Meningen

Pas herbekeken dus tijd voor een uitgebreidere recensie.

Een thriller of pure horror is dit niet, de spanning ontbreekt daarvoor te veel, maar er zit een flinke coming of age toon in die meteen op volle sterkte wordt gezet met de lekkere grunge achtige (en obscure!) indie song On Your SIde van The Family Dog. En goed ondersteund door een fijne getroubleerde tienerrol van Max Records. Zijn gedrag is geobsedeerd en impulsief.

Laura Fraser speelde de hypernerveuze witwas connectie in Breaking Bad en is hier de moeder die zichtbaar moeite heeft met haar afstandelijke kind. Christopher Lloyd...respecteer ik enorm maar toch...het is hier gewoon een wat vlakke oude man die je vooral op afstand ziet.

De film kabbelt vrij rustig maar heeft een paar behoorlijk freaky wendingen, zeker op het einde en dat blijft het hoogtepunt. Qua effecten hoef je niet enorm veel te verwachten, maar geduld wordt dus wel beloond.

W.b. sociopathie, waar tiener John Wayne (waarom die naam?) vermeend aan lijdt...dit wordt in films vaak op 1 hoop gegooid met psychopathie. En van die psychopaten bestaat ook een vertekend beeld door onvergetelijke filmiconen als de extreme Hannibal Lecter. Het (bijna!) ontbreken van een geweten lijkt evengoed de belangrijkste gemene deler. De sociopaat blijft een stuk lager op de maatschappelijke ladder en komt vaker in de problemen met de wet.

Bovenaan in de omschrijving staat een dijk van een spoiler! Hopelijk wordt deze zsm weggehaald.

Omdat er niet zoveel van dit soort films bestaan (A Monster Calls heb ik nog niet gezien, maar het deed me denken aan Neverwas) en er toch een moedige poging wordt gedaan een interessant coming-of-age verhaal te vertellen via een fantasie wereld, met een tragische twist, kan ik dit soort films zeker waarderen. In een tijdperk van remakes en reboots is ook een mindere ode aan de fantasie in vergelijking met klassiekers als Neverending Story nog steeds van harte welkom.

In het begin is de film soms moeilijk genietbaar omdat Barbara af en toe een extreem vervelend klotekind is met wie gewoon niet valt te praten. Het duurt ook behoorlijk lang voordat je erachter komt waarom Barbara in haar fantasiewereld vlucht als "coping mechanisme" maar vooral hierdoor bleef ik kijken. Zoe Saldana speelt het sterkst en is overtuigend als inlevende psychologe. Madison Wolfe is eigenlijk maar matig, pas op het eind zie je een aantal watermoleculen emotie middels een namaak traandruppel. Maar goed, je krijgt ook wel het idee dat je naar een autistisch kind zit te kijken. De film gaat jammer genoeg totaal niet in op dat thema. Rory Jackson krijgt ook niet meer ruimte dan die van eendimensionale pestkop Taylor en door het soms wel heel stomme gedrag van Barbara neig je soms zelfs Taylor gelijk te geven.

Ergerlijk is verder het standaardbeleid van de school om iedereen die zich misdraagt te belonen met vakantie (schorsing geheten) maar ja ook in Amerika leeft men deels in de mietjesmaatschappij.

Hier en daar mooie monsters (met name de Harbingers zijn tof) maar ze blijven spaarzaam en wel erg cgi.

En vooral door de vreselijke soundtrack verandert de reus naar het einde toe teveel in een sentimentele draak.

Eerst te taai, daarna te stroperig maar toch de moeite waard.

Geweldige film met een ontroerend en eigenlijk ook intriest levensverhaal zonder ook maar ergens sentimenteel te worden, mede door een gezonde dosis humor en zelfspot. Margot Robbie speelt grandioos en is lekker ordinair zonder dat je een hekel aan haar kunt krijgen. De rest van de cast is ook erg goed.

De schaatsscenes zijn prachtig in beeld gebracht (inclusief billenpartijen in closeup als extra fanservice) en ze worden prima ondersteund door een rockende soundtrack. De American dream blijft een prachtig thema, zeker als je de keerzijde zo goed leert kennen als in deze film. En al helemaal als je een working class heldin ziet afzien en knokken tegen verwende prinsesjes die vooral mooier zijn, meisjesachtiger, leuker kunnen lachen en duurdere schaatspakjes aanhebben. Maar ook in een grappige hele korte scene wel haar training flink verzaakt, terwijl ze nog sigaretten rookt ook. Harding is evengoed de beste atlete onder de schaatsters. De anderen hebben alleen meer gratie en door die hele underdog positie wordt je al snel fan.

Je blijft je wel steeds meer afvragen waarom Tonya in vredesnaam bleef leunen op zulke losers als haar ex en het bodyguard *proest* maatje ervan (zeker omdat haar ex haar ook nog vaak sloeg) en dat is uiteindelijk haar val gebleken. Maar ze heeft weinig liefde gekend in haar jonge jaren door het misbruik van haar moeder, die alsmaar hetzelfde excuus heeft (ze mag geen watje worden) en iemand die haar ziet staan en een aantal gemeenschappelijke interesses heeft lijkt daardoor al heel wat voor haar. En door een ontstaan patroon van onveilige hechting met haar moeder trouwt ze in haar jonge jaren met iemand die haar ook misbruikt, ze weet niet beter.

De echte Tonya Harding was blij met de film omdat deze toch dingen recht heeft gezet en haar kant van het verhaal eindelijk heeft kunnen vertellen. Je kunt hier nog een stukje emo-tv zien (maar toch mooi) waarin ze Margot Robbie bedankt en omhelst. Uiteindelijk toch een overwinning voor Tonya. Want al die schaatsprinsesjes met gouden plakken zullen al lang vergeten zijn, deze film staat over decennia misschien nog wel steeds als klassieker bekend. Voor mij in ieder geval wel waarschijnlijk!

Waar je hem kan kopen zou ik niet weten, maar lang leve het internet he.

Ik kwam de titel tegen nadat ik op imdb wat meer las over de bevallige Lynn-Holly die in For Your Eyes Only de heerlijke blonde schaatsdel Bibi vertolkte en echt kon kunstschaatsen. Dit verhaal is een stuk serieuzer en somberder want het laat een hard leven zien. Een realistisch beeld wordt gegeven van de professionele competitie en alles wat erbij komt kijken: haat en nijd, opoffering, eenzaamheid. Eigenlijk een prima film, tot de eerste helft voorbij is...

Het wordt erg melodramatisch en het zakt echt in als een pudding na de eerste helft. Het einde laat een zure nasmaak achter.

Een groter contrast dan met de prachtige (en erg kinderlijk aandoende) Lynn kon niet gevonden worden want de lokale (eerste) coach doet gewoon pijn aan de ogen, wat een vreselijk lelijke vrouw. Het vriendje met de helblauwe ogen vond ik ook vervelend, zeker als hij naar gaat doen tegen Lynn. Tom Skerrit (een jaar later de kaptein in Alien) is wel prima als vader maar zijn rol is wat klein. Lynn zelf draagt de film met verve maar je moet tegen dat hele meisjesachtige kunnen.

Montage van de schaatsscenes is iets wat ze tegenwoordig natuurlijk beter kunnen, getuige het recente I Tonya, maar ook in die tijd lieten ze met Rocky wel zien dat je het met de juiste timing visueel veel opwindender kunt maken.

De muziek is af en toe echt te erg, zo tenenkrommend gedateerd sentimenteel en wezenloos, zeker aan het einde.

Al met al een matige prent, zeker naar huidige standaarden want het tempo is ook erg laag. Ik denk wel dat mensen die wat meer geinteresseerd zijn (geraakt) in het kunstschaatsen het nog wel de moeite waard kunnen vinden maar de gedateerdheid is wel flink slikken af en toe.

Het probleem is dat mensen dit als comedy zien. Eigenlijk is het pure horror. Een dystopie. Echt een angstaanjagende toekomst krijgen we voorgeschoteld. En we weten dat het vooral de cerebrale minusvarianten zijn die maar blijven kweken. De oudste beweging der wereld vergt immers weinig intelligentie.

Er is ook een groep die moet schaterlachen om de rijkelijk toebediende poep-en piesgrappen. Maar wie ze niet grappig vind is niet perse het verkeerde publiek. Dat doorziet hoe lomp men geworden is.

De film mag smakeloos zijn en lelijk er uit zien, dit is precies het schrikbeeld wat men voor wil schotelen over de toekomst. Geslaagd als dystopische satire.

Impostor was een kort verhaaltje van Philip K Dick met de voor hem kenmerkende en in dit geval ultieme paranoia. Kun je jezelf wel vertrouwen, of ben je eigenlijk een geprogrammeerde alien kloon, zonder dit door te hebben, zodat de dekmantel intact blijft?

Jammer dat er niet veel meer Philip K Dick verfilmingen zijn. Men probeerde het even met de serie Electric Dreams en de Man In The High Castle serie, beiden maar half geslaagd. Vooralsnog blijven Minority Report en Blade Runner, naast Total Recall de besten in mijn beleving. Elke keer valt voor mij als voorheen fervente PKD lezer wel op dat de rollen "verhollywood" zijn. De protagonisten in PKD's verhalen zijn meer antihelden en zeker geen succesnummers of bekwame vechtersbazen. Het valt op zich nog mee hier, maar Sinise is hier duidelijk iemand die alles aan het begin van de film wel voor mekaar heeft, een contrast met de vaak meer getroubleerde PKD personages.

Toch een verdienstelijke sf film die vaak toch een beetje als een langgerekte Outer Limits (de jaren 90 reeks) aflevering aandoet. Hoewel 40 miljoen toch niet te weinig is, wil het er nergens bijzonder uitzien. De rolbezetting is sterk met de normaal gesproken altijd boeiende D'Onofrio, die helaas niet echt angst aanjaagt in zijn rol als agent en de soms toch wat louche overkomende Sinise. Misschien hadden de twee beter de tegenovergestelde rollen kunnen spelen. Stowe mag zoals gewoonlijk vooral mooi zijn in een wel erg kleine en vlakke rol. Mekhi Pfifer (bevalt me altijd wel) is de ghetto boy die Sinise helpt voor een mooie beloning (die voor meer geld toch gewoon Sinise kan uitleveren, maar we zullen het maar op een gezonde afkeer van de staat houden). We zien nog een aantal kleine rolletjes hier en daar die verstokte SF fans wel zullen kennen van oudere series of films (de militaire dame met kort haar zat ook in The Arrival, de clandestiene arts zat ook in een Outer Limits aflevering, de journaliste is Keiko van Star Trek TNG en vooral DS9).

Veel cliche's, zeker in het begin. Het script is weinig geinspireerd, ondanks de betrokkenheid van David Twohy, die eerder met weinig veel bewees te kunnen met The Arrival en Pitch Black (en daarna met het bombastische Chronicles of Riddick de mist ging). Wat zwoele scenes met Stowe moeten ons overtuigen dat de geliefden heel gelukkig zijn met elkaar. Als Sinise zijn creatie voor defensie overpeinst de Einstein quote over domheid erbij halen...kom op, verzin zelf eens wat. De actie ziet er ook niet bijzonder uit, beetje snel monteerwerk. We krijgen de Centauri ook nooit te zien, dus die hele alien dreiging leeft gewoon niet.

Blijft over de basis die het plot vormt, geen klassieker maar best een lekker tussendoortje.

Hij moet zeker gezien worden door Carpenter fans maar geldt voor mij niet als klassieker, eerder als tussendoortje. Een mengelmoesje van Stephen King (de schrijver en diens bezeten lezers doen aan Misery denken) en Philip K Dick (verliezen van grip op realiteit) met wat Lovecraftiaanse monsters, maar zonder de overtuigende schetsen van een hechte gemeenschap zoals bij King of de veel verder gaande paranoia zoals bij Dick. Het blijft allemaal oppervlakkig met wat goedkoop effectbejag zonder coherentie. Dan weer een monster hier, dan weer een enge kop daar.

Het ziet er zeker goed uit maar je hebt een beetje het idee in een wagentje door het spookhuis van een pretpark te rijden. Want het plot is weinig gestructureerd en niet erg diepgaand of gericht en echt griezelig wordt het nooit.

Het mist sfeer en met een verhaal als deze (H.P. Lovecraft achtige waanzin neemt de wereld over) had er echt meer in gezeten.

Dan de casting. Prochnow en Neill doen het goed, maar Julie Carmen kon me niet bekoren.

Soundtrack is goed, lekker rockend met een prima Carpenter synth deuntje als basis.

Tijd dat ze de The Call of Cthulhu maar eens gaan verfilmen, een tijd terug speelde ik een behoorlijk beklemmende game die dat verhaal goed vertelde..

Goede revanche op de tegenvallende eerste Hulk film van Ang Lee uit 2003. Het tempo is vlot, het verhaal simpel maar duidelijk, ook met wat scheutjes humor dit keer en alles ziet er veel beter uit.

Liv Tyler is niet overtuigend als wetenschapster Betty Ross maar op zich goed qua acteerwerk verder. Connelly was geschikter en Bana had van mij ook weer mee mogen doen. Norton is wel goed, hij kan een rol als deze in zijn slaap doen, laat zich gelukkig niet teveel tot de automatische piloot verleiden en levert gewoon degelijk vakwerk, net als de altijd uitstekende William Hurt, die de norse generaal mag spelen. Roth wordt helaas nooit een echt interessante villain doordat het script hem niet genoeg uitwerkt en het cgi fest op het eind laat het allemaal net teveel als een computerspel aanvoelen.

De reden dat er geen live action Hulk (Avengers niet meegerekend) meer kwam hierna lijkt toch vooral dat de formule snel uitgekauwd is. Hulk wordt elke keer achterna gezeten door het leger omdat hij te interessant is als wapen, maar Hulk kan nooit echt kapot gaan, moet als doelwit ook intact blijven, is te sterk en kan lekker smijten met zware voorwerpen en voertuigen. Enkel Betty kan hem kalmeren....rinse and repeat. Ik ben niet bekend met de strips maar heb het idee dat een berg sequels niks was geworden.

Ik vond de film zo slecht nog niet. Ik was niet zo dol op Hemsworth en ik miste misschien de betere humor van het eerste deel. Maar visueel is deze helemaal up to date, hij ziet er erg goed uit. Er zitten heel spectaculaire scenes in die ik nog nooit zo over the top heb gezien.

Er zit ook wat meer sympathie in dan de doorsnee blockbuster. Verder heel vergelijkbaar met de vorige: niet bepaald geloofwaardig, bepaalde dingen gaan veel te makkelijk, maar het is 1 grote pretpark rit. Als bonus is er wat nieuws en cools bedacht in de verhaallijn wat een kleine opening naar een vervolg maakt.

Wie het vorige deel goed vindt en deze slecht, lijkt opeens heel andere criteria toe te passen...opeens moet er nu wel een geraffineerd en uitgebreid plot in zitten? Naast Oscarwinnend acteerwerk?

Dit is prima vermaak gewoon, niks mis mee.

Onderschatte film, die gewoon leuk is. Qua ongeloofwaardigheid zijn de andere films uit de reeks niet beter. De koelkastscene kan zich meten met het van buitenaf meeliften met een onder water gedoken onderzeeer voor honderden zeemijlen, wat in Raiders doodleuk gedaan wordt. Verder is een eeuwen oud buitenaards artefact niet vreemder dan de bovennatuurlijke verschijnselen in de andere films.

Qua vaart en humor is het nivo gelijkwaardig ook. Verder zijn de modernere visuele effecten weliswaar meer met de computer gemaakt, maar prima uitgevoerd, met veel detail. Dat er nooit echt dreiging is...ja ook dat geldt voor de andere films, maar de lol maakt het ook hier voldoende goed. Het is nooit zozeer de vraag of Indy het gaat overleven, maar in wat voor idiote, netelige situatie hij hierna terecht komt. Blanchett is extra lekker als koele slavische officier en LeBoeuf past prima. De hereniging met Marion is ook een gouden greep.

Het probleem met Indy 4 is denk ik niet zozeer dat deze veel slechter is dan de andere Indy films, het probleem is dat iedereen die er mee opgegroeid is een stuk ouder is geworden, verwender en het allemaal wel een keer eerder gezien heeft. De hommage aan vrolijke jaren 40 serials paste perfect rondom 1980, daarmee een cynische periode in de cinema afsluitend, met Star Wars en Raiders, maar inmiddels is die formule sleets geraakt.

Misschien toch wel de leukste Indy. De eerste staat nog volop overeind, de tweede heb ik overgeslagen omdat ik die te vaak gezien heb en er ook wat minder leuke associaties mee heb, maar de grapjes in deze zijn net wat leuker. En de stunts en het spektakel doen zeker niet onder. Nu doet Connery geen enkele moeite tot een Amerikaans accent maar het acteerwerk van hem en Ford is plezierig. Ook de rest van de cast doet het prima. Rhys-Davies (Sallah) wordt alleen teveel het verhaal ingeforceerd en heeft eigenlijk ook weer weinig te doen. Elliott is een fijne toevoeging. We hebben hierna helaas nog maar weinig kunnen zien van de bevallige Doody. Fanatieke Star Wars fans zullen het karakter Donovan herkennen als General Veers in the Empire Strikes Back. Grote ontbrekende is Marion. Misschien vonden ze de actrice te oud (inmiddels 50). Maar het lijkt er meer op dat ze in elke film een andere leading lady wilde hebben.

De tweede helft is geweldig, met een enorme vaart, prachtige locaties en genoeg humorvolle actie. George Lucas was toen nog goed op dreef als scriptschrijver hoewel het nooit helemaal echt zijn ding was.

Hoogtepunt in elke Indy film is toch eigenlijk wel elke keer een fameus goor momentje dat nog net OK is voor 12 en ouder omdat het er ook wel grappig uit ziet. Ook deze keer erg gaaf gedaan.

Eigenlijk vreemd dat men, gezien de fantasierijke onzin in dit verhaal (en ook de vorige films), later zo ontzettend moeilijk is gaan doen over de Crystal Skull. Onsterfelijkheid, spoken, Jezus bestond echt, allemaal geen probleem. Maar iets van een andere wereld, nee dat kan echt niet...

Misschien is het het topje van een enorme en vreselijke ijsberg, maar dit moet 1 van de grootste dwalingen in de rechtsgang zijn geweest in VS, vergelijkbaar met de Guildfourd Four (In The Name Of The Father) en Lucia de B. Men wil bloed zien. En De media doen natuurlijk weer gezellig mee.

Het is zowel intriest als bij tijd zeer gevat en humorvol (die grap met Chuck Norris was meesterlijk). Woods is in zijn element als ambitieuze, schijnbaar cynische maar toch betrokken advocaat die weet hoe de hazen lopen. De film weet prima te onderhouden van begin tot eind, ook al weet je van begin af aan waar de zwakte in de bewijsvoering zit. Kee McFarlane, die de getuigenissen uit de kinderen krijgt is hier ook echt een zelote griezel, brrr. Ruehl is de typische aanklager met tunnelvisie en weinig professionaliteit of integriteit. Degene die Ray Buckey speelt vond ik iets minder. Deze man moet immens geleden hebben, maar de acteur is me net iets te stoicijns. Bij zijn moeder was dat leed duidelijker zichtbaar.

Formulematige puzzelspeurtocht begint slecht met teveel toevalligheden: de verpleegster van Langdon blijkt niet alleen Langdon-fangirl maar ook hoogbegaafd en vloeiend in minstens 3 talen. Maar een plot twist verderop maakt dan weer een hoop goed. Toch, een aantal vragen blijven onbeantwoord, over te veel dingen wordt snel heen gestapt. Verder wederom prachtige locaties en vlot tempo. Al met al best vermakelijk. Verwacht alleen geen Da Vinci Code.

Wat me opvalt bij veel commentaren is dat weliswaar dialogen en performances geprezen worden maar niemand benadrukt hoe gek Tarantino eigenlijk op taal is en dat hier ook nog veel meer uit dan in zijn andere films. Zoals het Frans en Duits wordt gesproken (ook door de niet-native acteurs), gewoon perfect en prachtig. Normaal hoor je wat onbeholpen accenten maar ik denk dat Tarantino hier echt gecast heeft op taalvaardigheid en ook daarom zijn Waltz en Fassbender zo grandioos, dat zijn ook echt perfectionisten denk ik.

Enne...weet iedereen nog hoe je met de vingers in Duitsland 3 bier hoort te bestellen? Altijd de duim meerekenen...briljante vondst.

Mann, mann, mann....hier had wel 3 kwartier afgekund. Ik kan me herinneren dat de eerste keer dat ik hem zag, ik barstte van de slaap op het eind. De speelduur heeft daarbij zeker niet geholpen.

Een thriller is het ook niet. Het is een interessant klokkenluidersverhaal wat veel te langgerekt is. Regisseur Michael Mann heeft hier wel vaker een handje van. Maar hier ontbreekt het aan spetterende scenes als in Heat, waardoor het meer een probleem is.

Prima acteerprestaties van Pacino en Crowe (hoewel ik zijn accent wat vreemd vond...Crowe blijft een kiwi). Het klokkenluidersdilemma wordt zeker overtuigend en beklemmend gebracht. Je wordt gewoon kapotgemaakt en riskeert alles te verliezen zonder dat er perse wat tegenover staat. De overwinning aan het einde voelt pyrrisch, zeker als je het einde leest.

Uitstekende, mooi gefilmde spionagefilm (hoewel Owen geen spion speelt, maar iemand van Interpol. met een beetje goede wil mag deze tot dit genre gerekend worden). Fraaie locaties hier en daar en de actie is, met uitzondering van een flinke schietpartij in het Guggenheim museum, ook wat spaarzaam maar staat puur ten dienste van het degelijke en boeiende verhaal, dat relevant is en eigentijds complex. Tykwer is natuurlijk bekender van experimentelere films als Lola Rennt maar levert hier (net als Owen en Watts) degelijk vakwerk.

Ik vraag me af welke films tot hetzelfde nivo worden gerekend door wie deze film doorsnee noemt...wat mij betreft zijn er veel te weinig van dit soort degelijke spionage-achtige thrillers.

Wist niet zo goed wat te verwachten maar na 10 minuten was het duidelijk "och gut weer een remake van Invasion of the Body Snatchers". En dan weet je 1 ding vrij zeker: de klassieker uit 1978 zal waarschijnlijk niet geevenaard worden. Daarvoor had die een te sterke cast, beklemmende sfeer en een aantal geweldige shock scenes. Deze zaken komen amper voor in deze film.

Hoewel Kidman zich prima redt. Veronica Cartwright, de scream queen uit de oorspronkelijke film (en Alien) zien we ook nog even in het begin, een leuke knipoog.

Het is verder toch nog een vlotte remake geworden die van begin tot einde onderhoudt en geen tijd verdoet. Op het einde worden we ook wat meer op actie getracteerd. Afgezien van de manier waarop de aliens de bevolking overnemen (toch een stuk minder interessant dan met die peulen) is er ook gekozen voor een heel ander einde.

Verder kreeg ik toch even wat associaties met de pandemie van de afgelopen jaren en hoe die aangepakt is. Jeremy Northam leek in de film wel een soort dr Fauci, maar nog meer evil. En dat massale in de rij staan en het breken van verzet tegen assimilatie, want iedereen moet het spulletje in zich krijgen en meedoen, brrr...

Aardig popcorn filmpje voor de vrijdagavond.

Een film uit het onvolprezen "America, fuck yeah!" tijdperk. Fout kan best lekker zijn, want dit was gewoon een leuke jeugdherinnering die destijds als smakelijk videovoer heeft gediend voor mij.

Wat gezegd is over de geloofwaardigheid van het plot en het propaganda-achtige karakter (dit soort films werden toen al mede gefinancierd door de strijdmacht, anders mag je echt niet die F-16's lenen) kan ik wel beamen. De vijand is eendimensionaal slecht, maar ik vind dat voor zo'n soort film prima. Wie meer de nuances zoekt van internationale conflicten kan beter Homeland kijken. Het stuk waarin de maten van Doug helpen om de weg te banen voor zijn plan vond ik wel vrij stom en vervelend. Maar het is verder erg vermakelijk. De actie is best in orde.

David Suchet, die de vijandige generaal speelt, zat ook in Falcon and the Snowman, als Rus. En dat Russische accent waarmee hij hier wederom praatte hielp hier nu niet bepaald aangezien hij nu een Midden-Oosterse ploert moet voorstellen.

Gossett doet het redelijk als mentor Chappy maar ik vond zijn delivery soms steken laten vallen en zijn gezichtsuitdrukking te monotoon. Gedrick, de jonge Doug, speelde later nog een psycho in de ijzersterke serie Bosch en dat lijzige stemmetje hoor je in deze film ook, waardoor hij misschien wat apart lijkt maar ik vond hem geen verkeerde keuze.

Ik heb wel zin gekregen de andere Iron Eagles ook eens een keer op te zetten (ik ben nooit verder gekomen dan 2 trouwens, maar die vond ik toen ook leuk).

Leuk! Schaamteloos die buik van Phoenix maar het past bij iemand die al wat ouder is, drinkt en depri is. Het idee om weer joie de vivre te krijgen door een moord is briljant en lekker duister (ook zo treffend uitgebeeld in Breaking Bad) maar door de typische Allen-esque luchtigheid wordt het nooit naar. De twee dames die naar de hand van Abe, die kennelijk een reputatie geniet die eerder aan een rock ster doet denken, dingen zijn wel erg mooi en dat maakt het minder geloofwaardig dat ze zo snel en makkelijk voor een filosofie professor vallen, hoeveel vrouwen zijn daar nu echt geinteresseerd in. Emma Stone heeft een goeie uitstraling die past bij de rol, intelligent en mooi maar ook jong en zoekende. Qua pure rauwe geilheid haalt ze het niet bij Parker Posey, die nog net niet meteen bovenop Abe springt en wanhopig een nieuw leven zoekt.

Goeie focus in het verhaal, niet teveel gebabbel dat er niet toe doet en erg plezierig om te kijken met een stiekem best fraaie setting. Qua scherpe oneliners zijn er betere Allens te vinden maar qua plot is het gewoon sterk. Filosofie is voor Allen, de eeuwige zwartkomische tobber over de zinloosheid en chaos van het leven, verder tweede natuur dus ook dat past erg goed en door de luchtigheid blijft het altijd leuk.

Van mij mag dit ouwetje nog elk jaar een film blijven maken! Wat hij doet blijft misschien bescheiden maar hij is er wel meester in. Chapeau.

Voor mij toch een filmklassieker (OK, miniserie, whatever, fantastisch format voor Stephen King adaptaties overigens) waar ik twee maal van genoten heb hoewel dit respectievelijk 10 en 25 jaar geleden was. Vele onvergetelijke scenes: het prentenboek, buh-buh Billy boy, het papieren bootje, de fortune cookies, de totaal in shock zijnde vrouw van de volwassen Billy en het racen op de fiets daarna. En de geweldige Tim Curry. Plus dat alles zonder cgi-crap. Ja, die spin is te nep. Maar die zombie uit het meer, de makeup van Curry, gewoon erg goed.

Vooral de moeite vanwege de erg goede kind acteurs en de goed geschreven karakters die ze spelen. Het is niet louter een horrorfilm (eigenlijk wordt het nogal snel een over de top cgi-fest zodra het in die modus is) maar ook een drama over een stel getroubleerde en getreiterde tieners die elkaars vrienden worden. De setting is verplaatst van de jaren 50 (toen nostalgisch) naar de jaren 80 (nu nostalgisch).

Redelijk vervolg. Maar bij lange na niet zo pakkend als het eerste deel. Alles wat de karakters in belangrijke mate gevormd heeft is in het eerste deel al verteld en juist al die onzekerheden en problemen van die kinderen maakten dat deel zo sterk, niet zozeer Pennywise. Verder wordt het nodige van deel 1 gerecycled. Bovendien hebben we veel toch al eerder gezien in de oude miniserie. Bovendien zaten daar belangrijke dingen in die hier weer weggelaten worden (de scene op het einde daarvan met het snel fietsen vond ik erg goed bedacht) alsmede een onvervangbare Tim Curry. Er worden vooral een hoop cgi-griezels aan toegevoegd maar juist omdat het allemaal niet fysiek aanwezig is wil het nooit echt eng worden en overtuigt het vaak niet zo, zeker als het nogal chaotisch wordt. Verder had er toch wel makkelijk een half uur afgekund. De montage laat sowieso hier en daar wat te wensen over ook. En hoe prima de oudere acteurs ook zijn (met James Ransone als beste castingkeuze), je mist de jongelui teveel.

En dat jatwerk van The Thing, dat is misschien bedoeld als ode maar helpt echt totaal niet.