Meningen

Voor de tweede keer van genoten. Typische Alexander Payne film met een droogkomische en zwartgallige ondertoon, waarin niets mooier wordt gemaakt dan het is. En ook deze is gesitueerd in het noorden net als Nebraska en behoort net als die film tot de meest realistische van Payne's oeuvre.

Sterk is dat de karakters nooit echt beperkt blijven tot typetjes. Ook de mensen waar Schmidt een hekel aan heeft hebben hun goede kanten. Nicholson zelf is nooit in de automatische piloot en overtuigend als het unieke karakter Schmidt. Iemand die zelf in de film net zomin ontzien wordt als zijn omgeving en wiens zwakheden duidelijker worden gedurende de film. Zijn eenzaamheid is voelbaar (erg wrang wordt het wanneer zijn dochter ontvankelijker is voor zijn poen dan voor zijn aanwezigheid) maar wordt niet uitgebuit. Voor Nicholson blijft het 1 van zijn beste rollen.

De brieven aan Foster Parent kind Ndugu (die niet kan lezen) zijn een vondst. De scenes met de schaamteloze Kathy Bates blijven ook een pijnlijk grappig hoogtepunt.

Leuk filmpje. Science fiction is het niet, meer fantasy ala Groundhog Day. Gleeson wordt erg vaak afgekraakt als acteur maar ook in deze film vind ik hem prima. Het probleem is wel dat je nooit leert wat hij met Adams in godsnaam gemeenschappelijk heeft. Dat ze verder idolaat is van junkie-skelet Kate Moss en idioot onzeker over haar uiterlijk waren ook niet echt selling points, blijft over een leuk gezichtje en een mooie lach...maar als we moeten geloven dat deze twee mensen echt bij elkaar horen moet er toch iets meer bedacht worden dan dat.

Te oppervlakkig dus wel en ook afgezien van de tijdreisgimmick niet realistisch. De film heeft af en toe scherpe Engelse humor maar zoekt naarmate de film voortduurt steeds meer de veilige weg en met de gimmick wordt niks interessants meer gedaan. De eerste helft is veruit het sterkst.

Het einde stelt teleur met vermoeiende dooddoeners (leef elke dag alsof het je laatste is...pfff) die nog even als tegeltjeswijsheden aan de muur worden gehangen van een uiteindelijk redelijk zorgeloos leven, waarin we eigenlijk geen enkel huwelijks conflict hebben gezien.

Maar toch een aardig sympathiek filmpje, vooral door Gleeson. Een veel leukere romantische comedy met een tijdreiziger heet Happy Accidents.

Eigenlijk behoort dit voor mij tot de op 1 na laatste echt geweldige Cameron films (erna kwam nog Terminator 2 en ja OK True Lies was ook nog wel leuk). Hier begon Cameron met het toevoegen van een meer politieke (en wat simplistische) boodschap, zoals ook in Avatar. "Laten we lief voor elkaar zijn en de planeet." Het stoort in deze film niet gelukkig. Het heeft een wat softe, klassieke Spielberg achtige toon tegen het einde aan.

Harris en Manstrontonio dragen de film die toch wat saaier geweest zou zijn zonder hun gekibbel. De film kan best wat korter en de Special Edition kan ik niet speciaal aanbevelen. Veel prachtige onderwater scenes ook al is het natuurlijk bijna allemaal studiowerk.

Het einde is heel bevredigend ondanks het sentimentele. Knappe is dat Cameron echt alles bedacht heeft en gefilmd. Een origineel verhaal ook. We dromen teveel over andere planeten en hebben nog te weinig de mogelijkheden van onze oceanen onderzocht.

Raar dat er zo weinig commentaar bij staat en de score zo laag. Dit vond ik werkelijk een prachtfilm, niet het standaard romantisch komische gedoe maar een echt verhaal over iemand van vlees en bloed die een rouw-en groeiproces moet doorgaan.

Integere film die een stuk introverter van aard is dan het gros in dit genre dat het vooral van gemaakte sensualiteit, opzweping en romantiek moet hebben. Hier gaat het meer om echte relaties, die dus (net echt) ook saai en problematisch kunnen zijn en veel belangrijker zijn dan die (weliswaar spannendere) beginfase van verliefdheid. Het Geena Davis personage is misschien niet zo realistisch, want wat ziet ze in godsnaam in de slaapwandelaar Hurt? Maar op zich zijn de personages goed bedacht.

Schitterende filmscore van John Williams en prima acteerwerk van de gehele cast. Het verbaast mij dat regisseur Lawrence Kasdan later in staat bleek om zo'n warrig rommeltje als Dreamcatcher te kunnen maken.

Net iets minder dan de uitstekende voorganger. Er zit wat meer humor in maar daarom voelt het wat minder beklemmend. De hele achtergrond van The Accountant is ook al een gegeven dus het boeiende daarvan kan niet meer worden uitgebuit. Zeer vermakelijk evengoed, hoewel iets te lang. De hele cast is wederom genietbaar, van Affleck en Bernthal tot JK Simmons en de minder bekende actrice die Medina speelt.

Stond nog stevig overeind bij een tweede kijkbeurt en wist wederom van begin tot eind te boeien. Sommige details gingen wat snel en bleven mij te technisch, misschien omdat ik witwassen en fraude altijd wat complex vind, maar uiteindelijk gaat het om de karakters en natuurlijk met name de accountant zelf. Ook kent het einde meerdere verassende ontknopingen. Dit is 1 van de tekenen van de vakkundigheid van de film, die daarnaast in acteerwerk en strak camerawerk excelleert. Dat, gecombineerd met een degelijk script, maakt het toch wel een hele fijne film. Ruim boven het nivo van de gemiddelde Affleck, hoewel die zelf inmiddels zeker ook interessante en sterke films op zijn naam heeft gezet zoals Argo. Voor wie veel actie wil kan het wat tegenvallen, deze is gedoseerd met een principe van minder is meer: als het er is, is het opwindend in beeld gebracht, maar verder wordt toch vooral een verhaal vertelt dat tot het einde niet teveel prijsgeeft om je geintrigeerd genoeg te houden.

Wat een afgang, deze keizer-zonder-kleren film met een uiteindelijk flinterdun verhaal. En wat ben ik blij dat ik er niet voor naar de bios gegaan ben. Weliswaar niet zo tenenkrommend pretentieus als Interstellar, maar uiteindelijk ongelofelijk zwak en teleurstellend. Alsof degene die het geschreven had een half jaar lang naar zijn eigen klabanus heeft zitten turen en uiteindelijk op het idee kwam dat deze, zolang nog slap, met wat rekwerk, in de eigen poeperd geschoven zou kunnen worden. Echt, briljant, geniaal!

Met een dooddoener moeten we het uiteindelijk dan maar doen.... Luister, mensen: het belangrijkste is de aarde en het leven daar!

Goh, dat wist ik nog niet zeg. Ook werkelijk nog nooit eerder in een film over ruimtevaart gebruikt, dat inzicht...tjesses Merante. Maar ik wil, als ik een film kijk over ruimtevaart in de toekomst, iets nieuws ontdekken of iets spannends/boeiends beleven, niet eindeloos navelstaren.

En de psychologie van de astronauten die willen vluchten van de aarde en zich afsluiten van relaties, tsja het is gewoon niet genoeg om een film mee te vullen. Bovendien totaal niet goed uitgewerkt. Als die pa zo graag dood wilde, waarom niet eerder en toen die zoon eenmaal kwam, waarom toen opeens de doodwens als hij zijn missie zo belangrijk vond en echt geloofde? Er was geen aanleiding toen opeens te stoppen met zijn geloof in ET. De droge ontmoeting tussen de twee vond ik ook totaal niet geloofwaardig, evenmin dat pa al zo lang overleefd had.

In het begin kun je hier nog enigszins geinteresseerd naar kijken maar het uitermate zwakke einde verpest elke seconde die je eraan verspild hebt. Daar kan het op zich prima acteerwerk van de belangrijkste spelers, plus wat redelijk gefilmde ruimtescenes, helaas niks aan helpen. Al met al een bloedeloze vertoning, een slaapwandeling in de ruimte.

Aangenaam en sympathiek tussendoortje waarbij een handicap op een luchtige manier wordt behandeld zonder een zielige slachtofferrol. Probleem is misschien dat er al teveel films zijn met vergelijkbaar thema die nu bijna een genre op zich is geworden, meestal met mannen die op een bepaalde manier briljant zijn en genoeg eigenaardigheden hebben die in een film voor de nodige vermakelijke danwel aangrijpende conflicten zorgen. Denk aan films als Shine, Beautiful Mind, Elementaire Deeltjes of Forrest Gump en natuurlijk de film waar het genre groot mee werd, Rain Man. Accidental Tourist zit ook deels in de hoek hoewel daarin autisme of Asperger syndroom nooit bij naam wordt genoemd (wat ik ook niet perse een kracht vindt, want dan wordt het een soort smoes of gimmick). Adam is gelukkig nooit te gelikt of al te voorspelbaar en behoort daarmee tot de minder oppervlakkige romcoms. Het acteerwerk van toptalent Hugh Dancy draagt daar zeker aan bij. Het blijft allemaal menselijk zonder al te veel tics en trucjes. Soms zit de film wel wat op de automatische comedy piloot omdat geen kans onbenut wordt gelaten om Adam iets letterlijk te laten nemen wat niet helemaal letterlijk bedoeld is. En het einde is ook wel ietwat gemakzuchtig.

Waarschijnlijk niet geheel ontoevallig mocht Dancy kort hierna de rol van William Graham spelen in de serie Hannibal, een karakter dat zichzelf in de serie ook (facetten van) het Asperger syndroom toeschrijft, maar ook uiteraard over een bijzonder talent beschikt.

Visueel imponerende klassieker, een showcase waarin Japanse animatie met een tot dan toe ongekend budget naar een zeer hoog nivo werd getild en die (in ieder geval in de loop der jaren) ontvangen werd met welverdiende lof. Ongeveer een half decennium later begon anime het westen meer te veroveren, hoewel het altijd een niche lijkt te zijn gebleven. Veel films werden gedistribueerd door Manga video's waardoor ze ten onrechte manga films genoemd werd. Manga betekent eigenlijk niet bewegend beeld, strip. Nu was Akira ook gebaseerd op een enorme manga reeks.

Akira was mijn eerste kennismaking met anime en voor mij een wat hobbelige rit die niet altijd beviel. Dat was op een kleine tv, met Japanse stemmen en het werd me op het einde allemaal iets te bizar. Nu bij herziening op een wat groter scherm kwam het al beter tot zjjn recht. Akira is een bijzonder ambitieus project geweest dat echt voor het grote scherm bedoeld was. Erg gedetailleerde en kleurrijke tekeningen en heel wat meer frames dan normaal bij vaak veel goedkoper gemaakte Japanse animatiefilms. Wie een veel nieuwere anime met dit detailnivo wil zien zal iets als Paprika moeten bekijken. Natuurlijk zijn er moderne technieken bijgekomen maar Akira voelde voor mij geenszins gedateerd.

Het buitenissige van de film stond me nog goed bij maar ik zie het nu ook wel als een kracht van de film en datgene wat een live action film modaal zal doen afsteken. Die drang naar het gewone, waar we bij de recente live action versie van Ghost in the Shell al een voorproefje van kregen, zal de bewerking weinig goeds doen.

Akira is maar deels cyberpunk. Subtiel zijn de stukjes invloed van Blade Runner. Bijv de korte percussie voordat we een mooi shot van futuristisch Tokyo zien. Bende oorlogen, onrust en chaos in de stad en zijn uiteindelijk niet meer dan decorum voor de veel grotere ramp die gaat gebeuren. En het is moeilijk die los te zien van een obsessie met de verwoesting van grote steden in WO II.

Verder gaat het vooral om mutanten met superkrachten. Een dankbaar thema sinds decennia, voor superhelden bijvoorbeeld, vooral de film Chronicle kwam voor de geest: jongelui die emotioneel onbeheerst zijn om goed om te kunnen gaan met een enorme hoeveelheid macht, voorzover volwassen mensen dat al kunnen. Wel zit er de nodige bloederigheid in.

Het is op het einde dus ook een soort rampenfilm, zeer spectaculair daarin ook. Tussen al het geweld raken de personages helaas wel teveel ondergesneeuwd, zelfs van het centrale karakter Tetsuo leren we te weinig. Nu de film al weinig echt sympathieke karakters heeft helpt dat niet. En de Engelse dub is inhoudelijk zweer twijfelachtig. Altijd zo vreemd om een totaal andere ondertiteling te lezen ten opzichte van wat gezegd wordt.

Het verhaal wordt vooral intrigerender naarmate de mutant kinderen een grotere rol gaan spelen. Wat minder uit de verf kwam was het verzet, waar de vader van Kei in zit. Dat volgde ik niet helemaal.

Dan de muziek, ik vond deze goed. In plaats van futuristisch klinkende synth klanken is er vooral gekozen voor traditionele instrumenten, zij het met soms wat vreemd klinkende vocalen. Vind ik typisch Japans, het combineren van modern met traditioneel. Zij hoeven niet te vloeken met elkaar. Later horen we ook stukjes rockgitaar. Korte klanken die een bepaalde sfeer oproepen. Het is allemaal spaarzaam maar effectief gedoseerd.

Na het spelen van de fantastische survival horror game Alien: Isolation, die erg veel ontwerpen en geluidseffecten uit deze film gebruikte, kreeg ik natuurlijk weer zin om deze te bekijken. Alles is van topnivo.

Het acteerwerk, met name dat van de dames, Lambert (scream queen Veronica Cartwright die ook al zo goed was in Invasion of the Body Snatchers) en Ripley (doorbraak voor Weaver).

De ruimtescenes zijn overtuigend, zeker voor die tijd. De effecten zijn grotendeels gemaakt met simpele middelen, maar ze zijn goed uitgevoerd over het algemeen. De sets zijn prachtig gemaakt en in beeld gebracht. De soundtrack is spaarzaam maar erg sfeervol. Alles ademt een zekere akeligheid uit, inclusief het interieur van de Nostromo en de piepende en krakende computers ervan. Erg aangenaam is het nergens in space. En er zijn meer dreigingen dan de alien, die fantastisch ontworpen is door de kunstenaar HR Giger.

Qua plot steekt Alien uit boven andere horror films door de houding van een groot en ambitieus bedrijf ook erbij te betrekken. En Ridley Scott heeft het verhaal van Alan Dean Foster nagenoeg perfect in beeld gebracht.

De scene waarbij Ripley's slipje 3 maten teveel gekrompen is blijft erg spannend, maar niet omdat de kont van Weaver (er verder zeker goed uitziend) nu zoveel voorstelt. Natuurlijk wordt er tegenwoordig erg moeilijk over gedaan, ook door de overzeloot en veels te serieus geworden James Cameron (klachten over "seksualisatie", met natuurlijk de mythe van "objectificatie", alsof iedereen die er lekker uitziet opeens geen mens meer is in de ogen van degene die er verlekkerd naar kijkt). Maar men vergeet dan dat de scene eigenlijk naakt had gemoeten en dat Weaver er zelf geen problemen mee had. Bovendien moet ze toch echt uitkleden voor ze in winterslaap kan gaan. De scene blijft goed omdat de dreiging van de Alien zeer nabij is.

Toch zijn er wel een paar schoonheidsfoutjes. Vooral rondom Ash en het gevecht daarmee. Het doet onhandig aan en zeker het wurgen met een pornoboekje doet wat vreemd aan (alleen al dat een robot dat als wapen zou gebruiken, en dat die boekjes nu al niet meer bestaan had men kennelijk niet gedacht en natuurlijk past het ook wel een beetje bij het eenzame "truckers in space" bestaan wat men uit wilde beelden). Verder de jump cut als Ash daarna hersteld is (beter was even een shot van Ripley te tonen). Sommige shots zijn net wat te donker of te onduidelijk.

Beter dan verwacht. Romulus is een Alien film die met aandacht voor detail en eer voor de oude Alien film gemaakt is. Het concept van de used future waar Star Wars mee begon in 1977 wordt redelijk consequent volgehouden. Ook is er meer creativiteit dan gemiddeld met een aantal goede vondsten, wat ik in Prometheus en Covenant wat miste. Het doet ook wat denken aan de geweldige Alien Isolation game door de setting van een verlaten ruimtestation, hoewel het niet zo imposant groot en sfeervol aandoet als Sebastopol.

De computer geanimeerde Ian Holm was niet nodig en niet overtuigend, ik had liever een acteur gezien en die mag er best anders uit zien.

Wat ik wat minder vond was een net te hoog tempo t.o.v. de oude Alien film. Ik vond het allemaal te snel gaan. Het is een film die net te veel probeert te doen, minder was meer geweest. Ook was het einde zwaar over de top grotesk. Verder zitten er in de dialogen soms net iets te veel flauwe verwijzinkjes naar de eerste twee films in.

Maar ik heb me zeker vermaakt, grafisch sterk en ik wil hem later nog wel een keer zien, al is het vooral om de snellere scenes wat beter in me op te nemen.

Voor het eerst de Assembly/Director's Cut gezien. Omdat David Fincher de film nog steeds haat en er door een hoop problematiek tijdens de productie nooit achter heeft kunnen staan, is Assembly Cut waarschijnlijk de meest toepasselijke titel. Het rommelde met teveel kapiteins op 1 schip, meerdere scriptschrijvers en eerdere regisseurs die ervandoor wilden. Deze cut is maar liefst een half uur langer. Een belangrijke afwijkende scene is die waarbij Ripley letterlijk gestrand is. Verder is de slotscene anders en doet de film alles wat rustiger aan (ik zou zelf niet zo snel weten wat er verder afweek).

Waarschijnlijk de meest onderschatte film uit de reeks. Mede onderschat wegens de (vaak bekritiseerde) effecten, die toch erg knap zijn gedaan. Je moet toch nagaan dat je de alien hier niet alleen veel duidelijker kunt zien, maar dat deze ook een zodanig formaat heeft dat een man in pak de meeste scenes niet kon doen. En dit was voor de cgi tijd. Dus is er heel knap gebruikt gemaakt van puppeteering (3 mannen met stok en kabel die de alien als marionet bedienden zodat deze als een soort hond kon bewegen). Dat van de hond: in deze cut wordt de alien uit een os geboren en dit maakt zijn uiterlijk en bewegingen weer ietwat merkwaardig. Ook had ik het idee dat het beest in de ene scene veel kleiner was dan in de andere, met te dunne beentjes. Wat er vooral minder goed uitziet is de slotscene waarin Ripley in het vuur valt (te duidelijk blue/green screen, het vuur is te vaag).

Qua spanning is het geen Alien 1, maar de scene waarin de kop van de alien vlakbij het hoofd van Ripley is blijft geweldig. De acteurs zijn goed. Het bijzondere van de setting is dat het niet alleen om gevangenen gaat, maar ook om mannen met 2 Y-chromosomen (lager IQ). De casting hiervan is best goed. Wel een erg klein rolletje van Pete Postlewaithe. Ook had ik graag veel meer van Charles Dance gezien. Zijn karakter is erg goed uitgewerkt en het is elke keer een feest om hem aan het werk te zien. De rol als gortdroge, stoicijnse arts, waar toch duidelijk emotie onder borrelt, zit hem ook als gegoten. Natuurlijk is Weaver ook weer erg goed. Charles S Dutton is ook sterk, overtuigend als leider, met net genoeg controle over zijn eigen gewelddadige neigingen, en heeft helaas te weinig rollen van hetzelfde kaliber mogen spelen.

Alien 3 is duidelijk de minst publieksvriendelijke uit de reeks. Het is deprimerend (met een wat eentonige set), met weinig actie en weinig karakters om veel sympathie voor op te brengen. Het belicht christelijke thema's (de zondigheid van de gevangenen, de mythische duiding van de alien als draak/duivel) en zaken als zelfopoffering. Verder wordt van begin af aan het publiek nu niet bepaald op de wenken bediend door meteen Newt en Hicks af te schrijven. Verder is de basis voor het verhaal niet logisch omdat we weten dat de queen bitch in deel 2 geen ei gelegd heeft op de Sulaco. Toch is er een facehugger geweest die Ripley "bevrucht" heeft en daarna ook nog die os (of het waren er twee).

Toch een heel redelijke film, het is weer eens wat anders en geen zielloze cashgrab ala Aliens vs Predator, bovendien mocht Fincher toch alvast oefenen voor het grote werk dat hij nog zou leveren.

Toffe manga verfilming en een stuk leuker dan de anime. Het doet wat vreemd aan door de enorme ogen van Alita en ik vroeg me toch af waarom niet gewoon een actrice met bijzonder grote ogen gecast is voor de rol, ik denk dan aan Anna Taylor-Joy of Amanda Seyfried. Maar de animatie is erg goed gedaan en Alita komt echt genoeg over. Bezieling in levende wezens is bij minder goeie computeranimatie vaak ver te zoeken. Het verhaal is erg onderhoudend en introduceert je in een rijke toekomstwereld waar je meer van wilt weten. De actiescones zijn erg goed gechoreografeerd, iets wat ik in veel actietitels vaak mis. Door deze solide elementen en de vaste hand van regisseur Rodriguez is Alita een superieure ervaring ten aanzien van bonte sci films als Valerian. Een vervolg zou alvast welkom zijn want er wordt nog veel open gehouden.

Waar de eerste Divergent film goeie winst maakte, speelde Insurgent min of meer quitte. Helaas is dat Allegiant bij lange na niet gelukt, waardoor een 4e en laatste deel er niet meer in zit. Anders dan de vorige delen is het bij dit deel moeilijker om duidelijk te zien wat er nu fout is aan de vijand die Beatrice en Four hier tegenkomen. Want wat is het alternatief van de huidige (weliswaar harde) oplossing? Ook is er geen duidelijke ontknoping om een eventuele trilogie mee af te maken, een 4e deel was duidelijk de bedoeling. Four krijgt in dit deel ook wel erg Rambo-achtige trekken, 4 getrainde soldaten in zijn eentje vloeren is geen probleem. Zijn MILF moeder Naomi Watts is wel erg smakelijk wederom.

Licht voordeel van dit deel is ook dat we niet meer de zielloze dertijn-in-een-dozijn soundtrack van Junkie XL meer hoeven aan te horen. Maar veel beter is het niet. Verder ontbreekt het aan spanning, drama en een zeker gevoel van mysterie, omdat de hele wereld buiten Chicago nu duidelijk wordt.

Erg tegenvallend. Het begint heel interessant maar hierna komen er teveel dooddoeners en wordt vooral de wolkenfiets bereden. Ook wordt er teveel bij gehaald in een mislukte holistische poging een totaalplaatje te schetsen. Uiteindelijk ben ik amper wijzer geworden, dat onderwijs een zekere afstomping kent wist ik namelijk als ervaringsdeskundige al lang, ik heb immers ook traditioneel onderwijs genoten.

Maar ik hoopte dat ik antwoord zou krijgen op de vraag: hoe moet het dan wel? Het antwoord lijkt bijna: helemaal niet naar school gaan? Hmm...maar ik heb toch leren leren? En ik kan schrijven en rekenen? Bepaalde dingen zijn nog wel handig geweest? Veel is inderdaad achteraf gezien zonde van de tijd geweest. Opleiding is vaak ook oplichting, zo duur allemaal. De belangrijkste dingen heb ik vrijwel allemaal geleerd buiten school en opleiding. Maar hoe moet het verder met ons systeem dan? We zien nergens letterlijk een schoolvoorbeeld van hoe het moet.

De bottom line van Alphabet is een aanklacht tegen prestatiemaatschappij en het daarop gerichte leren. Je ziet het in een economisch toen in opmars zijnde China. Aziatische landen staan bekend om laten we zeggen minder inspirerend onderwijs waarbij men de hele dag op school zit om te stampen en de examens met zo'n hoog mogelijke cijfers te halen. Dat zij met een andere insteek dan all work and no play waarschijnlijk veel betere uitvinders kunnen voortbrengen snappen ze nog niet en misschien is dat voor het westen een voordeeltje vooralsnog.

All work and no play roept inderdaad een zekere afkeer op. Maar ook de vraag: wat als het het kind geen reet interesseert om te presteren? Prestatie is belangrijk. De jongen die gitaren maakt vind het ook belangrijk goede gitaren te maken. Niemand hoeft hem daartoe te, omdat hij iets gevonden heeft wat hij heel leuk vindt. Maar dat roept weer de vraag op: hoeveel mensen lukt dat? Velen vinden hun ware passie niet doordat ze al te moe zijn en kennen enkel verstrooiing door tv/games/social media. Of ze gaan documentaires zitten kijken .

Uiteraard kunnen sommige in de docu het hierbij niet laten om dat verfoeide en verderfelijke kapitalisme de schuld te geven van de prestatiemaatschappij, aangezien het immers veel beter is om 3 uur lang in de rij te wachten op brood dat op is zodra je aan de beurt bent. En voor zo'n waar paradijs hoeven we ook geen sovjets te worden, kinderen die leren te bakken mogen gewoon direct stoppen met bakken als geen zin meer hebben zodat ze dat later als volwassene ook blijven doen. Maar goed, de docu gaat wel serieus in op die competitiedrang die niet als natuurlijk wordt gezien.

Zo wordt een experiment getoond met de zucht naar dominantie door wegduwen van de ander. Als een kind al iets ouder is doet hij daaraan mee. De gedachte was dat dit aangeleerd is. Onderdeel van ons systeem.

Maar hier ben ik het niet helemaal mee eens. Op school (en werk) leerde ik namelijk ook samenwerken en niet alleen met sporten. Te weinig op school waarschijnlijk, maar we waren echt niet alsmaar bezig met de beste te zijn in alles. Wel is het stimulerend te ontdekken als je iets al beter kan dan de anderen. Ik ben blij dat ik gestimuleerd ben geweest om mijn best te doen.

Verder denk ik: een heel jong kind is nog superafhankelijk. Maar zodra hij leeftijdgenootjes op de peuterschool heeft gelden al andere regels. Er kan bijvoorbeeld speelgoed afgepakt worden of iemand die net een stuk wil kruipen sloopt een zandkasteeltje. Tsja....dan is het toch goed dat je leert dat je je moet beschermen en je de kaas niet van het brood laat eten? En competitie zit nu eenmaal ook bij mannen, dat zit er in. Stel je voor een leraar die iedereen een 10 geeft ongeacht de prestatie. Minder zullen hun best doen.

De veroordeling van angst die een aantal keer terugkeert is voor een belangrijk deel een doodlopende weg. Angst kan in de overdrive gaan maar is anderszins noodzakelijk kwaad.

Ik heb er al een aantal genoemd en had nog wel meer bedenkingen bij de film. Natuurlijk is het mooi om te zien dat iemand goed terecht is gekomen via een ambacht (die kun je ook vrij snel leren) zonder onderwijs. Dat verbaast mij ook helemaal niets. Heel veel van wat je op school leert gebruik je ook niet. Hierbij had ik dus vooral weer een duh, dank je de koekkoek gevoel. Opvallend is voor sommigen heel misschien dat deze jongen zichzelf wel discipline heeft aangeleerd. Je kunt altijd leren en daar heb je geen school voor nodig. Weer: duh.

Dat een groot deel een bepaalde gehoorzaamheid (dit vind ik wat misleidend...samenwerking is in het bedrijfsleven ook heel belangrijk en zelfs een zeker eigen initiatief) aanleert vind ik normaal. je hebt leiders en volgers, alleen maar leiders gaat niet werken. En niet iedereen kan uitvinder of kunstenaar worden, sterker nog: slechts een heel klein deel. Dat uiteindelijk maar 2% buiten de box kan denken terwijl dit 98% is kort na de geboorte en dat op een vergelijkbare manier competitiedrift toeneemt en creativiteit afneemt vind ik ook daarom niet raar. Je leert wat je nodig hebt, de rest wordt opzij gezet. Dit is het menselijke aanpassingsvermogen.

Wat uit de toon viel was het relaas van de beveiligingsbeambte die kennelijk onder de armoedegrens leefde. Het diende ter illustratie van het lot van de "lagere" (meer praktisch ) opgeleiden. Kennelijk verdienen die in Duitsland (ook) te weinig om de rekeningen te kunnen betalen. 10 jaar terug al. Hij wordt erbij gehaald om de tweedeling hoog-en laagopgeleiden te illustreren. Ik denk zeker dat hier slagen te maken zijn en dat met name voor deze groep het onderwijs echt heel slecht is. En dan denk ik toch aan meer praktische dingen leren, ambachten, klusjes. Er is werk genoeg en vaklui verdienen goud. Ik verbaasde mij over zijn situatie: dit gaat wel om het rijkste land ter wereld. Maar daar heeft de staat kennelijk ook al zoveel schade aangericht dat dit soort mensen niet meer rond kunnen komen.

Een belangrijk aspect van leren is inderdaad de eigen nieuwsgierigheid. Maar dat moet organisch ontstaan door met genoeg in aanraking te koment. Hoe je dit kunt doen komt nergens aan bod. Gemiste kans. Die gitaar jongen zag toevallig iets wat ie interessant vond, mocht dat doen voor een bedrijfje en is er in gerold.

De oude mopperkont die schilderen gebruikte om kinderen zonder druk te laten ontdekken wat ze konden maakte op mij geen enkele indruk. In het lagere onderwijs wordt er ook van alles getekend en geverfd. Ik zag geen revelaties hier. En hij moppert dat er heel slecht werd getekend soms, dat de kinderen het niet meer konden. Maar ja, alsof elk kind tekenen/schilderen leuk vind....pff.

Dan is er nog de Spaanse Down jongen die academia bereikte. Ook dit verbaast mij niet. Het idee dat je heel slim moet zijn voor de universiteit is sowieso kletskoek, maar er zijn gewoon snellere en efficientere wegen naar zoiets dan een VWO of gym. We leren trouwens maar weinig over deze jongen en hoe hij het precies gedaan heeft dus ook daar weer een gemiste kans.

En zo zijn we weinig wijzer geworden aan het einde van het alfabet.

Ben het eens met de meeste commentaren hier. Weet vooral in het begin goed te pakken maar het verhaal is daarna een ongeloofwaardig rommeltje als je er een beetje over nadenkt. Verder op en top Amerikaans en niet altijd op een goede manier: immer weet onze held alles beter en elke keer veegt hij zijn gat af met bevelen, zonder daarvoor gestraft te worden...maar OK, best vermakelijk en met een hoog tempo.

Oh ja en dan die scene met die honden...bespottelijk. Hij wordt achtervolgd door 2, springt dwars door een dakraam van een auto en vervolgens snappen de honden niet dat ze daar ook in kunnen springen. Hierna lokt hij de honden de auto in, stapt hij uit en doet hij de deur dicht. Opnieuw snappen de honden niet dat ze met een flinke sprong uit de auto kunnen ontsnappen....

Het potentieel is er. Prima acteurs: Ashmore heeft de goede intensiteit, Coleman is altijd fijn, hij was al onsterfelijk als de onuitstaanbare kantoorbaas Lumbergh in Office Space met eeuwige mok. En de basis van het plot is een goed idee, met een reeks perfecte misdaden.

Geluid en beeld bewijzen ook dat de makers hun vak wel verstaan, hoewel er wat missers zijn. Sommige shots zijn goed gedaan (eentje strak van bovenaf op de auto waarin Anderson rijdt, eentje waarin hij erin zit voor een stakeout en je zonopgang en zonsondergang ziet veranderen maar hem vloeiend ziet bewegen). Maar sommige scenes zijn te statisch geschoten zoals in het begin bij het eerste slachtoffer of bij de ondervraging op het politieburo. En er zijn meer problemen.

Er zijn helaas vooral een aantal ongeloofwaardigheden en slordigheden die de prent naar beneden halen. Hoe kan het bijvoorbeeld dat Anderson niet hoeft te werken en al zijn tijd obsessief aan 1 zaak mag besteden? En verderop: het is wel heel toevallig dat Anderson een stakeout heeft bij 1 van de 12 potentiele volgende slachtoffers en dan precies daar de 2 daders op komen dagen.De film laat op het eind ook gemakzuchtig teveel in het midden. Hoe verder met de badge van Anderson want hij heeft de regels overtreden?. De methode van de daders wordt ook te weinig belicht want hoe komen ze zonder braaksporen elke keer een huis in?

Verder vond ik de omslag van die moeder ook vreemd overkomen, als een blad aan een boom. Eerst alsmaar afgeven op het speurwerk, daarna aanmoedigen. Natuurlijk, er is een doorbraak, maar Anderson heeft nog geen sterke aanwijzing.

Raar is ook dat er nooit een politietekening is gemaakt ondanks een overlevend slachtoffer.

Dus, het is allemaal niet zo goed uitgewerkt. Slordig plotje en met zevenmijlslaarzen wordt er naar een rommelig einde toegewerkt.

De titel Angel Eyes lijkt meer op de blauwe ogen van Caviezel te slaan maar Lopez was natuurlijk de publiekslokker met de hoofdrol.

Dus wie Jennifer Lopez echt niet uit kan staan moet natuurlijk niet naar deze film kijken. Ik denk dat ze best goed gecast is hier, beetje stoer als agente maar niet te. Niet altijd subtiel maar ze neemt haar rol serieus. De chemie met Caviezel, die ik altijd wel goed vindt, laat misschien nog wat te wensen over, maar de zevenmijlsaarzen voorbij de heuvels van graafschap Van Billenstein worden ook wel heel snel aangetrokken. hoewel dat natuurlijk best een fraai meer te bieden heeft waar je heerlijk in je ondergoed kunt zwemmen. Lopez weet nog niet eens zijn naam dan. Wat vaag blijft is wat ze in het begin in elkaar zien. We komen er later wel achter dat er onbewust meer aan de hand was.

De voorspelbaarheid is even typisch, maar in het begin is er nog enige mysterie. Door met name de problemen binnen de familie van Lopez en het trauma van Caviezel krijgt het allemaal wat meer diepgang.

De arrestaties die Lopez doet voelen net te dik aangezet met al die seksuele opmerkingen. Ja, we weten dat Lopez een sekssymbool is maar het haalt je door gebrek aan subtiliteit uit een film die verder redelijk integer voelt. Dat Lopez van zo dichtbij 2 kogels overleeft is ook wat over de top, ook al had ze een vest.

Echt een mooie scene is in die jazz bar. En de confrontatie op die zilveren bruiloft van de moeder van Lopez. Romantisch is niet mijn soort film maar af en toe mag ik graag een drama zien als dit geloofwaardig en voelbaar genoeg is, pief paf poef is er al genoeg.

Dat trauma doet ietwat denken aan genreklassieker The Accidental Tourist (Film, 1988) - MovieMeter.nl. Nergens haalt Angel Eyes dat nivo maar als tussendoortje is ie prettig. Duurt ook niet te lang en verveelt niet.

Fraaie locaties, veel jaren 50 bolides, mooi gefilmd, maar er is meer mysterie dan spanning. Van begin af aan wee je dat er iets niet in de haak is, alleen al vanwege de namen: Angel en Cyphre en diens lange nagels. Aan het einde de onthulling. Ik kan niet zeggen dat ik weggeblazen was, maar dat komt ook wel omdat er sinds de jaren 90 veel meer vergelijkbare plot twists geweest zijn. Voor die tijd was het einde waarschijnlijk best wel een shock. Hier en daar zien we nog wat bloot. Het blijft uiteindelijk een beetje flauw allemaal en mist sfeer.

Voor De Niro gewoon een tussendoortje, Rourke is wel goed. Verder nog aardig om Bonet, toen een ster door de mateloos populaire Cosby Show, plus een relatief jonge Charlotte Rampling te zien.

Dan nog de soundtrack. Ehm...Trevor Jones blijkbaar. Ja, die kan wel wat. Prachtige scores voor Dark Crystal en Labyrinth. Maar hier beklijft er echt niets. Zoals gezegd, nul sfeer.

Geen DaVinci Code en slechts een klein ietsjes beter dan Inferno omdat de druk op de ketel wat hoger is in het verhaal: elk uur wordt een pauskandidaat omgelegd. Aardige vondst ook om de deeltjesversneller in CERN bij het verhaal te betrekken. Ik heb de boeken niet gelezen maar moet toegeven dat Dan Brown een groot talent heeft om cultuurhistorische, religieuze wetedingetjes, met een vleugje fictie, aan elkaar te knopen in een onderhoudend verhaal. Wat elke keer toch wel stoort bij de regie van Howard is de typisch Amerikaanse formulematigheid: de clichematige achtervolgingsmuziekjes met het bijbehorende hectische camerawerk. Ik kan me goed voorstellen dat het boek alleen al hierdoor beter genietbaar is. En waarschijnlijk ook veel meer uitlegt. Verder toch een heel vermakelijke film met een prachtige setting: Rome en het Vaticaan. Gewoon niet te veel van verwachten.

Redelijk. Het eerste half uur is het zwakst, er zit dan veel te weinig schot in. Maar daarna is het zeker onderhoudend. Vooral door de plottwists aan het einde wordt er wat meer uit het nogal afgezaagde Nikita-achtige (Besson in de herhaling) verhaaltje gehaald. De actiescenes zijn goed gechoreografeerd maar te schaars en teveel als een computerspel. Om dit te compenseren worden een aantal seksscenes erin gegooid en wordt er met de chronologie ook nogal gegoocheld. Er had best een minuutje of 20 afgekund door het verhaal efficienter te vertellen. Het gegeven van iemand die uit de KGB wil ontsnappen had ook best wat meer spanning mee kunnen krijgen. Murphy en Mirren trekken het nivo nog wat omhoog en zijn geknipt voor hun rollen.

Matige, chaotische en bijna verhaalloze film. Er zitten aardige vondsten in hier en daar, zowel filmtechnisch (de gedachten van de karakters laten horen of tonen met ondertiteling, praten met het publiek, de cartoonscene) als in de dialogen maar het is meer miss dan hit want er zit veel te veel slap geouwehoer in de dialogen. Allen is duidelijk veel scherper gaan schrijven in zijn latere jaren.

Zonde van de bijrolletjes en cameo's die niets toevoegen: Christopher Walken, Paul Simon en Shelley Duvall.

Keaton en Allen doen het aardig in hun rollen maar eigenlijk is het een zielige vertoning van 2 neurotici die elkaar vinden in een relatie maar elkaar toch te neurotisch vinden. Het wordt nooit duidelijk wat ze nu echt zo leuk aan elkaar vinden omdat het geneuzel van Allen eerder gaat irriteren dan charmant is en omdat Keaton nu ook niet echt geweldig aantrekkelijk of leuk is (we zien een junkie in wording dus als ze niet doodgaat aan een auto-ongeluk zal het een overdosis worden).

Vooral het einde is erg boeiend en mooi gefilmd. Het stuk hiervoor is horror achtig en het begin is maar matig interessant. Een onevenwichtige film die wel wat weg heeft van Arrival maar ook elementen van 2001: A Space Odyssey bevat. Op aarde ontstaat een gebied, de Shimmer, waar vele mutaties plaatsvinden van DNA, vaak dodelijk.

Mijn theorie: het lijkt een buitenaardse manier te zijn om het leven te imiteren ala The Thing, met een soort kolonisatie als doel. Alsof aliens besluiten om niet zozeer zelf te reizen naar de aarde maar enkel de bouwstenen van leven ernaar toe sturen. Om het te bevolken uiteindelijk.

Toffe high-concept film en mijn verwachting was redelijk hoog aangezien Andrew Niccol ook het briljante Gattaca maakte. Lekker strak gefilmd en een mooie ambient synth soundtrack zodat het eigenlijk een betere versie is van het nogal gesjeesde en visueel weinig imponerende Strange Days. Het verhaal bevat minstens 1 gapend plotgat dat nog groter is dan de ogen van de betoverende femme fatale Amanda Seyfried: waarom gaat Owen in godsnaam undercover als rijke stinkerd als ze zijn gezicht al gezien heeft en hem zelfs al gehacked heeft? Dan werkt die cover toch niet? Genoemde Seyfried is lekker mysterieus (hoewel het acteerwerk zo koeltjes is dat de meeste fotomodellen het ook wel hadden aangekund) en Owen is zo degelijk als je kunt verwachten. Maar het gaat hier minder om acteerwerk en net als in Gattaca (die wel wat meer emotie had) weer om een toekomstbeeld waarbij we ons moeten afvragen of we dit niet tegen moeten houden. Ik kan de film zeker aanraden maar weet niet of ik hem net zo vaak zal herzien als Gattaca omdat het toch wat dunner is allemaal.

Dit is dus hoe het moet, prutsers die de dampende drollen, propvol niet-leuke grollen, genaamd Guardians of the Galaxy en Deadpool gefabriceerd hebben! Zo maak je een Marvel film met een knipoog. Niet met lompe macho humor of geforceerd hippe verwijzinkjes of retro muziek, maar met een leuk verhaal met een anti-held. Eentje die gewoon ijskoud genegeerd wordt door de fraaie dame in plaats van dat een zoveelste romance geforceerd wordt (Lilly). En eigenlijk niet zoveel kan naast inbreken maar gewoon een superhandig pak mag gebruiken! Verder nog een aardige gimmick met het Latino maatje die een bijzondere manier van navertellen heeft. 2x gezien en 2x volop genoten! Enige minpuntje is misschien de matige slechterik?

Blijf kijken tot het einde (is bij elke Marvel film maar hier is het ook de moeite). Ik mag alvast uitkijken naar een vervolg waarin Evangeline Lilly meer te doen krijgt, als de Wasp als ik me niet vergis!

Voor de tweede keer gezien en het was weer net zo lachen. Anders dan het stompzinnige Guardians of the Galaxy zitten hier wel geslaagde grappen in en het hoeft daarvoor niet elke keer onder de gordel te zijn, het kan namelijk prima zonder achterlijke schijtlolligheid over enorme drollen, klabanussen etcetera. Net als in het vorige deel is er geen slechterik die bijzonder uitblinkt en nu worden een aantal plots gecombineerd met elkaar maar het tempo zit er goed in en de actie is zeer vermakelijk met leuke vondsten. De cast is ook weer prima. De soundtrack is van het meer klassieke soort luchtige avonturen/sci fi film ala Back to the Future en past goed.

Zowel de spectaculairste als de minste van de drie delen. Vooral door een gebrek aan humor. De dieven uit de eerdere delen, goed voor de extra komische noot, zijn verdwenen. En waar de vorige delen nog wat spanning bezat via venijnige uitwisselingen tussen Ant en Wasp, zijn die twee nu een setje geworden zonder enig conflict. In het begin gaat dit deel ook nog op de woke toer want dochterlief is binnen luttele tijd een soort Einstein geworden, zonder enige investering. Hierna barst al snel een bont cgi-fest los, dat op zich indruk maakt door alle ontwerpen van vreemde wezens en voertuigen. Het begint ook best leuk met een soort Star Wars achtige cantina scene. Maar de overdaad waar Marvel nu het patent op heeft doet vooral weer eens meer kwaad dan goed. Je zou bijna gaan denken dat Michael Bay tegenwoordig al die films maakt. Alle leuke, geinige dingetjes die de eerste twee Ant Man delen zo plezierig maakten zijn vervangen met een overdosis bombast.

Een typische superheldenkwaal die ik ook in veel strips heb ontwaard is sowieso om alsmaar meer karakters te willen proppen in 1 verhaal. Op die manier wordt het een ellenlange lijst met vinkjes. En bij elk deel zie je dat erger worden. Ik ken nog geen enkele superheld die na 3 delen nog steeds leuk was. Spiderman werd gereboot. Bij Ironman was de koek ook duidelijk op.

Eigenlijk doodzonde allemaal. De laatste tijd lees ik meer stripboeken, vooral van Franse makelij, met minstens zo'n hoog sf gehalte. En daar zouden heel wat toffere films van kunnen worden gemaakt. Voor mij is dit de zoveelste reminder: waarom ga ik eigenlijk nog naar Marvel films? Dit waren misschien wel de laatste kruimels uit die inmiddels muf ruikende trommel voor mij.

Prima western, onderhoudend, ingetogen. Het einde vond ik wat minder geloofwaardig:

Bragg was nooit dit vuurgevecht aangegaan. Misschien was hij te arrogant, denkende dat hij sneller zou vuren. Maar het was totaal onnodig. Hij had zijn machtspositie al lang verzekerd.

Een andere, eerdere wending verbaasde me ietwat, maar dat is geen kritiek.

Ik vermoedde eigenlijk dat Zellweger onderdeel was van het complot. Dit bleek niet zo te zijn.

Ik vond het acteerwerk degelijk maar ook niet enorm veel vergen van de cast. Qua beelden heb ik mooiere westerns gezien maar alles was in orde. Voor Ed Harris een geslaagd stuk regiewerk.

Overdaad schaadt. Juist door alle cgi-pracht en bombast blijft Aquaman wat zielloos. Waar Superman en Batman nog een belangrijk alter ego hebben met innerlijke conflicten, is Aquaman een vrij monolitische en simpele held. Omdat zijn domein vooral eentje is waar amper mensen komen, is het ook in dat opzicht moeilijker om zijn verhaal menselijker te maken. Het helpt dan ook niet dat de nodige miscasting is gedaan: Wilson speelt verassend goed maar vind ik geen ultieme schurk, Kidman als koningin beviel me niet, Amber Heard is meer een seksbom dan iemand met overtuigingskracht. Aquaman is immers niet bijzonder gemotiveerd om echt wat te doen tegen zijn halfbroer en zijn motivatie wordt niet sterk genoeg gemaakt. Dolph Lundgren en Willem Dafoe zijn verspild en krijgen amper iets te doen...

Verder toch echt te lang. De meeste DC-films blijven toch pover afsteken tegen wat uit de Marvel stal komt.

Slome film gedurende het eerste half uur, maar als eenmaal meer duidelijk wordt wel boeiend. Het heen en weer gescheur met de auto vond ik soms overdreven en irrationeel.

Tim Robbins vond ik wat miscast als buurman met een duister verleden. Joan Cusack ook net niet eng genoeg. Bridges is wel goed.

Het einde zal voor velen onverwacht zijn en niet naar ieders smaak. Het zal nergens vervelen maar compleet op het puntje van je stoel zit je ook niet. Ook zijn er net teveel scenes waarbij de onderzochte plots pal achter de onderzoeker staat.

Al met al een ruime voldoende met een goed verhaal.