Alternatieve titel: The Remarkable Life of Ibelin, 31 juli, 16:46 uur
(reactie op ander bericht)
Maar in mijn eigen ervaring is dat ook echt zo. Omdat mensen zo anders zijn in het echt dan online. Het blijkt ook wel duidelijk hier. Want hij vertelt niemand van zijn handicap kennelijk. In de virtuele wereld is iedereen mooier, leuker, grappiger, stoerder etcetera. Men is dan vrienden met of zelfs verliefd op een fantasie. Dat is geen ware vriendschap of liefde. Het was het beste wat deze jongen kon krijgen kennelijk. Ik vraag me dan toch serieus af of er echt geen andere mogelijkheden voor hem waren om iets leuks te gaan doen met andere mensen, ik denk aan iets als een bordspel of zo. Zeker in "binnenzit" landen als Noorwegen is eenzaamheid volgens mij groot en is men ook betrekkelijk geisoleerd. Dat is ergens wel weer een voordeel van Nederland denk ik, mensen zat.
Sterkste van de film is zonder meer het acteerwerk van Eastwood en Streep. Er zitten wel echt een aantal langgerekte gaapscenes in, van het typische soort, romantisch deuntje, dansje, nummertje, maar de gesprekken die de twee hebben zijn erg goed geschreven en voelen authentiek aan. Het dilemma van de twee ook. Hierdoor ontstijgt het een typisch romantisch drama. Ook omdat het voor Eastwood zo uit de toon valt, het is een heel andere rol, hij is nog steeds heel mannelijk, maar laat meer gevoelens zien. De soundtrack is helaas erg doorsnee, met zoetige pianoklanken. De setting is wel weer mooi, landelijke omgeving, een wat bekrompen ouderwets stadje met de typische auto's uit de jaren 60.
Alternatieve titel: De Geheime Tuin, 26 juli, 00:14 uur
Munchhausen by proxy
Toen ik hierover las moest ik aan deze film denken. Een fenomeen uit de psychologie waarbij een ouder een ingebeeld ziektebeeld projecteert op een kind. Dat kind moet dan een gebrek compenseren, meestal aan liefde. In dit geval de angst van een vader voor het kwijtraken van nog iemand, na zijn vrouw te verliezen.
De film is luchtig gebracht, zij het met genoeg conflicten, maar onder de oppervlakte daarvan zie je ook veel angst, tragiek en leed.
En wie het zo bekijkt zit dan toch niet meer helemaal naar een kinderfilm te kijken. Ook al is de film zeer zeker als zodanig geschikt en vooral ook bedoeld. Maar dan wel een intelligente. Uiteindelijk gaat de film over het hervinden van durf, levenslust en de kracht daartoe die in kinderen zit. Prachtig om te zien eigenlijk.
Het bronmateriaal is een klassiek kinderboek van Frances Hodgson Burnett uit 1911. Rond die tijd speelt het zich ook af. Kritiek is er op wat allemaal niet wordt verteld uit het boek maar de kracht van film blijft: show, don't tell. En die wordt goed uitgenut. Het is ook echt prachtig gefilmd, elke scene is een plaatje werkelijk.
Het acteerwerk van de kinderen is bovengemiddeld.
Dan de muziek. Best goed en passend. Het beste stukje muziek is het mysterieuze deuntje op 43:40 (als de ui wordt geplant in de secret garden na het Mary, Mary, quite contrary-versje) maar die is helaas niet te vinden op de soundtrack. Als iemand het ergens kan vinden hou ik me aanbevolen!
De wel erg zoetige muziek op het einde is dan weer jammer, dat had de film niet nodig en valt uit de toon.
Al met al zeer professioneel gemaakt door de filmmaatschappij van Francis Ford Coppola, American Zoetrope, die ooit zeer experimenteel begon.
Klassieker en destijds ook een fijn (en vrij getrouw verfilmd) boek op mijn literatuurlijst voor Engels. Opvallend hoeveel acteurs doorbraken hiermee. Want ook in de kleinere rollen zul je bekende gezichten zien (Brad Dourif, Danny De Vito, Christopher Lloyd).
Hier een mooie en confronterende analyse over menselijk gedrag t.a.v. gezaghebbende instituties naar aanleiding van de film en hoe die dit in beeld brengt: https://www.youtube.com/watch?v=EO8NibBVXFs
