Een slow burner die duidelijk twee delen heeft: een praterig, maar niettemin onderhoudend eerste deel met theologische beschouwingen en een horror achtig tweede deel waarin die beschouwingen laten we zeggen aan ietwat lugubure proeven worden onderworpen bij wijze van practicum. Geweldige rol van Hugh Grant, die een type speelt dat zichzelf erg graag hoort praten, uiteraard op zeer welbespraakte en beschaafde wijze. De spanning is voelbaar omdat er al heel snel dingetjes zijn die niet kloppen. Ik ben het niet perse eens dat Grant nu de ultieme griezel is ala Hannibal Lecter. Het zijn juist zijn keurigheid en wollige praatjes die je doen twijfelen waar hij nu precies op uit is. En dat onbestemde maakt de film amusant.
Poeh, ik kon het al snel niet meer aanzien. Meneer is niet alleen ongelukkig, zijn lief moet dat ingewreven worden en mag lekker meegenieten van meneers chagrijn. Wat ik na een paar minuten al dacht was "stakkers, ga scheiden." En dan de manier waarop loser Nicholson bij de blowlingbaan direct versierd word door maar liefst 2 dames die hem niet kennen, alsof hij opeens Don Juan in het kwadraat is, zodanig zelfs dat hij niet eens moeite hoeft te doen: cringe level ongeloofwaardigheid.
Typisch om hier bij de commentaren weer een aantal vingertjes richting het kapitalisme en de consumptiemaatschappij te zien. Maar iedereen is zelf verantwoordelijk in hoe materialistisch je je opstelt. Eigen keuzes. Je kunt gewoon simpel leven en op een houtje bijten als je dat wilt. Dat kan zelfs beter als iedereen economisch vrij is en dus veel minder belasting betaalt. Is huisje boompje beestje "materialistisch"? Hangt er van af wat voor vrouw (of man) je trouwt.
De zinloosheid zie ik overigens wel als typisch voor een ieder-voor-zich maatschappij waarin een gemeenschap, waarin mensen voor elkaar dingen doen en betrokkenheid hebben, amper nog bestaat en die maatschappij is veel erger geworden toen iedereen de papkindjes mentaliteit kreeg dat vadertje staat alles voor ons moet oplossen. Individualisme is prima, zelf geen verantwoordelijkheid nemen is dat niet. Dat laatste is al heel snel duidelijk iets waar Robert niet zo'n zin in heeft. Eigenlijk wel een heel typische film voor het begin van de jaren 70 want toen heeft de genoemde mentaliteit niet alleen vleugels gekregen, er stond ook een hele generatie zelfbenoemd "progressieve" wolkenfietsers op die alles beter wist en op zijn kop wilde zetten.
Nu weet meneer in de film ook niet wat hij wil. Zeer herkenbaar (w.b. vroeguh) en begrijpelijk en vooral dat trok me aan maar ik heb geen zin naar zo'n harteloze zak te gaan zitten kijken die enkel aan zichzelf denkt en iedereen omlaag sleurt. Het is ook wat vermoeiend om zo iemand alleen te zien modderen. Want als ik het zo lees dan leer je niet echt een mooi of bijzonder mens kennen en ontbreekt diepgang. Ik vind het meestal interessanter als er een soort loutering is, catharsis, ontnuchtering, een bijzondere gebeurtenis waardoor iemand verandert ten goede.
Bodies, Rest and Motion vond ik zelf een goeie generation X film over dat bijna pathetische zoeken naar zingeving, ruim 20 jaar later gemaakt. Wie deze 5 Easy Pieces gedateerd vind kan bij die fijne en lome film wellicht terecht (hoewel we daar Tim Roth een beetje zien als de Nicholson hier, maar minder hard).
