leren ontwijken maar daar wordt daarna niets meer mee gedaan. Dan vanuit het niets dat ijs. De theeceremonie met dat Japanse schatje vond ik ook wat vreemd, het leek wel alsof hij de hele kom leegslurpte.

Er was ergens in het begin ook al een rare scene waarin de zoon van Sato aan een vorm van oplichting deed maar het kwam helemaal niet duidelijk over.

De scene in de modder waarin Sato opeens naar buiten rent sloeg ook nergens op. Ze hadden zijn hulp helemaal niet nodig, dat meisje was gewoon even gevallen.

Dan de laatste scene...die zoon van Sato toch veel sterker...

Grootste pluspunt blijven het enorme charisma van Pat Morita. Verder is Macchio ook weer prima. De boodschap tegen aggressie mag voor die tijd ook best opmerkelijk genoemd worden tussen al het actiegeweld in die tijd. Reken maar dat ook nu nog steeds maar wat jongens karate willen leren om de stoerste te zijn op het plein en iedereen in elkaar te kunnen schoppen en slaan. En dat er helaas nog steeds genoeg mongolen zijn die wat ze op de mat leren ook op straat toepassen, ondanks het credo om dit enkel uit zelfverdediging te doen.

Misschien toch maar op schietles gaan. Een 9mm pistool lijkt me wel wat. Of biochemische wapens.

Wat ondergewaardeerd laatste deel. Wat vooral teleurstelt is hoe karikaturaal slecht de antagonisten dit keer zijn. De slechte verliezer uit het eerste deel, Kreese is wel erg zielig met zijn wraakgevoelens en het uitgekookte wraakplannetje van zijn oorlogsbuddy Terry en het eindeloos aandringen op meedoen met het toernooi komt nogal kinderachtig over, je krijgt niet bepaald het idee hier volwassen mannen te zien. In het eerste deel zat toch iets meer nuance, slecht was niet door en door slecht. Hier hebben de bad guys continue zo'n dikke grijns op hun smoel dat je het idee hebt naar een cartoon te zitten kijken. En daarmee gaan toch de iets dieper gaande wijsheden die de eerdere delen wel in zich hadden verloren.

Echte tienerfilm die lang niet alleen maar om karate gaat en daarom sommigen flink tegen zou kunnen vallen. Toch zijn de dialogen vrij vlot en is het verhaal best goed. Eigenlijk had er veel meer karate in gemoeten maar de film duurt al 2 uur. Misschien iets teveel hooi op de vork.

Een fijne cast. Elizabeth Shue (toen 21) zag er toen al erg smakelijk uit en van Macchio is het moeilijk te geloven dat hij toen al 23 was. Zabka was 19 en kon toen een stuk minder prettig acteren dan nu. Maar hij overtuigt in de vechtscenes met zijn snelheid. Pat Morita had al een heel indrukwekkend lange carriere maar maakte pas echt naam met deze filmreeks door zijn moeiteloze charisma en de innemende rol van de goedaardige, humorvolle doch strenge buurman, die zijn stoicijnse muur ook laat vallen als hij het verleden weg probeert te drinken.

Soundtrack is niet bepaald memorabel, zeker niet voor een 80s flick. Dan het einde...

Wat ik niet begrijp aan het eindgevecht is dat Johnny geen 3e punt krijgt voor die punch in het gezicht van Daniel. "No point" zegt de scheids, maar waarom? Je mag in het gezicht meppen. Verder is zo'n keiharde kraanvogel zoals Daniel aan het einde doet, nu niet bepaald legaal, maar daarvoor wordt er al zo smerig door Johnny gevochten dat hij allang gediskwalificeerd zou zijn. Dat zo'n tenger joch in 2 maandjes even leert om kampioen te worden...tsja misschien was een Rocky achtig einde beter geweest. Na die smerige overtreding had Daniel ook mogen stoppen en trots mogen zijn.

Gewoon prima film verder. En ik ben blij dat ik nooit karate ben gaan doen. Iemand die ik kende deed ook een keer aan een toernooi mee. Zijn tegenstander maakte een sprong en trapte keihard zijn knie in. Nooit meer goed gekomen. 1 van de vele sporten die net als voetbal totaal verziekt wordt door de beoefenaars.

Maar niet verkeerd om naar te kijken. MIsschien had hier en daar wat slow motion wel geholpen. Zo mooi als Rocky het boksen in beeld brengt, had misschien hier ook best gekund.

Vergeet niet de (nog veel leukere) serie Cobra Kai te checken waarin Zabka en Macchio de rivaliteit weer oppakken.

Mooi getekend en in die tijd de absolute top van animatie vermoed ik. Studio Ghibli en Miyazaki hebben sindsdien nog veel moois gemaakt waar ik nog te weinig van gezien heb. Voor het merendeel ook mooie muziek hoewel ik het lalala liedje vreselijk irritant vond. Beetje raar soms ook om prinses Nausicaa in de blote bips te zien elke keer, als, oepserdefloeps, de wind haar rokje omhoog waait. Vreemd vond ik ook dat drijfzand...ze komt terecht in een grot daaronder, maar dan kun je daarboven toch geen bak met drijfzand hebben om in te vallen? Dat zand zou immers ook naar beneden vallen...

De Engelse dub is prima, met herkenbaar stemmenwerk van Patrick Stewart en Edward James Olmos.

De film heeft vooral een positieve boodschap, zonder al te drammerig te worden. Coexistentie is waar het om gaat, de manier waarop vele levensvormen hun rol spelen in harmonie. En de film toont intelligentie door elke keer te wijzen op geweldloze oplossingen.

Gelet op het eindgevecht had eigenlijk deze film Blood Sport moeten heten. Het verhaal is ook niet veel anders.

Het acteerwerk van Van Damme is nog niet eens het slechtste, dat is de afgrijselijk slordige dubbing. Verder valt op dat de heren in het eindgevecht met een reetveter lopen. Zodat de bilspieren van Jean Claude nog wat beter uitkomen? Dit zal misschien wel een geliefde film zijn in de gay scene. Dat matje van Alexio zal hier en daar ook op de lachspieren werken.

Lekkere eighties soundtrack hoewel het wat dertien in een dozijn is. Maar muziek is essentieel voor een goeie vechtfilm. Mooie scenes van de harde training van Kurt. Dennis Chan speelt ook een leuke en belangrijke rol. Het flinterdunne verhaaltje is natuurlijk niet belangrijk en gelukkig is de film zelfbewust genoeg om niet teveel hooi op de vork te nemen, het gaat om het knokken en de hier en daar fraaie omgeving. Opvallend is dat Tong Po "zichzelf" speelt volgens de credits maar wel iemand verkracht en nog iemand levenslang kreupel maakt. Echt een angstaanjagende indruk maken kan hij niet maar die rotkop is voldoende.

Helemaal niet onaardig maar ergens snap ik wel dat dit genre film een beetje failliet geraakt is. Elke variant volgt min of meer hetzelfde patroon.

Nog eens bekeken na meer dan 10 jaar. De problemen met Kill Bill zijn niet talrijk maar wel vrij snel duidelijk:

1. veel gescheer en weinig wol;

2. Thurman is een spriet.

1. Met zo'n flinterdun verhaaltje is er geen ruimte meer voor wat meer intrige zoals in Jackie Brown en met de zware toon die er mee gepaard gaat, om het gebrek aan inhoud te compenseren, is er amper nog ruimte voor spitse dialogen. De humor door sappige dialogen die de Tarantino's ontbreken hier teveel (vooral in de tweede helft) en dan blijft over het puur audiovisuele aspect. Tarantino is hier duidelijk geen meester in maar kijkt het hooguit goed af van andere filmers. Dat er veel odes aan allerlei b-films in zitten kan me uiteindelijk geen reet schelen, een film moet op zichzelf kunnen staan. De actie is wisselend: af en toe leuke vondsten (hoogtepunt is het gevecht met dat schoolmeisje) maar het eindgevecht tegen O-Ren Ishii valt erg tegen. Ook de scenes ertussen kunnen soms ronduit saai zijn. Het geanimeerde gedeelte is OK maar niet meer dan dat.

Tarantino doet hier teveel knip-en plak van allerlei b-films en muziek die hij cool vind zonder echt een coherent geheel te smeden met een ingenieuzer verhaal zoals in zijn eerdere werken. Hij schakelt hier en daar over op zwart wit om puur interessant te doen maar het komt de film niet ten goede. Ook kan hij absoluut niet snijden want eigenlijk had Kill Bill 1 en 2 gewoon Kill Bill moeten zijn met een speelduur van 2 uur.

2. Thurman mag dan flink getraind hebben en een een mooie lengte (1m83 vind ik wel hot) maar van nature is ze gewoon erg mager en door de outfits zie je eigenlijk ook geen enkele spier. Ik zie liever athletischere chicks zoals Sandahl Bergman in Conan of Cynthia Rothrock ook al is Thurman een beter actrice. Dat acteerwerk is uiteindelijk toch minder belangrijk met zo'n flutverhaaltje als dit.

Er zijn zeker niet alleen maar negatieve dingen te vermelden, ik vond die idiote toestand in het ziekenhuis en de Pussy Wagon en in het huis waar die dochter thuiskomt zeker vermakelijk. The Lonely Shepherd is verder een prachtig stuk muziek. Ook aardige geluidseffectjes en closeups hier en daar zoals bij de zwaarden die uit de schede worden getrokken of de oog-in-oog momentjes.

Redelijk vermakelijk en goed genoeg voor een krappe voldoende.

Toch wat minder dan het eerste deel. Fijn dat we nu eindelijk meer te weten te komen over het verhaal want dat liet deel 1 teveel liggen. En een aantal aardige tot leuke scenes: de training door de Chinese grootmeester, de ontsnapping uit het graf en het gevecht met Elle Driver (vooral door de vertolking van Daryl Hannah). Maar het eindgevecht met Bill stelt op dezelfde manier teleur als het eindgevecht tegen Ishii in deel 1. Bovendien was hier de set nog vele malen minder interessant hoewel die nepsneeuw eerder nou ook niet bepaald indruk maakte. Sommige gedeelten zijn ook echt saai, visueel oninteressant met een of ander stukje muziek eronder uit de favorieten van Tarantino. Het ontbreekt in dit deel ook echt aan spektakel terwijl deel 1 op zijn minst dat gevecht met de Crazy 88 had. David Carradine heeft een geweldige stem en is een geloofwaardige leider/vaderfiguur maar Michael Madsen lijkt met elke film vadsiger en luier te zijn geworden.

Een film als Kill Bill moet het uiteindelijk hebben van geweldige actiescenes en die zijn gewoon niet meer dan redelijk, met een paar leuke gimmicks maar het sublieme kijkgenot dat mooier gefilmde genreklassiekers bevatten (ik denk aan een Crouching Tiger, Hidden Dragon) ontbreekt.

Al met al is het probleem met Kill Bill reeks dat het de sterke punten van Tarantino (dialoog en vertelstructuur) amper benut en vooral leentjebuur speelt bij wat toch al b-films zijn en dat trekt het nivo dus niet omhoog. Leuk hobbyprojectje voor Quentin zelf, maar hierdoor zijn dit met gemak de minste films van hem. Het duurde even maar hij hervond zich uiteindelijk met Inglourious Basterds en Hateful Eight.

Aardig tussendoortje met de gebruikelijke eenvoudige noir ingredienten: gestolen geld van criminelen, wisseltrucs, een femme fatale die het voor zichzelf wil hebben en het nodige bedrog. Madsen is altijd in zijn element als psycho, heeft hij wel eens wat anders gespeeld? Kilmer is wat vlak. Je ziet flashbacks van een traumatisch verleden van de detective maar daar wordt niet veel mee gedaan. Whalley als femme fatale is goed genoeg.

Het geluid viel uit de toon: zowel de soundtrack als de ouderwetse schotgeluiden, die in de jaren 70 nog gebruikelijk waren maar nu erg nep overkomen.

Mijn God, is dit een Fincher film? Dan is het waarschijnlijk de slechtste ooit. Want het meeste dat hij maakte beviel me wel. Seven, The Game, Gone Girl...

Hoe krijg je het in vredesnaam voor elkaar om zo'n ongelooflijk saaie film te maken over een huurmoordenaar? Het ziet er zelden interessant uit, het geheel wordt rommelig verteld en de manier waarop de killer te werk gaat wordt nooit interessant. Soms zelfs compleet bespottelijk, bijvoorbeeld hoe hij dat pasje jat in de sportschool. Het enige aardige is dat er wel eens wat misgaat, soms bijna en soms volledig, ondanks alle voorbereiding.

Een verhaal is er eigenlijk amper. En Fassbender is een bewegend standbeeld. Af en toe zijn er heel kleine glimpjes menselijkheid. Gaap. Oh ja en hij houdt van The Smiths! Zo hee!

De voice over voegt ook niets toe en komt halfbakken over door de vele willekeurige gedachten. Ik raakte nooit overtuigd hoe vaak obligate en clichematige mantra's ook herhaald werden.

Enige scene die me nog iets deed was die met Tilda Swinton. Het gevecht met de beul in Florida daarvoor had interessant moeten zijn maar zelfs die was niet bijzonder, enkel langgerekt en teveel in het donker.

Enkel qua potentieel een heel boeiende film die zich had kunnen scharen achter genreklassiekers als The Mechanic of Day of the Jackal. Ja, natuurlijk wordt hier heel wat anders geprobeerd. Maar het werkt gewoon niet.

Flutfilm.

Een beetje zoals dat restaurant waar je heel redelijk gegeten hebt maar de bediening en bereiding veel te lang duurde. Een goede film moet van begin tot eind kunnen boeien en dat is hier duidelijk niet gelukt.

This is my faggot gun - Gay Perry

Leuke, enthousiaste vertolkingen van Monaghan, Downey en Klimer, lekker foute humor en een aantal sterke komische momenten. Maar een overgecompliceerd plot met een aantal geforceerde ongeloofwaardigheden laten teveel hoofdpijn achter. Het tempo ligt ook te hoog, ik heb vaak op pauze moeten drukken, terug moeten spoelen en het geheel echt nog een keer rustig na moeten lezen op wiki en nog vind ik het maar een vergezocht verhaal. Laat ik maar een aantal plotgaten noemen:

-Gay Perry kent Downey niet maar vraagt toch of Downey zin heeft mee te gaan op een stake out, terwijl het saai hoort te zijn. Niet alleen een geforceerde manier om ze in hetzelfde plot te duwen maar verwarrend omdat ik de hele tijd zat te denken dat het plot van Perry zelf afkomstig was;
-de auto van Monaghan wordt gestolen door de meid met geverfd haar...waarom?
-wat deed ze daar sowieso en wat was haar beloofd?
-een acteur/regisseur die eigenaar is van een gekkenhuis...huh?
-als het lijk in de kist in het busje dat van Veronica was en niet van de dubbelganger, waarom dan cremeren?
-de politie had daarvoor al het lijk van Veronica gevonden wat op tv werd verteld dus hoe hebben ze dat lijk kunnen jatten? Dit was immers duidelijk een moordzaak.


Het hele incest verhaal past ook niet in een misdaadkomedie, daarvoor is dat thema te zwaar. Verder is het verhaal te rommelig met te weinig focus. Jammer, want er zit genoeg gevatte humor in de dialogen.

Pretentieloze kung fu met als setting het corrupte Parijs, waar een louche rechercheur flink bijverdient als pooier en mr Li al snel tegen wil en dank voor zijn leven moet vechten.

Aardig voor een keer, moet zeggen dat deze bij een tweede beurt al wat minder beviel. Het is een mede door Luc Besson geschreven en geproduceerde film en zijn touch is te herkennen, ook door de aanwezigheid van de twee hoogblonde acrobatische Twins. De schrijver van de Karate Kid films werkte ook mee aan het script. Het is een cartoon achtige vertoning in zowel de over de top vechtscenes als in het verhaal, met schurken voor wie een mensenleven werkelijk niets waard is, behalve om uit te buiten. Karyo doet het best goed als de buitengewoon smerige schurk. De ontmoeting tussen hoertje Fonda (die alleen maar lekkerder wordt als ze zo ordinair is) en agent Li is wel errug toevallig en een zwakte in het script. De actiescenes zijn wel vlot en prima en alles dient duidelijk als een vehikel daarvoor. De speelduur is voorbeeldig, tegenwoordig kunnen ze met actiefilms in dat opzicht geen maat meer houden. Toch voelt het wat afgeraffeld op het einde.

De soundtrack is minder. Met Hip hop heb ik geen enkel probleem daar ben ik mee opgegroeid. Maar er zitten geen toffe rapnummers tussen, een enorm verschil met bijvoorbeeld Office Space.

Die acupunctuur gimmick is wel aardig. Jet Li is een razend snelle, atletische vechter die met films als deze en The One belangrijke stappen maakte richting Hollywood maar puntje bij paaltje toch vooral de ster is gebleven van Chinese producties, waarvan Hero mogelijk de bekendste en grootste is in het westen. Dat hij in de Expendables mee deed was leuk maar ook wel jammer want dat schreeuwt B-status en hij had de nieuwe Bruce Lee kunnen worden...maar miste diens unieke combinatie van charisma en humor.

Zeer vermakelijk, deze retro 80s schlockparodie en ik kijk uit naar het vervolg. Het ontstaan is bijzonder omdat het volledig buiten Hollywood gemaakt is, gefinancierd via Kickstarter voor relatief een habbekrats. David Sandberg heeft een kunstukje gedaan door veel van de toch wel aardige special effects zelf te maken en is ook nog eens verdienstelijk als de over de top stoere hoofdpersoon Kung Fury. Het compleet zotte script had nog wel wat leuker gekund (met flauwe grappen als Tank You, die Vikingen...en dat gedoe met Hasselhof vond ik ook meh). De soundtrack is mijn favoriete deel van deze film en zet ik nog regelmatig op.

Ik ben het ermee eens dat het best wat langer had mogen duren, net als geestverwant Turbo Kid. Maar er komt in ieder geval een vervolg met Arnold Schwarzenegger als president en Michael Fassbender als collega van Fury. De opnames zijn voltooid maar er zal vast nog veel post production werk verzet moeten worden gezien het arsenaal aan cgi-trucs dat Sandberg in dit eerste deel al uit zijn mouw wist te schudden.

Fijn om een jaren 80 anime te zien met de aparte stijl van toen. Kleurrijk en over de top en met spaarzame maar mooie synthesizer klanken die in het beste geval lekker veel sfeer toevoegen. De titelheld is zwijgzaam, duister en cool, het type met zowel gaves als een zwaarwegende vloek. En hij wordt met een enorme, intimiderende gestalte getekend. De wereld op zichzelf komt wat kaal over maar ook stijlvol en technologisch opvallend modern, ondanks de klassieke kledij.

Het verhaal stelt niet bijster veel voor maar er worden vooral via de figuren om de Dracula achtige graaf heen, die elk hun eigen doelen hebben, de broodnodige elementen toegevoegd. Verder gaat het om veel meer wezens dan vampieren en zien we de nodige fantasiemonsters. Zo zien we een soort sirenes die in slangen veranderen en heeft Vampire Hunter D een pratende hand met een eigen persoonlijkheid. Daarnaast iets wat een robotpaard lijkt. Niets is te gek dus. De speelduur is kort en wordt aan het einde nog een beetje kunstmatig opgerekt, om te eindigen met een totaal niet passend stuk muziek bij de aftiteling. Tot die tijd kan er genoten van ouderwets bloederige horror die voor de verandering getekend is maar ook alleszins ongeschikt voor de kleintjes.

Door het buitenissige en apartige ben ik benieuwd naar de nieuwere versie(s?) van Vampire Hunter D. Deze kan er zeker mee door.