Meningen

Lange film, tikje overgewaardeerd maar bijna alles ademt kwaliteit uit: de sfeer van de donkere kanten van de jaren 50 (politie was een stuk ruiger), de prachtige huizen en auto's (ergens proef je toch het optimisme uit die tijd), de uitstekende acteurs met 3 goed aan elkaar gewaagde en sterk uiteenlopende politieagenten. Vooral Pearce (die kaken!) en Crowe leveren erg fijn acteerwerk en passen perfect in hun rol.

Alleen het script is net te gewoontjes om zich te meten met bijvoorbeeld Chinatown. Wel gebeurt er veel en moet je goed opletten vanwege de vele namen. Al met al een tijdloze en zeer vermakelijke, vakkundige politiefilm.

The power of voodoo. Who do? You do!



Een zeer succesvolle en creatieve samenwerking tussen een aantal grote namen, poppenmeester Jim Henson, producent George Lucas en popartiest David Bowie.

 Het is altijd wennen, een kinderfilm als volwassene kijken (en jammer genoeg ontdekte ik deze pas op mijn 18e), maar het is nog steeds oogstrelend en charmant.

Eindelijk in HD gezien, zeker de moeite door de mooie sets en figuren, naast andere details, hoewel ik aanvankelijk een te fletse versie beet had. De 30th Anniversary versie ziet er in ieder geval puik en kleurrijk uit. De glitter spikkels in vele sets doen misschien ietwat kitscherig aan en het is allemaal duidelijk studiowerk maar erg mooi gedaan. Het Escher-achtige interieur van in het kasteel van Goblin King is een visueel hoogtepunt en vind ik muzikaal en tekstueel ook het sterkst (“your eyes can be so cruel”…zoals hij het zingt krijg je bijna meelij met de Goblin King).

De poppen zijn natuurlijk weer erg goed gedaan door de muppeteers van Jim Henson. Het nivo is ten opzichte van The Dark Crystal gegroeid door een hoger tempo en nieuwe vondsten. De toon is een stuk humoristischer.



Connelly (16 toen) was hier echt nog een schatje en speelt enthousiast en met sprekende ogen, duidelijk al met talent. De regie (die zich natuurlijk wel voornamelijk op haar kon richten naast Goblin King Bowie en alle puppeteering) is goed. Ik snap wel dat haar karakter Sarah een muurbloempje genoemd wordt. Maar ik denk niet dat ze een meisje van 16 moet voorstellen, maar van een jaar of circa 12. Eentje die nog geen zin heeft mee te doen met het quasi interessante gedoe van leeftijdsgenoten en liever kind blijft. Ik vond ik het wel aandoenlijk, zoals veel figuurtjes in Henson’s films ook aandoenlijk zijn en net niet te oubollig. Haar moeder vindt ook al dat ze zou moeten daten, ja daar zou iedereen jeuk van krijgen. Het hele verhaaltje is een soort parabel voor volwassen worden, met simpele maar belangrijke lessen: kies een richting of blijf eeuwig dolen, denkbeeldige muren, de waarde van vriendschap, niet alles kan eerlijk zijn, hoe tijd verdaan kan worden ten koste van verantwoordelijkheden, het balanceren van fantasie met realiteit.

Het puzzeltje van de 2 broers waarvan beiden de weg weten maar slechts 1 de waarheid weet en er maar 1 vraag gesteld mag worden komt ook nog even langs. Niet alles is dus even betekenisvol, het blijft een luchtige film met de nodige gimmicks. Met name het intermezzo met de losse hoofden doet wel rekkerig aan. Die “chilly down” (best aardig nummer nog) scene is tot overmaat van ramp ook nog veel te duidelijk blue screen, dat hadden ze zelfs in die tijd strakker kunnen doen. Er zitten wel meer scenes in die ondanks de toch wel korte speelduur (iets meer dan 1,5 uur) niet voor de volle duur kunnen boeien.

Ondanks die vullinkjes vind ik het script al met al best goed.
 Het is nu ik hem voor een derde keer zag wel duidelijk dat alles wat er gebeurt uit de fantasie van Sarah ontsproten is (het boek dat ze las, de verzameling in haar huiskamer, de hond die als rijdier van Sir Didymus dienst doet) maar gelukkig begaat Labyrinth niet de zonde die de klassieke Wizard of Oz film wel beging (ook nog in strijd met het boek, dat je meerdere keren in beeld ziet): “it was all a dream“. Daar wordt wel even mee gespeeld nog maar je wordt als publiek uiteindelijk niet met zo’n narratieve domper bediend.


Bowie doet het ook goed en is ook met zijn liedjes, zoals het olijke Dance, Magic, Dance! een belangrijke component van de creatie. Ik snap dat er mensen zijn die het een toch wat vreemde keuze vinden en schrikken van de muzikale intermezzo’s, zonder dat Labyrinth een musical wordt. Toch is Bowie een erg goede keuze geweest. Het is wel leuk te speculeren welke artiest ze anders hadden kunnen nemen. Bowie was toch 1 van de weinige muzikanten in de jaren 80 die al wat acting chops had. Ik kan me wel andere artiesten voorstellen die ook een degelijke soundtrack hadden verzorgd maar zie ze dan niet als Goblin King.



Het feelgood einde is wederom aandoenlijk op zijn Hensons, met een positieve boodschap: er is niets mis met Sarah’s rijke fantasie zolang deze niet ten koste gaat van haar verantwoordelijkheden en af en toe mag ze gerust tijd met haar denkbeeldige vrienden doorbrengen. Dat komt op velen waarschijnlijk erg tam over maar ik vond het sympathiek en het heeft natuurlijk een duidelijk raakvlak met die andere klassieker, Het Oneindige Verhaal.

Matig tienerdrama. Dit is geen comedy, er valt amper een grap in te ontdekken. Ook niet veel drama eigenlijk, als de geforceerde ruzies eruit worden gehaald. Een verhaal zit er ook amper in, vooral een hoop gekeuvel.

Omdat ze niet echt bijzonder is (hooguit qua uiterlijk erg knap, maar ja...Amerikaanse film) probeert de tiener Christine interessant te doen door zich Lady Bird te noemen. Ze wil graag naar een prestigieuze universiteit maar haar cijfers zijn niet goed genoeg.

De film Lady Bird maakt precies dezelfde fout als het karakter Lady Bird. Wil heel graag interessant zijn maar het lukt meestal niet. Hier een daar een aardige scene tussen een hoop gebeurtenisloze.

Qua geluid een bijzonder saaie film ook. De meeste scenes bevatten een uiterst vaag, heel zacht muziekje op de achtergrond die ze net zo goed hadden kunnen uitzetten. Ik kon mijn aandacht er ook steeds moeilijker bijhouden. Ik vind geluid en een zekere spanningsboog toch wel belangrijk en een aaneenschakeling van gebabbel zonder enig verhaal of focus voldoet gewoon niet.

De film is ook niet vies van bijzonder zwakke vormen van expositie. Zo horen we terloops eventjes iets over papa's depressie en mama's liefdeloze alcoholische moeder maar er wordt verder totaal niet op ingegaan en het wordt ook niet overtuigend gemaakt. UItleg is niet altijd te vermijden maar dit had toch echt beter gekund.

Het acteerwerk is allemaal prima, maar wat een verspilling ervan.

Ik was er al bang voor...don't believe the hype immers, maar dit was wel heel zwak. Vergelijk dit eens met een parel als Ghost World of een ruwere diamant als Thumbsucker...Lady Bird zit niet eens in dezelfde league.

Erg goed. Een oorlogsfilm met zowel spanning als actie waarin het aan explosieve actie zeker niet ontbreekt. Het camerawerk en de montage zijn top en het tempo ligt lekker hoog.

Naarmate het plot vordert neemt de geloofwaardigheid iets af. Het einde voelde ook ietwat afgeraffeld aan maar tot die tijd heb ik me erg goed kunnen vermaken.

Crowe is hier een dikzak die op afstand een missie moet leiden die totaal verkeerd gaat. De relatief onervaren Kinney raakt dan op zichzelf aangewezen om veilig uit het gebied te komen. Tot overmaat van ramp vinden de jongens thuis een basketball wedstrijd belangrijker dan telefonische bereikbaarheid...

Verwacht niet te veel verhaal. Wat de vijand precies aan het doen was in dat gebied, Joost mag het weten. En wie die agent is die gered moet worden lijkt evenmin belangrijk. Het gaat om de lekker strak gefilmde actie met een aantal mooie spannende momenten. Soms ook vrij bruut en bloederig dus niet voor de tere zielen.

Land of Bad mag zich meten met films als het uitstekende Kandahar. Typisch aan zowel Kandahar als deze is dat de film weliswaar met medewerking van de strijdmachten is gemaakt (en op die manier ook als promotie geldt om daar te gaan werken) maar dat men niet te beroerd is om toe te geven dat de organisatie enorme steken laat vallen en dat dit ten koste kan gaan van soldaten in het veld. Uiteindelijk redden de wapenbroeders elkaar altijd, dat lijkt het standaardrecept waarmee dit soort films gemaakt moeten worden.

Op zichzelf een goed verhaal met genoeg nuance, waardoor er nooit een zwart-wit beeld ontstaat van de 2 vrienden die vijanden worden, of van de vrouw die centraal staat en alles verandert. Maar er wordt onnodig 3x hetzelfde verhaal verteld met amper of geen afwijking waardoor de film ruim een half uur te lang duurt. Uitstekend spel van vooral Adam Driver, waarbij Damon en vooral de geblondeerde Affleck wat bleekjes afsteken. Fraaie locaties verder.

Vermakelijke onzin. Wie Battle beyond the Stars (1980) ondanks de gebreken kan waarderen zal deze waarschijnlijk ook leuk vinden, hoewel deze nog simplistischer van opzet is en wat minder vondsten heeft.

Zeer uiteenlopende effecten, van voor die tijd erg geavanceerde computer graphics (de ruimteschepen) tot niet altijd overtuigende poppen. Vooral als een masker geen menselijke ogen heeft overtuigt het minder. Voor die tijd evengoed zeker niet slecht gedaan. Het is in andere opzichten ook wat onevenwichtig omdat het voor wat eigenlijk een kiddie film is, net iets te eng is soms in bepaalde scenes. De acteurs zijn wel charmant en spelen goede archetypen (Alex is echt een soort Luke Skywalker die uit een boerengat wil ontsnappen, een aantal andere karakters zijn vaderlijk). Hier en daar genoeg humor. Bij de actie op het einde zijn de problemen wel weer heel snel gefikst, waar je toch iets meer spanning had willen zien.

Het gegeven is lekker zot en spreekt tot de verbeelding van een nieuwe generatie, de gamers (*steekt hand op*). Het broertje dat op het einde ook het spel wil verslaan lijkt te wijzen op een vervolg dat nooit kwam.

Als Michael Bay de snackbar is (zo eentje waar je een veel te dikke lel mayonaise eroverheen gekwakt krijgt), dan is John Woo de betere afhaal Chinees (zo eentje waar je een halve week van kunt eten en waar ze nog Ku Lo Yuk hebben).

Even overdadig als gewelddadig maar met de nodige schwung en flair gebracht, bovendien met hier en daar creatieve vondsten (zo gaat er tijdens het schieten vaak om dat zoveel mogelijk gegleden kan worden, of dat nu van een trapleuning is, liggend op een brancard of uit de kast van een mortuarium). Je zit eigenlijk de helft van de tijd een soort video game te kijken, met bullet time zoals in Max Payne, een body count van over de 300 en explosies van zo'n beetje alles wat kan rijden. Maar toch ook minder oppervlakkig want Hard Boiled weet meerdere karakters genoeg persoonlijkheid te geven. Chow Yun Fat, de Hong Kong king of cool, steelt daarbij immer de show en laat daarbij ook meer emotie zien dan de gemiddelde stoicijnse actiebikkel.

John Woo heeft zelf ook nog een klein rolletje en duidelijk plezier gehad in dit schietfestijn. In het begin zien we veel te veel slow motion, hierna wordt dat beter gedoseerd.

Het duurt verder wel echt te lang, er had zeker een kwartier afgemogen. Maar dat is niet door teveel geleuter, aan actie is er bepaald geen gebrek. Woo wilde vooral veel "bang voor de bucks" geven nou dat is gelukt. Wat ik wel knullig vond was als die Sui eerst compleet wordt afgeranseld, dan het water in wordt geknald en vervolgens bloedend maar toch met een kurkdroog pak bij Chow Yun Fat weet te komen. Best knap.

Muzikaal is er weinig te beleven, er zijn vooral ijle jaren 80 synthesizer geluidjes om hier en daar wat spanning toe te voegen. Typisch vond ik verder dat de computers op het stokoude MS-DOS draaiden. Wat je bij Chinese restaurants nog steeds ziet!

In visueel opzicht ademt het low budget uit maar dus wel met veel vuurwerk.

Waar ik me van Woo's The Killer erg weinig kan herinneren (behalve natuurlijk dat "he looks determined without being ruthless" zinnetje wat onsterfelijk werd gemaakt door een sample op Raekwon's legendarische debuutalbum) kan ik deze alvast bestempelen als toch redelijk memorabel. In het actiegenre is er na al die decennia nog steeds niet heel veel soeps dus dan mag dit toch als bovengemiddeld prima vakwerk beoordeeld worden. Ik heb wel zin gekregen meer Woo filmpjes te checken in ieder geval.

Het avontuur zit hem in deze film vooral in de lange tocht door Amerika die Charley maakt. Het is vooral een zwaar, aangrijpend drama dat zeker geen broertje van The Horse Whisperer is, ondanks de fraaie natuurplaatjes en een bevriend paard. Vrij sloom en deprimerend ook door de vele tegenslagen voor Charley. Uiteindelijk is het een testament aan wilskracht en vechtlust om een waardig leven te veroveren, maar zeker niet op de manier waarop je dit misschien zou verwachten.

Steve Zahn en Steve Buscemi spelen allebei iemand die Charley helpt maar verder duidelijk geen engel is. Het is misschien allemaal net te dik er boven op met teveel cliche's, met alle armoe en alcohol. Plummer is ook niet perse een vondst maar wel goed genoeg en het geheel is de moeite waard. Je kunt de film ondanks de cliche's niet van voorspelbaarheid betichten, nergens wordt een al te makkelijke weg genomen of iets mooier gemaakt dan het is. Maar emotionele dramatisering wordt je ook bespaard. Dat ingetogen realisme is het sterkste van de film. Het is een vrij stille film met amper een soundtrack en daardoor ook ietwat schraal.

Verdienstelijk en de moeite waard voor de liefhebbers van het genre.

Ik heb ooit de korte versie gezien, 25 jaar terug, en vroeg me bij deze af wat er nu eigenlijk toegevoegd is, ik zou het zo snel niet weten. Ik vermoed dat er 3 versies zijn waarbij de Amerikaanse versie weer anders is (met Tangerine Dream soundtrack, die best prima klinkt op het eerste gehoor, als ik op YouTube afga). De klassiekere Jerry Goldsmith score in deze vond ik niet verkeerd, met name het mysterieuze deuntje in het begin, dat nog een keer terugkomt, is sterk. Ook de muziek als Jack die beul verslagen heeft. Maar verder blijft het wat flets.

Interessant voor de kenners zijn de invulling van een aantal bijrollen: Robert Picardo (later bekend als de holodokter in Voyager) speelt een moerasheks, de jongen uit Die Blechtrommel, David Bennent (lijkt ondanks 6 levensjaren verder bijna geen jaar ouder), speelt de elf Gump. Cruise en Sara spelen ondanks een matig script enthousiast en Tim Curry's makeup is grandioos (effectenmaker Rob Bottin bewees eerder al zijn wereldklasse met The Thing uit 1982). Aan Ridley Scott is het verder wel toe te vertrouwen dat alles er prachtig uit ziet.

Toch zijn er schoonheidsfoutjes:
-te vaak is het te duidelijk (en dus niet erg strak) gedubd;
-soms ontbreekt zelfs essentieel geluid als we bijvoorbeeld een stille entourage van Gump horen terwijl die er toch behoorlijk lawaaiig en levendig oogt;
-de hoorn van de eenhoorn wiebelt, dit was natuurlijk ook lastig te realiseren;
-de vlammen die de Lord of Darkness zogenaamd afschiet kwamen wel erg duidelijk uit de grond;
-soms toch echt te duidelijk studiowerk;
-op het einde zien we de Lord of Darkness eerst in een grot waar bijna geen zonlicht komt en vervolgens de hemel in schieten...huh?

En ja, het script heeft noch de humor en charme van Willow, noch het duistere van Return to Oz, noch de diepgang van Neverending Story. Hiermee begrijp ik de kritiek dat het toch wat zielloos blijft. Toch kan ik het waarderen als toevoeging aan de bescheiden catalogus aan fantasy films, zoveel zijn er echt niet gemaakt en het genre is nooit echt gerespecteerd geweest (predikaten als kinderfilm en sprookje komen te snel om de hoek kijken).

Een huurmoordenaar met een goed hart, dat zal niet heel origineel klinken maar door bijzonder acteerwerk wordt de film omhoog getild, Oldman is geweldig als verslaafde en zwaar corrupte DEA agent en steelt elke scene maar ook Reno (Leon) en Portman (Mathilda) zijn goed. Opvallend is ook hoe zonderling Leon met zijn onbeholpen lichaamstaal en kleding overkomt. De film schuwt ook het moreel grijze gebied niet, zoals een minderjarige Mathilda die Leon begint te verleiden en ook huurmoordenaar wil worden. Maar iets heel controversieels gebeurt er niet tussen de twee. Aardige details zoals de plant en de muts maken de film ook meer eigen.

Qua locaties is er weinig lol te beleven, de film lijkt voor weinig geld gemaakt te zijn, zeker voor Luc Besson's latere doen. De film duurt ook meer dan 2 uur dus de actie vormt ook niet de hoofdmoot. Maar natuurlijk kan er een zekere body count verwacht worden.

Dan het "schmieren" van Gary Oldman...hij genoot zichtbaar erg van de rol en toen Gary over het gestoorde karakter hoorde zei hij al "say no more". De hele film is over de top en niet subtiel, dus geen probleem. Het is net zo'n iconische schurk geworden als pooier Drexl ("it's not white boy day") in True Romance van een paar jaar eerder. En nu schuilt hij niet achter een rastakapsel en een ghetto accent. De hoogtepunten zijn steevast de scenes met Oldman erin.

Ik vind het geen meesterwerk maar het biedt vooral een verfrissende draai in een uitgemolken genre, met meer karakter. Aan te raden voor wie wat anders wil dan pief paf poef, hoewel de groeiende band tussen Mathilda en Leon, toch de rode draad in de film, niet aan ieder besteed zal zijn.

De kritiek was destijds dat het teveel een standaard harde actiefilm was en te weinig een echte spionagefilm. Standaard was hij zeker niet met een zeer indrukwekkend aantal nog nooit eerder vertoonde stunts. Kijk anders nog maar een keer wat ze doen met die vliegtuigen, trucks en zo voort. Ze zijn alleen iets te gek geweest op het compleet in de fik vliegen van alles waar ook maar een sigaretje bleef branden. Maar verder toch allemaal leuk bedacht en vrij vlot verteld ondanks een lange speelduur. Het enige wat ik toch wat minder vind is dat gezicht dat ontploft. Een Bondfilm moet toch ook een beetje een breed publiek aanspreken en daar stappen ze hier nog meer van af. Een beetje vreemd is verder dat Felix Leiter door een totaal andere acteur wordt gespeeld hier dan in Living Daylights.

Hier en daar erg leuke grapjes ook. Die toeter van dat standbeeld aan de muur bijvoorbeeld, of die rontgenfoto met het toestel van Q.

Carey Lowell is prachtig en heeft het mooiste figuurtje van alle Bondmeiden wat mij betreft. Bovendien een veel leukere rol dan de meeste dames (ook zij speelt een agente en dan krijg je meer te doen, zagen we al bij The Spy Who Loved Me). Jammergenoeg weinig van gezien, kennelijk heeft ze nog wel veel in TV producties gewerkt zoals bij wel meer Bondgirls zich de carriere voort heeft gezet.

Meer indruk dan Davi, die prima overtuigt, maakt eigenlijk nog de jonge Del Toro die toen nog helemaal niet bekend was. Dan nog de locaties: de paleizen en de tempel (als dekmantel) van Sanchez maken indruk maar echt exotische uitstapjes blijven uit.

Al met al een zeer bevredigende Bondfilm.

Duurste Cannon film productie en terecht geflopt, want het is een behoorlijk zootje. Het verhaal zwabbert allerlei kanten op en heeft geen logica. De casting is qua hoofdrollen matig, en hoewel de effecten best goed zijn en vooral het begin veel belooft, zijn belichting en camerawerk weinig bijzonder en is het merendeel van de prent saai om te kijken, met uitzondering van de buitenaards mooie Mathilda May, die zowat de hele film in haar blote kont rondbanjert. Een heel fraaie kont ook, maar een gebrek aan tempo helpt de film verder om zeep. Later kwam een variant op dit b-film vehikel in de vorm van het ook vrij beroerde Species.

Je kunt gewoon bedenken hoe zo'n film ontstaan is tijdens een partij zuipen en snuiven van de makers.

"Mannen, ideetje! Er komt een alien op aarde!"

-"Ja, tof man!"

"En die ziet er uit als een superlekker wijf!"

-"Yes, ga door!"

"Enne, die loopt de hele tijd naakt rond jongen! "

-"Zo dan! Dit klinkt goed!"

"En ze wil alsmaar van bil!estein!"

-"Geniaal! hier moeten we een film van maken! Bel onze producent! Bewaar ik een lijntje voor je! Zullen we hierna naar de hoeren gaan?"

Een aangename verrassing en niet alleen door het spel van de net te slimme Foster, die nooit helemaal te vertrouwen is in een verhaal waarbij je langzaam aan ontdekt wat nu echt aan de hand is. De omringende cast is ook uitstekend, van viespeuk Martin Sheen tot de jonge Scott Jacoby. Er was een vermommingsscene die me te ver ging qua geloofwaardigheid, maar verder is de film spannend, intrigerend en zeer onderhoudend. Gewaagd ook want de minderjarige Foster gaat ook nog (even) uit de kleren. Andere tijden. Dat het grotendeels op 1 locatie plaatsvindt deert niet, want de film kijkt zeer prettig weg.

Een extra half puntje omdat het thema ook stof tot nadenken biedt. In hoeverre is leven binnen het voorgeschreven systeem eigenlijk wenselijk?

Deze wil maar niet vervelen, ook niet na hem al 3 keer gezien te hebben. Hoewel het aangedikt is, alles is dik in orde: verhaal, humor, spektakel, choreografie van gevechten. De actiescenes zijn niet alleen prachtig gefilmd maar ook creatief bedacht. Het is veruit het meest spectaculaire deel van de Die Hard reeks. En de dochter van McClane is een geweldige toevoeging, maar vooral Justin Long steelt de show als compunerd die McClane moet helpen. Willis doet de rol met zijn ogen dicht maar zet weer op intense wijze de juiste toon tussen humor en ernst met alle over de top actie, compleet met primitieve gromgeluiden. Genieten!

Ik heb deze destijds als jochie gezien in de bios en heb er toen erg van genoten. Het ietwat omslachtige plot ontging me wat maar ik kon Maryam D'Abo wel waarderen (weinig van gezien sindsdien, behalve de prima sci fi tv-film Something Is Out There) naast de nodige vondsten (die tunnel voor overlopers bijvoorbeeld) en een aantal spannende scenes. Voor de hedendaagse, verwende kijker zal de actie in Living Daylights, afgezien van de mooie stunts met het transport vliegtuig, weinig indruk maken. Toch mag gezegd worden dat de actiescenes veel beter in elkaar zitten en wat meer realisme leveren. Dat geldt ook voor de performance van Dalton, die Bond meer een man van vlees en bloed maakt, met ook frustraties en angsten. Nadeel is wel weer dat de oneliners uit zijn mond doodvallen, waar een Roger Moore toch meer een treffende blik met pretoogjes ten beste kon geven. Niet dat Dalton nooit gevoel voor comedy heeft, kijk maar naar zijn geweldige performance in het laatste seizoen van de onvolprezen serie Chuck. Qua locaties maakt vooral Afghanistan indruk maar echt prachtige sets zoals in sommige andere Bond films krijg je hier niet. Ik heb dit ooit de beste Bond film gevonden maar neig nu weer naar The Spy Who Loved Me, vooral vanwege dit laatste. Maar heb wel zin gekregen in License to Kill, die ik ook in de bios zag 2 jaar later en die toch wel bijna ontplofte van de stunts voor die tijd, in de nasleep van de vele 80s actieknallers van die tijd. Maar zoals gezegd we zijn verwend tegenwoordig...

De soundtrack behoort tot 1 van de betere, met 2 mooie songs voor de prijs van 1: naast Living Daylights van A-Ha krijgen we Crissie Hinde & The Pretenders te horen met If There Was A Man.

Niemendalletje ter grootte van een tennisbal die steeds meer leegloopt. Hunter (helaas geblondeerd en zonder dat charmante Southern accentje) en De Vito doen het prima maar een geloofwaardige chemie heb ik niet kunnen waarnemen, noch als vrienden, noch anderszins. De voornaamste lijm wordt gevormd door eenzaamheid en het allebei achter de rug hebben van een mislukt huwelijk en dat is toch ietwat karig. Het is verder ook lastig om echt sympathie te krijgen voor Hunter, die vooral een rijkemansvrouw is geweest zonder zichzelf al te veel te vormen. En De Vito is een stakker die in laagbetaalde baantjes en gokschulden is blijven hangen terwijl hij droomt van een eigen zaak. Mij bekroop toch het gevoel dat ze in het begin van de film krijgen wat ze verdienen (nou ja, niet alles, De Vito is een dochter kwijt) en dat wat later ten faveure van de twee aanmodderaars gebeurt nou niet het meest waarschijnlijk genoemd kan worden. Queen Latifah komt er nog het beste vanaf, met de leukste, scherpste dialogen en een wat beter geaard karakter. Het blijft ook oppervlakkig: het enorm tragische verlies van De Vito lijkt niet meer dan een voetnoot.

De film bevat hier en daar wat rare scenes zoals opeens met die jonge meid die volslagen lukraak in beeld komt als Hunter gemasseerd wordt, dezelfde meid waar Hunter later nog een intiem dansje mee doet. Verder is het geheel opgeluisterd met slappe Soul en Sinatra achtige muziek, moet je van houden. En de upper class New Yorkse setting doet vooral naar de betere Woody Allens verlangen. Overigens doet het ook een beetje denken aan Blue Jasmine, een veel venijnigere film die een vrouw zoals Hunter hier speelt meer op haar plaats zet. Maar gelukkig hebben hier beide hoofdpersonen wat meer geleerd van hun fouten en is er genoeg ruimte die recht te zetten. Dat optimisme nekt de inderdaad best sympathieke film niet, maar het gebrek aan scherpte en focus wel.

"Your mom has been dead for 6 months. Did I forget to give you that message?"

"Shoot him, shoot him!" met een bibberende Samuel L Jackson (check ook hoe hij verlekkerd kijkt naar die bimbo in een andere scene).

Genoeg leuke grappen tussen alle flauwigheid, daarom als geheel erg smakelijk.

Begint heel sterk in de ruige natuur van Schotland maar het laatste half uur verplaatsen de gebeurtenissen zich naar een stadje en wordt alles veel te snel afgeraffeld met losse eindjes. Ook neemt de geloofwaardigheid dan af. Harde thriller die alles meer had moeten concentreren qua locatie, karakters en actie (minder was meer geweest). Te rommelig.

Bij een tweede kijkbeurt toch wat minder. Crichton's handelsmerken zijn onmiskenbaar: een slim futuristisch concept, een kritische boodschap over entertainment, dit keer ook in een sexy verpakking en een vlot tempo. Helaas is het opbouwen van spanning niet zijn sterkste punt en verzanden teveel scenes in knullige ongeloofwaardigheid. We kunnen genieten van aardige effecten en setontwerpen maar het een en ander komt toch wat vergezocht over en onder de snijtafel worden teveel onvolkomenheden duidelijk. Waarom niet eerder de politie inschakelen? Waarom verdenkt de politie de chirurg niet, terwijl die wel geframed is? Waarom betaalt het bedrijf niet gewoon veel minder aan die modellen, hoeven ze ook niet vermoord te worden?

Prima film. Duidelijk een Britse tv-productie vanwege het kalme tempo en de rustige dynamiek, met weinig effect-bejag. De "eccentrieke" Jefferies (een modelburger die eigenlijk toch best normaal is) met zijn maniertjes wordt goed neergezet door Watkins. Maar eigenlijk had ik wel veel meer ellende en onrecht verwacht. De donkere wolken zijn te snel vertrokken en de film wordt daarna opvallend luchtig. Echt zwaar aangrijpend werd het gewoon nergens, want de hel waar Jefferies doorheen gaat komt simpelweg te weinig indringend in beeld. Misschien komt dit door de typische Britse ingetogenheid of een gebrek aan zwaardere dramatiek dat je bij een bioscoopfilm wel zou mogen verwachten.

Goed verhaal en maatschappelijk relevant. Voordat ik de film zag verwachtte ik een soort Verlorene Ehre der Katharina Blum en die had een nogal overdreven (en ook fictief) verhaal. Het mooie van deze film is dat het subtieler aangepakt wordt, echt gebeurd is en dat het slachtoffer effectiever terug kan slaan.

Zwak puntje verder: de Nederlandse buurman wordt duidelijk door een niet-Nederlander gespeeld. Dit wordt vooral duidelijk als hij even Nederlands praat met zijn moeder (die wel Nederlands overkomt).

Een aardig bijrolletje is er wel nog van Steve Coogan, die nog even zichzelf mag spelen. De scene waarin hij zich introduceert is lekker awkward en natuurlijk precies in zijn droogkomische straatje.

Mooi geschoten film voor een tv productie met als visueel hoogtepunt het prachtige college waar Jefferies lesgegeven heeft. Ik zat er met verademing naar te kijken en vind het jammer dat we in Nederland niet zulke mooie universiteitsgebouwen hebben.

"Where's your D?" "It's right here"


Erg fijn filmpje, voor de tweede keer gezien en weer genoten. Nu ben ik geinteresseerd in basketball, heb het zelf ook gespeeld, maar de film gaat over veel meer dan sport en heeft scherpe dialogen en puik acteerwerk van de hele cast. Ik kon vooral erg genieten van Epps en Haysbert. Lathan is goed gecast, atletisch en geloofwaardig als echte speelster. Die scene met die bitch van een coach zijn ook sterk.

Minpuntje: de sprong aan het eind is wel groot...als die meid in de WNBA kon spelen waarom niet eerder? Maar ach het komt voor, ik weet nog dat een NY Knicks speler eerst een tijdje in Turkije speelde.

Prachtig gefilmd in felle Technicolor kleuren. Helaas speelt de hoofdrolspeelster erg gemaakt. Elke emotie die ze uit lijkt compleet nep. Dat kun je dan afdoen als expres maar voor mij werkte het niet. De mannelijke acteurs zijn wel goed.

Een komedie is het niet echt en ook geen horror. Nooit grappig en nooit eng. Het lijkt eerder een soort sprookje waarin het eeuwenoude thema van de liefde een vrij satirische manier beschouwd wordt, in combinatie met net zo oude "heidense" gebruiken die sinds de opkomst van het christendom naar de achtergrond zijn verdwenen: wicca, hekserij, tarot kaarten, het midzomerfeest.

En wat is dan de boodschap eigenlijk? Dat het nooit genoeg is voor vrouwen? Dat, als ze eindelijk krijgen wat ze denken te willen, een man die ze meer dan ooit lief heeft, ze hun man gaan verachten en zullen verwerpen? Zelfs dood laten gaan zonder enig verdriet? Of de mannen kunnen de liefde niet aan en alles ligt aan hun zoals de heks zichzelf verdedigt, de mannenhatende feministische insteek?

Maar dat lijkt dan toch allebei hoe dan ook erg overdreven. En dan kan ik niet zoveel met een film als dit. De heks lijkt ook geen enkele liefde te kunnen voelen, enkel het verlangen ernaar en de verleiding. Het blijft dan een lege huls, hoe fraai versierd dan ook.

Uitstekende hoofdrol maar wat afgeraffeld en jammergenoeg wordt er een personage bijverzonnen dat niet alleen saai is maar ook het OM ten onrechte gedeeltelijk vrijpleit. Alsof iemand van het OM de heldin was, dat was zeker niet het geval. En het is daarom schandelijk dat degene die feitelijk Lucia de B als burger bijgestaan heeft in een slopende strijd, weggelaten wordt. Dit legt toch wel een flinke smet op een verder aardige tv-film die goed op een rijtje zet met welke onbenulligheden (jeetje, ze las lugubere misdaadromans!) een frame werd gecreeerd van de Engel des doods, waar vele mensen in geloofden.

Als je het wat breder ziet zie je in hoe makkelijk de mens te bedotten is en hoeveel we door complete bullshit beheerst worden. De rechtsstaat is een kromstaat.

Verdienstelijk familiedrama, schatplichtig aan betere films als The Ice Storm, maar als tussendoortje goed verteerbaar door prima dialogen en acteerwerk, bovendien aardig in beeld gebracht. De facade van twee middle class gezinnen laat al snel barsten zien.

Behoorlijk wat referenties naar Star Wars via de slaapkamer van melkmuiltje Rory Culkin. Er zit inderdaad minstens 1 anachronisme in: het karakter Lando (Calrissian) zat pas in The Empire Strikes Back uit 1980 en de film speelt zich eind jaren 70 af. Kieran Culkin, die aanvankelijk helemaal de laconieke Roman in Succession lijkt maar toch meer emoties toont later, speelt de stoerdere grote broer die toch niet zo'n enorme bink blijkt te zijn.

Hoogtepunt in de film is wanneer de bom barst. Mooi om te zien hoe de karakters dan iets authentieks laten zien. Het geklungel van Rory met het duidelijk op experimenten uit zijnde buurmeisje waar hij op geilt wordt ook niet mooier gemaakt dan het is. Efficiente speelduur verder maar er gebeurt ook niet heel veel.