Meningen

Prima vervolg en in bepaalde opzichten (niet in zijn totaliteit) zelfs beter dan het eerste deel. Niet zozeer gewelddadiger dan deel 1 (die was toch echt goorder), maar wel met meer actie.

Verder is de satire verbeterd: met grappigere reclamespotjes en nu wordt niet alleen corruptie door het bedrijfsleven op de hak genomen, dat ditmaal totalitaire, nazistische trekjes krijgt: check die rode-wit-zwarte kleuren en beveiligingsmannen in het zwart in de tweede helft! Ook de softiementaliteit krijgt er nu flink van langs. Zo is er een linksige tuthola-psychologe die criminelen ziet als slachtoffer van de maatschappij en Robocop laat herprogrammeren tot een heuse Nederlandse politieagent, die criminele jongens alleen maar over de bol aait, praat als een hippie-watje, tegeltjeswijsheden uitkraamt, geen enkele crimineel aanpakt en al de-escalerend de brave Hendrik uithangt. Gelukkig hervindt hij zichzelf weer om het nodige tuig overhoop te knallen.

Ook de slechterik is eigenlijk beter uitgewerkt dan in deel 1: hij heeft meer motivatie dan alleen poen en lijkt meer op een gestoorde sekteleider die de wereld met zijn goedkope nieuwe drug Nuke "gelukkig" wil maken.

Sterk vond ik verder de ontmoeting met Murphy’s weduwe. De Robocop theme blijft geweldig en de soundtrack is hier ook mooi uitgebreid met nieuwe deuntjes. Nancy Allen krijgt ook weer genoeg te doen in haar toch wel belangrijke bijrol.

De film mist wel de shock-factor en het nieuwige van deel 1 en kan dit onvoldoende compenseren. Ook hier zijn bepaalde effecten toch wat gedateerd, Robo zonder masker is soms te duidelijk een mechanische pop en er wordt voor de nieuwe OCP robot (weinig geinspireerd Rococop 2 geheten) weer de nodige stop-motion gebruikt. Verder hier en daar te duidelijk blue screen. Maar voor de standaarden van 1990 zeker niet onder de maat.

Oh ja en er wordt ergens een ambtenaar of zo de achternaam Sphincter gegeven...dit betekent sluitspier!

Ondergewaardeerd, want de minste van de drie is nog steeds best een leuk filmpje. Alleen het einde is te makkelijk dat die 2 ninja robots eventjes door dat meisje in no time gehackt worden op afstand.

De kritiek dat het een slechte film is door minder bloederige actie (en meer verhaal) vind ik nogal armoedig. Ja, het hoge budget is er niet aan af te zien en het is een film voor alle leeftijden geworden maar daarmee is het nog geen slechte film. Opvallend is dat deel 1 van de 3 delen het laagste budget had en deel 2 het hoogste. Maar goed de effecten zien er hier het beste uit, ook al zijn er minder te zien.

Je krijgt ook nog steeds een maatschappijkritische film, alleen zonder de satire en naargeestigheid van de eerste 2 delen. Mooie scene is als de politie massaal de badge inlevert en achter de bevolking gaat staan.

Burke blijkt een prima vervanging voor Weller. Zijn gezicht lijkt ook genoeg. Die dr. Lazarus is wel lekker. Net als Nancy Allen zoals altijd. Dat hackermeisje is iets te Mary Sue.

Nu ben ik benieuwd geworden naar de hieropvolgende tv-serie. En de later uitgebrachte Prime Directives.

Voor echte liefhebbers van boksen of sportfilms kan de film teleurstellen omdat de bokswedstrijd, waar sowieso al 1,5 uur op gewacht moet worden zo'n beetje, toch wat vreemd is: er wordt bijna niet gepareerd. Het is gewoon om de beurt klappen uitdelen tot beide vechters bont en blauw zien.

Het drama is bijna overdreven aandoenlijk, Rocky een goedaardige sukkel, zijn geliefde Adrian een verlegen muurbloempje die te gesloten is geraakt en een klootzak van een broer te verduren heeft. De hele totstandkoming van de film is bijna zelf een Rocky-verhaal van een nobody, Stallone, die een ster wordt (hij was daarvoor voornamelijk in obscure pornofilmpjes te vinden). De casting is prima hoewel je met de accenten die je hoort je meer in de linkere buurten van New York waant dan in Philadelphia. Weathers is het coolst als echte showman met Muhammed Ali-achtige oneliners. Wat ik destijds, toen ik hem voor het eerst zag, toch wel verassend vond voor een sportfilm was het eindresultaat. De combinatie drama en sport werkt in ieder geval goed, omdat je sympathie krijgt voor iemand die in alle opzichten de underdog is en weinig mee heeft, tot hij zijn moment krijgt om te schijnen. De soundtrack is klassiek hoewel het later mogelijk nog overtroffen werd met Eye of the Tiger.

Te melodramatisch om als topdrama te gelden en te amateuristisch in de boksscenes om als echt goeie boksfilm gezien te worden, maar de som is meer dan de onderdelen. En zonder Rocky als inspirator zouden we veel andere films in het genre ook misschien niet eens hebben.

De film biedt nog meer melodrama dan deel 1: de nodige ellende begint al met het door de eerste wedstrijd beschadigde oog, waar uiteindelijk veel te makkelijk overheengestapt wordt. Geen baantje kunnen vinden en dan ook nog een coma van Adrian. Het eindgevecht lijkt op dat van de eerste film. Er wordt wederom totaal niet verdedigd, pareren lijkt niet voor te komen in het woordenboek van beide vechters. En zien we wederom bijna dichtgeslagen ogen.

In principe heeft de film dezelfde sterke en zwakke punten als het eerste deel. En is het niet enkel een herhaling van zetten, best een goed vervolg qua verhaal. Alleen dat zwaar overdrevene natuurlijk weer, eerst lulletje rozenwater en dan binnen een paar weken in topvorm tegen de wereldkampioen...welja.

Toen ik voor het eerst ervan hoorde werd ik niet direct enthousiast, ondanks mijn Star Wars fandom. Ik kreeg het Titanic gevoel: je weet al hoe het afloopt. Maar de trailers waren zo tof dat ik hem toch wilde zien. Alleen zit jammer genoeg die scene met de Tie fighter van dichtbij er niet in. Die schijnt enkel voor de trailer gemaakt te zijn, wat ik nogal laakbaar vind.

Desalniettemin, ik heb hem pas nog een keer gekeken en ik vind het veruit de beste Star Wars film sinds Return Of The Jedi (die ik ook erg goed vind en bij mij op de 3e plek staat van Star Wars films). Er is zeker wat op aan te merken: te vlakke hoofdpersoon, te maffe Whitaker, teveel locaties, onnodige fan service door Vader en Dr. Evazan & Ponda Baba in te lassen terwijl ze niets aan het verhaal toevoegen. Maar een zeer charismatische Donnie Yen als de blinde Chirrut, (idem w.b. Genevieve O'Reilly als de jonge, fragiel ogende rebellenleider Mon Mothma, wow) een leuke, enorme robot (K-2SO ) die net genoeg afwijkt van Jarvis in Ironman en Ben Mendelssohn speelt de rol van zijn leven als Director Krennic. Sindsdien heeft hij aardig wat schurken mogen spelen maar geen enkele vertolking van hem sindsdien kwam in de buurt van Krennic. Ik denk dat Gareth Edwards een groot talent is gebleken (en hij had amper films gemaakt hiervoor!). De film ziet er zeer gedetailleerd en fantastisch uit. Hoogtepunt: het zicht op de Death Star vanaf de planeet waar hij rondzweeft, achter de wolken geeft een geweldig gevoel van hoe kolossaal dat gevaarte is. Je moet wat geduld hebben voor de lange aanloop er naar toe maar de actiescenes zitten goed in elkaar en het duistere karakter van Cassian voegt menselijkheid toe. De CGI Tarkin en Leia hadden niet gehoeven wat mij betreft, hoe ontzettend knap ze ook gemaakt zijn. De Red Squadron piloten uit ep. IV pasten er wel goed in. Het vernietigen van de keizerlijke basis op Scarif aan het einde vond ik wel weer overdreven. Verder vraag je je af waarom de rebellen niet meer Hammerheads gebruikt hebben, net zoals je je bij ep. 8 kon afvragen waarom niet meer schepen als kamikaze-bom zijn ingezet. Qua grafisch ontwerp zijn er een aantal nieuwe vondsten zoals de zwarte Deathtroopers. De film is met veel liefde en respect voor Star Wars gemaakt, veel meer dan The Last Jedi, die een geperverteerde visie op Star Wars liet zien.

De extra's bij de BluRay konden me ook bekoren (hoewel het 1x bekijken daarvan wel genoeg is). Om de zoveel tijd kan ik deze film weer eens opzetten om te genieten van de beelden.

Succesvolle boeketreeksschrijfster, een onnozele romantische ziel, belandt in een avontuur dat ze zelf geschreven zou kunnen hebben (wat eigenlijk niet voor haar spreekt, want hoe kwam die broer in godsnaam aan die schatkaart?). Wat minder enerverende actie, stunts en locaties dan in de Indy films, maar gelukkig met genoeg humor. De soundtrack is duidelijk 80s, de pief, poef en paf-geluidseffecten dateren meer uit de jaren 70. Het voelt allemaal als een luchtig tussendoortje en ik betrapte me er af en toe op naar de resterende speelduur te kijken, net iets te kinderachtig toch allemaal, bijna als een Bassie en Adriaan avontuurtje soms. Maar Turner en Douglas zitten ver boven dat nivo, hebben plezier en chemie in hun rollen en wie De Vito niet zo trekt hoeft zich niet al te veel zorgen te maken, die heeft een bijrol. Ik had graag wat meer mooie shots van de jungle gezien en wat meer dreigingen van die jungle zelf in plaats van knullige schurken.

Nu nog eventjes wachten op het vervolg op de Tomb Raider uit 2018, die alvast is aangekondigd.

Ik kan me wel vinden in de meeste commentaren hier. Pattinson doet het aardig als niet al te snuggere maar wel zeer behulpzame gewonde jongen die Pearce helpt om de auto die de broer van Pattinson gestolen heeft terug te vinden. Dit in een post apocalyptisch en wetteloos Australie, zonder de opsmuk van Mad Max, waarbij we ook nooit ontdekken hoe het zo ver is gekomen. Pearce loopt het merendeel met een boze neanderthaler kop rond en pas aan het einde weten we wat er met hem aan de hand is.

Erg trage film met een soundtrack die varieert tussen sfeervol en ronduit irritant. We krijgen tot het einde ook zeker geen sympathie voor Pearce omdat een mensenleven hem niets waard lijkt. De enige spanning die de film echt biedt is dat je nieuwsgierig blijft waar het naar toe gaat.

Uiteindelijk gebeurt er niet heel veel. De film lijkt vooral op de zinloosheid van een eindeloze geweldsspiraal te willen wijzen maar al met al heeft het werkje weinig om het lijf. Het merendeel van het budget moet aan Pattinson en Pearce zijn opgegaan.

You're better than cool, you're warm.

Voor mij de meest intrigerende zin uit de trailer die ik er ooit van zag. Uiteindelijk viel het me tegen. Ik had een broeierige, sfeervolle film verwacht waarin Dillon zich probeert te ontworstelen aan de verwachtingen van zijn omgeving. Maar de soundtrack, hoewel muzikaal niet slecht, vond ik totaal niet passen bij de film. Ik vond het daardoor juist ontbreken aan een passende sfeer. In het begin kon ik hem ook niet goed plaatsen in een bepaalde tijd, dacht eerst jaren 50, maar je ziet modernere auto's en zelfs een arcade hal. Dus begin 80s. Maar die sfeer is er ook niet.

De film in zwart wit tonen slaat eigenlijk nergens op. Het wordt vooral verteld vanuit Dillon terwijl zijn broer Rourke kleurenblind is. En die ziet dus ook niet zwart wit.

En veel verhaal zit er niet in, het meandert wat. Het begint nog best interessant met een aankomende confrontatie maar daarna gaat het echt uit als een nachtkaars. Dillon blijkt zelf ook nogal een pannenkoek dus gaat hij steeds meer irriteren. En Rourke blijft de ongrijpbare vagerik uithangen. Rourke praat ook zo fluisterzacht dat het wel erg duidelijk een dub is. De observatie van bezatte pa Dennis Hopper is wel bulls eye: zijn oudste zoon is iemand die alles kan maar niks wil.

Coppola heeft natuurlijk een meer dan respectabele staat van dienst, maar ik kan niet anders dan dit als 1 van zijn minderen beschouwen, ondanks de prima cast. Een soort tussendoortje waarin hij op de arty farty toer gaat. Het levert hier en daar heel interessante camerahoeken op maar het komt ook pretentieus over. Zijn neef Nicolas Coppola, die zich maar Cage noemde, mocht ook mee doen. Lawrence Fishburne heeft ook nog een bijrolletje.

Ondanks de bescheiden speelduur miste ik af en toe tempo, maar de film is zeker onderhoudend en intrigeert. De handicaps van de dochter voegen ook veel toe aan de spanning. Acteerprestaties zijn evendien in orde. Toch mist het iets om een echte klassieker te zijn. Misschien was het allemaal net iets te vergezocht. Of te mager voor een volwaardige speelfilmlengte.

Ging wel. Ik moest af en toe denken aan The Hunt, die ik toch boeiender vond. Ik had hier het idee dat ze ook wel wat verder hadden kunnen gaan.

Het is zeker geen Die Hard in school. Want hij schiet juist vooral tekort qua spanning en actie. Het probleem is dat de handlangers van de (uitstekend gespeelde en redelijk slimme) leider zulke stumpers zijn dat er weinig voor nodig is om ze te verschalken. En er zijn dus ook geen opwindende confrontaties mee.

De acteurs zijn over het algemeen best wel goed. Camerawerk op zich niets mis mee, maar het mist dat dynamische, enerverende wat een echte actiefilm hoort te hebben. En dreiging van echt een stelletje psycho's zoals in het veel grimmigere Class of '84.

Dan de geloofwaardigheden. Ik vond met name de lockdown ontzettend stompzinnig. De eerste prioriteit zou juist ontsnappen moeten zijn. Verder vond ik het onduidelijk waarom er zoveel opstopping op de weg was, OK, er was ergens een houten hutje in brand gestoken maar dan nog.

Gewaagd om zo'n film over dit thema te maken want het is duidelijk gemodelleerd naar de Columbine high school schietpartijen. Ook hier zijn de daders gepest of anderszins als derderangs behandeld door hun omgeving. Maar als de film bedoeld is als commentaar dan is dat niet gelukt. En dat wil je dus een lekkere actieknaller/thriller. Die hier ook niet helemaal uit de verf komt.

Rhodes is heerlijk en Selleck prima maar het is verder allemaal te cheesy, oppervlakkig en gedateerd om nog voldoende te vermaken. Hoewel ik best een 80s retro liefhebber ben, is de synth score is gewoon slecht, wat het geheel naast de povere aankleding extra sfeerloos maakt en de schurk, hoe goed de boevenkop van KISS bandlid Gene Simmons ook past, erg eendimensionaal. Kirstey Alley acteert erg slecht, geen moment geloofwaardig. De robotjes zijn functioneel redelijk goed bedacht maar missen het dreigende uiterlijk wat Terminator toen al wel had. Dat de auto's er allemaal oud uit zien is "by design"...de film speelt zich gewoon in het heden af, met wat technologische vernieuwingen. Het betekent wel dat je er, zeker met de ogen van nu, niet echt in komt. Een Blade Runner achtige aanpak was veel duurder geweest maar zou zich kunnen hebben terugbetaald, nu blijft het een cop movie met een twist.

*vorige post is dubbelop, maar was niet aangemerkt als recensie*

Ik lees hier een hoop recensies en er wordt gemopperd over cheesy dit, campy dat, slecht acteerwerk en dito productiewaarde maar niemand noemt de briljante soundtrack van Harold Faltermeyer? Die voegt enorm veel sfeer toe!

Ja, het is een overdreven film met veel stereotypen en flauwe oneliners maar ik heb dit desondanks altijd al een topfilm gevonden. Niet vanwege de actie, maar het in mijn beleving toffe, deels satirische verhaal waarin de media flink in de zeik worden genomen met hun leugens en verkeerde loyaliteit (ook hier zijn het de schoothondjes van de machthebbenden) en de hersenspoeling van het volk. Killian is ook een uitstekende schurk. En Arnold Schwarzenegger is toch heel geschikt voor een fysieke gladiator-rol als deze. Ook de balletdames zien er lekker afgetraind uit. Het tempo is hoog, het verhaal wordt efficient verteld.

De vormgeving is een minput. Visueel had het zeker beter gekund met mooiere sets en strakkere actie. Dystopische films zien er zelden geweldig uit omdat ze een grimmige toekomst laten zien met veel armoe. Mad Max, Hunger Games, Elysium, nou noem er dan eentje die er prachtig mooi uitziet? Tsja, Blade Runner of Total Recall 2012. Met Ridley Scott aan het roer had je met dit budget (niet extreem laag) ook zeker een andere, visueel imponerender film gehad.

Maar ik vind niet dat Paul Michael Glaser hier een enorme misser heeft gemaakt, het is zeker een cult classic in mijn optiek waar ik nog steeds goeie herinneringen aan heb maar me ook nu nog prima mee kan vermaken. Je moet toch nagaan dat ook sf flms uit andere decennia een toch wel heel gedateerd beeld geven van de toekomst. Er zit nu eenmaal altijd een bepaald design in van kledij, kapsels, achtergronden, voertuigen etc wat men toen cool vond en nu "fout". En Robocop zag er echt niet futuristischer uit dan dit hoewel die ook minder geld kostte. Maar natuurlijk hadden de makers van Running Man best wat meer moeite kunnen doen om gadgets en technologische snufjes van de toekomst te bedenken ipv conventionele vuurwapens, pen en papier, cassettebandjes en bedrade telefoons te tonen.

Verwacht verder niet teveel van het originele korte verhaal (Vlucht Naar De Top) van Stephen King. Hij vond het zelf niet goed genoeg en publiceerde het onder een pseudo, Richard Bachmann. Geen onaardig verhaaltje en lekker cynisch maar geen sfeer, totaal niet spannend en wat gemakzuchtig. Dan is het einde van The Running Man toch veel gaver.