Absolute klassieker met verbaal vuurwerk en een cast propvol acteerkanonnen.
Pacino weet te charmeren terwijl het ook de grootste gluiperd is. Lemmon is het karakter waar we het meeste mee kunnen identificeren en zijn acteerwerk is vooral reactief: kijk naar zijn gezichtsuitdrukkingen zonder dat hij wat zegt, als hij reageert op wat de anderen zeggen. Subliem en het gehele ensemble is geweldig. De show wordt natuurlijk gestolen door Alec Baldwin's scene, met de bronzen ballen en Always Be Closing...maar natuurlijk eerst...
Put that coffee DOWN! Coffee is for closers only.
Die meme zou je bij elke koffieautomaat moeten plakken, haha.
Interessant is hoe verschillend bijvoorbeeld deze scene geinterpreteerd wordt. Er zijn verkopers in America die het een keigoede motivatiescene vinden. Verkopen is ook niet voor watjes. En je kunt het ook zien als een mooi vak. Voor wie het te hard vinden, ga maar een tijdje voor een klantenservice werken om te ervaren wat voor bagger je dan over je heen krijgt.
Anderzijds zijn er natuurlijk die deze over de top scene een walgelijk exces vinden van de prestatiemaatschappij. Natuurlijk kunnen velen daaronder het ook niet laten het kapitalisme erbij te halen. Toch gaat de film daar niet over. Het zou op zich komisch zijn een meer socialistische variant te zien van Mitch& Murray. De werknemers komen dan om half 11 aanzetten op kantoor en zitten vooral koffie te drinken. Of ze iets verkopen boeit ze niet, ze krijgen hun salarisje wel. En de vakbond verdient goed aan hun lidmaatschap zodat ze lekker vaak kunnen staken. Enfin...
Glengarry Glenn Ross laat een keiharde zakenwereld zien die niet geschikt is voor de tere ziel en waar extreme prestatiedruk boven het welzijn van personeel wordt geplaatst. Een keuze van dat bedrijf, gewoon een k*bedrijf dus en tsja die bestaan er natuurlijk genoeg. Je moet je ook afvragen waarom het slecht gaat met het bedrijf en waarom ze iemand denken te moeten ontslaan....is het bedrijf wel efficient en doelmatig genoeg? Zeer waarschijnlijk niet...en in de realiteit zouden veel mensen wegvluchten van zo'n bedrijf, zeker als het om de makelaardij gaat...je kunt vrij snel voor jezelf beginnen. En dan een stuk meer verdienen ook. Dus de markt zou het gewoon oplossen.
Maar dat geeft niet, want de film is gewoon een genot om naar te kijken en toont zijn eigen realiteit waarmee het toch kan raken. En bepaalde dingen zijn herkenbaar, zoals bijvoorbeeld de intense jaloezie en grote ego's. Let bijvoorbeeld op de spanning tussen Pacino en Harris. Harris blijkt geen lieverdje en als hij een keer dik scoort moet kennelijk iedereen het horen, als Pacino de waarheid spreekt. Terwijl hij niet blij kan zijn voor het succesje van Lemmon, terwijl Pacino het hem wel gunt. Hoewel zoals gezegd Pacino zelf onbetrouwbaar is.
Opvallend is ook dit: er komt geen enkele vrouw in voor! En ook al komt er geen enkel pistoolschot of vuistgevecht in voor, het is misschien wel de meest mannelijke film ooit (hoewel Predator, met al die opgepompte spieren, natuurlijk ook een flink testosteronfeest is).
