Logboek

Met afstand de minste van de hele reeks, inmiddels vijf films lang. Het ontbeert grotendeels de humor en de vondsten van de eerdere delen en daar kan geen grote explosie tegenop. Een leuke schurk is er ook niet meer bij. Spectaculaire achtervolgingen met de auto maar het is niks nieuws onder de zon. Het geheel ziet er ook nogal grauw uit en da's niet louter door de Russiche setting.

Deze film komt ook uit de tijd dat iedereen zich afvroeg wat sportschooljongen Jay Courtney opeens deed in de lead van allerlei actiefilms, zie bijv. ook Terminator Genisys. Ik vind hem niet slecht maar wel erg inwisselbaar.

Prima compacte film, met een heel beperkte omgeving (de binnenkant van een vliegtuig) maar toch zeer onderhoudend. Het is niet nagelbijtend spannend maar het plot is best aardig en weet er door de kracht van suggestie meer uit de halen. De casting van Wahlberg is wat apart, ik had een andere keuze gemaakt. De andere acteurs zijn minder bekend maar doen het goed. De soms licht komische noot zal sommigen misschien storen. Maar Gibson doet als regisseur weinig verkeerd. Minder is meer. Er had vooral meer uit de psychopaat gehaald kunnen worden voor de spanning. Ik heb me vermaakt en begrijp de haat niet.

Waar Blomkamp in District 9 nog een intelligent verhaal wist te maken over immigranten uit outer space, waar duidelijk geen voor de hand liggende oplossingen voor waren, krijgen we in Elysium een erg zwakzinnig verhaaltje voorgeschoteld die doet alsof een dergelijke oplossing wel binnen handbereik is. Kort samengevat: je hebt dus rijken en armen en das nie eerlijk dus die rijken zijn slecht want ze willen met rust gelaten worden op hun eigen ruimtestation. En als je gewoon iedereen daar toelaat dan is alles weer goed. Kan het nog debieler?

Voor zover dit niet al genoeg zegt, een verdere greep uit de stompzinnigheden:
-er heerst enorm veel ziekte, wapengeweld en armoede maar toch is er een gigantische overbevolking want kennelijk gaan er maar heel weinig dood;
-er is dus enorme rijkdom bij de industrielen en toch gaat het economisch bar slecht met het bedrijf van Fichtner;
-er is dus hele snelle technologie om mensen te genezen maar die wordt op aarde niet of amper gebruikt terwijl dat bijzonder lucratief zou zijn;
-er zijn sowieso gigantische sprongen gemaakt in techniek, desondanks vertaalt zich dat niet in toenemende welvaart, hoe dit komt wordt ook niet verklaard;
-schepen die willen aanmeren op Elysium worden uit de ruimte geknald terwijl ze gewoon simpel geweldloos toegang zou kunnen worden ontzegd.

Er wordt met wat slordige schetsen een fascistische toekomst getekend waarin de staat naar het lijkt nauw samenwerkt met grote bedrijven. Maar uit de verf wil het nooit komen. Je zit ook in een spagaat als je tegen het kapitalisme tekeer wil gaan (niet uitzonderlijk voor het niet bijzonder schrandere Hollywood, sowieso een broeinest voor communisme sinds het bestaan ervan) terwijl het probleem duidelijk ligt bij een te nauwe verwevenheid van grote bedrijven met de militaristische staat (fascisme dus, net als in Robocop) omdat juist dat soort cronyism die corruptie en machtsmisbruik veroorzaakt. Wat Blomkamp nu precies aan statement wil maken komt hoe dan ook niet over, het is uiteindelijk gewoon een vehikel voor domme actie.

Script is dus ruk. Dan de vertolkingen. Sharlto Copley steelt weer de show net als in District 9, nu als psychopatische moordmachine, waarbij Matt Damon maar een saaie piet blijft. Jodie Foster doet een Engels accentje om elitair over te komen. Fichtner heeft een piepklein rolletje als (uiteraard harteloze) bedrijfstopman. Alice Braga mag ietsje meer doen als verpleegster die haar dochter hoopt te genezen.

De actie? Aan effecten en stukjes over de top gore geen gebrek maar het werd allemaal beter gedaan in District 9. Weinig vondsten of opwindende scenes. Het ziet er allemaal best goed uit maar het bevredigt niet.

Blomkamp heeft helaas vooral teleurgesteld na District 9 met deze film en Chappie. Hij heeft wel aan een crypto game gewerkt, Off The Grid en nog wat korte films gemaakt die niet af waren maar wel potentieel toonden. Hopelijk hervindt hij zich met wat hij in de toekomst aflevert.

Een paar dollar meer? Een eufemistische titel in alle opzichten. Niet alleen staat er veel meer geld op het spel, een enorm fortuin, namelijik zowel een zwaarbewaakte kluis in El Paso als forse premies op de schurken. Ook is de film veel beter. Prachtige shots van de omgeving, geweldige close ups in combinatie met de typische Morricone geluidjes en een beter verhaal. En de 3 acteurs maken de film: Eastwood, Van Cleef en Volonte. Van Cleef is hier minstens zo cool als de Naamloze, zo niet cooler. Een kolonel die premiejager werd nadat zijn broer in koelen bloede vermoord werd.

Er blijft tussen Eastwood en Van Cleef ook extra spanning hangen omdat je toch denkt, ze gaan elkaar verlinken. Dan ook nog dat onvergetelijke muziekklokje waarbij pas geschoten mag worden als het muziekje klaar is...briljant. En natuurlijk volledig uitgebuit door Morricone. En de manier waarop Leone de film schoot. Ditmaal met alle registers open. Over de top soms misschien, maar het is vaak geimiteerd en zelden gevenaard.

Een klein maar opvallend rolletje van Klaus Kinski die in een paar prachtige scenes botst met Van Cleef. Ook dat zijn vindingrijke scenes. In alle opzichten is deze western een triomf. Of GBU beter is, ga ik binnenkort oordelen. Maar omdat ik Van Cleef zo cool vind en hij hier niet de bad guy is, zal deze mogelijk mijn favoriet blijven.

Opvallend en verwarrend aan de Dollars trilogie van Sergio Leone is dat 2 acteurs verschillende rollen spelen in de reeks. Gian Maria Volontè speelt de bad guy in de eerste twee films: Ramon Rojo en El Indio. En dat doet hij heel goed. Die smeulende ogen, je ziet het pure kwaad, de jaloezie, het sadisme. De rollen lijken wel op elkaar.

Lee Van Cleef speelt een voormalige kolonel in For A Few Dollars More en een andere rol, Angel Eyes, in The Good, the Bad and the Ugly. Hij is ook geweldig maar je moet het in dit deel dus nog even zonder hem doen.

Deze eerste in de reeks toont al veel potentieel maar is slechts een vingeroefening. De basis is gezet met de onvergetelijke deuntjes van Morricone, de samengeknepen oogjes en de sigaar van de Naamloze vreemdeling (Eastwood) en natuurlijk zijn snelle en trefzekere schoten. Met deze filim werd wel een nieuw soort western neergezet, meedogenloos hard, met anti helden en een ieder voor zich mentaliteit. Hoewel de Naamloze nietcompleet harteloos blijkt.

Qua beelden zijn de latere delen mooier. Qua compositie ook. Deze Fistful bevat wel een aardige vondst op het einde maar die leunt vooral toch op de domheid van Ramon. Wel een efficiente speelduur. Alleszins verdienstelijk en een goede introductie op een uiteindelijk vrij geniale trilogie waarmee Leone zijn nadrukkelijke stempel en indruk achterliet op latere regisseurs.