Meningen

Aardig filmpje, iets boven de middelmaat. Stampendvol muziek met hier en daar wat clichematige keuzes. In het begin komt het wel erg geforceerd hip over. Het verhaaltje lijkt ook wel erg op Drive. Goede is wel dat hier meer (en spectaculairdere) autoscenes te genieten zijn. Goed in beeld gebracht en de muziek maakt er een bijna grote verzameling videoclips van. Al met al vermakelijk.

Het einde is wel raar: eerst krijgt hij 25 jaar celstraf en vervolgens lijkt het dat hij al na een paar jaar weer vrij is.

De zoveelste grove frikandel uit de Michael Bay fabriek, dit keer niet alleen met een dikke lel mayonaise, maar ook een hoeveelheid uitjes waar je een heel weekend van gaat knetteren. Geen regie van Bay, die wel eventjes een cameo heeft. Maar wel de slechtste grappen van de hele reeks (hoewel deel 3 dit misschien nog overtreft dat weet ik niet die heb ik denk ik niet gezien...het trieste is dus dat ik dat niet 100% zeker weet).

Blijft over een simpel verhaaltje over corruptie, als excuus om een flinke lading actiescenes te serveren. Vaak met pijnlijk smakeloze decors met veel te felle kleuren. De actie is veel te veel over de top en er wordt zelfs eventjes een first person shooter perspectief gebruikt om de verveling nog wat te verdrijven. Het bekende jump the shark fenomeen (in dit geval zien we een reuzenkrokodil), vooral zoeken naar nog wildere dingen omdat de creativiteit tekort schiet. Er zit weinig leven in deze reeks en hopelijk nokken ze ermee.

Blijkbaar ook al het vierde deel in de reeks, hoewel het me niets had verbaasd als ik niets meer wist van het vorige deel en deze wel degelijk gezien had. De eerste twee Bad Boys films zijn buddy movies met een redelijke combinatie van humor en actie, hersenloos vermaak maar nog zeker te pruimen hoewel Lethal Weapon het al beter deed. Mijn excuus was dat het vrijdagavond was en ik te moe om nog echt iets te doen.

Meer dan behoorlijk, maar net niet genoeg voor een enthousiaste aanbeveling. Het is vooral Jackman die de film naar een hoger plan trekt als ietwat eccentrieke, ijdele homoseksuele fraudeur maar verder is het allemaal wat droogjes volgens het boekje. Er zijn te weinig scenes die er echt uitspringen. Natuurlijk is het lastig om van fraude een van begin tot eind boeiende film te maken, want afgezien van het opsommen van schokkende bedragen en schaamteloos belachelijke uitgaven valt er weinig mee te doen. Maar dat kun je niet compenseren met vrij nutteloze scenes over het avontuurtje van Frank met een jongere poepstamper.

Er zijn genoeg verhalen waarbij het opstapelen van leugens veel vermakelijker en geraffineerder gedaan is, als ik denk aan films als Shattered Glass. Voor een "komedie" is er verder veel te weinig humor te vinden en voor een drama pakt het niet genoeg, omdat je ook bij het instorten van Frank's muren toch vooral het gevoel hebt dat het welverdiend is.

Nu eindelijk volledig gezien (in episodes want eigenlijk duurt ie toch wel te lang). Genoemd is al de belabberde beeld-en geluidskwaliteit, maar het was goed te volgen.

Vooral in het begin van de film zijn er wel iets teveel ouwehoer scenes, die zijn ook direct te herkennen door de lui eronder gezette R&B soundtrack die niet echt lekker aansluit. De scenes waarin het verhaal wel belangrijke wendingen neemt zijn een stuk sterker in beide opzichten: dialoog en muziek.

De opzet met de straatartiesten maakt het verhaal interessanter omdat je toch een stukje meeleeft met ze. Wayans heeft een nogal malle rol terwijl Pinkett-Smith naturel speelt en zo zijn er wel meer onevenwichtigheden, Lee heeft toch wat moeite gehad met consistentie en als satire is het niet helemaal geslaagd daardoor. Grappig en apart is het, maar buikschuddend leuk wordt het nooit, zeker niet naarmate de film vordert.

Het einde is veel te melodramatisch en geforceerd. Ook bij het bekijken van de oude blackface fragmenten kan ik niet zonder meer oordelen dat de tv-wereld een enorm "zondig" verleden heeft omdat karikaturen nu eenmaal niet louter van zwarten gemaakt werden en worden, maar van iedereen, zeker in de tekenfilm.

Nu is het natuurlijk wel zo dat met blackfaces een karikatuur gemaakt werd van een hele bevolkingsgroep en dat dat buitensporig lijkt, hoewel rednecks en hillbillies toch ook wel vaak die behandeling krijgen, zelfs nu, kijk maar naar het zeer recente "3 Billboards in Ebbing, Missouri".

Ik heb er geen problemen mee dat eigenlijk alle blanken in de film min of meer "fout" zijn. Er zitten ook genoeg zwarte sukkels in, neem die terroristische Mau Maus. Door die dom pratende en militante idioten (waarbij Mos Def toch wel iemand speelt met een stuk of 50 punten onder zijn eigen IQ, vermoed ik) kreeg ik ook niet het gevoel dat er een mening door mijn strot werd geduwd maar dat ik er zelf over moest nadenken. Gelukkig!

Wat op zich wel indruk maakt is de psychologische strijd (met vooral zichzelf) die de neger die vooral moet dansen en entertainen moet voeren, omdat het moeilijk is voor zo iemand het los te zien van de "zwarte" bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis.

Een goede film om rondom Sinterklaas uit te zenden, maakt de discussie weer los en zet tot denken aan. Mijn mening vooralsnog: blackface is onmiskenbaar iets wat sommigen doet denken aan een nare tijd maar het vermeende racisme is te vaak in het oog en hoofd van de toeschouwer.

Schitterend gefilmd (en op een HD scherm absoluut genietbaar) en, ondanks wat je misschien zou verwachten van een stijf kostuumdrama, prima onderhoudend, hoewel ik het wel prettig vond een pauze in te lassen met een speelduur van 3 uur.

Anders dan in de meeste kostuumdrama's, neem bijvoorbeeld Dickens verfilmingen, is het niet zonder meer duidelijk voor wie je nu sympathie moet hebben. Barry Lyndon blijkt zowel in staat tot zelfopoffering en liefde als bot egoisme en schaamteloos overspel. De woede van zijn grote vijand Bullingdon is goed te begrijpen, toch ga je Lyndon niet haten. Niets menselijks is hem vreemd. Nu ken ik het boek niet maar Kubrick heeft er een prima script van gemaakt.

Werkelijk elk shot is een plaatje. En dat was ook de bedoeling, alsof je naar allerlei schilderijen kijkt. Het ziet er ook allemaal heel natuurlijk uit: er is (bijna) geen kunstlicht gebruikt. Qua soundtrack leunt het iets teveel op hetzelfde stuk klassieke muziek van Handel (Sarabande).

De film heeft de tand des tijds prima doorstaan. Alleen de voice-over komt misschien wat oubolllig over. Wat me opviel is dat het niet zo afstandelijk is als je zou verwachten van Kubrick (vergelijk het met 2001) of een Engels kostuumdrama. Genoeg wel en wee om mee in te leven.

Ironie wordt genoemd maar het lijkt er toch op dat de film vooral naar realisme streeft (m.u.v. de Duitse boerin die Engels kent), niet zozeer satire en dat er nu eenmaal een bepaalde leugenachtigheid eigen was (en is) aan de wereld. Ik zie niet in hoe het tegenovergestelde wordt bedoeld van hetgeen wordt verteld, dus vind ironie niet een goede beschrijving. Een zeker cynisme zit er misschien in, maar dit was geen tijd van romantische liefde, maar bittere armoede voor velen en met een rijke dame trouwen was dan zeker niet de meest verkeerde optie, hoe liefdeloos het huwelijk ook.

Ondergewaardeerde film en dit zeg ik als niet-Kubrick fan (OK, Spartacus vond ik wel goed maar 2001 vond ik veel te sloom).

Veel commentaren en kritieken slaan nergens op:
-David Moryssey (die schitterde in de Walking Dead) speelt prima. Ja, hij is een Brit, maar de emoties zijn toch subtiel heel zichtbaar.
-Stone speelt ook goed. Ze ziet er behoorlijk anders uit, vooral rond de ogen en heeft duidelijk een facelift gehad. Maar nog steeds lekker geil en ik had geen probleem met haar net iets grotere tetten. En zoals ze wijdbeens op die stoel gaat zitten...heerlijk.
-Het verhaal is niet een kopie van deel 1. Op zijn minst zitten er een aantal interessante twists in.
-De dialogen zijn lang niet zo vulgair als wordt beweerd.

Al met al heeft het een heel andere stijl, is het wat Britser (gelijk de setting) en heeft het niet de hectische, razendsnelle stijl die Verhoeven in deel 1 hanteerde. Maar saai is het niet. Natuurlijk is het nodige aan te merken.

Graag had ik veel meer gezien van zowel topacteur Hugh Dancy (die een ster werd door Hannibal) als de op-en-top-Britse Charlotte Rampling (die o.a. een fijne rol had in Dexter).

Er wordt teveel gerookt, zodanig dat het echt een storend maniertje wordt.

Het einde bevredigt niet genoeg, de twist ging net iets te ver gevoelsmatig: dat Glass die agent zo snel doodschoot was wel erg wild.

Kritiek die ik ook nog wel heb is dat deel 1 verkeerd wordt uitgelegd. In die film is Douglas uiteindelijk (naar alle verwachting) vermoord door Stone terwijl Tripplehorn al dood was. Die hadden ze dus nooit de dood van Douglas in de schoenen kunnen schuiven, terwijl in dit deel wordt gedaan alsof daarmee de zaak afgesloten was, totaal onlogisch.

Vlot gefilmde Die-Hard B-kloon, met een routineuze Elba. Echt een tv-film waarbij je toch de productiewaarde van spectaculairdere films mist en het ontbeert kleurrijke personages. Probleempje is bovendien dat je ergens ook wel sympathie krijgt voor de bad guys. Plus is wel de locatie en dat er veel echt Frans wordt gesproken ipv Engels met een accentje.

Destijds al teveel gehyped en nu blijft er nog steeds weinig van over. Het geld ging teveel op aan de gage van Nicholson.

Pluspunten:

+Keaton en Nicholson als Batman/Joker, verder een goeie Alfred;

+ontwerp van Gotham City en de Batmobile en ship;

+de rol van Joker in het verleden van Wayne.

Minder, minder:

-veel te weinig actie en spektakel;

-soms matige effecten (het schild van de Batmobile);

-flutliedjes van Prince;

-veel te kleine rol van Billy Dee Williams als Harvey Dent.

Burton nam prachtig revanche met het veel betere Batman Returns.

Pas The Dark Knight bekeken en toen nog eens deze opgezet. Wat een verademing! Een veel betere film. Interessanter verhaal en betere schurken. Er wordt rustig de tijd genomen voor de oorsprong van de vleermuisman. De training van Batman in het kasteel van Ras al Ghul is gaaf om mee te maken. De locaties zijn merendeels best mooi en zelfs voor ontwerp van een deel van Gotham City (bijv. de trein naar Wayne Tower) is zowaar moeite gedaan, wat in het vervolg een saaie, treurige, kleurloze stad bleef. Ook de actie is superieur aan TDK. Gordon krijgt meer te doen en Cilian Murphy steelt de show als Scarecrow. De spookachtige visuele effecten van zijn gif zijn ook bijzonder gefilmd. Liam Neeson speelt met authoriteit en is met name in het begin genietbaar als de mentor.

Qua oneliners ook een stuk leuker. Bijvoorbeeld die als een boemerang terug worden geslingerd: "did you not receive the memo?" Of in het begin: "You're in hell. And I'm the devil. - No, you're practice!" Of de wijsheden van Ras Al Ghul over hoe politiek correcte slappelingen de misdaad te welig laten tieren en het belang van wilskracht boven alles.

Matig. Een vrij bloedeloze bedoening. Wat ben ik weer blij dat ik deze overgeslagen heb in de bios. Ik heb maten die echt alles willen zien maar de trailer vond ik al te weinig indruk maken.

All anyone cares about in this place are these white privileged assholes

Tsja, als die privileged assholes nu gewoon zwart waren was het allemaal veel minder erg he, Catwoman?

Jammer dat deze racistische CRT woke onzin geinjecteerd moest worden in een verder best aardig plot in een film over vergaande corruptie die vooral te lijden heeft aan een gebrek aan persoonlijkheid en opwindende actie.

Een aantal scenes laten pijnlijk duidelijk zien dat de makers wat lui waren. Zo zien we Batman op een gegeven moment bijna zijn batlijn gebruiken maar het omhoogschieten sloegen ze maar over, we zien hem alleen door een raam vallen. Ook moeten we overtuigd worden van een enorme overstroming maar we zien alleen wat water rondom Catwoman's voeten. We zien later meer van die overstroming en dan is het even wat grootser opgezet maar nog steeds weet het nergens op te winden. En lekkere vechtscenes hoef je ook niet te verwachten. Ja, het is meer detective achtig. Maar zonder echt veel sfeer. Af en toe proefde ik even een vleugje Se7en, maar de soundtrack is compleet inwisselbaar.

Catwoman is een ongeinspireerde vertolking van Zoe Kravitz (de zus van Lenny) die te lijden heeft onder de oersaaie opzet en dat is een voortzetting van Christopher Nolan's fantasieloze Gotham City waarbij het kleurrijke en stripachtige vervangen is door het modale. Weg is het speelse en verleidelijke, humorvolle karakter van de Catwoman zoals we die kennen uit strips, games en Michelle Pfeiffer. En Catwoman is gewoon Selina Kyle met pakje, geen enkele poging tot alter ego.

Pattinson overtuigt ook totaal niet als Batman, al helemaal niet als we hem fysiek zien met ontbloot lichaam, te tenger. Een beetje met zware stem mompelen of brullen, de bekende wezenloze Twilight blik (misschien een beetje het idee van de Sony Spiderman films met Andrew Garfield, dus extra suf kijken want hij slaapt weinig natuurlijk) en dat is het dan. Als Bruce Wayne is het al helemaal een futloze dweil.

Het enige wat The Batman echt de moeite maakte was The Riddler (een prima Edward Nashton) en wat die voor raadsels achterliet maar die zagen we te weinig. Daarnaast een goeie Penguin (een onherkenbare Colin Farrell, ik had werkelijk geen idee dat die het was) maar die heeft niet een heel grote rol.

Dan de speelduur...te lang gewoon.

Slechts 2 miljoen heeft deze film gekost, een schijntje. A poor man's Star Wars dus. Gezien dat budget is de film een knappe prestatie. Het tempo ligt ook lekker hoog, er zitten bizarre, maar creatieve ideetjes in en het geheel is zeer vermakelijk en stripachtig. Het is qua sfeer en looks een beetje als Buck Rogers en Battlestar Galactica uit die tijd dus je moet tegen gedateerde effecten en koddige dialogen kunnen. Het verhaaltje had ook zo uit het heerlijk foute Heavy Metal magazine kunnen komen uit die tijd.

Kennelijk heb ik deze film 7 jaar geleden voor het laatste opgezet. Maar nu bleek er een HD versie uitgebracht te zijn, een mooie gelegenheid. Er valt door dat detailnivo meer te genieten van de ontwerpen van de schepen, want met name die zien er wel goed uit. James Cameron (Jim Cameron in de eindcredits) heeft als Art Director meegewerkt.

Maar met name de slechterikken zien er niet uit. Ook de besturing van veel schepen komt vreselijk nep en knullig over (het ene lijkt op een uitvergrote zakrekenmachien, het andere op een los stuur dat in de lucht wordt gehouden door de acteur). De gevechten op de grond zijn niet erg denderend in beeld gebracht en de ruimtegevechten zijn vaak gewoon te onduidelijk met al die verschillende schepen (zeker als St. Exmin de rondborstige Walkure haar moment heeft, ik vond het gewoon niet duidelijk wat er nu precies gebeurde).

Over die Walkure gesproken, wat een stomende, dampende seksbom en wat een kolossale tetten! Beetje raar wel dat ze haar traditionele outfit opeens in heeft geruild voor een leren stoeipak met een flinterdunne strap en kettinkje net over de rechtertepel. Het gaat gaat er soms heet aan toe in space...

Overigens heeft deze dame (Sybil Danning) een indrukwekkende filmografie, zo klinkt "Dolle liefdesavonturen van drie apothekersdochters" uit 1972 toch wel vrij spannend en wordt ze zelfs The Queen of the B movies genoemd.

Peppard mag verder de show spelen als laconieke cowboy en Vaughn is lekker broeierig als cynisch geworden huurling. Sowieso zijn de acteurs best goed, van goedzak Richard Thomas tot slechterik John Saxon. Het zijn allemaal schetsmatige figuren en met name de villain is wel erg eendimensionaal maar er spreekt toch meer fantasie uit de hele film dan uit de vele lege (en veel duurdere) films (met perfecte special effects) van tegenwoordig.

De soundtrack van James Horner is lekker heroisch en draagt bij aan het vrolijke, optimistische sfeertje ondanks de overmacht van de vijand en het sneuvelen van zo'n beetje alle hulp uiteindelijk. Het einde is wat snel maar voelt goed.

Deze oldie but goody blijft charmant, maar is door de gedateerde visuals enkel geschikt voor de liefhebber.

Saving the world is one thing...my daughter is quite another

Echte Veronica film (explosies, macho's, lekkere wijven...) met een zichtbaar hoog Michael Bay gehalte, maar het is allemaal veel leuker gedaan. Apart is natuurlijk dat het echt op het bordspel zeeslagje gebaseerd is. Maar het mag de Independence Day achtige pret niet drukken. Dat het marinepropaganda is....tsja anders mag je die peperdure schepen niet gebruiken he. Het typische irritante van Bay films ontbrak gelukkig ook, dat superlompe gedoe vaak.

Zeer vermakelijk door genoeg humor en het ziet er best mooi uit. De ontwerpen van de aliens en hun wapentuig zijn ook leuk bedacht. Er zit ook nog wel wat creativiteit in hoe de aliens bevochten worden.

Prima cast verder, met nog wat eye candy (Rihanna en die blondine). Ik miste vooral Skarsgard teveel na de eerste helft.

Klein dingetje is nog dat ik het gebruik van Creedence op het einde niet erg origineel vond die song was in Die Hard 4 ook al gebruikt bij de eind credits.

Schijt omhoog!

https://www.vlaamswoordenboek.be/definities/term/schijt%20omhoog



Was ook het enige waar ik om moest lachen want luguber is het juiste woord voor deze Vlaamse thriller die uit het grimmige vaatje van Seven en vooral 8MM tapt, daarbij het nodige ernaast morst en bij gebrek aan een fatsoenlijk functionerende pot de afvalstoffen maar in dat zelfde vaatje terugpist.

Verwacht niet het intellectuele nivo van Seven maar vooral het smerige en groezelige. Wel met prima acteerwerk. Sowieso in veel opzichten is het een zeer professioneel gemaakte film van Eyeworks, het bedrijf van Reinout Oerlemans. Het voelt ook aan als een woedende verwerking van het nationale Dutroux trauma in de Belgique, hoewel er geen aanklacht tegen het zwakke systeem in zit.

Wat het vieze betreft, een waarschuwing is op zijn plaats want dit is ook een exploitatiefilm die elke keer op maximaal horror effect uit is, meer dan op spanning. Ook zet men graag de kijker op het verkeerde been, zoals bij dat zwembad. Er wordt zelfs niet geschroomd half aangeklede intro-tjes van kinderporno tapes te tonen, met huilende kinderen...maagomkerend. Het meest walgelijke was nog wel Nancy, wat een monster, maar dat was wel een goed gespeelde en verdorven schurk.

Wat hier en daar echt rammelde was het scenario.

Het is in de eerste plaats nogal lastig te volgen soms. Hoog tempo, er zijn veel elementen en de film maakt veel sprongen heen en weer, niet in de tijd maar wel in plaats van handeling.

Maar, kwalijker, de film kent een aantal plotgaten, absurditeiten en blunders die het geheel flink omlaaghalen:

-Plettinckx werd door Nancy een dikzak genoemd maar hij was dat duidelijk niet;
-bewaarde tapes waarin we gewoon de gezichten van de viespeuken kunnen zien of zelfs een kenteken?
-die hond had het kastdeurtje met de poten gewoon naar buiten kunnen duwen. Dat meisje kreeg dat deurtje met 1 vinger open;
-een loodzware kerel heeft kennelijk de gewoonte om daken te beklimmen en dit hoort nooit iemand?
-veel kinderen zien hem wel en noemen hem allemaal los van elkaar "de trol"?
-de vaders worden gedwongen hun kind te nemen...please. Dit is wel over de rand van hoe kunnen we het zo vies mogelijk maken;
-da hele gedoe met den pis...ah nee meen ge da allemaal?
-bovendien vond ik het einde echt te deprimerend: die broer die na al die jaren nog leefde ging dood doordat Nancy hem vastbond (Houdini spelen). Een laatste gruweldaad van Nancy voordat ze op internet gevonden was? Om minder straf te krijgen?


Na Sound of Freedom gezien te hebben, een heel ander soort film die het thema subtieler behandelt, kwam deze in mijn herinnering op. De Behandeling is een redelijke film die gewoon net te vaak uit de bocht vliegt.

Sympathiek filmpje maar strikt voor de liefhebbers van basketball en dan nog niet meer dan redelijk. Het begint nog best leuk maar zakt snel in. Dat het erg voorspelbaar is stoort me niet zo, dat weet je als je aan een sportfilm begint. Maar er zijn een aantal dingen waar de film erg makkelijk overheenstapt. Bijvoorbeeld het relatieve gebrek aan belangstelling voor vrouwenbasketball (we zien volle hallen, maar in het echt zie je aardig wat lege stoelen) maar ook ontbreekt er conflict. Normaal gesproken zie je een behoorlijke strijd van zo'n coach om een krukkenteam fatsoenlijk te laten spelen maar de film gaat met zeven mijlslaarzen richting de top. De beste man (het is gebaseerd op echte gebeurtenissen) lijkt het toch wel makkelijk te hebben met al die brave, hardwerkende meiden die in no time als een dream team spelen. Er komt op een gegeven moment ook nog een superspeler bij die uit het niets komt vallen.

Als het gaat om een sportfilm aantrekkelijk en spannend in beeld brengen is het ook een wat karige film. Je ziet wel echt basketball met screens en fastbreaks. De meiden leer je ook niet kennen. Ik had graag meer gezien van die meid uit Welcome To The Dollhouse, Heather Matarazzo.

Verder is die midcourt driepunter op het einde wel erg overdreven. Dat zie je Magic Johnson doen maar niet een gemiddelde boerentrien.

Matige vertoning die doet denken aan het iets betere (maar evengoed ondermaatse) The Experiment. Maar die was tenminste nog op waarheid gebaseerd. Het gegeven is hier echt behoorlijk zot: een experiment in hoe ver mensen qua moorden bereid zijn te gaan om te overleven. Alsof we dat allemaal niet allang weten en zo'n experiment daadwerkelijk nieuwe inzichten zou verschaffen. Kijk eerst maar naar alle afleveringen van The Walking Dead dan wordt het allang duidelijk hoor, geen wetenschappelijk experiment nodig!

Nu had hier nog best een spannende film gemaakt van kunnen worden maar het wordt al vrij snel nog absurder en zotter. In plaats van dat men op zoek gaat naar een enigszins rationele oplossing (bijv. ontsnapping of het proberen te stoppen van het signaal dat de dodelijke implantaten doet ontploffen) slaat men al snel aan het moorden van elkaar.

Wat niet helpt is dat geen van de personages echt aanspreekt. De film is ook vrij kaal door het ontbreken van enige filmmuziek (er zitten een paar slecht passende Spaanstalige covers in en dat is het dan). Het einde maakt nog een klein beetje goed, maar niet genoeg.

Te weinig actie of spanning, gedateerde soundtrack en een niet al te boeiend verhaal. Woods is leuk en Dennehy degelijk als altijd, de speelduur compact maar het is niet genoeg om de film te redden.

Ondergewaardeerde sequel. Af en toe kan Murphy irritant zijn als blaaskaak die een scene staat te maken maar hij heeft in samenwerking een leuk script gemaakt waar zowaar nog wat echt speurwerk in zit en zijn bekende nerd-lachje en brutale schelmenstreken als politieagent zitten er uiteraard weer in net als de synthesizers van Harold Faltermeyer. Uiteraard zijn zijn twee maten van deel 1 ook weer terug net als Paul Reiser. Voor wie dan snel het gevoel heeft dat er wel erg veel gerecycled wordt klopt dit ook wel. Het was van oorsprong niet echt de bedoeling om een hele reeks ervan te maken maar het succes maakte dat Murphy wel meer wilde, dit was voor hem echt een klapper hoewel Trading Places en 48 Hrs ook hits waren.

Een aantal zaken voelen wat overbodig en zijn vooral een wat geforceerde manier om wat extra humor in de film te stoppen, zoals bijvoorbeeld die villa die Foley inneemt of dat gedoe met die Ferrari. Want echt schaterlachen zit er meestal niet in, maar de actie en het degelijke verhaal maakt wel weer genoeg goed. Dan nog Brigitte Nielsen, die hoeft als ijspegel gelukkig niet echt te acteren net als Jurgen Prochnow dus dat scheelt. Geen actiekomedie klassieker maar voor een amusant niemendalletje zeer geslaagd.

Prima.

Gezien het grote aantal muzikale variaties op de titelsong van Harold Faltermeyer die in dit vierde deel wordt gebruikt dachten ze "we noemen het gewoon Axel F ipv Axel Foley". Blijft een lekker deuntje. De rest van de film bevat de vertrouwde elementen. Alle acteurs uit deel 1 bijvoorbeeld en ze zien er allemaal 30 jaar ouder oud, maar het geeft niet. Verder weer speurwerk met het nodige gebluf om toegang te krijgen tot allerlei locaties, naast voldoende actie. Qua actie misschien nog wel de beste van de reeks, met wat meer spektakel. Toegevoegd wordt een vader-dochter relatie, met een smakelijke Taylour Paige. Het verhaal is best goed weer. Hier en daar ook een aardige wisecrack maar niets wat je bijblijft. Dat gold voor de ouwe films ook wel, ze zijn leuk maar niet meer dan dat. Sommige grapjes zijn verborgen bijv wapengek Rosewood draagt een Guns'n'Roses t-shirt.

Wat Shaquille O'Neal in het filmpje hierboven doet (auditie?) snap ik niet die zat niet in de film dacht ik.

Dit had ik ook. De special effects zijn echt wel goed, maar cast, script en regie zijn allemaal onder de maat, wat een puinhoop. Ik had het na een uur wel gezien. Zo iets als dit heeft best potentieel, maar het is een sfeerloos geheel met geforceerde vechtscenes tussen charismaloze karakters die een minuut later weer als maatjes samenwerken. Elke verwonding lijkt net zo snel te genezen ook. Ik had ook geen moment door dat dit een vervolg was, zo weinig onderscheidend was het origineel waarschijnlijk ook dan.

Helaas.

Van het boek heb ik destijds genoten. Het gegeven van iemand die totaal alleen moet doorreizen in de barre natuur sprak me aan. Voor mij had dat iets puurs en sloot het aan op mijn karakter. Ook het existentialisme, de zinloosheid van de expeditie, maakte indruk, zoals alles wat belangrijke waarheden te bieden heeft. Nu eens geen glanzende overwinning door middel van geloof, inzet en durf, wat ik al zo vaak zag in films. Al die 3 tezamen geven geen enkele garantie, liet Hermans als 1 van de eersten mij zien.

Als ik nu lees hoe gelaagd het boek is en welke diepgang het heeft begrijp ik de status ervan als het meesterwerk van Hermans. De belezenheid en vakmanschap daarvan zijn in deze film ver te zoeken. De maker snapt de essentie wel maar blijft aan de oppervlakte daarvan spartelen zonder te diepduiken. Het is helaas een saaie film geworden en een lange zit. Het werkte geweldig als boek maar de filosofische bespiegelingen komen niet in deze film (of film in het algemeen) tot hun recht, vele mooie plaatjes van de Noorse natuur ten spijt. Ook de psychologie van de hoofdpersoon komt te weinig uit de verf, net als het verhaal zelf. Misschien was een voice over toch een oplossing geweest.

Positief punt vond ik wel het realisme in de dialogen, die voelden echt aan. In veel films wordt er al snel gezocht naar ofwel een conflict of een opwarmende vriendschap maar hier lijken de reisgenoten opgescheept met mensen waar ze weinig geinteresseerd in zijn, zonder zich vijandig te willen opstellen. Het nooit echt kennen en dus begrijpen van de ander, of van de wereld, is een belangrijk thema bij WFH.

Het heeft mijn interesse in het gedachtengoed van WFH wel aangewakkerd dus zoals Reve al schreef "het is niet voor niets geweest".

Dit is meer een soort experimentele studentenfilm die niet langer dan een half uurtje had moeten duren. Ik was er voor gaan zitten toen ik toch al wat vermoeid was en dan is het iets minder erg, maar dan nog...de traagheid werd me te veel, vooral ook omdat het knopje "raar" flink open werd gedraaid, inclusief de muziek, terwijl het begin nog wel intrigerend kon zijn. Het begon zo interessant met dat Arborin programma en die vreemde wetenschapper, met best een lekkere synth soundtrack. En ik hoopte natuurlijk op interessante onthullingen qua verhaal, die maar niet kwamen. Ik heb het laatste half uur maar op hoge snelheid uitgezapt. Ik trok het niet meer. Het merendeel van het publiek kun je zo iets echt niet aandoen, niet met zo'n speelduur.

Pluspuntjes zijn er wel...het is best mooi gefilmd bij tijden, vooral in het begin is het qua geluid ook sterk en Michael Rogers is een goeie griezel die subtiel acteert. De setting in de jaren 80 is ook wel overtuigend en geeft net meer dat pioniersgevoel dat past bij een gestoorde wetenschapper. Dat boekje wat de dame met de enorme bril vindt dat was visueel heel goed gedaan en intrigerend. Deed een beetje denken aan de DARMA groep in de serie Lost. Maar wat nu de rol van techniek is in dat Arborin programma dat wordt dus ook nooit echt duidelijk. Supervage film waar ik uiteindelijk niets mee kan.

Een typisch kabbelend maar broeiend Kasdan drama waarin meerdere thema's en relaties verkend worden. De dialogen zijn vrij goed, vooral als er wat meer schuurt of zelfs keihard botst tussen de karakters. Het is mooi om te zien hoe juist door die conflicten en onthullingen de oude groep vrienden nader tot elkaar komt.

Het is echt geen komedie. Er zitten gewoon een paar geestige oneliners in. Net als in het echte leven maken mensen hier af en toe grapjes of wordt er een beetje gek gedaan.

Een erg sterke cast waarvan het merendeel toen nog niet zo bekend was maar later meer dan: Goldblum, Hurt, Close, Kline, Berenger. Jobeth Williams kende ik minder maar ze zat kennelijk in Poltergeist. Bij de (hier erg lenige en mooie, tevens jongste) Meg Tilly vroeg ik me al meteen af of ze halfbloed Aziatisch was en inderdaad: papa heette Chan. Ze spelen het allemaal goed.

Wat me wat stoorde is de continue golf aan jaren 60 hitjes van vooral Motown. Niet dat daar iets mis mee is, maar het is niet goed gedoseerd en er zitten typische muzikale opvul scenes in. Die waren in '83 nog niet zo cliche als nu, maar ik kreeg echt het idee dat ze gemakzuchtig voor een bak hitjes royalties betaalden en die voor een deel bekostigden met sluikreclame voor Nike.

Verder zijn dit inderdaad rijkeluiskinderen die allemaal gingen studeren in de jaren 60, vonden dat alles heel anders moest maar het geld van papa ondanks hun maatschappijkritische kabaal vooral besteed hebben aan wiet en feestjes. Zeker geen types waar je medelijden mee hoeft te hebben maar gelukkig wordt daarom ook aan niets al te zwaar getild. De midlife dilemma's die aan bod komen zijn ook echt genoeg en niet exclusief besteed aan de progressieve elite. Mede door de goede vertolkingen zie je ook echte mensen.

Meestal goed genoeg voor een glimlach maar sommige scenes maakten bij mij wel een schaterlach los, zoals wanneer Maude door de Dude gevraagd wordt waarom ze die yoga-bewegingen doet (en zijn reactie op het antwoord boekdelen spreekt). De aartsluie Dude is een prachtige, op het lijf geschreven rol voor Jeff Bridges en mooi aangevuld door Goodman, een heetgebakerde Vietnamveteraan die zijn bowlingmaatje is naast Donny, een ondankbare rol van Buscemi, die vooral maar half luistert en gesprekken verstoord met irrelevante opmerkingen.

De film staat bont van de kleurrijke types maar Turturro steelt de show als eccentrieke Spaanse bowling koning, hoewel hij voor het verhaal geen rol speelt verder.

Mooi camerawerk met enkele hoogstandjes, vooral rondom het bowling gebeuren en bij de bizarre dromen van Dude. Het verhaal steekt ook goed in elkaar. Mooie introductie en slotbijdrage door Sam Elliott ook, die goed past bij het lome karakter van Dude. Ik begrijp de opmerkingen dat de film nogal overgewaardeerd is, dit komt denk ik vooral door de hoge artistieke status van de Coen-broers, maar het blijft een erg leuk en sympathiek filmpje. Voor het eerst gezien na minstens 15 jaar en weer zeer genietbaar.

The Big Short blijft een interessant document over de kredietcrisis.

Jaren terug in de bios gezien, nu rustig nog een keer kunnen kijken. Wel fijn om af en toe te pauzeren en even wat dingen op te zoeken. Zoals waarom een groep gebundelde hypotheken een betere yield zou hebben (kennelijk is de afgesproken rente los van de marktrente?). Of wat een Short eigenlijk is (speculeren op waardedaling: je verkoopt iets, om aan dat iets te kopen leen je het en koop je datzelfde iets later voor een lagere prijs zodat je het geleende terug kan geven).

Af en toe, met name in het begin, doet de film net iets te erg zijn best om leuk en vlot te doen, als bijvoorbeeld Margot Robbie (nota bene op eigen titel) in bad even een subprime gaat uitleggen, als de stripclub al snel bezocht wordt bij het verdienen van veel geld of als we snel even getracteerd worden op kontwiegende hip hop twerkers in korte intermezzo's. Dit allemaal omdat de financiele wereld dat saaie imago heeft. En ook daardoor ga je weer begrijpen waarom de belastingbetalende burger keer op keer mede zo vierkant genaaid wordt, want het interesseert hem eigenlijk niet eens zo en men haalt de schouders op. Ook nu is dit gelatene te zien: mensen vinden 2% inflatie gewoon normaal en zien geld bijdrukken als onvermijdelijk.

Die mentaliteit wordt aan het einde ook even benoemd. Men leunt meer op het vertrouwde imago van instituten dan dat men echt onderzoek naar feiten doet en denkt dat het met corruptie, belangenverstrengeling en perverse prikkels heus wel mee valt. Interessant om te zien ook hoe veel mensen blijven wegkijken, met blind vertrouwen in de instituties maar ook met hun eigen belangetjes om bergen geld te blijven verdienen.

En dit is een zeer herkenbaar fenomeen dat op een imposante veelheid van onderwerpen toepasbaar is. De standaardreactie op skeptici die wijzen op fouten in het systeem is dan eigenlijk altijd dat ze "wappie" zijn. Het merendeel van de beleggers verklaarde deze mannen voor gek, want niets was zo oerdegelijk als onroerend goed.

Je ziet ook een beetje hoe corruptie in elke laag verweven zit. Het instituut dat keuringen moet verlenen aan de waarde van hypotheken blijkt een perverse prikkel te kennen. En zelfs die zijn uiteindelijk niet eens aangepakt.

Een zwaar onderbelichte partij in de film is de overheid en de kwalijke rol die deze speelt, hoewel wel wordt benoemd dat de belastingbetaler de rekening betaalt bij de bailouts van banken.

Van mij had de film niet zo hip gehoeven ik had liever wat meer glasheldere animaties gezien van de beleggingsconstructies.

De cast is eentje waar weinig fout mee kan gaan: Bale, Carrell, Gosling. Dat glazen oog van Bale was trouwens wel erg nep, het overtuigde totaal niet. Opvallend klein rolletje van Brad Pitt verder. En dus heel even Margot Robbie. We zien verder nog Jeremy Strong uit Succession.

Een heldenverhaal is het dus niet maar de film toont ook de waarde van een rotsvast vertrouwen in het eigen gelijk, zolang dat ondersteund wordt door degelijk huiswerk en veldonderzoek en niet door ego. Let dus goed op hoe deze mannen hun research doen en het hoofd koel houden.

Waar ik Halloween ietsje minder vind tegenwoordig blijven The Thing maar ook deze Carpenter-classic als een huis overeind staan. Vooral door de humor en de nog steeds best mooie effecten. Voor weinig geld gemaakt zien we vrij goeie animatronics en de nodige magische effecten met licht en bliksem. Russel is een lekker lompe macho-anti held en de Aziatische acteurs doen erg enthousiast mee met het geschmier, wat het feestje allemaal vergroot. Kim Catrall is hier nog heerlijker dan in Sex in the City. Enorm chaotische film verder met een flink tempo en een hoog actiegehalte, zeer kundig in beeld gebracht met hier en daar mooie, stijlvolle shots.

Erg matig.

Op zich een intrigerend gegeven, met een sterk begin, maar het wordt compleet verziekt doordat er wel heel gemakzuchtig geen enkel tipje van de sluier wordt opgetild waardoor je aan het einde nog steeds geen fluit wijzer geworden bent over wat er nu precies gebeurd is in de wereld en waardoor. Prima acteerwerk kan het dan ook niet meer redden en echt spannend is het nergens.

Ik heb dit wel een intrigerende film gevonden en hij is zeker de moeite waard vaker te bekijken. Een collega noemde hem een keer en vroeg of ik het einde van te voren kon voorspellen (hij wel, ik zeker niet!). Een relaas van een zieke, eigenlijk lege relatie die teveel op seks is gebaseerd, tussen 2 mensen die zich verder mislukt voelen, en daardoor uitdooft. Wat overblijft is een machtsspel. Veel interessante scenes, bijvoorbeeld die waarin Grant door Seigner bij de eerste ontmoeting uitgedaagd wordt zich meteen over te geven aan het seksuele transactiemodel en aldus haar macht daarin moet erkennen. De varkensscene is bewust pijnlijk. Maar ergens wordt ook bij conventionele stellen de sleur in hun relatie hier aan de kaak gesteld en een spiegel voorgehouden. Dat Britse stel gaat op een exotische reis om hun relatie nieuw leven in te blazen maar dat werkt natuurlijk niet. De film doet hiermee sterk twijfelen aan de houdbaarheid van het huwelijk door een levenslange monogame relatie. Inmiddels achterhaald wellicht, ingehaald door de serieele monogamie die je bijna overal lijkt te zien: wisselende partners gedurende een leven, maar (officieel) altijd eentje tegelijk.

Voor mij is het niet zozeer het acteerwerk maar eerder de filosofie erachter die het interessant maakt, Pascal Bruckner heeft zich duidelijk veel gebogen over het onderwerp van liefde en naar typisch Franse traditie zijn filosofische bespiegelingen in een roman gegoten.

Misschien is voor anderen het veel luchtiger My Last Five Girlfriends (2009) - MovieMeter.nl geschikter, dat is gebaseerd op Alain de Botton's Essays In Love.

If you die, I'll kill you!

Dommer dan die zin wordt het niet, maar dat lijkt me ook lastig.

Begint nog best aardig maar je merkt al snel hoe bol het van de cliche's staat en hoe beperkt Rico Verhoeven's bereik is, veel meer dan met een droeve hondenkop kijken kan hij niet, dus een soort Schwarzenegger gaat hij echt niet worden. Weerhield de makers er niet van om nog wat muscle porn te laten zien waarin Rico in verschillende poses zijn spierbundels mag tonen net als Ahnuld in Commando. Het valt nog mee dat hij niet in een te klein zwembroekie hoeft te lopen.

De witte boordenboef die de schurk met de rotkop had bestolen speelde wel goed. Ik had even het idee dat die agente ook door een bokser werd gespeeld, maar niet, ze acteerde ook wat beter. Kennelijk kende ze wel Krav Maga.

De finale komt te snel en is erg gemakzuchtig. Al met al redelijke actie en aardige kiekjes van Amsterdam vanaf hoogte (met een beetje reclame voor de stad, inclusief hoerenkasten), maar het is te weinig.

Waarom de film Black Lotus heet mag ook Joost weten.

Absoluut GEEN actiefilm! En afgezien van een heel brute moord niet eens zo heel hard. Het is een politiefilm waarbij vooral het probleem van de vreemdeling in een vreemd land zijn missie bemoeilijkt.

Visueel hier en daar heel aardig in beeld gebracht maar nergens groots. Daar zijn de sets gewoon niet speciaal genoeg voor. En dat is jammer met een Ridley Scott achter het roer. Douglas en de Japanse agent zijn goed gecast en hebben wel mooie rollen in wat nog net geen buddy movie is geworden.

Het verhaal zit best goed in elkaar maar de speelduur van 2 uur voelde toch als vrij lang. Iets meer vaart en actie had de film goed gedaan. Het einde is wel weer bevredigend. Maar alles bij elkaar voelde het niet bijzonder genoeg. Ik vond in vergelijking Rising Sun boeiender. Daarin werd net wat meer nadruk gelegd op interessante culturele verschillen.

De eerste standalone Black Widow film had net zo strak kunnen worden als het zwarte pak van de titelheldin maar het is een nogal gemengd resultaat geworden.

Zo goed als Scarlett in de rol zit, zo matig is de casting van haar ensemble. De karakters van Pugh en Weisz komen niet echt tot leven en Harbour is een mislukte comic relief. In het midden van de film zit echt een flinke inzakker ook, als de familie bijeenkomt.

Het verhaaltje is vrij dun, zeker voor een film van 2 uur en een kwartier. In het begin is er ook al de nodige ergernis door een jongen met blauw haar die een meisje blijkt te zijn. Dan merk je echt even dat het 2021 is en ze kunnen het niet laten even wat genderverwarring erin te gooien. Plus een kapsel waarbij het verbaast dat er nog geen pussyhat over heen is getrokken.

Met het spektakel zit het wel goed en er zijn zeker mooie sets hier en daar (de gevangenis, de luchtbasis).

Jammergenoeg is het niet een echte origins story geworden. Het had wel geholpen als er wat meer was ingegaan op de harde leerschool en de biotech waardoor Widow zo sterk geworden is.