Meningen

BMX is een relatief jonge discipline binnen de wielersport. De sport ontstond toen Amerikaanse fietscrossers met hun kleine fietsen motorcrossbanen opzochten en sprongen maakten. BMX betekent dan ook Bicycle Moto Cross (de 'X' staat voor Cross)

Sportfilms kunnen best leuk zijn als je die een tijdje niet gezien hebt. Rad is een wat oppervlakkigere uit deze tijd in vergelijking met Karate Kid. Echte coming of age problemen zijn er niet voor onze held Cru, behalve dat er een list moet worden verzonnen om mee te doen en dat zijn moeder eventjes moeilijk doet. Zijn nieuwe crush is ook al in no time aan het soppen voor Cru. Veel van wat we zien is sowieso cliche nu: de veel te brutale zus, pesterijen, jaloezie, de sletterige bimbo's van de vijand, corruptie en vieze spelletjes door de organisatie.

Er is niet een enorm arsenaal aan BMX trucjes dus om deze te zien gaat ook vervelen. Natuurlijk leuk om salto's te zien en de mountanbike achtige races maar ook wat onpersoonlijk: op het einde werden er wel heel duidelijk alleen maar stand ins gebruikt, iedereen helm en zonnebril op, pff. Het is sowieso allemaal te makkelijk.

Ik verwacht van een film als deze niet erg veel spanning maar hier had echt potentieel veel meer emotie in gezeten. Op zich is de kracht van een gemeenschap die zich sterk maakt voor hun lokale held wel een mooi thema. Wel miste ik daar wat geloofwaardigheid.

Voor een deel maakt de muziek nog wat goed: I need an angel van Real Life is een erg lekkere en wordt gebruikt tijdens de demonstratie/discoavond (een nieuwere versie werd gebruikt in een andere 80s film, The Wizard uit 1989). Maar helaas is de hoofdtrack (Thunder in your heart) een stuk minder bijzonder. Hoe dan ook draagt alles wel bij aan de typische 80s sfeer.

Maar zowel in het sportfilmgenre als in het coming of age genre is er zoveel beters uit dit decennium. Dus dan blijven over de echte BMX liefhebbers en dan moet ik wel toegeven dat ik daar niet toe behoor. Ik kwam hem gewoon op YouTube tegen vanwege het liedje van Real Life dat enorm blijft hangen.

Intrigerend gegeven dat helaas te traag wordt uitgewerkt en waarvan de ontknoping teveel vragen overlaat. De speelduur van anderhalf uur voelde aan als twee uur. Een krappe voldoende.

Blijft zeer vermakelijk en door het flinke tempo en het prachtige uiterlijk merk je er weinig van dat de film al bijna 40 jaar oud is. Door de flinke knipoog naar oude jaren 40 swashbuckler serials en de vele (vaak best leuke!) grapjes kun je de ongeloofwaardigheden vergeven maar een aantal dingen waren toch iets te gortig: aan een truck hangen met een touw (lijkt me dat je al je vel kwijtraakt dan) en vooral het meeliften met een onderzeeer die nota bene nog onderwater gaat ook....Indy kan zeker een etmaal zijn adem inhouden en de ijzige kou van zeewater weerstaan?

Hoogtepunt blijft de fantastische ark-scene met de smeltende gezichten, verbluffend goed gedaan. Popcorn vermaak dat een flinke grijns op het gezicht achterlaat en tegenwoordig helaas maar zeldzaam is. Als je dan ook nog nagaat dat George Lucas en Steven Spielberg de basis voor het verhaaltje gewoon op een vakantie bedachten...waar vind je nu die creativiteit en inspiratie nog?

Zelfde probleem als Firebase en de rest van deze serie: het ziet er allemaal fantastisch uit, een grandioze gewelddadige stripachtige sf pulpfantasie die smaakt naar meer maar het verhaal is niet af. Alsof je een superlekker maar piepklein gerechtje hebt gegeten in een peperduur restaurant en daarna maar wat bij de frietboer wilt gaan halen omdat je nog steeds sterft van de honger.

Toch een wat onderschatte klassieker dus maar een extra half puntje. Wederom een fijne rol van Crenna, en als toevoeging een mooie tropische verassing in de vorm van Julia Nickson, die een menselijk gezicht geeft aan de film. Stallone is wat stoicijnser als oorlogsmachine maar zijn daden spreken boekdelen.

Net als in de eerste film kunnen we genieten van een (ditmaal nog betere en onvergetelijke) Jerry Goldsmith soundtrack en eindigt de aftiteling helaas dan weer met een matig rocknummer. De beelden van Vietnam/Thailand zijn erg fraai, net als de actiescenes. James Cameron schreef mee aan het script, wat best wel wat parallellen heeft met Aliens, wat hij een jaar later maakte. Ik heb van George P. Cosmatos nooit meer gehoord maar hij heeft hier toch wel een iconische standaard gezet voor actiefilms. Al met al is toch wel meer respect op zijn plaats dan de film meestal krijgt.

Ik genoot zelf vooral van de creatievere tactieken van Rambo: de sluipmoorden, zeker als hij zich verstopt in de modder, de vele boobytraps, bijvoorbeeld het lokken met dat kippenbloed...maar als Rambo ongedekt om zich heen gaat schieten en uiteraard net op het juiste moment omdraait om elke dreiging te snel af te zijn, dan gaat het snel vervelen. En ja, er zitten zwaar overdreven momenten in, waarbij de serieuze toon overgaat tot een soort kolder (dit werd in Rambo 3 nog erger), zoals met de Vietnamese generaal die niet kan schieten, waarbij Rambo op zijn elvendertigste zijn boog spant, of als de imposante Russische Mil Mi-24 Hind helicopter het presteert om een ronddraaiende helicopter te missen.

Desondanks moet ik constateren dat veel actiefilms van nu de inventiviteit missen die ik in films als deze wel zie. En het statement aan het einde blijft sterk. De verachting die Vietnam veteranen van sommige "progressieve" landgenoten (naast stevig blowen vooral bezig met het rolbezemen van de achtergebleven meisjes van de soldaten) ontvingen en het magere "thank you for your service" door de staat waren een schande.

Leuke film en veel meer ook niet. Natuurlijk visueel imponerend, zeker het begin met de autorace, maar het eindgevecht in de sneeuw is vrij saai ondanks de bombastische overdaad aan gevechtsrobots. De film kan voor een deel op dezelfde kritiek rekenen als het boek: bomvol verwijzingen maar ze zijn erg vlak. Leuk dat je de Iron Giant ziet, maar waar ging die film ook al weer over? Leuk dat er naar Breakfast Club wordt verwezen, maar wat was nu de essentie daarvan? De soundtrack is prima maar leunt even gemakzuchtig op de jaren 80 zonder diepgang. En voor mensen die minder bekend zijn met al die verwijzinkjes is de film ook meteen minder genietbaar.

Positief is dat het echte Spielberg gevoel weer terug is, misschien ook omdat die in de jaren 80 zelf ook zo goed bezig was met E.T. en o.a. de Indy films. Ik moest ook een klein beetje denken aan War Games. Want eigenlijk zit je naar een vrij geweldloze film te kijken die lekker luchtig blijft. Er wordt gelukkig ook geen moralistische boodschap ingeramd, zonder dat de film in dit opzicht leeg of nihilistisch is, want er klopt wel degelijk een hart en dat is die van de jeugd van 7 tot 77.

Olivia Cooke valt bij mij altijd wel in de smaak maar ze is ook een geforceerde love interest en Tye Sheridan is degelijk maar onopvallend. Mendelssohn kan als filmschurk in andere films maar niet uitstijgen boven zijn meesterlijke Director Krennic in Rogue One. De allerbeste rol is zonder meer die van de autistische Halliday door Mark Rylance, die in eerdere Spielberg-film Bridge Of Spies zat en ook in Dunkirk als de civiele schipper. De hele film leunt eigenlijk op zijn bijzondere persoonlijkheid, zijn obsessie met popcultuur en zijn nalatenschap.

Al met al vermakelijk en waarschijnlijk nog wel een keer het bekijken waard door alle Easter Eggs.

Een prima tussendoortje, het enige probleem van zo'n niemendalletje is dat het zowat wegwaait bij gebrek aan gewicht. Bomvol A-acteurs: Modine, Keener, Buscemi, LLoyd, Turner of in ieder geval bekende gezichten zoals Denis Leary en Elizabeth Berkley van Showgirls. Er is geen saai moment in de film omdat er altijd wel wat humor te vinden is, hoewel je nergens zal schaterlachen. Hooguit de serieuzere scenes werken wat minder. De ruzies door het stelletje is wat geforceerd. Sommige zijverhaaltjes zijn te mager, bijvoorbeeld van de vriend van Modine in de film, Maxwell Caulfield.

De casting en regie zijn wel uitstekend en vooral alle bijrolletjes zijn erg smakelijk. Het geheel is met zichtbaar plezier gemaakt.

De film laat heel luchtig de frustraties van beginnende acteurs zien die genoeg talent hebben maar enkel stomme klusjes moeten doen en toont ook hoe leeg en onecht het entertainmentwereldje is, zonder dat er met het botte bijltje wordt gehakt zoals in Showgirls. Evengoed, als je dit bekeken heb kun je als toeschouwer weer tevreden zijn met je doodgewone baantje.

Mist misschien net het nodige venijn door het happy end.

Prima amusement, soms iets te sentimenteel en de hiphop soundtrack is wat matig, maar erg leuk allemaal verder. Ook al kijk je hier naar robots, je krijgt toch het echte boksgevoel met bijbehorende stoten adrenaline en sympathie voor de bescheiden oefenrobot Atom die zich met de juiste training en sturing met de groten blijkt te kunnen meten. De film ziet er verder goed uit, voor zover CGI is gebruikt is dat niet te duidelijk, het is qua animaties veel beter te volgen dan bijvoorbeeld Transformers (die natuurlijk ook wel heel snel en ingewikkeld kunnen bewegen).

Kinderfilm? Geeft niet, ik ben blijkbaar nog steeds een kind geloof ik .

Wolverines!

Een voor mij lange tijd onbekende cult klassieker en voor die tijd een heel behoorlijk werkje.

Rusland en Cuba besluiten om hun arbeidersparadijs wegens succes (of nou ja, wegens een gebrek aan genoeg broden) uit te breiden naar het verwerpelijke kapitalistische Westen. En waar gehakt wordt vallen uiteraard spaanders. Want je kunt geen Bolsjewistisch omeletje bakken zonder een paar eitjes te breken. En worden Amerikaanse burgers dus bij bosjes omgebracht want dat heropvoeden is ook maar een hoop gedoe en het bijbrengen van een vroom collectivistisch gevoel bij die verdorven Yanks is natuurlijk een verloren zaak, aangezien ze "iedereen arm" niet zo'n enorme verbetering vinden.

Dan besluit een piepklein groepje jonkies op de Rambo toer te gaan. En krijgen de rooien hun eigen Vietnammetje. Honderden kameradski's worden ondanks hun training in de pan gehakt door hinderlagen van amateurs die hun home court advantage maximaal uitbuiten.

De productiewaarde is aanzienlijk, net als de cast, waar 80s liefhebbers toch met gemak 4 acteurs uit zullen herkennen: Charlie Sheen, Patrick Swayze (eerder al soldaat aan het spelen in Men of Valor), Lea Thompson (Back to the Future, Some Kind of Wonderful), C. Thomas Howell (The Hitcher). En gelukkig is ook de moeite genomen om de Russen echt Russisch te laten spreken ipv Engels met cheesy accent. Er worden verder zelfs een aantal Hind helicopters bij gehaald. Hoewel die ene in Rambo toch wat imposanter was (of in ieder geval een betere piloot had die nog een beetje kon schieten).

Red dawn had ik vroeger leuker gevonden. Toen was er een koude oorlog en had ik nog niet zoveel actiefilms gezien. Er is genoeg vuurwerk en spektakel, in een fraaie omgeving meestal. Ik had steeds meer moeite de aandacht erbij te houden maar neem het de film niet al te veel kwalijk, ik heb er teveel uit het genre gezien.

Een film als deze zou denk ik krachtiger zijn als er meer wordt ingegaan op het onvermijdelijke menselijke gedrag zoals het verraad van naasten, hoewel dit zeker aan bod komt. En dan maar wat minder pief paf poef, maar meer spanning.

Er is al meer dan genoeg gezegd over de geloofwaardigheid en die is niet heel best. Maar de film gaat over meer. ik denk dat ik ten opzichte van 10 jaar terug heel wat meer begrip heb gekregen voor het diepe wantrouwen tegen de overheid van veel yanks en de eigengereidheid van militia in Amerika die voorbereid willen zijn op de noodzaak in het wild te moeten overleven.

En dan niet door een inmiddels achterhaald Red Dawn scenario maar een trage maar gestage toename van zowel anarchie als dictatuur in het langzaamaan minder vrije westen. Men kan steeds minder rekenen op de overheid, die zal vooral doen wat ze uitkomt.

En een film als dit is dan wel een hint om misschien ook maar eens de noodzaak te erkennen om voorbereid zijn als de pleuris echt uitbreekt, ook al komt die niet van de Russen, toch zijn plunderingen en chaos minder ver weg dan je zou willen.

Na pas Manhunter gezien te hebben geen beter moment om ook meteen maar de vergelijking verder te belichten.

Het tempo van deze ligt beduidend hoger. Niet het toppunt van sfeer, maar visueel is het sterker en er is minder expositie, terwijl veel dingen toch duidelijker uitgelegd worden. Het geheel is vrij coherent en zit goed in elkaar. Allemaal veel beter gedaan dan Manhunter, hoewel die qua sfeer en gevoel hier en daar wel enkele sterke momenten had die hier niet geevenaard worden. De muziek is hier wat conventioneler en ondersteunend, maar niet memorabel.

Een echte thriller is het ook niet helemaal, meer een studie naar een verknipte ziel.

De Francis Dollarhyde van Ralph Fiennes is vooral een gevoelige, getroubleerde man en niet zozeer de griezel die Tom Noonan speelde.

Will Graham zelf spreekt wat minder tot de verbeelding. Norton is altijd goed (tot uitstekend in sommige films) maar hij past qua uitstraling minder bij het karakter dan William Peterson of Hugh Dancy.

Harvey Keitel is bijna nooit slecht (Saturn 3 is de enige uitzondering die ik ken) maar vliegt wel op de automatische piloot hier. Een autoriteitsfiguur gaat hem met gemak af.

Anthony Hopkins...blijft de ultieme Hannibal, hoewel ik Brian Cox erg goed vond en crimineel onderbenut in Manhunter. Brian Cox was daarin zelfs soms net nog iets beter, zoals hij uit zijn ogen keek: als iemand die de ander als object van manipulatie ziet, om dingen uit te proberen, waar Hopkins gewoon niet knippert met de ogen. De relatie van Hannibal Lecter met Will Graham is vrij uniek en fascinerend in Red Dragon. Enerzijds tegenpolen, anderzijds een enorm wederzijds respect.

Emily Watson doet het beduidend beter dan Joan Allen als de blinde vrouw.

De film kent enkel spanning in de scenes met Lecter en op het einde. Toch wordt er wel het maximale uit het verhaal gehaald dit keer. Gezien de hoge verwachtingen na Silence of the Lambs (en de teleurstelling van Ridley Scott's Hannibal) heeft regisseur Brett Ratner het erg goed gedaan. Als het om duister en luguber gaat is Silence of the Lambs wel nog steeds onbetwist winnaar.

Sowieso kan ik het al waarderen dat zo'n film als deze gemaakt is. Toch miste ik wat diepgang. Zo wordt het nooit duidelijk hoe het zit met de ideeen over verkrachting terwijl dat juist de aanleiding was voor de documentairemaakster om de Red Pill en MRA te onderzoeken. Verder wordt de MGTOW beweging maar heel eventjes aangestipt.

Soms kreeg ik het gevoel dat de MRA beweging dezelfde fout maakt als het doorgeslagen feminisme. De slachtofferrol teveel aannemen, niet genoeg in oplossingen denken, haat jegens de andere sexe, polariseren, zich druk maken om cijfers die te verklaren zijn zonder discriminatie.

Ik was bijvoorbeeld niet zo onder de indruk van de veel hogere sterftecijfers omdat mannen zelf toch hun beroep kunnen uitkiezen. Een uitzondering is natuurlijk dienstplicht ten tijde van de Vietnam oorlog maar dat was toen.

Wel schrijnend de manier waarop de overheid in de VS mannen discrimineert: hogere straffen voor dezelfde misdaad, niet toelaten in opvangtehuizen tegen geweld, bijna elke keer de kinderen aan de man toewijzen en zelfs mannen dwingen tot het betalen van alimentatie voor kinderen die niet van henzelf zijn!

De hypocriete feministe met het roodgeverfde haar claimt dat het toewijzen van kinderen aan de moeder na een scheiding door de patrarchie komt maar ondertussen zitten haar feministische bewegingen correcties op dit systeem continue dwars. Het kan haar duidelijk ook niet schelen: "cry me a river" (wat een vreselijk giftig mens trouwens).

Het meest verontrustende aan de documentaire is het totale gebrek aan dialoog tussen feministen en MRA en hoe dit bij lezingen en bijeenkomsten op alle mogelijke manieren gesaboteerd wordt door feministische schreeuwlelijkerds. Discussie is niet meer mogelijk. Een man die simpelweg geinteresseerd is in zo'n lezing, zonder er direct een mening over te hebben, wordt gewoon meteen voor seksist uitgefoeterd en dat is het dan, mond houden verder of anders schreeuwen ze er wel overheen. Verontrustend is ook hoe voornamelijk vrouwelijke slachtoffers interessant gevonden worden door de media.

Een belangrijke eye opener voor velen (ik had zelf het gevoel het bijna allemaal al te weten).

Vermakelijke film noir die uitblinkt door eenvoud.

Een aantal ongeloofwaardigheden zitten helaas wel in het plot. Hoe komt het dat een gezocht crimineel sheriff wordt (drankjes uitdelen wordt gezegd...pff) en met zijn bekende handlangster getrouwd is of blijft? Verder doet Dennis Hopper vrij dom op het einde. Eerst door die agent neer te knallen ipv gewoon neer te slaan. Daarna door Cage te laten rijden maar daarna door zijn pistool op de grond te leggen.

Lara Flynn Boyle is goed gecast als femme fatale. Hopper is leuk maar komt dus wat knullig over. Cage bezondigt zich iig niet aan zijn gebruikelijke makke van overacting.

De film is lekker efficient en simpel, goed voor 1,5 uur vermaak. Ik heb volgens mij nog nooit een slechte film van John Dahl gezien. The Last Seduction is ook een goeie noir van hem, waarin dit keer Linda Fiorentino, die wel wat weg heeft van de bijna net zo feeksige Flynn Boyle, uitblinkt als femme fatale.

Weer prima mee vermaakt. Een lekker tussendoortje, soort van Conan-light. Swords en een beetje sorcery. Erg mooie sets vooral, zowel binnen als buiten. Dito kostuums. Maar 18 miljoen was teveel en die hebben ze helaas niet terugverdiend. Met een razzie als trap na.

Wie het bronmateriaal (vooral stripboeken) een beetje kent weet dat het simpel zal blijven. Geen ingewikkeld gedoe met teveel personages, gewoon een lekker pittig wijf dat wraak neemt op de bitch queen Gedren die haar mensen heeft laten uitmoorden en een artefact steelt dat ze als massa vernietigingswapen wil gebruiken.

Red Sonja is langbenig, woest, barbaars, primitief, vurig, stoer, sexy en lekker wild. Precies zoals ik mijn amazones graag heb. Nielsen kan niet acteren (check haar gezichtsuitdrukking op 1:13:06) maar het geeft niet veel. Ze is erg lang, fysiek imposant genoeg en past daarom goed als gelijkwaardige krijger voor Schwarz. Dat prinsje is zeker een vervelend kind maar ja dat was ook de bedoeling. Beetje vreemd is misschien casting van zowel Schwarz als Bergmahn in totaal andere rollen, omdat ze allebei in Conan speelden. Zeker bij Schwarz denk je toch dat is Conan, maar hij speelt iemand anders, Kalidor. Terwijl het zich toch in dezelfde wereld afspeelt.

Een van de mindere scenes vond ik die met het mechanische monster in het water. Het ging maar door. Voor de rest vond ik het wel lekker wegkijken. Dit soort films, hoe exploitatief ook, vind ik een stuk leuker dan wat er tegenwoordig allemaal uit de zielloze Hollywood fabriek komt rollen. Red Sonja is ook absoluut geen filim die ze nu zouden kunnen/moeten maken, tenzij als statement tegen de verstikkende Wokeness.

Opvallend saai voor een spionagefilm en ook nogal naargeestig. Zonder Jennifer Lawrence zou geen hond hier naar kijken. En ondanks haar goddelijke lijf valt er evengoed weinig te genieten. Het exploiteert eigenlijk het misbruik van de dames in training teveel en vertelt te weinig een spannend spionageverhaal. Qua actie gebeurt er ook amper een reet, of je zou de fraaie billen van Jennifer mee moeten tellen. Ook nog te lang. Een gemiddelde aflevering van Homeland is spannender.

Met herinneringen kan er veel in de sf en het is voor detective achtige verhalen natuurlijk een uitkomst omdat er allerlei puzzelstukjes in kunnen worden verwerkt. In de lijn van Strange Days, Total Recall en Anon gooit deze Reminiscence het wat meer op de film noir toer met een vleug romantiek.

Vooral in het begin een wat slome film die prima paste voor een zwoele zomeravond als deze. De plot wordt na het eerste half uur een stuk dikker en interessanter. Wel blij hem niet in de bios gezien te hebben want er waren te veel momenten dat ik terug moest spoelen om te kijken hoe het nu zat. Het verhaal is wel enigszins complex maar zeker te begrijpen.

Acteerprestaties zijn adequaat. Een heel degelijk regiedebuut toch van Joy die ervoor 1 enkele Westworld aflevering had gedaan. Waar Thandie Newton ook in zat (zit? ik volg die serie niet meer). Zij mocht nu eens een keer wat anders spelen dan het stuk. Haar karakter had ook genoeg invulling. Met Rebecca Ferguson heb ik helemaal niks. Maar goed het plot rondom haar karakter intrigeert zeker. Jackman zit op een bekwame automatische piloot.

Het speelt zich in een toekomst af en natuurlijk moeten er in zo'n toekomst altijd dingen anders er uit zien. in dit geval is het een halve Waterworld. Ik vond het helemaal niets toevoegen behalve een flauw toekomstsausje. Het ziet er verder prima uit.

Klein beetje actie hier en daar, met nog een deus ex machina momentje, maar de nadruk ligt op het verhaal.

Chiun: "Fools chatter, whilst the wise man listens."

Remo: "Sometimes, you're a pain in the ass."

Chiun: "It's the shortest route to your brain."

Prima jeugdherinnering. En na al die jaren nog steeds een heerlijke actiekomedie met een toffe A-Team achtige soundtrack, lekkere typische 80s geluidjes hier en daar, leuke dialogen, hier en daar mooie sets (hoewel de kleinere ruimtes er niet goed uitzagen en soms te donker belicht waren), gave stunts (de stuntman bij het vrijheidsbeeld had duidelijk geen hoogtevrees!), een sympathieke Fred Ward (meest bekend van Tremors) en een hilarische (en bijna onherkenbare) Joel Grey als wijze meester en mafklapper Chiun.

Het is duidelijk gemikt op een publiek van alle leeftijden en bedoeld als pilot van een TV-serie: zonder bloedvergieten dus. Maar hier wordt in het script slim gebruik van gemaakt door de held zonder wapen te laten vechten, wat de film veel leuker maakt. Hij moet niet alleen al zijn kills eruit laten zien als ongelukken, hij ondergaat een intensieve training van Chiun om een soort ninja te worden.

Wie de film te ongeloofwaardig vind is de knipoog misschien teveel uit het oog verloren. Enige echte minpuntje voor mij naast wat mindere sets hier en daar was het wel erg cheesy gegrinnik van sommige slechterikken.

Hier en daar zijn bekende gezichten te zien in bijrollen. De baas is te herkennen als 1 van de wetenschappers in Jon Carpenter's The Thing. Kate Mulgrew zou later Captain Janeway spelen in Voyager. De bad guy met de diamanten tand is ook herkenbaar van andere titels maar ik weet niet direct welke.

Jammer dat het geen serie werd, de formule was prima, met de juiste balans tussen actie en humor.

Destijds van genoten als prima videovoer, binnen het destijds bloeiende buddymovie genre. Dit wordt geholpen door fijne rollen van Sutherland en Philips, een goeie schurk en meer dan genoeg actie. Het einde is natuurlijk voorspelbaar. Maar er is net wat beter nagedacht over alles. Minpuntjes zijn die momenten die de geloofwaardigheid wel erg oprekken. Zo wordt er van 10 meter hoog gesprongen en niks gebroken. Verder is een schotwond wel erg snel hersteld. Leuk is dat Philips en Sutherland als karakters aan elkaar gewaagd zijn en elkaar goed aanvullen. Voldoende tempo maakt dit een heel onderhoudende politiefilm.

Zeker niet een meesterwerk maar gewoon een lekkere, vlot geschoten en stijlvolle actiefilm met als voornaamste verschil de bijzondere combi van Mira Sorvino en Chow Yun Fat, beiden acteurs die veel meer emotie laten zien dan de gemiddelde strakke actiekop wat de film zeker ten goede komt. Ik vind verder juist dat Sorvino wel genoeg ruimte krijgt en ook genoeg tekeer mag gaan zonder dat het overdreven wordt, immers Fat is de huurmoordenaar hier, zij is een kruimelcrimineel. Er is een theatrale cut waarin net teveel weg wordt gelaten, dat is jammer want er zijn een aantal scenes met name tussen deze twee karakters waarin ze net een beetje meer uitgediept worden.

Verdienstelijk debuut van de talentvolle regisseur Fuqua die later met Training Day goud maakte. Helaas niet meer geevenaard. Chow Yun Fat is ook nooit compleet doorgebroken in Hollywood maar was door Crouching Tiger eigenlijk al een wereldster. Ik heb het ook altijd jammer gevonden dat Mira Sorvino niet een grotere ster werd, de bella met de droeve ogen. Voor wie echt fan van haar is kan ik Wisegirls wel aanbevelen.

Voor de tweede keer bekeken sinds 20 jaar. Door zijn verhaal niet chronologisch te vertellen weet Tarantino de belangstelling vast te houden, hij doseert de smeuiige gedeelten van het verhaal en geeft niet teveel weg. Niet alleen de sappige dialogen maar ook de vertelstructuur houden het dus amusant. Net als in Pulp Fiction, die ik wat minder gefocust vond (maar dan wel weer een aantal juweeltjes van soms lekker bizarre scenes in petto had, waar deze film toch een stuk kaler oogt). In principe is het niets meer dan entertainment, met een groep macho's, paranoia, een berg testosteron en een hippe retro-soundtrack. Maar in dat vermaken slaagt het wel prima en dat heb ik liever dan een hoop pretentieus gedoe. En gezien het einde kun je uiteindelijk deze film moeilijk beschouwen als pure verheerlijking van geweld en gangsters. Het is vooral een guilty pleasure om deze mafkezen, met al hun kletspraatjes, te bekijken terwijl ze hun eigen ondergang graven.

Krijg toch weer zin om Pulp Fiction en Jackie Brown ook weer eens op te zetten! Ik ben toch blij dat Tarantino films is gaan maken, ik vind het geen genie maar wel een goed entertainer.

Flutverhaaltje, saaie dialogen en vlakke personages. Weinig pretentie daarover natuurlijk maar de actie zou dan meer goed moeten maken dan het doet. Die is niet bijzonder creatief, maar wel over de top met als dieptepunt een vrij lachwekkend duel waarbij beide pistoolschutters een meter van elkaar vandaan staan en maar blijven missen. Je leert ook niets over de achtergrond van de 2 handlangers van de schurk: de blondine en die enorme bruut. En amper meer over de protagonisten. Toch 2 sterren voor de prachtige animatie.

Hoewel het alweer 16 jaar is na Final Fantasy en het maar ietsje mooier er uit ziet, de computer animatie is veelbelovend voor de toekomst. Vrij normaal dat de weg eerst geplaveid wordt door films die niet perse heel goed zijn. Er zal een tijd komen waarin dit soort animatiefilms meer gemeengoed worden en dan is de sky de limit voor echt goede scenaristen en regisseurs...er zal werkelijk geen enkele beperking meer zijn. Hopelijk blijven dit soort producties dus komen.

Kleurrijke wraakfilm met een absurdistisch tintje. Een bonte verzameling van 3 zonderlinge bollebozen weet een complot te ontrafelen waardoor ijzervreter Mikkelsen weet wie verantwoordelijk was voor de dood van zijn vrouw. Bruut geweld en onderbroekenlol worden afgewisseld met psychologische analyses, meestal met een tragikomische knipoog geserveerd. Geenszins een schaterlachfilm, maar toch zeer vermakelijk. En erg goed gespeeld. Mikkelsen steelt de show als landmacht veteraan maar de rest van de cast is ook genietbaar.

Geweldig gewoon! Dit soort films waren toen al zeldzaam en worden nu helemaal niet meer gemaakt. En als er al een klassieker uit de kast wordt gehaald wil men maar al te vaak te veel aan gaan passen.

Een prachtig gemaakte film met schitterende decors en praktische effecten. De show wordt gesteeld door de vele

fantasie figuren. Mijn favoriet blijft Tik Tok. Ongelooflijk hoe deze steam punk variant (je kunt hem als een klok opwinden) van R2-D2 je sympathie wint. We zien helaas weinig van een aantal figuurtjes van de eerste film (Tin Man, Lion en Scarecrow) maar ze zitten wel in de film en zijn ook goed gedaan (vooral die prachtige leeuw was ook geweldig om even te zien op het eind). Wat de creatievelingen gemaakt hebben aan figuurtjes mag zich meten met de creature shop van Jim Henson.

En dan heb ik nog niet de knappe stop motion genoemd waarmee de Nome King vorm is vormgegeven. De Nome King die een stem heeft die ik zou herkennen uit duizenden: de geweldige Nicol Williamson die ook al zo goed was als Merlin in Excalibur!

De film is best wel duister maar zeker niet ongeschikt voor kinderen. Er zitten nu eenmaal griezel elementen in, de elektro shock therapie voor Dorothy die blijkbaar zo'n teveel aan fantasie heeft dat haar ouders haar naar de dokter sturen, de bijna punk achtige wheelers, of de heks Mombi die haar hoofd af kan zetten.

De kleur (emerald) groen speelt een belangrijke rol in het verhaal en het is niet toevallig dat de ogen van de briljant gecaste en debuterende Fairuza Balk deze kleur ook hebben.

Bepaalde elementen uit het echte leven van Dorothy worden verplaatst naar de fantasiewereld, zoals bijvoorbeeld die zuster die we terugzien als Mombi. Frank L Baum heeft overigens de naam OZ gebaseerd op de organisatie van twee alfabetisch georganiseerde kastlades bedoeld voor documenten, waarvan op de bovenste AN stond en de onderste OZ.

Op het einde was het toch lastig een traantje te onderdrukken bij het afscheid. Het blijft ontroerend om een kind te zien met dit soort fantasievrienden, heerlijk toch. Deed ook denken aan de geweldige fantasy film die een jaar later kwam uit de stal van Jim Henson, Labyrinth.

Van Oz waren er ooit plannen van American McGee om hier games van te maken zoals hij ook had gedaan met Alice in Wonderland. Helaas is het nooit van de grond gekomen. Zo jammer omdat je hier toch een goudmijn ziet van kleurrijke personages en wondere werelden. Er zijn maar liefst 14 boeken van Frank L Baum over Oz!

Voor een low budget sf film (4 miljoen is tegenwoordig in Hollywood een schijntje, toch?) is dit fraai gemaakt: mooie setting en prima cgi-effecten in een verwoest Afrika. De acteurs zijn ook goed uitgekozen. Een grote zwakte zit helaas in het plot dat veel teveel onbeantwoord laat: nooit wordt het duidelijk waarom Bo niet wordt aangevallen en nooit leren we iets over de aard van de aliens. Zetten ze nu drones in of is het zelf een intelligente mechanische soort ? En waarom pakken ze mensen op?

Prima film met goede vertolkingen. Genoeg humor relativeert het drama genoeg. Schokkend is hoe ver de FBI gegaan is met spelletjes die vooral bedacht lijken te zijn om de onnozele en goedgelovige Richard, die veel te veel meewerkt, een loer te draaien. De personages zijn bijna geen van allen eendimensionaal en krijgen genoeg introductie om ze interessant te vinden. Zeer vermakelijk met als bonus een korte maar aardige terugblik op de bijzondere Spelen van destijds, met de fantastische prestatie van de man met de gouden schoenen, Michael Johnson.

Onderhoudende whodunnit met een redelijk gelaagd plot. De culturele aspecten van het Japanse zakenleven maken het zeker interessanter. Daarnaast zijn zowel Snipes als Connery zeer genietbaar in hun leerling/mentor rolverdeling. Die Vulcan neck pinch van Connery is wel nogal overdreven en onnodig. Carrere heeft weinig te doen en dat ze misvormd zou zijn kon ik niet eens zien, maar kennelijk is het iets met haar hand. Tagawa blijft een ongrijpbaar figuur, maar zo is het plot bedoeld. Keitel heeft een kleine rol en moet vooral als de onbehouwenheid van Amerikanen figureren in contrast met de meer voorkomende Japanse mentaliteit.

Redelijk fraai in beeld gebracht met hier en daar mooie locaties in vooral de luxere delen van L.A. De destijds nieuwste technische snufjes hier en daar zijn typisch Crichton, maar het idee dat de Jappen er veel verder in zijn wordt wat overschat, innovatie blijft vooral uit de VS komen. Inmiddels is ook toenemende Japanse dominantie in het westen achterhaald door de enorme inhaalrace van China, die nu een veel grotere speler is.

Risky Business onderscheidt zich van andere tienerfilms door een stuk gewaagder te zijn met prostitutie als centraal (en zeer luchtig behandeld) onderwerp en is daardoor net wat pikanter. Toch bijzonder in een land waar het oudste beroep in veel staten verboden is. Verder is dit een verhaal van een sympathiekere rijkeluiszoon terwijl dat soort jongens in veel andere films uit dat tijdperk juist de horken zijn. Het lijkt er op dat Ferris Bueller's day off hier toch wel een beetje leentjebuur bij heeft gespeeld, meerdere overeenkomsten te vinden maar ik zal niets spoilen.

Leuk is dat er een behoorlijk aantal bekende gezichten te zien is. En dan bedoel ik niet Cruise en de Mornay, maar Bronson Pinchot (Balki in Perfect Strangers), een nog best jonge Joe "Joeypants" Pantoliano (Cypher uit de Matrix) en Curtis Armstrong (Booger in Revenge of the Nerds).

Romantisch is de film niet. Het ademt het zakelijke en materialistische uit van de jaren 80, geld verdienen en blitse auto's lijken belangrijker dan gevoelsleven. De Mornay is erg lekker maar ze blijft wat koeltjes. Past op zich bij de rol. Cruise debuteert prima maar zijn hazentanden vielen hier meer op dan normaal.

Het muziekje van Tangerine Dream is fijn. In The Air Tonight vond ik niet zo passen en veel te afgezaagd hoewel dat laatste in 1983 waarschijnlijk wel meeviel. Verder is er niet zoveel muziek te horen en dat is voor zo'n 80s tienerfilm toch wel jammer.

Lekker foute film als je het verhaal kent, kan niet meer erover zeggen. Niet geschikt voor wie hoereren en pooien verwerpelijk vindt! Al met al een onderhoudend tussendoortje. Ik durf in ieder geval te zeggen beter dan Ferris Bueller maar die vond ik nooit zo super. En kwa plot gebeurt er meer dan in Fast Times At Ridgemont High. Maar het is verder mijlen ver van de echte klassiekers in mijn boek uit deze periode: Some Kind Of Wonderful en The Breakfast Club.

Aardige film met prachtige beelden van de Flathead en Kootenai rivier in Montana. Ook verfrissend om Streep niet in een jankrol te zien. Maar spannend wil het echter nergens worden. De good guys zijn nogal dommig en hebben legio kansen om de 2 boeven, met slechts 1 revolver uitgerust, te grazen nemen, maar pakken hun kansen keer op keer niet (zo is er een gewapende agent die maar liefst 2x langs komt, maar actie ondernemen ho maar). Zo blijf je naar een film kijken waarbij je elke keer denkt "domme koe, had nou dit of dat gedaan, was het probleem allang opgelost".

Vlot verteld, aardig verhaal met een prima cast en fraaie locaties. Wel duidelijk een tv-productie (Sci Fi channel) die bedoeld was als pilot voor een serie die er nooit kwam. Zat toen misschien teveel in het kielzog van populairdere series als Lost die iets vergelijkbaars deden, maar dan al wat moderner waren. Want deze serie ademt meer jaren 90 TV uit. Op zich niets mis mee.

Een klassieker die ik na 10 jaar weer eens wilde herzien. Bij vlagen zo smerig en grafisch dat het horror genoemd kan worden en dit geldt ook voor het toekomstbeeld dat geschetst wordt van Detroit, zeker als de politie gaat staken. Erg karikaturaal allemaal ook, zeker hoe de gestoorde criminelen zich gedragen, maar door het satirische karakter is dat acceptabel. We zien hoe ook de cokesnuivende en corrupte managers over lijken gaan.

Het meest toffe is toch hoe Robocop zijn herinneringen als agent Murphy terugvindt en dan zijn eigen gang gaat om wraak te nemen. Bepaalde effecten zijn niet 100% overtuigend, soms zie je net iets te duidelijk een pop of stop-motion maar over het geheel is het toch voor die tijd goed gedaan en het ontwerp van Robo zelf is prachtig, net als zijn "main theme" in de soundtrack. Pom-pom pom-pom pom...

Leuke bijrol van Nancy Allen nog (en er lijkt een kleine hint te worden gegeven dat zij misschien ook wel een Robocop wordt, maar dat gebeurde niet in de vervolgen) en hier is het ook duidelijk dat Verhoeven wel van stoere meiden houdt.

Er is me trouwens niets opgevallen aan veranderingen in de Director's Cut, deze zou meer laten zien van de slachting van Murphy maar de allereerste versie die ik op VHS zag liet al net zoveel zien had ik het idee.

Het voornaamste wat deze remake omhoogtrekt is de cast. Prima vertolkingen waarbij Gary Oldman erboven uitsteekt. Maar ook Joel Kinnaman levert een heel goede prestatie. Verder fijn om Omar uit de Wire te zien en Keaton is altijd prima.

De actie is maar matig, eerder vluchtig en afgeraffeld dan echt genietbaar. Visueel is de film ook niet bijzonder, we krijgen niet het markante beeld van de futuristische autostad Detroit te zien zoals in de eerdere films of de mooie ontwerpen daarvan. Natuurlijk zijn special effects beter geworden maar er zit minder liefde in. Daar kan een viertal ED-209's ook niks aan veranderen. Ondanks een opgefokte Samuel Jackson in een sensatieprogramma op TV zit er ook amper nog satire in.

De gruwelijke schietpartij in het origineel blijft uit maar redelijk schokkend is het wel om Robocop te zien zonder zijn gepantserde onderdelen. We zien hier ook een wat grotere rol voor zijn vrouw. Toch krijgt zij te weinig te doen uiteindelijk, daar had meer in gezeten. Verder rijdt Robo nu een motor en niet een auto. OK, leuk, maar echt dikke stunts blijven uit.

Het einde is bijzonder slap en onbevredigend. Een echte confrontatie blijft uit, de corrupten worden niet bestraft. Ik vond de film op zich best redelijk maar dat einde is echt slecht en haalt het geheel weer verder onder het origineel. Overbodiger dan dit kunnen remakes niet worden.