Meningen

Nogal gelikte en onpersoonlijke film van Mann, nergens is echt zijn hand te herkennen ten gunste van een uiterst conventionele soundtrack en een compleet gebrek aan sfeer. Flink geflopt ook gezien het budget van een slordige 70 miljoen, waar nog geen derde van terugverdiend is. En terecht, het is een matige prent geworden.

Jammer, want het gegeven was in beginsel zeker aardig. De situatie waar Hemsworth zich in bevindt is eentje waar je niet graag mee wil ruilen. Films als Die Hard 4 lieten eerder al zien dat je met genoeg humor, vaart en overtuigend in beeld gebrachte chaos, naast strakke actie, wel degelijk iets vermakelijks kunt doen met onze afhankelijkheid van technologie. Maar Blackhat mist humor en aantrekkelijke beelden. Want ondanks het internationale karakter zien we weinig echt interessante locaties of mooie sets. Alleen de shootout op straat is aardig gedaan.

De casting van Hemsworth doet vooral commercieel aan: verdienstelijk acteur en mooie sportschooljongen, maar niet de eerste de beste die je voor de rol zou bedenken. Men durfde geen, ik noem maar iemand, Jesse Eisenberg aan voor de rol. Het wordt al iets duidelijker waarom met een plichtmatig aandoende droogneukscene omdat er toch even gerollebold moet worden met zijn "little China girl". En gaandeweg wordt het nog evidenter waarom we Hemsworth zien maar irriteert het nog meer omdat hij ook nog de supercommando uit gaan hangen.

Het einde is helemaal een sisser en er komt niet eens een echte conclusie met betrekking tot het uiteindelijke lot van de hacker. Wat een verschil met Collateral. Dat had ook last van ongeloofwaardigheid maar maakte het goed met sfeer, een prachtig in beeld gebracht nachtelijk L.A. en een betere casting.

Net voor de tweede keer bekeken. En net als bij de eerste keer vond ik na afloop dat er met gemak een kwartier tot een half uur af had gekund, zonder in het script te snijden. Het slakkentempo doet de film niet altijd evenveel goed. Het wordt net te vaak gebruikt voor scenes die visueel net niet bijzonder genoeg zijn of voor het recyclen van de oude soundtrack van Vangelis. Gemiste kansen.

Het verhaal is verder best goed. Wat ik ook aardig vond is dat je zonder waardeoordeel het surrogaat liefdesleven waarneemt van iemand die een computerprogramma als vriendin heeft. Hoe troosteloos het lijkt, dit is wel de toekomst voor veel mannen. Verder is de film een interessante opstap naar een nieuw vervolg, hoewel dit er door een tegenvallende box office misschien nooit komt.

Dan de vertolkingen. Gosling is naar mijn beleving een beetje vlees noch vis, maar op zich niet miscast als replicant. Zijn baas, Robin Wright is soms veel te vlak. Zo is er een scene waarin haar hand verbrijzeld wordt door de meedogenloze Luv. maar ze geeft amper een krimp. Mysterieus maar zeker genietwaardig is de rol van Jared Leto als de magnaat Wallace. Zijn rechterhand, Luv, is ijzingwekkend in haar robotachtige motoriek, mooi ingevuld door Sylvia Hoeks.

Denis Villeneuve is een wat overgewaardeerd regisseur die niettemin aardige films heeft afgeleverd zoals Arrival en Enemy. Voor een vervolg op een film als Blade Runner moet je je verwachtingen natuurlijk niet te hoog instellen. En dan heeft hij het toch behoorlijk goed gedaan.

Wijlen Rutger Hauer heeft een interessante reeks films gemaakt eind jaren 80, ook al behoren ze vooral tot de b-garnituur. De absolute toppers lagen achter hem (Night Hawks, Blade Runner, The Hitcher, Ladyhawk) maar Hauer bleef een populaire keuze voor wie een A-acteur wilde maar slechts een krap budget had. Grimmige, postapocalyptische b-films als Salute of the Jugger en Wedlock waren in elke videotheek wel te vinden. Blind Fury zat in het luchtiger sentiment en tapt meer uit het vaatje van de martial arts, ook zeer populair in die tijd. Je moet natuurlijk wel nagaan dat Hauer hier niet gespecialiseerd in is en wat dat betreft hoeven kijkers geen choreografische hoogstandjes te verwachten.

Blind Fury is een wat vreemde combinatie van humor en actie. De humor is vooral slapstick en kinderachtig maar er zitten ook weer dingen in die voor kinderen echt niet geschikt zijn zoals afgehakte ledematen. Verder is het gegeven, een Vietnam veteraan die blind is geworden door een explosie, niet direct wat je zou verwachten bij een luchtige film, maar Rutger Hauer zet de goede toon. Soms dat onvoorspelbare, ongrijpbare wat zijn uniek getikte Roy Batty in Blade Runner ook had. De bedoeling van deze film is op geen enkel moment om geloofwaardig te zijn, maar om gewoon te vermaken. Dit lukt heel aardig met een typische speelduur voor het snellere videovoer in die tijd maar de schurken zijn karikaturaal en grotesk op zijn 80s. Bijrolletje van Terry O'Quinn die later zou schitteren in de TV series Millennium en Lost.

Voor de liefhebber van met name Hauer en de typische 80s formule waarbij een enkeling het weer opneemt tegen een complete bende schurken. De film is geen hoogvlieger, maar het charisma van Hauer kan dit lichtgewicht met gemak dragen.

Voor wie binnen dit genre iets beters zoekt is Remo Williams een goede keuze denk ik. Ook iemand die zonder vuurwapens zijn vijanden, na intense training door een Koreaan, te lijf gaat. Ook grappig maar wat beter uitgewerkt.

Onderhoudende film met de typische De Palma elementen: hoeren, complotten en obsessie...Het acteerwerk vind ik eigenlijk 1 van de zwakkere punten. Travolta kan natuurlijk van alles, dansen, zingen etc maar als Travolta speelt zie ik altijd Travolta, hij kruipt niet echt in de huid van iemand anders. Nancy Allen (die me normaal gesproken goed bevalt) speelt te kinderlijk en Dennis Franz levert een luie performance, alsof dat dikke NY accent van hem acteren genoeg is. Lithgow is wel altijd een goeie psychopaat en dat is met deze film misschien voor het eerst ontdekt.

De klassieke soundtrack past niet altijd even goed wat ik wel vaker merk bij De Palma.

Het verhaal is prima, alleen het einde vond ik te deprimerend. Dikke blunders heb ik niet ontdekt. Leuk ook om dat gehannes met al die analoge apparatuur te zien wat nu allemaal op een laptopje zou kunnen.

Vakkundig gefllmd zoals de meeste De Palma's met hier en daar hoogstandjes zoals de camera die rond blijft draaien, lange shots die 1 persoon blijven volgen.

Blue Beetle is een vermakelijk, maar ook wat kinderachtig filmpje dat visueel laat zien alles te kunnen...maar dat niet helemaal doet.

In de hoofdrol een prima Xolo Mariduena, die door de leuke Karate Kid serie Cobra Kai bekend werd. Met hier een flink aangedikte en dus wat karikaturaal aandoende latino saus eroverheen. De lichte suggestie dat niet minstens zoveel armoede zich in het trailer park bewonende deel van Amerika bevindt zal ik maar even negeren. Maar de identiteit van Jaime's komaf hoeft er niet zo dik bovenop gelegd te worden. Uiteraard wordt de waarde van de familia benadrukt zoals dat eerder ook al in de (naar mijn mening toch leukere DC film) The Flash gebeurde. Waarbij dat uiteindelijk nogal in de overdrive gaat met een oma die gezellig met al het geweld meedoet middels een joekel van een minigun.

Verder vraag je je af wat Susan Sarandon doet in zo'n vlakke schurkenrol. Waarschijnlijk dacht ze "gut het is weer es wat anders" na al die serieuze rollen.

De soundtrack bevat lekker dikke synth muziek die je gevoelsmatig de 80s in stuurt en mij aan La Matos deed denken. Maar hier wringt de schoen ook een beetje door gebrek aan consistentie, de film speelt zich niet in de 80s af maar gewoon het heden. Het is een beetje een zootje. In een andere vechtscene krijgen we Cypress HIll, We Ain't Going Out, erg leuk maar gevoelsmatig zat ik toen weer in een heel andere film. Dit klinkt misschien als zeurderig maar wat ik miste was een soort eenheid van vorm en inhoud.

Qua dialogen en humor blijft Blue Beetle onder de maat, het blijft erg speelgoedachtig en kinderachtig (maar ongetwijfeld zullen sommigen helemaal stukgaan bij zo iets als de beetle fart). Visueel trekt het allerlei registers open maar mis ik gewoon echt mooie ontwerpen, kleurencombinaties en achtergronden. Films als Ironman, waar deze toch een beetje aan doet denken, hadden dat beter voor elkaar.

Het verhaal heeft een aantal coole ideetjes en heeft een goede climax maar is uiteindelijk net teveel een opmaat naar een mogelijk volgend deel. Over de Scarab leren we daarom uiteindelijk niet heel veel, voor een origins story is ie daarom net weer te mager.

Het blijft een boeiende karakterstudie, ook bij herhaling. En in dat opzicht ook een verfrissend uitstapje voor Allen, die meestal net meer op het komische mikt dan op het tragische zoals hier. Blanchett krijgt terecht veel lof voor haar performance maar ook de visagie en regie trekken dit naar een hoger plan. De scenes waarin ze een nerveus wrak geworden is zijn daardoor erg overtuigend. En helemaal haten kon ik haar ook niet omdat haar relaas ook wel begrijpelijk was (ik heb nog niet gehoord van rijen vol met vrouwen die een knappe, rijke man afgewezen hebben) en zij gewoon pech had waar veel andere vrouwen hun luie en luxe leventje hebben kunnen voortzetten. Maar die kille arrogantie en dat egocentrisme en narcisme, het wegkijken...herkenbaar en stuitend. Echt zo'n type die het eigenlijk al als een privilege ziet om ermee te mogen praten.

Allen films zijn vooral acteursfeestjes. Het blijft vrij puur, geen vernuftig camerawerk, amper een soundtrack. Maar er is altijd iets te genieten, hoewel er geslepener dialogen en vernuftigere plots uit Allen's pen zijn gekomen dan hier.

Er zitten inderdaad wat geforceerde toevalligheden in om het tempo erin te houden en expositie te beperken. En het vlot heen en weer springen in de tijd maakt het niet makkelijker maar wie scherp blijft kan wel beredeneren wanneer het zich afspeelt.

Ik kan de films van Bigelow over het algemeen goed waarderen en ook deze film, maar het behoort zeker niet tot haar beste.

Curtis ziet er erg lekker uit in veel scenes en ze acteert goed. Macho Clancy Brown speelt eens een keer geen schurk en dat is ook wel leuk om te zien. Maar het probleem met psychopaat Silver is dat je bijna medelijden met hem krijgt. Dat komt de spanning niet ten goede. Voor een psychologische thriller vond ik de film niet spannend genoeg sowieso. De shoot-out aan het einde maakt weer wat goed. De film doet wat gedateerd aan door de soundtrack en de slow motion scenes die wat standaard over komen.

Bigelow kan toch beter uit de voeten met meer actie. Ze maakte een paar jaar later het uitstekende Point Break.

Gevonden, gekocht en nu bekeken! Helaas zonder Engelse of Nederlandse ondertitels en met een andere titel: Nick Maldito (wordt paar keer in de film gezegd: "fucking Nick!"). Was soms wat lastig te volgen maar de essentie bleef overeind.

Wat in de omschrijving staat klopt niet helemaal: "deze externe kracht maakt dat Beth een beslissing neemt over haar tot dan toe dwalende bestaan." Want eigenlijk dwaalt ze dan nog steeds. Ook de andere personages.

De soundtrack is echt mooi en bijzonder, met Indiaanse invloeden. Hier en daar mooie shots van Arizona maar je krijgt toch vaak de indruk naar een toneelstuk te kijken. Niet erg, met deze uitstekende cast. Misschien jammer dat Roth de eeuwige rol van rotzak (hier de wat morsige Nick) krijgt maar niemand is heilig in dit verhaal.

Was zeker weer de moeite waard. De film geeft hier en daar goed aan waar we naar toe kunnen gaan door decadentie: we waarderen niks meer, relaties zijn leeg, spullen betekenen niets omdat we te verwend zijn geraakt. Plus: doelloosheid en lamlendigheid troef. Toch is het ook mooi om te zien hoe de naieve huisschilder Stoltz ondanks zijn slechte kansen toch wanhopig op zoek gaat naar de cynische Beth.

Lekker foute film, een soort van guilty pleasure. Gluren, stalken, porno, de blote bips van Melanie Griffith. Toch is het verhaal wel erg maf en vergezocht op het einde. Ongeloofwaardigheden stapelen zich op na de eerste helft. De ontknoping doet ook knullig aan.

Erg ouderwetse, op zich mooie soundtrack die echter niet altijd in harmonie is met het decadente milieu dat de film toont.

Voorloper van Basic Instinct, in een stijlvol klassiek film noir jasje, met passende muziek en een hittegolf als achtergrond voor de nodige intriges. Femme fatale Turner is erg geraffineerd en zo onverzadigbaar dat rokkenjager Hurt zowat eelt op zijn pielemoos krijgt. Ik vond Turner overtuigend, door dat onschuldige en kwetsbare spel raak je geneigd haar te geloven, ook als ze alles bij elkaar liegt. Hurt overtuigt ook als slordige advocaat die achter zijn klabanus aanloopt.

Qua shots is er weinig bijzonders te zien (ik had wel iets meer van de omgeving willen zien), hoewel de film merendeels competent geschoten is. Zo'n verhaal had ook in een paar afleveringen van een (uitstekende) politieserie op TV gekund. Maar de A-acteurs maken het extra genietbaar en cinema-waardig (alleen Ted Danson is teveel afgescheept met een bijrolletje).

Het sterkste blijft het verhaal. Hoef je tegenwoordig nog zelden om te komen, dus mag deze gekoesterd worden. Maar de regie en het aangename tempo mogen er ook zijn.

De actie houdt voor de eerste helft al op maar het verhaal is interessant genoeg om te blijven volgen, met degelijk acteerwerk, waarbij Mark Strong als de wat sinistere Hani het meest uitblinkt maar ook Crowe opvalt met zijn laconieke uitstraling en DiCaprio het geheel mooi aanvult in de hoofdrol met wat meer emotie. Het is mooi gefilmd, wat je van Scott mag verwachten. De intrige is nooit te complex maar het script is intelligent. Zoals ze de satelietbeelden saboteren door simpele stofwolken te maken met die meerdere auto's in een cirkel is een mooi voorbeeld. Al met al een aparte film over contra-terrorisme en de vele doden die het kost. Waar je bij Amerikaanse films waarbij veel materiaal van het leger wordt ingezet vaak een wat patriottischer sausje opgediend krijgt, is de toon bij CIA films vaak grimmig en cynisch. Er wordt aan beide kanten een vuil spel gespeeld. Dat spel intrigeert genoeg met de juiste regie en Scott weet dit vakkundig uit te buiten.

Onderhoudende en verassende film, vooral gedragen door de altijd uitstekende Naomi Watts (de tekening van de hoes/poster is wat vreemd, daar lijkt het wel Kirsten Dunst!). De film is af en toe lekker tegendraads. Het jongetje zonder bril is het genie en moeder speelt graag Gears of War op de spelcomputer. Met een wel erg rare manier om de controller vast te houden dus Naomi is duidelijk geen gamer.

Ik ging er met weinig verwachtingen in omdat het plot doelbewust wat vaag werd gehouden. En het duurt nog best lang voordat het echt begint. Maar dan komt het zware geschut te voor schijn in de tweede helft en dat houdt niet op tot het einde. Een keertje zien is genoeg met zo'n film, omdat deze vooral leunt op verassing, maar ik heb me niet hoeven te vervelen.

Fijn sportfilmpje dat lekker wegkijkt. Het blijft wat aan de oppervlakte maar laat zien hoe mentaal zwaar het tennis is, zeker aan de top. Ik zal zelf, toen ik er nog naar keek, ook nooit vergeten hoe bijvoorbeeld Jana Novotna in de Wimbledon finale mentaal knapte tegen Steffi Graf terwijl ze enorm ruim voor stond. Deze film heeft goud in de handen met het prachtige contrast tussen Borg en McEnroe, die eigenlijk in hun jeugd als heetgebakerde jochies toch amper verschillen van elkaar, maar totaal verschillend met hun emoties omgaan. Hun vurige karakter en de keerzijde ervan heeft te maken met hun alles-of-niets denken. Eigenlijk niet heel vreemd dat ze vrienden zijn geworden. Interessant zijn ook de autistische trekken van Borg, die rigide aan vaste, voorspelbare patronen hecht. En hij is extreem vroeg gestopt omdat hij niet goed genoeg tegen zijn verlies kon, terwijl je dat als iets oudere speler wel moet kunnen. Ik kan me herinneren dat hij ook niet goed genoeg met zijn tijd meeging en ging verliezen omdat hij nog een houten racket hanteerde terwijl anderen op het superieure kunststof overgingen (weer dat rigide karakter).

De onderneming van Borg krijgt 0 aandacht. Wellicht was dit ook niet meer dan wat branding, eenvoudigweg zijn naam zetten op kleding. We krijgen nog een vleugje mee van de jaren 70 decadentie en de soppende tienermeisjes die allemaal een kind willen van Borg, die zelf desondanks onzeker was met vrouwen en zich toch meer thuis voelde bij een vrouwelijk tennisser.

Mac krijgt wat minder aandacht, jammer want het smaakte naar meer. Ik wist niet dat hij zovaak "fuck" op het veld zei maar hij heeft dit ook snel afgeleerd denk ik. Prachtige vent, erg slim ook en het grote technische talent toen. Mooie rol van LeBoeuf die naar mijn mening juist goed gecast is door zijn temperament. De Zweedse acteurs kende ik niet maar doen het prima.

De film wil duidelijk dat je voor Borg bent en slaagt in die toch lastige missie. Uiteindelijk een happy end voor iedereen.

Een onsamenhangend zooitje, zowel qua warrig plot als wazige dialogen. Het dient uiteindelijk als weinig meer dan een kapstok voor allerlei achtervolgingen. Hier en daar een aardige actie en soms zelfs een vleugje spanning maar het heeft een veel te wankel fundament. Norton is verspilde moeite, Weisz werkt eerder op de zenuwen dan dat ze een menselijk gezicht aan het verhaal geeft (geef mij maar Franka Potente dan) en Renner speelt op de automatische piloot. Nogal wat losse eindjes verder: er worden lukraak allerlei elementjes uit de eerdere delen gehaald zonder dat daar een bevredigend einde aan wordt gegeven. Aan het einde van de film vraag je je af waar je naar hebt zitten kijken: een langgerekte achtervolging. Dat zijn de vorige delen ook, maar die bevatten meer een duidelijk einddoel.

Soort tienerversie van Bourne Identity, best aardig tussendoortje. Door de niet lineaire vertelstructuur is het wat intrigerender. Geloofwaardig niet altijd, bepaalde dingen gaan wel erg makkelijk. Verder is het wat vreemd om nerdige bleke hackers opgeleid te zien worden tot moordenaars. Ik vermoed dat de standaard neiging bij Nederlandstalige films is deze tot op het bot af te kraken, echt niet nodig, het is vakkundig gemaakt en verdienstelijk geacteerd, niet alleen door Tygo Gernandt en Halina Reijn maar ook door de jonkies.

Het SF gehalte is beperkt. Maar het ziet er behoorlijk uit. Onderhoudend voor een keer.

Ik zie veel vergelijkingen met Hunger Games, Divergent, het young adult genre dus. Het beklemmende en dystopische van die eerste is hier niet aanwezig genoeg. Er had meer in gezeten qua sfeer en achtergrondverhaal.

Leuke rol van Ryder Smith als Trickster en fijn om Edward Furlong in betere tijden te zien, inmiddels is hij herstellend alcoholicus en nogal dik geworden. Aardige herinneringen ook aan een tijd van CD-Roms en horrortijdschriften als Fangoria. Er was toen van zo'n beetje alles wel een tijdschrift en dat kon wel bijzonder zijn soms, vooral met dat soort cult magazines.

Virtual reality krijg je niet echt te zien. Het is allemaal low budget, met hier en daar een effectje.

Eng is de film ook niet, er zit enkel wat bescheiden slasher geweld en een beetje gore in, vaak kantelt het ook naar komisch, vooral door Trickster. Af en toe nog best aardige suspense door de steeds penibelere situatie voor Furlong. Heerlijk buurmeisje heeft die ook. Blond maar wel van die dikke donkere wenkbrauwen. Langella is weinig te zien en hoeft niet veel te acteren.

Het valt het beste te omschrijven als een dubbele aflevering van The Outer Limits of Twilight Zone. Of Eerie Indiana maar dan net wat bloederiger.

Beetje flauw einde wel. Het had wat zieker en wilder gemogen. Het zal voor sommigen een wat te hoog tienergehalte hebben ook. Maar als tussendoortje helemaal prima. Echt ook eentje die voorbestemd was als videovoer. Een tijdperk dat toen al langzaam ten einde aan het lopen was.

"Why are you so nice to me?"

"Because you're letting me!"

Heb hem al eerder gerecenseerd, maar net nog een keer bekeken, was waarschijnlijk al de 3e of 4e keer, beetje uit verveling en misschien moet je dan geen film gaan kijken die deels ook over verveling gaat, de kids met straf hebben namelijk niet zo gek veel te doen en gaan al snel klieren.

Dialogen kunnen nog steeds erg sterk zijn. De luchtige stukjes tussendoor...overtuigen wat minder. Als comedy is dit helemaal niks maar de kracht zit duidelijk niet in de grappen.

Vervelend is vooral Judd Nelson. ZIjn vader is een klootzak dus heeft hij besloten er zelf ook eentje te worden. Enige ironie is te vinden in zijn uitspraak over dikke mensen. Een deel is het van nature al, een deel wordt het. Nou, Judd zelf is er ook eentje geworden later, ik heb hem nog weinig in films gezien ook.

De leraar was niet zo zwart witte zak als ik me herinnerde. Hij weet loser Nelson wel in de gevoelige plek te raken. En zijn problemen zijn ook begrijpelijk.

Die makeover van Sheedy...snap de kritiek maar tsja ergens past het, ze verbergt zich nogal, speelt continue een rol, wisselt ook van rollen...en ze is ook best mooi als prom queen al zullen er genoeg de voorkeur geven aan de goth looks.

En wat cliche's betreft: dit was 1985. De cliche's zijn vooral hierna ontzettend vaak hergebruikt dus moet je echt The Breakfast Club de schuld ervam geven?

De plotse relaties op het eind zijn wel heel geforceerd. Had helemaal niet gehoeven. Mooi is dat iedereen wat meer begrip voor elkaar heeft gekregen. Maar je weet ook dat de bestaande hierarchieen en sociale regels gewoon doorgaan de volgende maandag.

Erg indrukwekkende film, waarbij je het idee krijgt dat het budget toch wel het 4-voudige moet zijn geweest van wat het was (26 miljoen). Zeker gezien de immense sterrencast. Het is allemaal erg groots en mooi gefilmd, bovendien met echte vliegtuigen en voertuigen, naast de vele parachutelandingen. De verwoestingen in de stad maken ook indruk. De menselijke factor blijft overeind door fijne vertolkingen, waarvan Hopkins en Connery voor mij de favorieten zijn. Bijna elke dode doet je toch wel wat. Zelfs de Duitsers zijn niet eendimensionaal. Fijn is het ook echt Nederlands te horen hier en daar, net als echt Duits. En zonder noemenswaardig accent ook nog!

Destijds was de kritiek dat het teveel leunde op de sterrencast, te lang duurde, te monotoon was, maar ik kan me hier niet in vinden. Het is geen Oscarpakker geworden omdat de geallieerden toch wel in hun hemd stonden in deze mislukte operatie. Eigenlijk is deze oorlogsfilm gewoon zijn tijd vooruit geweest: niet te bang de grimmigheden van oorlog te tonen en geen oorlogspropaganda over moedige heldendaden (hoewel die zeker getoond worden). Razend knap en ondergewaardeerd, een prestatie van formaat.

Matig. De grimmige, gehavende kop van Takeshi Kitano is wel geschikt voor gangster, ondanks zijn koddig aandoende manier van lopen (Chaplin zou nog jaloers zijn op die O-benen). Omar Epps voegt nog de nodige emotie toe aan wat verder vooral een reeks afrekeningen en territoriale strijd is. De dooie uurtjes worden door hun groeiende boevenbende opgevuld met allerhande spelletjes, gokken, basketball, football. Daarnaast zien we de nodige ritualistische bloederigheden die meestal draaien om het doen van boete danwel het op extreme wijze tonen van loyaliteit. Het geheel is wat rommelig en ongeconcentreerd. Aan het einde vraag je je af wat nu de bedoeling was van deze film. Misschien vooral de behoefte aan een zekere waardigheid en eer bij de georganiseerde misdaad (en hoe deze het onderspit delft tegen brutalere en respectlozere opponenten, zoals een serie als The Wire uiteindelijk ook liet zien). De eigenaardigheden van de Yakuza worden slechts schetsmatig getoond en vooral de shock factor lijkt daarbij van belang. Met eventuele cultuurclashes wordt ook niets gedaan. Blijft over een hoop pief paf poef, vaak nog buiten beeld ook.

Transformers 6 zou zo'n beetje de slechts denkbare titel zijn voor deze prequel, zeker door alle eerder uitgebrachte bagger van Michael Bay. Gelukkig wordt zijn stempel niet doorgedrukt en is dit meer een Spielberg achtige 80s film. Spielberg is ook mede producent.

Bumblebee is sinds Transformers 1 zeker de leukste Transformers film. Dat komt omdat het relatief kleinschalig en sympathiek blijft. Genoeg aandacht voor de hoofdpersoon, tomboy Charlie, die in het begin een wel erg grote mond heeft maar gaandeweg steeds aandoenlijker en leuker wordt. Je merkt al snel in welk tijdperk de film zich afspeelt en dat ligt er ook dik bovenop, een ietwat overdadige jaren 80 saus wordt over de film heen gegoten. We zien Charlie een stuk of 6 verschillende bandshirts dragen en er moeten minstens 20 verschillende jaren 80 muziekjes de revue passeren. Daar hadden ze duidelijk teveel moeite met keuzes maken. De echte ster blijft Bumblebee (vooral prachtig hoe hij via radioliedjes communiceert) maar de rol van Steinfeld is prima. Ze is ook niet te goed overal in en heeft haar kwetsbaardere momenten. Memo, de nerdy buurjongen met een crush op Charlie, wordt ook sympathiek vertolkt.

Natuurlijk moet je bij dit soort films niet om geloofwaardigheid komen, maar er zat 1 wel heel lachwekkende scene in, waarbij de 2 kids zich zonder problemen opeens in het midden van een militaire basis bevinden (hoe komen ze daar binnen?), ook nog eens zonder enig plan waarmee ze Bumblebee zouden kunnen helpen.

Kinderfilm, zeiden mijn maten, maar ik ben blijkbaar van binnen nog steeds een kind en vond deze dus leuker dan Aquaman (wat natuurlijk ook een kinderfilm is, maar bombastischer).

Flauwe hap. Prima regie en leuk acteerwerk zijn niet voldoende om de film te redden van het slappe scenario. Voor een komedie valt er veel te weinig te lachen en binnen het genre van misdaad-fuckups zijn er betere films te vinden, ik denk bijvoorbeeld aan Pain & Gain. En je zou gezien de regisseurs toch andersom verwachten...