Meningen

Beduidend beter dan voorganger The Dark Knight. De schurk Bane maakt veel meer indruk (alleen die opgezwollen stem al) en is een waardige tegenstander voor Batman. Hathaway als Catwoman probeert nog wel wulps over te komen maar maakt een veel te fletse en kille indruk, weg is de speelsheid van de ongrijpbare stoeipoes uit de stripboeken. De film verveelt gelukkig geen moment door de grimmige insteek (anarchie breekt uit in Gotham City) en de spanning door een geduchte, bijna onverslaanbare tegenstander. Ook kun je wat meer meeleven met een Batman die weer terug in vorm moet komen en dus wat kwetsbaarder is. Vechtscenes zijn ook beter.

Maar Gotham City ziet er weer gewoontjes uit. Batman heeft een nieuw voertuig dat kan vliegen en ook die blinkt wederom niet uit in ontwerp.

Het gebruikelijke gebrek aan fantasie wederom, maar evengoed een waardige afsluiter van Nolan's trilogie.

Prima film maar toch wel zwaar overgewaardeerd. Zo is Gotham City nog nooit zo fantasieloos in beeld gebracht: het is een doodgewone, inwisselbare en moderne grote stad. De batmobile ziet er uit als een militair voertuig en mist elk gevoel voor stijl.

Verder is de casting zoals in veel Nolan films gemakzuchtig (zoveel mogelijk bekende acteurs). Heath Ledger is niet zo'n openbaring als sommige fanboys beweren, hij doet het prima maar zat andere acteurs hadden het kunstje ook wel kunnen doen. Eckhart heeft wel een goed Two-Face gezicht en zijn make-up na het ongeluk is geweldig.

Met name de truck-achtervolging is enerverend in beeld gebracht. Voor de rest is de actie toch wat teleurstellend. En het verhaal...er zitten veel mind games in van de Joker maar het zijn te vaak schijn-dilemma's. Dent redden of Rachel...nou we doen gewoon allebei, de politie doet het ene en Batman het andere. De ene boot opblazen of de andere....nou we doen gewoon niets, opgelost.

Beter dan Batman uit 1989 maar zeker niet het nivo Batman Returns of Batman Begins. Te gewoontjes, te fantasieloos. Voor een standaard actie film niet onaardig maar zeker geen meesterwerk. Smaken verschillen, geef mij maar Watchmen.

Heel redelijk toch.

Ik ben er met lage verwachtingen ingegaan na negatieve initiele reacties op de film. Deze zou de meest zinloze X-men film tot nu toe zijn, vergelijkbaar met de eerste Wolverine. Want een verhaal dat eigenlijk al verteld is in een eerdere X-men film. Maar er wordt hier in ieder geval meer van dat verhaal gemaakt, waar het in X-Men 3 een afgeraffeld soort van kapstokplot was. Hoewel ik graag nog wat meer had geleerd over de aliens.

De actiescenes zijn prima, want zien er niet alleen goed uit maar zijn ook inventief, zeker die met Magneto en Nightcrawler (die treinscene was toch wel erg gaaf gedaan). Een gemis is het stukje charisma dat Wolverine normaal toe kan voegen en we zien te weinig van Mystique. Over charisma gesproken, Sophie Turner vond ik prima als Sansa Stark in Game of Thrones maar als Jean Grey vind ik haar toch minder overtuigend, niet stoer genoeg en fysiek niet imposant (voor dit soort rollen moet je toch net wat gespierder en afgetrainder zijn, zeker als je naar de stripboeken kijkt). Anders dan Jessica Chastain, die lekker ijzig is in deze film, is ze ook niet een echte roodharige, zoals de Jean Grey in de strips, maar gelukkig viel dat niet teveel op. Haar acteerwerk vond ik overigens wel prima, het is echt vooral iets fysieks.

Prima filmpje. Ik heb de boeken niet gelezen maar van begin tot eind kunnen genieten, met uitzondering van het afgeraffelde einde. De film is domweg te kort. Jammergenoeg werd er ook niet meer uitgelegd over de ratachtige wezens met mensenhuid als vermomming. Beetje zonde toch wel. De film zag er goed uit, acteurs waren uitstekend en het verhaal was boeiend en met vaart verteld. Maar beter was misschien geweest 2 delen te maken om alles wat meer ruimte te geven. De film doet de boeken ongetwijfeld tekort.

Kennis is macht. En wie de meeste kennis heeft op het gebied van chemicalien, kan eigenlijk zijn gang gaan, omdat de overheid slechts achter de feiten aan kan lopen.

Prima film, deed mij denken aan het verhaal van Falcone, de Italiaanse officier van justitie die ook een eenzame juridische strijd voerde tegen een veel grotere macht. Het is ietwat overdreven omdat Bilott bijna al het werk zelf lijkt te doen, terwijl er in werkelijkheid meestal een leger stagiaires achter zit op zijn minst. Hij heeft wel 1 jurist die meewerkt maar deze wordt amper geintroduceerd. Wat kleine minpuntjes bij een verder uitstekend verteld verhaal dat toch wel wat moedeloos kan maken. Uiteindelijk is Dupont immers slechts een fractie kwijt van de winsten die het maakt en hebben ze van hun machtspositie enorm lang kunnen profiteren, ten koste van de gezondheid van anderen.

Na afloop heb ik een discussie in Lux Nijmegen bij mogen wonen waarbij eigenlijk niemand echt een oplossing wist. Veel en veel hogere boetes zouden een begin zijn denk ik. Maar zolang de juridische grondslag beperkt blijft tot geleden schade lukt dat niet. Een forse klokkenluiderbeloning -en bescherming zou wellicht ook zoden aan de dijk zetten. In deze casus heeft alles veel te lang voort kunnen duren.

Leuke en op-en-top Britse film met een geweldige Gary Oldman, zoals je mag verwachten van deze kameleon . Neville Chamberlain wordt prachtig neergezet door Ronald Pickup. Maar Kristin Scott Thomas krijgt veel te weinig te doen, net als Lily James die vooral een brave tiepmiep mag spelen, als vehikel om de beslissingen van Churchill te vertellen. Ben Mendelsohn (zo geweldig in Rogue One) brengt weinig kleur in de Koning, hooguit wat raar geslis.

Het dynamische camerawerk brengt de nodige schwung in het geheel. Want Darkest Hour is een ontzettende praatfilm die heel weinig van de oorlog laat zien en vooral de politieke strijd van kettingroker -en drinker Churchill om zijn omgeving te overtuigen. Natuurlijk hoeft de film geen spektakel ala Dunkirk te laten zien maar wat je nu af en toe met wat cgi van de oorlog krijgt voorgeschoteld blijft wel heel erg een ver-van-je bed show. Eigenlijk gebeurt er qua verhaal ook maar heel weinig. Boeiende stukken historie over WOII, Britse strategie en plans de campagne komen niet aan bod, zelfs de gevechten tegen de Nazi's niet, alleen wat strijdlustige praat dat men moedig moet blijven en nooit opgeven. Het blijft ook een oppervlakkige film die vooral een ode is aan een kleurrijk politicus die indrukwekkend veel tegenstanders om weet te krijgen.

Een absoluut hoogtepunt is wel het telefoongesprek met Roosevelt, waarin de wanhoop het meest voelbaar is. De film wordt verder gered door een opvallend luchtige toon en de nodige humor, hoewel de 2 beste grappen van Churchill niet eens aan bod komen:

-toen hij werd aangevallen in een debat met een vrouwelijke politica die beweerde dat als Winston haar man was, ze hem het liefste zou doodschieten, antwoordde hij dat als ze zijn vrouw was, hij het liefste doodgeschoten zou willen worden.

-als je jong bent en conservatief stemt heb je geen hart, als je oud bent en progressief stemt heb je geen verstand.

Zijn waarschuwing voor de antifascisten komt ook niet aan bod en we komen niet te weten waarom zijn carriere na de oorlog zo snel over was.

Het had veel meer body mogen hebben. Een zeer ruime voldoende maar Dunkirk is de indrukwekkendere oorlogsfilm waar Darkest Hour een leuk tussendoortje biedt, iets te gemakzuchtig opgezet als Oscarbait. Maar het zij Oldman alleszins gegund, een Oscar voor hem is long overdue.

Ik heb hem voor de 3e keer gezien en blijf hem goed vinden. Lekker slechte schurk, een goede dosis gorigheid, lekker duister en een toffe antiheld. Geloofwaardigheid mag niet teveel verwacht worden in een superhelden fantasy zoals deze, het blijft stripachtig. Neeson vind ik prima als Darkman, net als Mc Dormand (en zo slecht ziet ze er zeker niet uit!). Met cameo's van Sam Raimi (dokter in het begin die meeloopt met de arts die laat zien hoe ze Neeson van zijn pijn verlost heeft) en Bruce Campbell (aan het eind). Overigens zou Bruce eerst Darkman spelen maar ik ben toch blij dat het Liam Neeson is geworden.

Bepaalde effecten, zoals blue screen, zijn wat te duidelijk nep, maar voor een film uit 1990 is het prima in orde. De makeup van Darkman zelf is fantastisch. Ik zag in een imdb-recensie een verwijzing naar Robocop en ook ik moest er onbewust aan denken, waarschijnlijk door de setting (verlaten industriegebouwen) en het sadisme van de schurken. Typisch Raimi is naast over de top actie dat de gore grappig wordt, in ieder geval zodra de schurken aan de beurt zijn (zeker die man die zijn hoofd boven het rioolputdeksel uit moet steken midden op de weg)!

Voor de tweede keer gekeken. Mijn interesse was oorspronkelijk gewekt doordat een vriend heel enthousiast over het boek was.

Dit blijft een aardige miniserie, die onvoldoende kan beklemmen om de aandacht lang vast te houden, ik heb hem daarom ook zeker niet in 1 keer willen afkijken. Neemt niet weg dat er voldoende te genieten valt: typisch Brits en wat je van een BBC productie mag verwachten: prima (vooral praktische) effecten, mooie landschappen (het mooiste is Londen dat eerst uitgestorven lijkt en later een rokende puinhoop blijkt als de Triffids hun slag hebben geslagen).

Ietwat langgerekt, bijvoorbeeld zien we in het begin lange tijd Eddie Izzard doelloos rondlopen zonder dat we weten wat ie nu van plan is. Acteurs zijn overigens prima en wees niet bang voor Jason Priestley, die is lang niet zo irritant als toen hij begon in Beverly Hills 90210.

Een zeer bescheiden climax die wat teleurstelt. Ik had wel verwacht dat met behulp van bestrijdingsmiddelen en vliegtuigen, of heel veel vuur, de Triffids verslagen zouden worden maar eigenlijk vlucht men gewoon naar een eiland.

Prima laatste Dirty Harry film met genoeg vernieuwing. Dirty Harry films zijn altijd net wat anders dan politie-of actiefilms. De actie blijft simpel, het detective werk is meestal ook zeer beperkt. De nadruk ligt meer op politiek en psychologie. Ook dit deel blijft trouw aan die formule.

Er worden kijkjes genomen in de horrorfilm-en mediawereld, met een aardige bijrol van vooral Clarkson, de eerste die lijkt op een love interest voor Callahan in de filmreeks (of ik zou Sondra Locke mee moeten rekenen uit Sudden Impact). Hier en daar nog wat psychologische diepgang die je niet meteen zou verwachten...de killer maakt misschien minder indruk dan Andrew Robinson in de eerste film maar is wel een beter uitgewerkte psycho. Verder worden herhaaldelijk vragen gesteld over hoe ver de media mag gaan. Creatief is de bizarre autoachtervolging met de speelgoedauto inclusief bom.

De nieuwe partner van Callahan zorgt voor wat luchtigheid en er wordt meteen een sneer uitgedeeld naar het onder politieke correctheid verhulde racisme van politici (Callahan is door het opsluiten van een grote mafiabaas een bekend mediafiguur geworden en ze willen goede sier maken met zijn Aziatische partner...kijk eens hoe progressief we zijn! ).

Neeson is inderdaad vlak en wat miscast in zijn rol...een chagrijnig regisseur waar iedereen een hekel aan heeft en die zichzelf als typisch miskend genie ziet, zou wat meer emotie tonen. Maar het stoort niet.

Grootste verassing is Jim Carrey als heroineverslaafde hardrocker die bij het maken van een clip een soort Axl Rose speelt (de muziek is ook van Guns & Roses!). Toen duidelijk allebei nog (net) niet bekend genoeg.

Het potentieel van Baccarin wordt idd zeker niet uitgenut in deze film. De film die je bedoeld is waarschijnlijk Serenity? Ze zit ook in Homeland en in V 2009. Altijd goed maar ze krijgt niet altijd het materiaal wat ze verdient (V was wat 2 dimensionaal). Ze heeft charisma (geweldig als classy hoer in Firefly) en ik zou haar niet verkeerd vinden als Wonder Woman ipv Gal Gadot bijv. maar goed ze heeft geen klagen.

Hoogstaand is het nog steeds niet, maar amusant wel. Waar Deadpool 1 nog te vaak irritant was met een overdosis behaagzucht, is de dosering en de geslaagdegrapdichtheid hier een stuk beter. De formule lijkt ook beter te werken door er domweg nog een schep bovenop te doen. Verder is de vijand beter uitgezocht. Het blijft nog iets te vaak bij smakeloze onderbroekenlol en flauwe verwijzingen naar andere films maar hier en daar kon ik een schaterlachje toch niet onderdrukken.

De verwijzingen liggen er wel kilo's dik bovenop met namen als Weyland en Yutani (naar de Alien films, de corporation), John Carpenter, Sam Raimi en RIdley Scott die stuk voor stuk met hetzelfde budget toch een veel betere film zouden hebben gemaakt. De casting is, afgezien van psycho Dourif en de smakelijke Ely Pouget, vrij beroerd. De effecten zijn erg matig, zeker in de eerste helft, waar in de tweede het metalen monster eindelijk wat beter te zien is. Gelukkig nog geen CGI crap, maar er had veel meer in de mechanische effecten gezeten. De sets zijn totaal niet bijzonder, ondanks voldoende potentieel daar (het is immers een gigantisch high tech pand). Verder duurt het allemaal te lang.

Grappig detail: het budget was bijna precies hetzelfde als Terminator uit 1984. Een slorige 6,5 miljoen. Maar ja, inflatie he.

Hoewel er goede punten in worden gemaakt (de linkse oorsprong van fascisme en nazisme, de fascistische aard van antifa) en wat interessante feitjes hier en daar worden genoemd (het racistische verleden van vroegere Democraten en de fictieve overtocht naar de Republikeinen van deze Dixiecrats) hangt de docu teveel aan elkaar van associaties. Dat de Democraten vroeger voor slavernij waren wist ik inmiddels. De parallel tussen nazi's en de KKK worden losjes geschetst maar er wordt geen enkele band aangewezen. Het interview met Richard Spencer is te summier en te irrelevant. Duidelijk is dat hoewel hij Trump toejuicht hij er eigenlijk maar weinig mee gemeen heeft, maar gezien zijn racisme-label handig gevonden wordt door Trump haters.

Verder wordt het blij vlagen veel te emo en totaal over de top, zeker met de muzikale intermezzo's. Propaganda die er bij veel Amerikanen misschien ingaat als een cheeseburger met cola. Jammer want zo sla je de planken van je verhaal weer doormidden, de schijn van onpartijdigheid volledig opheffend, terwijl ze eigenlijk beter doortimmerd hadden moeten worden.

Het helpt ook niet dat de acteur die Hitler speelt afgrijselijk Duits spreekt. Volstrekt onduidelijk ook waarom er opeens Sophie Scholl bij moet worden gehaald als een soort Jeanne d'Arc. Zij heeft ondanks haar moed de mensen niet gered van de Nazi's (ze werd gewoon afgemaakt), dat waren de geallieerden.

Begrijp me goed ik heb een grondige teringhekel aan links. En de framing van Trump door links als nazi is smerig en totaal niet onderbouwd. Bovendien waren de nazi's inderdaad zelf gewoon links. Maar dit is geen bijzonder solide documentaire, door een gebrek aan structuur, objectiviteit en feiten.

Met gemak de slechtste Tarantino. Ik vroeg me, bij gebrek aan ook maar enigszins boeiende dialogen, personages of verhaal, in de eerste helft vooral af hoe het kon dat Rosario Dawson zo bleek was geworden. Blijkt het ene Vanessa Ferlito te zijn. De enige die het bekijken waard was naast haar Rosario, die in het tweede deel pas in beeld komt, want voor het vrouwelijk schoon kun je deze verder beter overslaan. Ik vroeg me in het tweede deel ook al af wie die griet was die zo waardeloos acteerde, maar dat bleek dus eigenlijk een stuntvrouw, Zoe Bell.

Het laatste kwartier van de film is zeer vermakelijk met een vette achtervolgingsscene maar de rest is gewoon shit. Saai, met een hoop gelul zonder echt goede humor, geen vondsten en geen enkel interessant karakter. Alsof degene die het schreef net zo straalbezopen was als de eerste groep meiden halverwege. Die sms-jes sloegen ook nergens op en leken enkel bedoeld om weer een anachronisme erin te plakken.

De film had makkelijk in een half uurtje gepast en dan had je daarachter Planet Terror kunnen plakken.

De muziek is ook drie keer niks. Advies: doorspoelen tot het laatste kwartier.

Destijds als kind vond ik dit best een toffe film. Zeker met dat best wel zieke einde. Voor die tijd ook wel echt een high concept film met een terechte cultstatus. Maar zojuist heb ik er snel even doorheen gezapt en ben ik bang dat het vooral grafisch enorm tekort schiet bij een herziening. Films van nu zijn vaak toch wel strakker vormgegeven, ook als ze zich binnenshuis afspelen. Dat kubus-achtige ding staat me wel bij. Dat heb ik toen al redelijk fascinerend en apart gevonden. Het verhaal is ook beter maar de prent doet nu qua effecten net zo slecht aan als Saturn 3 (1980). En Farrah Fawcett vond ik toch lekkerder dan Julie Christie. Voor de liefhebber van cult sci fi.

Hans, Bube, I'm your white knight!

Hans, Bube!

(De doorgesnoven gladjanus met de baard is expert internationale betrekkingen maar zegt boobie, LOL).

Zalige actiefilm die altijd een prima keuze is in kersttijd. Voor zo ver mensen die er teveel cliche's in zien: veel ervan zijn met deze film juist in gang gezet. Met Die Hard werd een nieuwe standaard gezet voor intelligentere, beter doordachte actiefilms. En de oogst daarvan is sindsdien broodmager gebleven dus staat Die Hard nog altijd als een huis. Of als een Nakatomi wolkenkrabber. Er zijn natuurlijk een aantal meer dan prima vervolgen gemaakt: tot en met Live Free and Die Hard was het een ijzersterke reeks.

Willis is op zijn best. Hij was toen een leukere acteur die veel meer humor in zijn rollen stopte. Later werd het vooral macho. Hier was hij eigenlijk nog niet zo'n actieman, hij zat in de serie Moonlighting. Maar stoere bekken trekken ging hem ook hier opvallend goed af.

De media worden heerlijk op de hak genomen, net als de betweterige en zeikerige autoriteiten. Ze krijgen allemaal wat hun toekomt.

Muziek: als er 1 film is die Beethoven's 9e (part 4) bekend maakte dan is het deze! En Run DMC in het begin met Christmas in Hollis is ook top. Voor een film uit 1988 modern ook! Hiernaast gewoon goeie ondersteunende soundtrack en geluidseffecten voor de adrenaline. Ook dat akelige lift geluidje dat een aantal keer gebruikt wordt, geweldig.

Voor wie immer klaagt over geloofwaardigheid: Die Hard krijgt daar slechts een aantal kleine minpuntjes (bepaalde kogels lijken Bruce WiIlis aan te zien voor Chuck Norris). Voor het merendeel is het sowieso veel te vermakelijk met de wisecracks van McLane en de explosieve actie en stunts.

John McTiernan had een jaar ervoor het fantastische Predator gemaakt. En laat hier zien zijn strakke regiewerk (ook met dank aan Jan de Bont toch?) nog niet te zijn verleerd, wat een vakman.

Is wel aan een update toe. De film ziet er niet echt goed uit afgezien van wat fraaie beelden in het begin van de wateren en eilandjes. Regisseur John Woo, die later van schietpartijen het liefst een soort dans maakte, weet hier ook nog niet wanneer wel en niet slow motion te gebruiken.

Afgezien van een fijne intro/outro tune bevat de film verder qua soundtrack vooral sentimentele reut die beter thuis past in de meest goedkope jaren 80 soap series. Het verhaal, hoewel dunnetjes, is best goed maar het wordt allemaal iets teveel opgerekt. Verder ontbeert John Woo hier nog de vorm die hij later zou krijgen met strakker gechoreografeerde scenes, het komt nu allemaal nog wat chaotisch over. Dat was in Hard Boiled vaak ook nog maar daar zaten al meer vondsten in de actiescenes. Die zijn hier echt simpel het is vaak ofwel dat de killer gewoon eerder schiet of dat de bad guys mis schieten terwijl de killer natuurlijk alles raakt. Een jaar eerder liet Die Hard al zien wat wat meer intelligentie, beter doordachte actie en creativiteit voor enorm verschil kunnen maken.

Wat aan de hier eigenlijk dus vrij matige actie wordt toegevoegd is weinig meer dan melodrama wat vooral door de prima acteurs, met Chow Yun Fat als topper, naar een hoger plan wordt getild. Hij zet een killer neer die veel meer emoties heeft en net als zijn baas meer hecht aan ouderwetse erecodes en schuldgevoel kent.

Absolute filmklassieker met een politieke boodschap die werd verguisd door de "progressieven" onder ons: misdaad loont domweg omdat de bestrijding door linksige sentimenten te slap geworden, terwijl de "sterke arm" van de wet sowieso altijd al in het nadeel is...als je ziet op hoeveel kosten 1 psychopaat met een scherpschuttersgeweer de gemeenschap al kan jagen. Iemand die met 100% zekerheid schuldig is kan niet worden veroordeeld door onrechtmatig verkregen bewijs, zelfs niet als er overmacht in het spel is...de wet kan even onverbiddelijk als onrechtvaardig zijn en idiote consequenties hebben. Het starre dogma "regels zijn regels" wordt duidelijk afgeserveerd.

Mooie beelden van San Fransisco begeleid door een fraaie, sfeervolle 70s score. Ook zeer donkere nachtelijke scenes maar het is allemaal te volgen. Andrew Robinson is een goeie psycho en zou later nog uitblinken in Deep Space Nine. Eastwood speelt hier een veel interessantere en kwetsbaardere held dan de Naamloze Vreemdeling in zijn westerns.

Er zit geen moment in de film van rek of saaiheid, hier en daar humor, to-the-point dialogen, afgewisseld door actie, achtervolging, en het tonen van het soort treurige decadentie dat we in die andere klassieker, Taxi Driver, niet veel later ook konden ervaren.

En ik heb altijd gedacht dat Dirty Harry een Magnum .45 had! Hier iig een .44! Is al krachtig genoeg om olifanten neer te schieten...maar hou goed het aantal schoten bij, 5 of 6...

Echt een leuke film. Dave Franco speelt de mooiste rol wat mij betreft als Greg, maar James is ook goed als de raarste snuiter ooit, Tommy Wiseau. Inmiddels is uitgelekt dat hij een Pool is, maar hoe oud hij is en hoe hij aan die 6 miljoen kwam is nog steeds een mysterie.

Af en toe echt grappig maar ook ontroerend en zeker als de spanning tussen Tommy en Greg oploopt. Je krijgt ook een goed beeld van wat voor een ramp de opnames af en toe waren. Never a dull moment.

Soundtrack: heerlijk, met name in het begin hoor je veel vroege jaren 90 dance classics, klopt niet helemaal met 1998 volgens mij, maar de makers vonden het gewoon passen bij het gevoel. Ook met het beste nummer ooit *ahum*, Never Gonna Give You Up van Rick Astley, om te gillen als ze het meezingen!

Blijf bij de aftiteling luisteren als Rhythm of the Night op wordt gezet, je hoort op een gegeven moment Franco meezingen, hilarisch.

Na de aftiteling zie je nog een ironische scene tussen James Franco en de echte Wiseau. Alles bij elkaar is de film een feestje, met zichtbaar plezier gemaakt. Quote van een artikel over de film:

James Franco’s The Disaster Artist has earned high marks (and hi, Marks) LOLz!

Lastig te duiden. Niet echt een film met een kop en een staart of een catharsis, wel met enkele thema's die terug blijven komen. Lust. Chaos. Vernedering. Macht en vooral onmacht. En gelaten acceptatie van zaken die eigenlijk niet acceptabel zijn, omdat er geen andere mogelijkheid lijkt te zijn. Primitieve krachten winnen het van moraliteit. De film laat je vooral achter met een machteloos gevoel.

Wat ik kan waarderen is dat de personages allemaal complex zijn, niet alleen David en zijn dochter Lucy, maar ook de boer Petrus. Alle 3 hebben ze ook hun eigen manier van wegkijken. David doet geen enkele moeite zijn carriere te redden en deed daarvoor al geen enkele moeite zijn lust te beheersen, hoewel hij eerst onnozel opmerkt dat hij het niet zover zal laten komen. Petrus laat zijn familie en eigen belang voor al het andere gelden, zelfs misdaad. En Lucy gaat nog het verst. Toch wordt geen van de voornaamste karakters neergezet als slappe hap of heel slecht. David neemt verantwoordelijkheid en handelt wel degelijk om Lucy te beschermen. Petrus en Lucy hebben vooral door hard zwoegen hun leven opgebouwd en willen vooral verder bouwen en niet teveel achterom kijken, op het blinde af.

Extra complexiteit is onvermijdelijk door de verwikkelingen die Zuid Afrika kenmerken, een verscheurd land dat steeds wettelozer wordt. Hier wordt niet diep op ingegaan maar de haat en verachting die de criminelen in het verhaal extra aanmoedigt worden wel pijnlijk voelbaar gemaakt.

Ondanks de pracht van het landschap is de prent niet gericht op mooifilmerij en romantiseert of dramatiseert het niets. Zeker in het begin komt het daardoor wel wat klinisch en droog over. Helemaal omdat David vooral dan nogal een flapdrol is, met zijn mooie praatjes. Hij lijkt door het leven te slaapwandelen, zonder veel emotie.

In zoverre kent de film toch een soort van catharsis, David heeft veel "verrijkende" ervaringen van het soort waarbij je liever wat armer was gebleven en bereikt eindelijk, tegen het einde aan, zijn emotionele breekpunt.

Bij al teveel analyse zou ik het gevoel te krijgen teveel een soort David te worden zoals hij in het begin is. De film slaagt er in ieder geval in zonder al teveel poespas de complexiteit te behandelen van een leven met traumatiserende gebeurtenissen.

Niet om vrolijk van te worden, ook geen klassieker als Death and the Maiden maar met goed acteer- en camerawerk en interessante, lastige thema's.

Fraai gefilmd, sfeervol gedaan en prima casting. Maar het verhaal is niet altijd even consequent. Zo moeten we eerst het idee krijgen dat het meisje veel sterker is dan Rose (niet handig voor de spanning), vervolgens zou Rose juist veel te sterk zijn om in haar eentje aan te kunnen. Verder voelt het hartkloppen als effectbejag soms wat goedkoop, net iets te vaak gebruikt. Het pief paf poef gebeuren in het bos voelde ook als een te goedkope uitweg.

Evengoed een fijn filmpje om in 2 zittingen te bekijken, kijkt lekker weg op de late avond. Het heeft uiteindelijk niet bijster veel om het lijf maar dat had The Shining ook niet. Al met al geen verkeerd vervolg.

Vanmiddag gezien en me prima vermaakt. Achteraf kwam ik erachter dat Sam Raimi hem gemaakt had. Dit verklaarde het kleine Bruce Campbell rolletje, maar ook het uitstekende vakwerk: regie, camerawerk en alle effecten zijn subliem uitgevoerd.

Wel vertoonde het script helaas wat mankementen, na een redelijk sterk begin werd er op den duur echt te veel uit de hoge hoed getoverd...zo krijgen we eerst te horen en zien dat de andere Strange overleden is, blijkt er nog eentje te zijn...huh? Het verhaal vond ik in de basis best prima, iemand die de belangen van anderen negeert door een te groot verlangen dat toch heel menselijk is te hebben. Het conflict voelde evengoed geforceerd aan: was er echt geen vreedzamere oplossing te vinden door de Witch om hetzelfde doel te bereiken?

Vooral Olsen speelt goed en steelt de show, Cumberbatch past wederom goed in de rol. Vergeleken met de eerste Strange vond ik deze wat boeiender en meer humor bevatten hoewel 1x zien ook hier wel genoeg was.

Gaat wel als tussendoortje. Ik had hem ooit gezien op een verveelde zomerdag maar wilde hem nu nog eens beleven, maar dan aandachtiger.

De hand van Forsyth kan ik wel herkennen. Het realisme neemt helaas soms de overhand van vermaak. En hij wil alle stapjes laten zien van een coup d'etat, ook de saaiere, meer burocratische of logistieke kanten ervan.

Voor een boek werkt dat misschien ook beter voor lezers die veel details en feiten willen. Voor een film kan het in de weg zitten. Maar dit is geen film van het nivo van Day of the Jackal, die een betere balans hierin vond. Teveel gepraat in deze film, te weinig schwung.

Walken is intens als gebruikelijk. Een beetje eng grimmig ook, met die uitpuilende ogen, mede omdat hij vooral een kille en boze huurling is. Toch zie je ook menselijke kanten.

Wat de actie betreft ontbeert deze de dynamiek die veel latere films ontwikkelden. Het is ook niet echt bedoeld geweest als actiefilm maar meer als document van een coup. Hoe lekker die roterende granaatwerper ook knalt. Van de chaos en onvoorspelbaarheid van oorlog krijg je afgezien van 1 scene erg weinig mee. Het wordt allemaal een beetje droogjes afgevinkt. Mooie locaties wel.

Gemiste kans is verder dat de Idi Amin-achtige dictator amper in beeld komt. Dat was juist zo fascinerend aan Last King of Scotland. Hoe beklemmend zijn dictatuur is wordt daarom hier ook nooit voelbaar. De bedoeling van zijn minnares blijft ook ondergeschoven.

Kleine rolletjes van Ed O'Neill (die later schitterde als ultieme working class held Al Bundy) en kapitein pannekoek (Panaka, bewaker van Queen Amidala) in The Phantom Menace.

Voorloper van high concept film Inception en eigenlijk wel een stuk leuker. Dennis Quaid doet zijn gebruikelijke gegrijns en steelt de show als ietwat schelmerige man met bijzondere gaven. Max Von Sydow en Christopher Plummer zijn altijd goed ook. Kate Capshaw mag de bevallige love interest spelen. David Patrick Kelley is een overtuigende psycho.

De special effects zijn natuurlijk gedateerd en de stop motion slangenman zal bij sommigen op de lachspieren werken. Toch zijn sommige droom scenes best cool gedaan en zitten er effectieve horror elementen in zoals de zombies in de postapocalyptische droom.

Wat de film vooral enorm omlaag haalt is de oneindig knullige soundtrack. Wat een kinderachtige synth riedeltjes, vreselijk.

Blijft lekker wegkijken bij een tweede blik, ook al zijn de slomo-scenes erg kitscherig, zijn de kleuren soms wat lelijk en had een overtuigendere cyberpunk look hier en daar goed geholpen (Gleeson ziet er niet uit bijvoorbeeld). Hoe verdorven Mega City One ook is, Judge zijn moet toch een wereldbaan zijn vergeleken met waartoe de rest van de bevolking lijkt te zijn veroordeeld in dit grimmige toekomstbeeld, vol ghetto's en junks. De stem-geactiveerde gun met display is een coole gadget. Misschien klein detail maar toch belangrijk, net als de uniformen die er goed uitzien. Urban schmiert er lekker op los met zijn vertrokken mond en gegrom, Thirlby is een slimme toevoeging als meer menselijk element en Heady is gewoon geboren voor de rol van queen bitch. Geen filosofisch gezwets over of je iemand wel zoveel macht mag geven als de judges krijgen, gewoon lekker de beuk erin en afknallen dat tuig. Laat de tv-serie Judge Dredd: Mega City One maar komen nu, en graag met Urban! Maar het is nog even afwachten of dat echt doorgaat.

Sexy thriller met duidelijke signatuur van Brian De Palma (je wordt zowat doodgegooid met split screens) die voor Amerikaanse standaarden redelijk bloot is indien je de volledige ongeknipte versie bekijkt, maar qua spanning wat tekortschiet. Vooral door zaken die soms onnodig op de lachspieren werken, niet in de laatste plaats door de figuur met de pruik maar ook de luchtigere momenten. De film schommelt daardoor heen en weer tussen ietwat absurd en serieus.

Nancy Allen steelt de show als dame van plezier en is heerlijk wulps in de scene waarin ze de nogal stijve (ehm, ook het acteerwerk ja) Michael Caine verleidt. Een aardige rol is ook nog die van de nerd die ze helpt met het opsporen van de dader. Dennis Franz speelt zo'n luie agent dat je hem echt een schop zou willen verkopen...dit werd een beetje zijn standaardrol.

Het einde is wat flauw. En het begin is toch wel erg langgerekt. Aardig hoor, om geen woord gesproken tekst te hebben in dat segment maar dat gedoe met het handschoentje in het museum, ik vond het wat kinderachtig worden. Het verhaal is heel simpel. En het vermengt op een wat vreemde manier schizofrenie met transseksualiteit (of weinig overtuigende travestie) maar dat maakt het wel weer origineel. Een efficiente speelduur maakt het een onderhoudend tussendoortje maar ik zie geen zinderend meesterwerk.

Voorloper van Drive. Minder enerverend gefilmd maar wel realistischer. Fraaie achtervolgingen bij nacht, soms met een hoop politie. Het plot is simpel maar onderhoudend. Agent Bruce Dern probeert de driver in de val te zetten met een nieuwe klus. Vooral Dern steelt de show, Ryan O'Neal is de acteur die vooral bekend werd van de tenenkrommend slecht geacteerde "oh god, oh man" scene in Tough Guys Don't Dance. Einde is matig bevredigend. Speelduur is lekker efficient, maar het is dan ook nog net geen niemendalletje. Voelt als een vakkundig tussendoortje voor Walter Hill.

Ik heb de Extended Edition bekeken. Deze duurt langer, bevat een voice over tijdens veel gedeelten van de film en een extra lange introductie, waarin je het echter zonder de bevallige Virginia Madsen moet stellen en een voice over met illustraties wordt gebruikt. Nu kun je natuurlijk eindeloos zeiken over voice overs maar als je het boek gelezen hebt weet je dat je anders wel heel veel moet weglaten. Bij deze versie kun je in ieder geval niet zaniken dat het chaotisch of onbegrijpelijk is, bijna alles wordt toch wel netjes uitgelegd. De (toch al vrij onsmakelijke) scene waarin bloed wordt afgetapt van een meisje is er ook uit gehaald.

Bijzonder en interessant om een keer gezien te hebben voor iedereen die in Dune geinteresseerd is. Mijn introductie met Dune was via het geweldige eerste spel van Cryo. Daarna Dune 2 van Westwood studio's. Als het om muziek en grafisch ontwerp gaat hadden de ontwerpers van deze film er veel van kunnen leren hoewel er andersom natuurlijk ook wel invloeden waren. Hierna heb ik me aan het boek gewaagd. Verder dan bladzijde 200 kwam ik niet. Ik vond dat er teveel psychogebabbel in zat. Al dat genavelstaar en gepeins beviel me niet. Maar door de games blijf ik Dune een interessante wereld vinden.

Een epische sci fi film als Dune is erg afhankelijk van het visuele aspect. Hier zitten helaas meer missers in dan schoten in de roos:

-de pakken van de Fremen zijn net zo zwart als die van de Harkonnen. Niet handig voor de kijker, maar ook niet voor woestijnbewoners onder de brandende zon vermoed ik;

-de schmierende baron Harkonnen is te afzichtelijk, dat hij een zwijn is zou vooral uit zijn gedrag en streken moeten blijken, niet uit zijn wratten (en waarom heeft hij deze en heeft hij bloed nodig);

-De Mentats, met hun enorme wenkbrauwen en aids-lippen zien er niet uit;

-de gevechten met het transparante schild zien er ook niet goed uit;

-de planeet Giedi Prime (de zwarte bol) ziet er wel heel nep uit;

-de uniformen van de soldaten, afgezien van de hoger geplaatste Harkonnen, zien er niet herkenbaar en treffend genoeg uit. De troepen van Atreides lijken rechtstreeks uit de gendarmerie te zijn gestapt en de Sardaukar komen amper in beeld.

Wat wel goed gelukt is:

-de wormen en de scenes waarin ze bereden worden;

-woestijnscenes in het algemeen (studiowerk, maar vakkundig);

-de blauwe ogen (alleen is het stomweg vergeten bij 1 scene met Max von Sydow), dit is allemaal met rotoscoping gedaan omdat blauwe lenzen niet goed werkten;

-de mystieke scenes met visioenen;

-het uiterlijk van de Bene Gesserit heksen;

-de Navigators zien er ook interessant uit (zeker als je bedenkt dat het ooit mensen waren);

-Sting komt lekker gemeen over en past goed in zijn rol, zeker met dat punk kapsel;

-de soundtrack kan er zeker mee door maar ik vind hem niet memorabel en hoe anders is dat met de games...;

-het acteerwerk is prima. Lynch haalt het beste uit al zijn acteurs. En hoe kleiner de scene, hoe beter je dat merkt. Het is gewoon geen man voor grote producties;

-de casting is ook erg goed. Met uitzondering van Jessica. Die zou minder jankerig en fragiel, maar trotser moeten zijn.

Het verhaal wordt beter verteld dan de meeste kritieken aangeven, waarschijnlijk geldt dat zeker voor deze Extended Edition. De romance met Chani wordt echter nog steeds wel heel vluchtig gedaan.

Denis Villeneuve gaat zich nu wagen aan Dune dus ik ben heel erg benieuwd. Hij wil erg weinig over vertellen en vooral een film maken die weergeeft hoe Dune er in zijn eigen fantasie er uit ziet. Het worden waarschijnlijk 2 films, een verstandige keuze. Ik kan niet wachten!

Positief verrast. De trailers maakten niet zo'n indruk op me. Maar op het grote doek kon ik wat rustiger de beelden tot me nemen. Villeneuve doet gelukkig niet teveel cuts ook, dat kijkt erg prettig net als in Blade Runner 2049. En er is ook in Dune van veel detail nivo te genieten, veel van de voertuigen en kostuums zien er geweldig uit. Die Ornithopters zijn erg goed ontworpen bijvoorbeeld. Maar de gevechtsuniformen zoals van de Sardaukar, meh.

Villeneuve is niet vies van visuele bombast in termen van schaal. Alles is gigantisch. De schepen, de voertuigen, de wormen, de omvang van de troepen. Het enige wat dan jammer is, is dat je dan ook zo duidelijk weet dat het allemaal uit de computer komt rollen.

De geluidseffecten zijn ook erg sterk. Niet vreemd als je nagaat dat er een team van meer dan 50 man op gezeten heeft. Voegde veel sfeer toe.

De muziek was wel wat meer standaard weer, ondersteunend maar niet memorabel.

Dune is nogal een exercitie in jongleren met erg veel karakters. Een aantal zoals de Mentat Thufir Hawat is daardoor ondergesneeuwd. Het beste overtuigde Rebecca Ferguson als Jessica Atreides. Ik was niet kapot van de wat suffe Chalamet als Paul (Kyle McLachlan was voor mij perfect) maar hij volstaat verder. De rest doet het prima.

Het tempo vond ik prettig, het is geen actiefilm maar weet te boeien doordat er vrijwel altijd wel een bepaalde spanning hangt.

Het verhaal blijft ook in deze bewerking sterk omdat er goed is nagedacht over de wetten van deze woestijnwereld, de politeke intrige en omdat de protagonist terecht komt in een schijnbaar hopeloze situatie. Die niet afgewikkeld wordt omdat daar een tweede deel voor nodig is. Dat hopelijk ook komt.

Een overtuigende eerste helft maar het einde voelt erg afgeraffeld.

Het gedeelte met het worm rijden (ik vraag me alleen af hoe ze afstappen...) en de verdere inwijding in de gebruiken van de Vrijmans is de moeite waard. Deze scenes zijn ook mooi geschoten. Net als de guerilla aanval op de Harkonnen oogst.

Ik was wat minder onder de indruk van Geidi Prime, de planeet van de Harkonnen, veel te kunstmatig en dat zwart-witte werkte niet voor me. Feyd Rauta ook niet, Ik vond Feyd te jong eruit zien en niet eng genoeg. Walken als keizer Shaddam IV vond ik ook niet genoeg autoriteit uitstralen.

Timothee Chalamet blijft de uitstraling hebben van lekker uitslapen en daarna nog even een tukkie doen.

De sterkste rol blijft die van Rebecca Ferguson. Maar waarom ze opeens allemaal tattoos had snapte ik niet.

Dan het einde. Ik vond dit eigenlijk beter gedaan in het origineel van Lynch. Die had in ieder geval de memorabele oneliners (fear is the mindkiller en I will bend like a reed in the wind). Het was hier allemaal erg snel geregeld.

Het spijt me voor de Villeneuve fanboys, maar de ultieme Dune verfilming bestaat gewoon niet. Elke heeft zijn eigen gebreken. Het is moeilijk verfilmbaar omdat er veel verteld moet worden. Villeneuve heeft de zevenmijlslaarzen aangetrokken door zijn keuze het bij twee delen te houden. Een derde filmdeel, of een miniserie van 10 delen was niet raar geweest. Nu is er ook een (kortere) miniserie geweest en die was best aardig maar helaas beperkt budgetteerd met een doek als achtergrond waarop de woestijn was geschilderd. Net zoals de film van Lynch bepaalde dingen toch beter deed, bijvoorbeeld het tonen van de monsterlijke navigators.